[RPG • 16+] Saltwater Sleep | Speeltopic 1 - Speeltopics

22 juli 2025 - 17:12 Merrin is offline

Merrin 29024

Saltwater Sleep

d r e a m s d o n ' t d i e . t h e y d r o w n .

START | BABBEL 3 - 2 - 1 | SPEEL 2 - 1

CW: In deze RPG komen volwassen thema's aan bod zoals seks, grensoverschrijdend gedrag, geweld, mentale problematieken, toxische relaties en traumatische jeugdervaringen.

Port Bersea is een verborgen parel in de waters tussen Nieuw-Zeeland en Australië waar toerisme de laatste jaren stilaan meer begint te bloeien. Rijke socialites vinden er hun weg naar de Mervine Estate dat hoog in de kliffen haar best doet om bedreigde boomsoorten opnieuw voort te planten in de Mervine Sanctuary. Backpackers genieten van de prachtige natuur die overal op het eiland te vinden is: witte stranden, complexe grotten en weelderige bossen. Rijke jongvolwassenen genieten er van het florerende nachtleven in eliteclubs waar enkel de besten binnen kunnen om er hun wildste fantasieën te beleven.

Eén van die rijke jongvolwassenen was Eli Noble, student aan de University of Melbourne, die er samen met zijn vriendin Madeleine 'Maddy' Walsh de zomer van zijn leven plande nadat hij zijn studies na vijf lange jaren eindelijk had afgerond. Helaas kwam Maddy alleen terug naar het vasteland, anderhalve maand vroeger dan gepland. Twee weken na hun aankomst spoelde Eli namelijk aan op het strand van Port Bersea. Verdronken in de grotten, zeggen officiële bronnen, maar Maddy was hysterisch toen ze terugkwam. Ze vertelde hallucinante verhalen over de grotten die ze samen met Eli bezocht had - dat de Mervine Estate een groep heksen was die niets liever deed dan de gemeenschap van Port Bersea te terroriseren. Ze had het over vreemde dromen die zij en Eli deelden - dromen die niet veel later werkelijkheid werden, die haar bleven achtervolgen totdat ze zes maanden geleden zelf de dood als uitweg zocht.

Vandaag vertrekken Eli en Maddy's beste vrienden op reis naar Port Bersea om hen te eren, een jaar na Eli's dood. Sommigen van hen willen er gewoon heen om te feesten zoals hun vrienden dat gedaan zouden hebben, om hun herinnering in ere te houden. Anderen hopen te ontdekken wat er in vredesnaam aan de hand is op het kleine eiland.

Locaties

p o r t b e r s e a t o w n

Main Wharf & Ferry Dock – enige officiële toegang tot het eiland per boot.
Bersea Town Center – gezellig centrum met cafés, surfshops, een kleine markt.
The Mirage – exclusieve club op een klif, favoriet van rijke jongeren.
Tidefall – moderne villa van de Archambeau-Strathwynfamilie, niet ver van The Mirage
Sunset Hostel – waar backpackers verblijven. Dicht bij het strand.
St. Cordelia Clinic – het eilandziekenhuisje. Sommige eilandbewoners verdenken de staf van betrokkenheid bij vreemde zaken.
De oude vuurtoren – verlaten, uitzicht over het eiland. Locals zeggen dat hij 's nachts nog brandt, ook al is hij al jaren buiten gebruik.
Strandhuis 'The Tides' – groot, modern vakantiehuis met zicht op zee en directe toegang tot Siren's Shore, waar Eli en Maddy vorig jaar verbleven. Afgelegen genoeg om feestjes te houden zonder pottenkijkers.
Luxehotel 'Azure Palms Resort' – high-end hotel aan de rand van de stad, populair bij rijke toeristen, met cocktailbars, infinity pool, wellness, ... maar ook personeel dat misschien nét iets te veel weet.
Whispering Pines Trailer Park – de armere wijk waar de meeste anti-Mervine Estate Dromers wonen.
The Broken Bell – lokale bar, informeel hoofdkwartier van de Dromers.
Tempest Point – uitkijkpunt boven op de rotsen waar eilandbewoners vaak samenkomen. Wilde energie, sommigen zeggen dat je er “de dromen hoort waaien”.
Makutu Bakery – bekende bakkerij en toeristische hotspot voor het prachtige zee-uitzicht.
BerseaMovers – van oudsher een verhuisbedrijfje; inmiddels een bedrijf dat onder andere verhuist, (verkeers)hekken plaatst, sjouwt, en voor evenementen benodigd meubilair opbouwt en afbreekt. Backpackers en jongeren kunnen er beunen om een zakcentje bij te verdienen.
Bersea Beach Bar – een toeristische trekpleister op het populairste surfstrand van Port Bersea. Dure drankjes, maar wel van goede kwaliteit. Dé plek die het meest voorkomt als je 'bersea bars' zoekt op TrustPilot en waar de esthetische foto's genomen worden. Inwoners vermijden de plek liever.

n a t u u r

Mervine Estate – landgoed boven op de kliffen met botanische tuinen en verborgen droom-magiesymboliek.
Mervine Sanctuary – beschermd natuurgebied met zeldzame flora, grenst aan het landgoed.
Pulp Farms – lokale fruit-, groente- en grondstoffenboerderij begonnen als kleinschalig familiebedrijf, maar inmiddels leverancier bij veel Berseaanse horecagelegenheden. Backpackers kunnen er voor dagloon klussen doen zoals zaaien, oogsten en sproeien om hun reis verder te financieren.
Dreaming Caves – liggen aan de noordkust en bestaan uit tientallen grotten, tunnels en ondergrondse kamers. Sommige grotten zijn toegankelijk voor toeristen (via boottochtjes of wandelpaden), anderen zijn afgesloten of vergeten - waaronder de Nexus (enkel toegankelijk bij laagtij), waar Dromers worden ingewijd. Vissers spreken van een verzonken grot genaamd The Drowned Mouth, waar stemmen gehoord worden bij vloed. De grotten veranderen subtiel — dromers ervaren dat gangen zich soms anders lijken te gedragen, afhankelijk van hun mentale toestand.
Black Hollow Forest – weelderig bos met wandelpaden, sommige 'vergeten' stukken zijn niet op officiële kaarten te vinden.
Sirens’ Shore – wit zandstrand waar Eli werd gevonden. Rustig, mysterieus.

d r o o m p l e k k e n

The Lapse – een droomplek die elke dromer anders ziet, maar altijd gevuld met echo’s van overleden Dromers - waaronder ook Eli en Maddy.
The Mirror Lagoon – fysiek meer waar dromen zich soms in weerspiegelen. Dient als 'portaal' waardoorheen Dromers andere Dromers kunnen bezoeken.

