[RPG] -Exchange- (Pirates) - Speeltopics

[url][/url]Joinen, maar geen idee wat RPG's zijn? Kijk hier:
Plop

Welkom 8D
Ahum, eerst het verhaal:

Een stel rijke dames van de Dames Club in Engeland gaan op bezoek bij hun vriendinnen in Frankrijk. Halverwege de reis komen ze echter in een storm terecht. Hun schip vergaat, en slechts vijf dames weten te ontsnappen aan de dood. In een houten sloep drijven ze dagen stuurloos over de zee, tot ze eindelijk een schip zien. Wanhopig beginnen ze te zwaaien, hopend op hulp. Wat de dames echter niet weten, is dat het een piraten schip is… De piraten redden ze, maar niet voor niets. De dames worden gedwongen om hard te werken, en zullen moeten wennen aan het harde, vieze leven op het piratenschip…
Omdat we niet oneindig veel dames kunnen hebben, is er een maximum van 5 dames. En natuurlijk maar 1 dame per persoon, anders is het een beetje sneu als 1 iemand 5 dames heeft en de ander 0. Van Piraten mogen er wel heel veel komen.. Hehehe ^^ (Piraten zijn mannelijk :'])

Voor de duidelijkheid, er zijn dus geen mobieltjes/auto's/moderne kleren.. Maar ik denk dat dat wel logisch is..

Dames:
Joshephine,Rosalie Noa,Maxime,Clarabella
Piraten:
Olivier (Captain),Abby/Jack (Piraat),Peter/Felix(Piraat),Ace (Piraat),Kenneth (Kraaiennest Dude)
Have fun 8D

(p.s. De verhaallijn is bedacht door Souleater, het idee om piraatjes te gebruiken door mij :p)

[ topic verplaatst door een moderator ]

[ bericht aangepast op 11 maart 2011 - 19:52 ]

Maxime - Dame.

Ik schud mijn hoofd als ik zeg dat ik te vriendelijk ben en wil nog wat zeggen. Maar hij wendt zijn hoofd wat af en ik betrap mezelf nu pas op het staren. 'Het spijt me,' zeg ik, maar hij begint al over iets anders; Mijn schoonheid.
Deze keer is het mijn beurt mijn hoofd verlegen af te wenden en ik voel het bloed naar mijn wangen stromen. Wat moet ik hier in godsnaam op antwoorden? Ik zie hem een kleine buiging maken en glimlachen. Wat een lach! Ik lach met hem mee en houd mijn hoofd ietwat schuin. 'Wat een compliment, ik denk dat u hier te vriendelijk bent,' bloos ik.

everything, in time

Joshephine
Ik loop met hem mee, en pak de sigaar aan. Thuis rook ik nauwelijks, alleen af en toe een sigaret. Maar hij klinkt enthausiast, dus besluit ik er een te proberen. Terwijl ik met hem meeloop en naar zijn verhaal luister neem ik trekjes van de sigaar, die vreemd smaakt. Als we bij de zitkamer aankomen rondt hij zijn verhaal af. Ik vraag me af hoe veel rum hij wel niet dronk als het hem nu moeite kost te stoppen. Desalniettemin lukt het hem wel, dus houd ik mijn mond. Ik kijk hem weer aan en vraag me af wat hij denkt. Het is moeilijk hoogte van hem te krijgen. Zijn blik verraad iets van lust, maar hij lijkt vooral gewoon heel aardig. Ik glimlach. "Bedankt voor de rondleiding. Het is fijn om te weten waar alles is." Ik kijk de ruimte rond, die vol staat met gammele stoelen en wankele tafels. "Zit u al lang op dit schip?" vraag ik dan, en ik kijk hem vragend aan.

Olivier
Terwijl ik Torrap over zijn kop aai praat ik met haar. "Ik mis mijn familie niet echt nee. Ik heb alleen mijn vader en moeder gekend, en die zijn al dood." Ik glimlach naar haar. "Het zou nutteloos zijn om ze nu nog te missen, ze zijn er toch niet meer.. Een geliefde heb ik niet. En vrienden.. Ach.. Ik heb mijn mannen." Ik kijk even naar Torrap, die zijn hoofd schuin houdt en me met grote zwarte ogen aankijkt. Ik glimlach om zijn houding. "Ik ben vierentwintig. Waar was u met uw vriendinnen eigenlijk naar toe op weg?"

