M'n mental health was al echt 12/10 met de meest sombere maand van het jaar en papa's sterfdag aan de horizon ((: Love dat de universe zei let's be extra spicy this year
Het voelt zo bizar om je een jaar lang helemaal de tyfus in te lopen voor je werk, en dan vervolgens at the first sign of trouble word ik eruit geyeet. Niet de mega slechte barista. Niet de jonge meid die nog thuis woont en na de zomer gaat studeren. Nee, laten we de - al zeg ik het zelf - prima barista met een hyptheek eruit gooien. Want zij heeft een 0-uren contract. Het voelt echt als betrayal. I'm so glad I let myself get demeaned and screamed at, cleaned shit, and got oggled by creepy old guys for you *O*
Ik wilde deze baan niet eeuwig houden. Ik wilde heel graag weg, zelfs. Maar ik ben precies een jaar afgestudeerd en heb nog steeds NIETS in mijn sector gevonden. Not even remotely. Nu ben ik mijn inkomen en mijn gevoel van zekerheid kwijt, en heb ik geen perspectief op een baan waar ik voor heb gestudeerd want niemand fucking wil mij
en ondertussen heeft mijn mede-stagiaire van vorig jaar inmiddels als zzp een functie bij ieder groot evenement in groningen gekregen. clearly it's me, i'm the problem