Dromers, Droommagie & de Mervine Estate

d r o m e r s & d r o o m m a g i e

Dromers zijn mensen die het geheim van de grotten kennen - zowel de Inner Circle van de Mervine Estate als een groep eilandbewoners. Iedereen kan een Dromer worden als die ingewijd wordt door een andere Dromer in de Nexus van de grotten van Port Bersea. De krachten van Dromers manifesteren zich op verschillende manieren. Ze zijn allemaal in staat om elkaar in elkaars dromen op te zoeken en die dromen te beïnvloeden/beschermen van ongewenste bezoekers - sommigen zijn daar beter in dan anderen. Sommigen van hen kunnen elementen uit hun eigen dromen naar buiten trekken en fysiek manifesteren in de echte wereld. Anderen zijn in staat om mensen zomaar ineens in slaap te laten vallen en hen vast te houden in hun dromen - zonder dat die persoon doorheeft dat het een droom is. Nog anderen kunnen inbreken in het hoofd van mensen en hun diepste dromen lezen. Heel zeldzaam zijn degenen die via dromen hun eigen bewustzijn kunnen projecteren in het lichaam van een ander, en degenen die herinneringen van een ander in dromen kunnen oproepen.

m e r v i n e e s t a t e & d e i n n e r c i r c l e

De Mervine Estate is een landgoed van de familie Mervine. De familie houdt zich vooral bezig met natuuronderhoud en liefdadigheidswerk, en de Estate is populair bij een heleboel socialites. Eilandbewoners blijven er over het algemeen ver van weg; vele geruchten maken hun weg van de Mervine Estate naar de stad in het centrum van het eiland, en ze doen meer dan eens wenkbrauwen fronsen. Toch gaan de leden van de Mervine Estate gewoon hun gang. Het lijkt soms zelfs alsof ze een bepaald soort macht over het eiland hebben - en dat is ook precies het doel van de Inner Circle die aan het hoofd van de Mervine Estate staat. Zij willen het geheim van de grotten voor hen alleen, zodat zij over het eiland kunnen heersen en hun rijkdom kunnen vergroten.

e i l a n d d r o m e r s

Er zijn echter nog eilandbewoners die het geheim van de grotten kennen en die beter hun best doen om de plannen van de Mervine Estate te dwarsbomen. Een heel deel van hen is ervan overtuigd dat de Mervine Estate iets te maken heeft met de tragische dood van Eli Noble. Of zeggen ze dat alleen maar om zichzelf onschuldig te doen lijken?

Personages
i n v u l l i j s t j e

Regels

- Don't be a bitch.
- Iedereen die deelneemt, wordt ook cohost bij alle topics en draagt ook verantwoordelijkheid voor de RPG en de verhaallijn.
- Degene die een topic sluit, maakt het volgende.
- Haal in je post steeds de volgende zaken aan: personagenaam; open of gesloten scène (mogen anderen vrij inspringen of niet?); datum waarop de post plaatsvindt (voor wanneer er timeskips voorkomen maar jij nog even op een andere dag verder wil); locatie
- Post maandelijks. Na 45 dagen wordt je uit de RPG geyeet en wordt je personage een NPC.
- Parallel roleplayen mag. Wat houdt dit in? Je mag je personage in verschillende situaties op verschillende momenten schrijven, zolang je maar duidelijk aangeeft waar en wanneer die zich bevindt. Zo kun je bijvoorbeeld tegelijkertijd aan de gang gaan met een timeskip, terwijl je je vorige scène nog afwerkt. Dat hoeft uiteraard ook niet. (:
- Stel vragen als je er hebt!

Vakantieplanning

1 december 2025: Start kerst/ambachtsmarkt centrum Port Bersea
15 december 2025: Aankomst Julian, Tristan, Chae, Romée
20 december 2025: Verjaardagsfeest Julian (georganiseerd door Chae)
22 december 2025: Surfing Santas festival (benefiet surffestival door de stad)
24-25 december 2025: Mervine Christmas Party (enkel op uitnodiging)
26 december 2025: Boxing Day barbecue @The Tides (georganiseerd door de vriendengroep)
31 december 2025 - 1 januari 2025: Mervine's New Year on the Beach

Vandaag, 20 december 2025

Weer: 23°C na een dag van bijna 30°C. De lucht hangt zwaar boven de zee; de kliffen houden de abnormale hitte van overdag vast. Toch is er een zwoele zeebries.
Tijdstip: 20u12

In Port Bersea wordt vanavond niet over de uitzonderlijke hitte gesproken - de opwarming van de aarde zijn we toch al even gewoon. De zee glanst als vloeibaar zonlicht in de avondschemer en de lucht is zacht, bijna drukkend, terwijl de avond langzaam over de kliffen valt.

In The Mirage is de openbare dansvloer open zoals altijd voor wie durft te kijken, maar boven, op het balkon dat de VIP-zone vormt, wordt de echte nacht gevierd: Julian Archambeau-Strathwyns 23ste verjaardagsfeest, georganiseerd door lieftallige nicht en neef Eloise en Jude Montgomery. De Macallan en Dom Pérignon staan klaar om te vloeien alsof het niet kost. Oesters, kaviaar en luxehapjes op zilveren schalen wachten vol spanning om door luxe-escortes vermomd als bevallige serveersters te worden rondgedragen terwijl DJ's van het vasteland livesets tot diep in de nacht draaien.