Evil!

Ik kan niet eens meteen antwoord geven. Zijn donkerbruine ogen doorboren de mijne en houden mijn blijk stevig vast. Een paar seconden is het helemaal stil. Dan trek ik mijn blik met moeite los en schraap mijn keel.
'De waarheid is prima, eten klinkt trouwens ook niet slecht. Eet u met me mee? Dat zou ik erg gezellig vinden. Zeg maar 'jij' trouwens, bij 'u' voel ik me zo oud,' glimlach ik en ik maak een hand gebaar, als teken dat hij voor mag gaan.

everything, in time

Clara - dame

24, net als ik. Ik glimlachte, hij had geen geliefde, wat moest zo'n knappe man als hij nou zonder geliefde. 'We waren op weg naar huis, we hadden een bezoekje aan vrienden in Frankrijk gebracht.' 'Mijn familie is vast erg bezorgt, we hadden allang terug moeten zijn' zei ik terwijl mijn gezicht betrok.

A kiss is the beginning of cannibalism - Georges Bataille

Joshephine
Ik loop met hem mee, en pak de sigaar aan. Thuis rook ik nauwelijks, alleen af en toe een sigaret. Maar hij klinkt enthausiast, dus besluit ik er een te proberen. Terwijl ik met hem meeloop en naar zijn verhaal luister neem ik trekjes van de sigaar, die vreemd smaakt. Als we bij de zitkamer aankomen rondt hij zijn verhaal af. Ik vraag me af hoe veel rum hij wel niet dronk als het hem nu moeite kost te stoppen. Desalniettemin lukt het hem wel, dus houd ik mijn mond. Ik kijk hem weer aan en vraag me af wat hij denkt. Het is moeilijk hoogte van hem te krijgen. Zijn blik verraad iets van lust, maar hij lijkt vooral gewoon heel aardig. Ik glimlach. "Bedankt voor de rondleiding. Het is fijn om te weten waar alles is." Ik kijk de ruimte rond, die vol staat met gammele stoelen en wankele tafels. "Zit u al lang op dit schip?" vraag ik dan, en ik kijk hem vragend aan.

Olivier
"Aha. Frankrijk, een mooi land. Ook al zijn de bewoners een beetje.." Ik zwijg even en denk terug aan mijn bezoek aan Frankrijk lang geleden. "Eigenaardig. Hoe dan ook, kan ik u nog met iets van dienst zijn?" zeg ik en ik schenk haar weer een glimlach.

Clara - dame

Ik schudde mijn hoofd, stond op en liep naar Olivier. Voorzichtig legde ik mijn hand op zijn bovenarm. 'Dankjewel nog voor het brood' zei ik zacht terwijl ik glimlachte. Met een zucht stapte ik de deur uit en liep het dek weer op. Ik kreeg een benauwd gevoel als ik bij Olivier in de buurt was, hij was een bijzonder aangenaam gezelschap, maar er was iets vreemds, er klopte iets niet, al wist ik niet wat!

A kiss is the beginning of cannibalism - Georges Bataille

Ace - Piraat.

'Een dame naar m'n hart!' roep ik blij uit als ze de sigaar aanneemt. Deze mag ik wel. 'Geen probleem hoor. Ik doe het graag. Het is lang geleden dat ik me voor het laatst in vrouwelijk gezelschap bevond.' Ik neem ook trekjes van mijn sigaar als we weer het dek op lopen. De hemel is nog steeds straalblauw, maar de zon begint zo langzamerhand in het water te zakken. Hoe ver zou het zijn naar het einde van de wereld?
Dan vraagt ze hoe lang ik al op het schip zit.
'Nog niet zo heel lang. Vier jaar nog maar. Maar het bevalt me goed, de verdiensten zijn aardig,' zeg ik met een grijns. 'En noem me alsjeblieft geen u, zo oud ben ik niet! Bovendien zijn die formaliteiten hier onnodig.' lach ik. 'Trouwens, waar kom jij vandaan?' vraag ik dan.

