Wat een typisch patroon weer.
Iemand loopt volledig leeg, deelt haar hele hebben en houden in honderden appjes per dag terwijl ze overduidelijk psychische hulp nodig heeft.
Na 2 maanden wordt dat mij gewoon echt teveel, het kost me zoveel energie en er wordt steeds meer van mij geëist, o.a. iedere week samen eten.
Ik geef een grens aan: dat lukt mij niet.
Dus niet elke week, maar om de week. Is mij nog te veel, maar vooruit.
Nu heb ik vanmiddag die blessure opgelopen waardoor ik al de hele tijd in tranen zit en er nauwelijks op kan staan, in ieder geval niet pijnvrij. Dus ik trek het niet om naar haar te reizen en heb me afgemeld, mijn excuses aangeboden omdat het zo extreem last minute is en ik dat zelf ook liever anders had gezien, maar dit zijn omstandigheden waar ik niet voor gekozen heb. Ja, ik voel me schuldig, maar ik heb nu echt behoefte aan (fysieke) rust.
En nu meteen allemaal spraakberichten met verwijten dat ik me elke keer terugtrek, dat ik er niet voor haar ben, dat ik geen empathie toon, dat ik niet eens bel. Dat ik misbruik maak van haar maar dat ik nooit wat teruggeef aan haar. Dat ik mezelf kapot maak en nu ook haar kapot maak en dat ik geen verantwoordelijkheid neem over mijzelf en professionele hulp moet zoeken.
Het is een patroon en ik trap er elke keer weer in.
"Sorry als ik niet snel op appjes reageer, ik ben niet zo goed in reageren!"
--> Appt vervolgens de hele dag door en eist continu antwoord
--> Appjes worden steeds heftiger en vragen steeds meer energie
--> Er wordt een beroep gedaan op constant afspreken en dingen samen doen
--> Ik geef mijn grens aan
--> Ik ben de boeman, de slechterik, degene die hulp nodig heeft.
Ik ben kapot man, wat fucking intensief dit.
so if you care to find me, look to the western sky, as someone told me lately: everyone deserves a chance to fly