Port Bersea praat er al dagen over, zeker nu het gerucht verspreid raakte dat ook de Mervines aanwezig zullen zijn. Plannen worden gesmeed om alsnog binnen te raken, want iedereen weet: rijke mensen feesten altijd beter.

Locatie: The Mirage - Bersea Cliffs Vista VIP zone
Aanvang: 21u
Dresscode: Nightfall Decadence

[ bericht aangepast op 25 feb 2026 - 22:28 ]

help

11 feb 2026 - 0:45 Ashcroft is offline

Ashcroft 5216

˚̣̣̣ ꒷︶†︶꒷˚̣̣̣︶ ͡𑁬♱໒ ͡ ︶˚̣̣̣꒷︶†︶꒷ ˚̣̣̣

JUDE
MONTGOMERY

⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘

2 jaar geleden ✠ 20 ✠ U.S. Army Harir Air Base, Iraq ✠ Walker

Vreemd genoeg voelde zijn ontmoeting met Walker aan als een warm bad. Hij kende de man in theorie nog maar net, maar hij voelde zich meer op zijn gemak bij hem dan bij menig collega welke hij al jaren kende.
Hij was zo gemoedelijk, zo oprecht, zo aantrekkelijk.
Walker had gevraagd naar zijn mening over de festiviteiten. Jude stond erom bekend nogal cynisch en direct te zijn. Hij kon er niets aan doen, zijn mening schoof hij nou eenmaal niet onder stoelen of banken. Hij sprak vaak voor hij dacht. Iets wat niet altijd in zijn voordeel werkte, maar met Walker had dit het eerder wel gedaan. Een nacht waarop hij zichzelf vaak betrapte aan terug te denken, vurig hopend dat deze zich snel zou vervolgen.
Jude zag hoe verscheidene soldaten argwanend hun kant op hadden gekeken. Jude lachte om het feit dat Walker hen een knipoog gezonden had. Waar Jude direct was, had hij dit dan weer nooit gedurfd. Misschien omdat het flirterig over kon komen, misschien omdat hij de grens tussen rangen bij sommige duidelijk wilde bewaren. Hij kon niet anders dan Walker zijn moed bewonderen.
De soldaten wisten duidelijk niet goed wat ze met deze reactie aanmoesten, dus hadden ze zich maar snel weer zenuwachtig omgedraaid.
Nadat Jude een slok had genomen van de meest onappetijtelijke koffie die hij ooit had geproefd, bood Walker zijn bekertje aan. Het was duidelijk dat hij niet dezelfde keus als Jude had gemaakt. Jude knikte, en pakte dankbaar het bekertje van hem over, dezelfde aanraking kopieërend als twee weken geleden; zijn vingers net wat langer die van hem aanrakend.
"Laten we hopen dat dit wel te drinken is," Sprak hij op hoop van zegen. "Proost," Grapte hij, alvorens hij een slok nam. Het was niet het beste drankje wat hij ooit had geproefd, maar hij had ook niet anders vewacht. Toch moest hij toegeven dat het honderd maal beter was dan de zogenaamde koffie. Het was een schande dat ze het woord "koffie" op de thermoskan hadden geschreven.
"Eerlijk toegegeven, stukken beter dan wat er nu in de plantenbak ligt." Lachte hij, alvorens hij het bekertje weer terug gaf aan zijn eigenaar. "Wie weet ben ik nog te bekeren; theeproeverij?" Vroeg hij met een grijns. Hij was nu gewoon dingen aan het verzinnen om Walker vaker te zien. Hij kon het niet helpen. De afgelopen dagen waren zwaar geweest, en telkens wanneer hij aan hun interactie had gedacht voelde hij hoe zijn hart een klein sprongetje maakte. Het was misschien triest of kinderachtig, maar er waren in het kamp nou eenmaal niet veel dingen wat hem enthousiast maakte. Walker was dat dus wel.
Jude had met zijn voorstel Walker overduidelijk in verlegenheid gebracht. De man wie ongegeneerd naar willekeurige soldaten knipoogde.
Het vergde veel van Jude om zich in te houden, zeker nu hun lippen zich zo gevaarlijk dicht bij elkaar bevonden. Hij was net iets te lang dichtbij gebleven, en voelde hoe Walker zijn warme, gejaagde adem zijn wang raakte. Jude likte kort over zijn lippen, alvorens hij weer wat afstand nam. Zijn vingertoppen brandend van verlangen, zijn huid vragend om aanraking.
Jude wist dat het geen goed idee was. Dat het zelfs een uitzonderlijk slecht idee was. Waarom wilde hij dit zo graag? Een gedisciplineerde, ambitieuse jongen wie zijn positie soms misschien zelfs iets té serieus nam. Hoe graag hij er ook tegen wilde vechten, het was een strijd welke hij keer op keer weer opnieuw verloor.
Even was Jude bang dat hij zijn kans had verkeken door zo recht door zee te zijn. ''Zoals wat?''
"Iets wat niet voor deze oren bestemd is." Sprak hij correct, gebarend naar de rij soldaten wie Walker eerder op de kast had weten te jagen. "Misschien kunnen we het beter verder bespreken in mijn kantoor." Stelde Jude voor. Nu leek het net of de twee zelfs op hun vrije avond bezig waren met de werkzaamheden. Ze moesten eens weten wat Jude daadwerkelijk van plan was met zijn mede militair.
Jude begon met lopen richting de uitgang, en wierp een afwachtende blik richting Walker, hopend dat deze hem zou volgen.