No growth of the heart is ever a waste

Joshephine
Ik glimlach naar hem. Hij is zo vrolijk.. Zo onbezorgd. Ik kijk even naar de zonsondergang. Het ziet er mooi uit, met roze en oranje kleuren die zich verspreiden over de horizon. Als hij voorstelt om voortaan je in plaats van u te zeggen knik ik. Maar hij maakt me toch wel nieuwsgierig naar zijn leeftijd. "Ik kom uit Engeland, Londen. Ik was op weg naar huis, samen met mijn vriendinnen. We waren net in Frankrijk geweest." Het is even stil, terwijl we allebei naar de zon kijken. Ik zucht. Het is mooi. Dan bedenk ik me dat ik nog niet eens zijn naam weet, en hij waarschijnlijk de mijne ook nog niet. "Mijn naam is trouwens Joshephine." Ik kijk hem afwachtend aan. De zon weerkaatst in zijn ogen, en werpt een warme gloed op zijn gezicht en haar. Ik voel een vreemd gevoel in mijn buik, en wend mijn blik af naar de zon.

Olivier
Ik verstijf als ze haar hand op mijn bovenarm legt. Die zag ik niet aankomen. Ik knik naar haar als afscheid, en aaide Torrap nog eens over zijn kop. Langzaam loop ik weer naar mijn bureau en pak de kaarten. Waar was ik gebleven? Oja, Tortuga. Eens kijken..

Maxime - Dame.

Ik schud lachend mijn hoofd. 'Daar heb ik echt niets op tegen, graag zelfs,' zeg ik terwijl ik mijn arm door die van hem haak. In de keuken wijst Felix me een stoel aan, waar ik braaf blijf zitten en wacht tot Felix terug komt met de kok aan zijn zijde. 'Goedemiddag,' lach ik, maar de kok knikt alleen maar kort. 'Hm, spraakzaam type,' zeg ik, meer tegen Felix en ik klop op de stoel tegenover me. 'Kom, ga zitten!' Tegenover me, waar ik op mijn gemak naar je kan kijken, denk ik er stiekem achteraan.

everything, in time

Maxime - Dame.

Ik weet niet hoe hij het doet, maar hij krijgt me nu al voor de tweede keer aan het blozen. 'Londen, ik kom echt uit hartje Londen, het rijkere deel,' ik wild niet opscheppen, maar dat gebeurt altijd als ik zenuwachtig ben, dan ga ik bazelen. 'En u? Ik neem tenminste aan dat u niet op dit schip geboren bent,' mijn god Maxime waar ben je mee bezig? Dit slaat werkelijk nergens op. Als Felix niet nu voor me zat, had ik mezelf een klap verkocht. Snel wend ik mijn blik af, zodat ik hem niet aan hoef te kijken. In plaats daarvan concentreer ik me op de tafel en het structuur van het hout. Wat is dat ineens interessant.

everything, in time

Maxime - Dame.

'New York? Dat is echt geweldig! Wat een prachtige stad moet dat zijn,' knik ik. Dan zegt hij dat we het genoeg over hem hebben gehad en dat ik wat over mijn eigen leventje moet vertellen. Ergens ben ik lichtelijk teleurgesteld, ik vind zijn leven veel interessanter.
'Tja, wat zal ik zeggen? Ik heb zowat mijn hele leven op mijn kamer doorgebracht en dat vond ik prima. Mijn ouders vinden me een nutteloze pop,' verklaar ik. Bij het woord "pop" zie ik hem raar kijken. 'Ja,' lach ik, 'Mijn blonde haar in combinatie met mijn blauwe ogen en figuur deden mijn ouders nogal aan poppen denken,' het was niet iets waar ik trots op was. Ik word veel liever als echt mens gezien.
'Ik vind uw, sorry, jouw gezelschap erg plezierig, Felix,' glimlach ik, in een poging het gesprek een andere kant op te sturen. Ik wil over alles praten, behalve over water, liefde en natuurlijk mezelf. Ik werp een blik op de kok en voel een kleine steek van medelijden, hij werkt zo hard dat de zweetdruppeltjes op zijn voorhoofd duidelijk te zien zijn. De arme man.

[ bericht aangepast op 12 maart 2011 - 23:41 ]

everything, in time

Maxime - Dame.