For those who come after

11 feb 2026 - 12:48 Lister is offline

Lister 12512

WALKER
MERVINE

Twee jaar geleden, mei • 27 • U.S. Army Harir Air Base, Iraq • Jude

CW: sexual content

Iets wat niet voor deze oren bestemd is. Misschien kunnen we het beter verder bespreken in mijn kantoor. En Jude was weg.
Walker staarde hem na en schraapte zijn keel. Even wist hij niet meer hoe hij signalen van zijn hersenen naar zijn lichaam stuurde. Toen Jude zich omdraaide, om te kijken of Walker hem volgde, voelde die laatste hoe zijn lichaam naar voor bewoog, alsof er een onzichtbare magnetische kracht tussen hem en Jude gespannen was. Hij nam de lapellen van zijn jas tussen zijn vingers en rechtte die. Een hand gleed door zijn haar.
Walker wierp een subtiele blik rondom hem, maar niemand leek hun kant op te kijken, dus volgde Walker Jude zo nonchalant mogelijk. Het duurde niet lang voor ze zich in Jude's kantoor bevonden - Walker bleef de hele tijd een paar stappen achter Jude. Het was niet dezelfde ruimte als de vorige keer, maar kleiner, en iets meer aangekleed. Behalve een bureau en was dossierkasten, hingen er ook kaders aan de muur, waarvan eentje met luitenant-kolonel Montgomery's certificaat. Walker zou die later even moeten bestuderen. Maar eerst had hij andere plannen.
Zodra de deur in het slot viel, stortte Walkers lichaam naar voren en botste tegen dan van Jude aan. Hij drukte hun lippen tegen elkaar en duwde Judes mond open met zijn tong. Zijn handen waren overal: op Judes armen, in zijn haar, op zijn borst, zijn heupen. Hij had hier al twee weken over gefantaseerd en nu wist hij niet waar hij moest beginnen.
Een hand gleed onder Judes shirt en volgde de buikspieren van de andere man – en goeie God, wat een spieren. Walker had daar niet van op moeten kijken – hij zag er al heel gespierd uit in zijn legeruniform, maar dit sloeg alles. Walker plaatste zijn andere hand onder Jude's kaak, en onderbrak de kus om Jude's hoofd zachtjes naar achter te duwen, zodat hij zijn lippen op diens hals kon zetten. Hij plaatste gulzige, natte kussen langs Judes nek en borst, tot hij bij de stof van Judes shirt kwam. Zijn gezicht schoot omhoog en hij ving Judes mond opnieuw met de zijne.
Met een kordate beweging, draaide hij hun ineen gewikkelde lichamen om totdat Jude met zijn rug tegen de deur stond en Walker tegen hem leunde. Zijn vingers vonden hun weg naar de knoopjes van Jude's hemd, en bleven daar even hangen. Walker onderbrak de kus opnieuw, en maakte oogcontant met Jude om een vragend wenkbrauw op te trekken. Is dit oké? vroeg hij zonder woorden. Hij was zich vaag bewust van de warmte in de ruimte, de snelheid van zijn hartslag en hoe hard hij al aan het hijgen was.

kindness is never a burden.

11 feb 2026 - 15:24 Merrin is offline

Merrin 29024

Andreas Orin Mervine

S O U N D | L O O K

E V E N I N G F E B R U A R Y 1 2 0 1 3
1 4 A N D 4 9 W E E K S
B L A C K H O L L O W F O R E S T
T I A K I | C L O S E D

'Soms, als je geluk hebt, kun je dromen waarmaken,' verduidelijkte Tiaki.
Andreas knikte. Hij wist dat het een gegeerde gave was - een wapen, al had hij nooit begrepen waarvoor.
'Vader was zo trots toen ik het liet zien. Ik was het wonderkind dat ze zochten. Ik zou alles oplossen.' Tiaki's stem zat vol wroeging.
Het deed Andreas' hart samentrekken, terwijl hij zich afvroeg wat 'alles' was en waarom het moest opgelost worden.
'Maar ik heb iedereen gefaald. Ik heb alleen maar nachtmerries.'
Andreas staarde naar de krassen op Tiaki's armen. Hij dacht terug aan de schaduwen die hem zo vaak achtervolgden, en plots werd het hem duidelijk. Daarover had hij het. Het waren die wezens die hij opriep uit zijn dromen - die hem ... steeds weer toetakelden.
De eerste keer dat Andreas Tiaki had gezien, met die gigantische zwarte vlek achter zich, was hij bang geweest. Het wezen had er zo echt uit gezien. Zo machtig. Het had hem moeite gekost om zichzelf ervan te overtuigen dat het niet echt was. De gedachte dat Tiaki ze wel degelijk echt kon maken - en het waarschijnlijk al vaker per ongeluk gedaan had - deed druk achter Andreas' ogen ontstaan.
Voor hij er erg in had, had hij Tiaki bij zijn schouders genomen en hem tegen zich aan getrokken. Zijn magere, halfnaakte lijf voelde zo broos tegen Andreas' T-shirt. Hij wilde hem nooit meer loslaten - hem veilig houden van de monsters die hem langs binnen en buiten teisterden.
'Ik kan ze zien,' fluisterde hij in Tiaki's haar. 'Ik heb ze altijd gezien. Het spijt me zo.'

[ bericht aangepast op 11 feb 2026 - 15:24 ]

help

11 feb 2026 - 15:38 Merrin is offline

Merrin 29024

JAMIE REID

☾ ☾ ☾ ☾ ☾

1 9 D E C E M B E R | 2 6 | B E A C H B A R - C H R I S | O P E N

De vrouw voor hem nam een grote slok uit haar glas. Jamie vroeg zich af hoeveel ze er al op had. Hij was er vrij zeker van dat die vraag ook op zijn gezicht te zien was en hij vroeg zich af of het niet beter was om weer op te staan en te vertrekken.
Misschien was het gewoon zijn eigen strijd. Misschien was het beter als niemand anders erbij betrokken raakte.
'Ja, ik weet het niet man,' lachte de vrouw, 'volgens mij was de zon met champagne toen geen goed idee. Ik had nauwelijks geslapen en dacht bijna monsters te zien, joh!'
Dus ze dacht ook dat ze gehallucineerd had.
'Nooit eerder gehad ook, maar ja. Je spotte me dus niet op een goed moment. Ik hoop niet dat ik je heb laten schrikken.'
Jamie fronste, maar zei niets toen de ober naar hun tafel kwam en nog een cocktail voor de neus van de vrouw neerzette. Iets met limoen. Hij staarde er even naar.
'Het monster deed me harder schrikken,' zei hij zacht. 'En ik ben het gewoon om te hallucineren.' Hij schudde zijn hoofd, de frons nog steeds diep, en schoof zijn stoel achteruit. 'Dit was een slecht idee. Ik denk dat ik me ergens anders ga bezatten.'