Wat is hij ongelooflijk charmant, denk ik grijnzend als hij mijn hand weer kust. 'Neem jij me dan eens mee? Jij weet vast waar ik moet zijn,' hoewel ik het serieus zeg, bedoel ik het niet zo; ik kan nooit van hem verwachten dat hij me daarheen brengt. Bovendien is het niet eens zeker wanneer we weer aan wal zijn. Land, heerlijke vaste grond. Ik begin zowat te kwijlen bij het idee alleen al. Dan zie ik ineens een fles wijn voor mijn neus en zie nog hoe Felix een buiging maakt. Ik knik, wederom lachend. 'Je verwent me,' grijns ik subtiel. Felix gedraagt zich als een echte heer. Iets wat je niet altijd verwacht van iemand die op een schip werkt. Maar hij wel. En dat is iets wat me enorm aantrekt aan hem, zijn manieren en zijn kalme, beleefde manier van praten. Juist, zo hoort een man te zijn. Over zijn uiterlijk nog niet gesproken...

[ bericht aangepast op 13 maart 2011 - 0:06 ]

everything, in time

Morgen moet ik van 1 tot 9 werken dus dan ben ik er niet

Clara - dame

Terwijl ik op het dek stond, begon ik te merken dat ik wat slaperig was. Een zacht geeuwtje ontsnapte uit mijn mond. Het was een zware en vermoeiende dag geweest.Ik wilde niet weer Olivier om hulp vragen dus ging ik zelf maar opzoek naar een slaapplaats. Zonder dat ik de weg wist liep ik naar de ruimte beneden en deed ik een willekeurige deur open. Ik kwam uit bij een miezerige kamer die meer leek op een oude stal. Maar als je door de viezigheid heen keek was het toch nog best te doen. Ik liep naar het grote bed dat er stond en keek verwonderd naar de blauwe satijnen gordijnen, die veel te chique waren voor deze boot. Ik haalde mijn schouders op, kroop in het bed, sloot de gordijnen en ging liggen. Al snel was ik op weg naar een andere wereld waar dromen werkelijkheid konden worden.

A kiss is the beginning of cannibalism - Georges Bataille

Haha, wat een slijmbal die Felix :'D
Doet me trouwens steeds denken aan dat kattenvoer
Man, die namen uit dit topic roepen rare dingen bij me op.
Bij Ace moet ik steeds denken aan kaarten, bij Jack aan Jack Sparrow of POTC, bij Clarabella aan de koe van Donald Duck, bij Olivier aan strataschoffie en bij kenneth aan een player en wtf. Echt vreemd.
Bijna nieuw topic, hoezee 8D

Abby/Jack ~ Undercover pirate.
Toen ik geen antwoord had gekregen was ik door gelopen naar buiten, het was best warm voor de tijd van het jaar. Ik keek even omhoog naar Kenneth die in zijn kraaiennest zat, dat bakje leek wel zijn thuis. Ik zag hem vaker daarboven dan beneden en ik had hem dan in de maand dat ik op het schip was dan ook bijna tot niet gesproken. Ik zag dat de zon al onder aan het gaan was, het gaf een vreselijk mooi uitzicht. Altijd had ik zonsondergang bijzonder gevonden en de heldere nachten dat het volle maan was ook, ik was maar een avond en nachtmens. Ik liep wat doelloos rond en dacht ondertussen na, inmiddels zat ik weer een maand op het schip.. Ik had het undercover zijn al langer volgehouden dan ik had gedacht. Ik was best fijn gebouwd, kleiner dan de meeste, was niet harig of iets dergelijks en al die kleine dingetjes.. Het waren net puzzelstukjes en als je ze samen voegde dan kwam je al gauw tot de conclusie dat ik geen man was, in mijn ogen dan. Blijkbaar was dat niet zo, want ik was nog steeds niet ontdekt. Waarschijnlijk dachten ze dat een vrouw zoiets niet zou doen of durven, dan hadden ze me blijkbaar onderschat. Mochten ze er trouwens achter komen, dan had ik altijd nog plan B. Jahoor, ik redde me prima. Ik had ook geen heimwee, alleen naar het lekkere eten thuis. Het eten op het schip was niet iets wat je bepaald een luxe maaltijd noemde, maar dat moest ik maar voor lief nemen.

[ bericht aangepast op 13 maart 2011 - 11:54 ]

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Clarabella is in slaap gevallen in het bed van Ace dus die kan niet praten!

A kiss is the beginning of cannibalism - Georges Bataille