[ bericht aangepast op 11 feb 2026 - 15:38 ]

help

11 feb 2026 - 15:47 Merrin is offline

Merrin 29024

marianne grieves

16 december 2025, middag • 28 • home • vik • closed

We voelde hoe Viks lichaam naast haar helemaal gespannen was en ze onderdrukte de drang om haar nog dichter tegen zich aan te trekken. Alsof haar platdrukken de stress uit haar lichaam zou doen sijpelen zoals etter uit een geïnfecteerde wonde.
Vik zuchtte en Minnie zuchtte met haar mee.
Het deed Lou opspringen. Ze rekte zich uit naast Vik, en kwam dan parmantig voor het tweetal zitten.
'Strand?' vroeg Vik. 'Hoofd laten leegwaaien klinkt niet verkeerd. En dan kan jij me mooi vertellen wat jij nog in je bed deed tot tien minuten geleden.' Ze prikte Minnie in haar zij.
Minnie lachte zacht en maakte zich los van haar beste vriendin om overeind te komen, waarop Lou in de richting van de living vertrok. Ze stak een hand naar Vik uit.
'Rijke mensen drinken graag tot het gat in de nacht champagne bij de opening van een expo, dat weet je toch?' zei ze. 'Strand klinkt goed, ik denk dat ik zelf ook wat wind in mijn hoofd kan gebruiken. Liever surfen, of liever bruinen en naar sexy mannen staren?' Ze knipoogde.

help

11 feb 2026 - 15:55 Miyah is offline

Miyah 1624

TRISTAN EVERETT MONTROSE
16 december — 23 — the tides— With Flora

Tristan wilde nog tegen haar ingaan toen ze zijn aanbod om de koffer over te nemen afsloeg, maar hij liet het rusten. Hij kende die toon. Zelfstandig. Trots. Alsof hulp aannemen gelijkstond aan zwakte. Toch respecteerde hij haar beslissing en daarom ging hij er niet verder tegenin.
''En natuurlijk wil ik je meer vertellen. Zo lang het tussen deze muren blijft.” zei ze. “Ondanks mijn gedurfde stap, vrees ik nog steeds voor het moment dat mijn ouders achter de waarheid komen.” Dat begreep hij maar al te goed. Zelf had hij niet eens het lef gehad om ergens anders een nieuw leven te beginnen. Laat staan, als je die keuze wél maakte, vervolgens de waarheid aan je ouders opbiechten.
“Misschien heb ik wel hulp nodig met mijn kamer vinden. Maar dat kan ook nadat we hebben bijgepraat?”
Ze keek hem aan, nadat hij opnieuw haar blik had opgezocht. Hij kon nog steeds nauwelijks geloven dat ze hier echt was. Hij wilde er zeker van zijn dat het geen façade was. Geen tijdelijke verschijning die straks weer zou verdwijnen.
Hij knikte enkel, want hij kon haar daar wel mee helpen. Hij had niet meteen zijn woorden klaar om er iets over te zeggen.
“Maar misschien een belangrijkere vraag, voordat we mijn leven induiken: hoe is het met jou, Tristan?” Ze glimlachte naar hem.
Hij sprak niet graag over zichzelf en voelde zich daar merkbaar ongemakkelijk bij. Het liefst kaatste hij de vraag direct terug. Maar dat zou niet eerlijk zijn. Ze leek oprecht geïnteresseerd en het was Flora. Bij haar lag de drempel lager dan bij anderen.
“Het blijft tussen deze muren,” zei hij eerst, als extra bevestiging dat ze hem kon vertrouwen. “Altijd.”
Hij leunde iets tegen de leuning van de bank die vlakbij stond, alsof hij zichzelf daarmee wat houvast gaf.
“Het gaat… zover dat kan,” vervolgde hij. Het was geen leugen. Flora wist dat het na de dood van Eli en Maddy bergafwaarts was gegaan. En daar was hij ook niet de enige in.
Er waren niet veel dingen die hem oprecht vreugde brachten de laatste tijd. Behalve misschien wat er voorzichtig begon te groeien tussen hem en Eloise. En het feit dat Flora nu weer voor hem stond.
“Soms vraag ik mezelf ook weleens af of ik deze reis wel had moeten maken,” vertrouwde hij haar toe. Het was het eerste echt oprechte over zijn gevoel wat hij uitsprak sinds zijn aankomst op het eiland. Bij Flora ging het makkelijker misschien omdat ze zo ver teruggingen.
“Eli en Maddy komen er niet mee terug,” zei hij rustig. “Misschien hoopte ik ergens… iets te vinden. Een verklaring. Een reden.”
Hij haalde langzaam adem.
“Soms zeg ik tegen mezelf dat niet alles een verklaring hoeft te hebben,” vervolgde hij. “Dat het niet altijd zo zwart-wit is als mijn hoofd het graag maakt.”
Hij haalde kort adem.
“Maar ik geloof het niet. Ik ben getraind om gaten te zien in verhalen. En dit verhaal zit vol gaten.”
Dat was de advocaat in hem die sprak, dus wie weet was hij niet totaal verloren op dat gebied.

"She would've made such a lovely bride, what a shame she's fucked in the head, " they said

11 feb 2026 - 16:07 Lister is offline

Lister 12512

WALKER
MERVINE

20 december 2025, ochtend • 30 • Walker's huis -> Bos • Alleen • Open

Het gesprek met Minnie van een paar dagen geleden drukte nog steeds zwaar op Walker. Zijn hoofd zat vol met alles wat hij had gezegd, alles wat zij had gezegd en alles wat hij in plaats daarvan had willen zeggen. Of wat hij alsnog had willen zeggen.
En dan kwamen de dromen. Walker had weinig geslapen de afgelopen nachten. Hij sliep nooit veel - of lang -, altijd in korte stukken en altijd over iemand anders. Over Minnie. Over Theo en Sloane. Over Jude. Over Devika en Skyler. Flarden van geschiedenis, van wat-had-kunnen-zijn, van wat hij zou willen. Minnie's glimlach vervormde naar die van Jude. Jude's levenloze lichaam in de woestijn van Iraq vervormde naar Theo en Sloane in de gecrashte auto. Theo en Sloane die jonge Walker berispten vervormden naar Devika en Skyler, die hun rug naar hem keerden. Hij hoorde Devika's stem nog nazinderen in zijn hoofd: ''Je zult nooit één van ons zijn.'' Walker was zo vaak hijgend en bezweet wakker geworden, dat hij vergeten was dat er ooit een alternatief was geweest.

Het geluid van zijn voetstappen op het bospad galmde door zijn hoofd. Hij probeerde het te verdringen door keiharde EDM door zijn koptelefoon te spelen; het ritme van de muziek kwam overeen met zijn looptempo. Walker was nooit een hardloper geweest. Het leger had hem daartoe gedwongen. Vroeger gaf hij de voorkeur aan zwemmen boven cardio op het droge. Hij dwong zichzelf nog steeds om minstens één keer per week te sporten. Hij was een maand geleden 30 geworden, wat helemaal niet oud was, maar hij had ook niet meer het lichaam van een twintiger, dus moest hij er wat beter voor zorgen.
Hij negeerde de lichte hoofdpijn die in zijn hoofd bonkte; die kwam door zijn slaapgebrek en had niets met alcohol te maken, aangezien hij al vijf jaar geen glas wijn had aangeraakt. Af en toe werd de lucht voor hem donker, en kreeg zijn zicht een zwart randje, maar als hij knipperde, was alles weer normaal, dus wuifde hij het ook weg als vermoeidheid.
Die ochtend had hij Devika meteen na het wakker worden een berichtje gestuurd. Ik kom straks langs. Ze had het gelezen en besloten niet te reageren. Opnieuw. Vanzelfsprekend. Soms was Walker ervan overtuigd dat Devika en Minnie dezelfde persoon waren, alleen in een ander lettertype.
Vijf seconden later voelde hij een vibratie in zijn broekzak. Zonder te vertragen haalde hij zijn telefoon uit zijn zak en keek naar de melding. Devika. 10 uur. Een mondhoek trok omhoog. Het zijn de kleine overwinningen in het leven, dacht hij.
Het bospad eindigde op het strand. De lucht boven de uitgestrekte blauwe vlakte kleurde nog zachte tinten oranje, paars en geel; de nagloed van de zonsopgang die al om half zes plaatsvond in de zomer. Hij had de zonsopgang vanuit de grote ramen van zijn woonkamer gekeken vooraleer hij aan zijn looptochtje was begonnen. Om zichzelf te herinneren aan de schoonheid van de natuur. En dat er een nieuwe dag zou aanbreken, ondanks wat er de dag ervoor was gebeurd. Walker was geen spiritueel mens, maar iedereen had iets nodig om voor te leven. Een manier om verder te gaan en rouw en tegenslagen te verwerken. Hij zou proberen, en falen en opnieuw proberen.

4u38
To Devika: Ik kom straks langs. x W

6u47
From Devika: 10 uur.

6u49
To Devika: Oke. Ik breng koffie.

kindness is never a burden.

11 feb 2026 - 16:16 Monpress is offline

Monpress 6132

༺~~Tiaki Makutu~~༻
^{^༺Jack Mckall^༻}

De pijn in zijn knie liet op, de onzichtbare klauwen verloren hun greep.
"Ik raak... knie... niet... aan." Zijn eigen hand gleed naar het gewricht, behoedzaam, bang voor wat hij zou aantreffen. Geen gapend gat, maar warme huid. Stoffig van het zand. Zijn vingers volgden de contouren van zijn knieschijf. De botten waren intact, de pijn was weg.
"...zijn geen klauwen." Jack knikte alsof hij zichzelf moest overtuigen.
"Geen- klauwen-" herhaalde hij. De woorden bleven rond hem hangen in plaats van meteen weg te waaien.
"Alleen ik, Jude." Jude. Geen Andreas. Patient Jude met z'n verpest rug en z'n nachtelijke wandelingen.
"Jude-" De naam klonk vreemd, maar het paste. Hij zei het nog eens, meer tegen zichzelf dan hardop. Jude begon te tellen en Jack haakte aan alsof zijn leven er vanaf hing.
Vier in.
Vier rust.
Vier uit.
Vier rust.
Zijn wijsvinger tekende onbewust het vierkant rond zijn knie. Steeds opnieuw hetzelfde pad. Het duurde even voordat zijn longen het ritme ook snapten, maar na een paar minuten begon zijn ademhaling daadwerkelijk te kalmeren. Zijn hartslag zakte slag voor slag terug naar iets dat op normaal leek. Spieren die hij niet eens voelde, begonnen langzaam los te laten. Zijn schouders, zijn kaken, zijn vingers. Vermoeidheid vulde elk leeg gat dat de spanning achterliet. Jack liet zich tegen de rugleuning vallen. Het hout voelde stevig, echt.
Met elke ademhaling kreeg de wereld steeds iets meer kleur. De lucht smaakte weer naar zout en hij kon elke golf het strand op horen rollen.
"Jack, het monster is hier niet," zei Jude. "Alleen jij en ik. Terras. Strand. Port Bersea," Hij herkende de stem van de jongen nu zonder hem te zien.
Terras. Strand. Port Bersea. Het was inderdaad een bekende plek. Maar waarom was hij op het strand? Langzaam opende hij zijn ogen, voordat hij ze meteen weer tot spleetjes kneep tegen de felle opkomende zon. Jack keek naar zijn knie. Toen naar zijn hand die nog steeds ritmische patronen erop aan het tekenen was. Alsof hij zichzelf moest blijven herinneren dat alles echt was. Toen van de houten vloerplanken omhoog naar Jude, door naar de reling van het terras en het strand en de zee daar voorbij.
Terras. Strand. Port Bersea. Precies zoals Jude gezegd had. Waarom was hij op het terras? En met Jude? Hoe kwam hij daar? Verbazing trok over zijn gezicht terwijl hij de herkenningspunten bleef afspeuren. De lucht was te fel, te oranje, maar het donker van de nacht nog niet helemaal verdreven. Er stonden voetsporen in het zand die hij niet herkende. Waren die van hun? Wat deed hij op het strand?
"Hoe laat?" Zijn stem was schor, zijn mond te droog. Vage herinneringen drongen langzaam binnen, het steegje, de ambulancier, het monster, zijn huis. En toen- niks. Jack veranderde zijn vraag: "Welke dag is het?"

༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄
^{^{༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄}}
27 ⸙ Dokter @ St. Cordelia Clinic
19 December ⸙ Night
Beach
Jude ⸙ Closed
༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄
^{^{༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄}}

[ bericht aangepast op 11 feb 2026 - 16:16 ]

Do it scared, but do it anyway.

11 feb 2026 - 16:44 Merrin is offline

Merrin 29024

marianne grieves

17 december 2025, voormiddag • 28 • walker's house • walker • open

Walker duwde nijdig een handdoek in Minnies handen. Ze zette automatisch een stap achteruit terwijl ze haar handen droogde, al veranderde de beweging meer in het vastgrijpen van de stof. Zo hard dat haar knokkels wit werden.
'Is dat je plan dan?' Hij klonk bijna gevaarlijk. Alsof hij haar met opzet probeerde bang te maken.
Ze haatte dat het werkte. Ze haatte hoe hard ze haar best moest doen om niet nog meer achteruit te deinzen en hem in plaats daarvan recht aan te kijken, de handdoek als schild tussen hen. Niet dat het veel deed. Hij stond veel te dicht. Alles in Minnie schreeuwde om weg te lopen.
'Je blijven verschuilen achter Devika? Zij de zon en jij haar schaduw?'
Ze voelde haar gezicht branden. Niet uit schaamte, maar uit een hete kwaadheid die langzaam hoger kroop. Ze klemde haar kiezen op elkaar.
'Of gewoon alles dat buiten haar idee valt van 'perfectie' verbergen? Zoals je droommagie. Zoals ik. Zoals je geaardheid.'
De klap galmde na in Minnies oren nog voordat ze doorhad dat ze haar hand had bewogen. Ze hield haar adem in. Haar ogen brandden.
De handdoek viel dof op haar schoenen.
'Dat mag je niet zeggen,' fluisterde ze hees.
Een stap achteruit. En dan nog één.
'Ik dacht ...' Ze schudde haar hoofd. Slikte. Een snik ontsnapte haar keel. 'Dat mag jij niet zeggen.

[ bericht aangepast op 11 feb 2026 - 16:44 ]

help

11 feb 2026 - 16:58 Merrin is offline

Merrin 29024

marianne grieves

Beware: horny gays

6 maanden geleden • 28 • rainbow road • sadie • closed

Minnies mond krulde zich tot een kleine, trage glimlach toen Sadie haar een kus in haar nek schonk. Niet verlegen - niet wegkijkend. Iets dat bijna gevaarlijk was. Iets dat de spanning die in haar onderbuik trok verhulde.
Ze liet haar armen rond Sadies nek liggen, maar haar vingers gleden hoger. Langs haar kaaklijn, alsof ze Sadie bestudeerde - haar vorm leerde kennen.
'Héél grondig.'
Minnie slaagde er niet in om een zucht te onderdrukken, maar ze kantelde Sadies hoofd naar boven, haar pinken onder haar kaak.
'Is dat zo?' vroeg ze zacht, waarschijnlijk amper hoorbaar tegen de muziek op de achtergrond. Haar stem was laag, bijna lui. 'Je ziet eruit alsof je vooral goed bent in beloven.'
Haar duim streek langs Sadies onderlip, vlak voordat ze weer dichterbij leunde en haar voorhoofd tegen die van de vrouw voor haar liet leunen. Ze keek diep in Sadies ogen, om daar het verlangen dat ze zelf voelde weerspiegeld te zien.
'Ik ben niet zo goed in publiek,' sprak Minnie tegen Sadies mond. 'Of in luide omgevingen.' Dat was maar een kleine leugen. 'Wil je ergens heen waar ik niet hoef te delen?'

help

11 feb 2026 - 17:09 Lister is offline

Lister 12512

WALKER
MERVINE

17 december 2025 • 30 • Walker's huis • Minnie

Ze had hem geslagen. Vol ongeloof staarde Walker Minnie aan. Een hand op zijn kaak; de huid begon te gloeiend waar ze hem geraakt had. Ze had hem echt geslagen. Hij wist niet of hij kwaad moest zijn, of onder de indruk dat zo'n tenger figuur zo'n klap kon veroorzaken. Ze deinsde achteruit. En plots maakte dat hem triest. Alsof hij háár had geslagen. Alsof hij háár intimideerde.
''Ik dacht...'' Ze zag eruit alsof ze ging huilen. ''Dat mag jij niet zeggen.''
Walker hief zijn andere hand in de ruimte tussen hen, en liet die toen weer zakken. Alsof hij haar wilde troosten en zich toen bedacht.
''Min, ik-'' zijn adem stokte in zijn keel. ''Je weet dat... je kan er niks aandoen.'' Hij had het toen ook willen duidelijk maken. Dat op vrouwen vallen echt geen probleem was. Dat het er gewoon voor zorgde dat de relatie tussen Walker en Minnie helemaal geen zin had. ''Ik bedoel- het is oké. Voor mij. Ik wil gewoon-'' Walker wist niet goed wat te zeggen. Hoe het allemaal te verwoorden. Hoe waren ze alweer op dit punt gekomen? Devika? Dromen? Dromen, juist.
Walker liep om Minnie heen naar de ijskast en haalde een koelelement uit het vriesvak. Hij nam een nieuwe vaatdoek uit één van de lades in de keuken, wikkelde die om het koelelement en legde het tegen zijn kaak, om de zwelling tegen te gaan. Daarna nam hij plaats op de barkruk waar Minnie eerder op had gezeten, een ruime afstand van waar ze nu stond. Hij legde een hand op tafel.
''Je weet dat dat geen probleem is. Voor mij. Of voor-'' hij haperde opnieuw. "Dat mag voor niemand een probleem zijn. Ik wil gewoon duidelijk maken dat ik niet begrijp waarom je je blijft verbergen. Ik vind je fantastisch.'' Hij grinnikte humorloos. "Dat klinkt nu vast echt heel cliché en tenenkrommend.'' Walker liet een stilte vallen terwijl hij zijn gedachten bijeen raapte.
Toen besloot hij het over een andere boeg te gooien. ''Je weet toch dat ik ook op mannen val? Niet enkel vrouwen.'' Hij kon zich niet herinneren of hij het er ooit met haar over had gehad. Er waren mannen geweest voor Minnie, voor Claire zelfs. Weinig hadden echt relatie-potentieel, maar dat maakte Walker niet minder aangetrokken tot beide geslachten. ''Dit gaat niet om mij,'' besloot hij uiteindelijk. Hij tikte weer met zijn vingers op het keukeneiland. ''Het was niet mijn intentie om het tegen je te gebruiken.''
Hij keek haar aan, zachter dan voordien, hoewel de woede nog steeds onderaan zijn buik brandde - als een klein kooltje dat slecht een briesje nodig had om over te slaan. ''Weet Devika het al?'' vroeg hij bijna smekend.

kindness is never a burden.

11 feb 2026 - 17:11 Monpress is offline

Monpress 6132

༺~~Jack Mckall~~༻
^{^༺Tiaki Makutu^༻}

Vingers raakten zijn schouders en trokken hem uit balans. Tiaki versteende, kneep zijn ogen dicht en hield zijn adem in. Elke alarmbel in zijn hoofd ging af. Hij wachtte op de pijn die op hem te wachten stond, maar het shirt was zacht. Een bijna buitenaards gevoel. Andreas' warmte deed hem langzaam ontspannen in de omhelzing. De nieuwe realiteit was te moeilijk te accepteren. Het kon gewoon niet dat er geen pijn achteraan kwam.
"Ik kan ze zien." Andreas' stem brak door de stille strijd die er in zijn hoofd gevoerd werd. De noodzaak voor troost en aanraking tegen de verwachting, de kennis, van pijn die uiteindelijk altijd kwam.
"Ik heb ze altijd gezien. Het spijt me zo." Tiaki schudde zijn hoofd tegen Andreas' schouder. Het was niet zijn schuld. Hij moest geen spijt te hebben.
"Niet jou schuld," fluisterde hij terug. Het was Tiaki's schuld. Zijn eigen schuld met zijn eigen stomme gave. "Je mag ze niet zien. Niemand mag ze zien. Niemand mag het weten." Zinnen die zo extreem in Tiaki's hoofd gegrift waren.
Een stille traan rolde over zijn wang en verdween in Andreas' shirt. Tiaki zakte verder tegen zijn vriend aan, zijn lichaam te moe om zichzelf overeind te houden. Vingertopjes raakten Andreas' rug. Elke beweging huiverig, alsof elke aanraking pijn zou doen. Misschien hoefde hij voor deze ene keer niet bang te zijn?
"Mijn schuld. Ik krijg ze niet weg. Ze doen zo'n pijn."

15 ⸙ High school student
February 1st 2013 ⸙ Evening
Black Hollow Forest
Andreas ⸙ Closed

[ bericht aangepast op 11 feb 2026 - 17:38 ]

Do it scared, but do it anyway.

11 feb 2026 - 18:01 Merrin is offline

Merrin 29024

J.M. ARCHAMBEAU-STRATHWYN

^{S O U N D | L O O K}

Beware: horny straight women/man amidst trauma

2 0 D E C E M B E R O C H T E N D | 2 3 | T H E T I D E S
J U D E | O P E N

Julian swipede op zijn Apple Watch om zijn route in te stellen. Hij had nood aan een lange sessie – zichzelf tot het uiterste drijven, totdat hij bijna flauwviel – maar hij betwijfelde of Jude een marathon aan kon.
Hij betwijfelde of hij het zelf nog aan kon, want de laatste was ondertussen al anderhalf jaar geleden.
'Sorry, ik heb de laatste tijd nogal moeite met bepaalde dingen herinneren,' zei Jude zacht, voorzichtig.
Julian keek kort op, zijn vinger nog steeds boven het schermpje van zijn horloge, en voelde een frons ontstaan. De nachtmerrie had impact gehad op zijn langetermijngeheugen.
Hij paste zijn doelen aan naar iets lager, iets haalbaars. Een tien kilometer, misschien iets meer, alleen als Jude hem niet kon bijhouden.
'Voor de duidelijkheid,' vervolgde Jude, 'ik was op jou en je drankprobleem aan het wachten, uwe hoogheid.'
Julian grinnikte, ook al doemde een herinnering in zijn hoofd op die hij het liefst zou vergeten.

Hij was in Parijs. 'Je gaat niet op reis met Maddy en Eli, dus dan kun je even goed met ons mee,' had Charlotte hem gezegd toen hij had tegengestribbeld om mee te komen.
Uiteindelijk had hij op dag twee slaande ruzie met zijn vader gehad en had Charlotte ingezien dat het misschien toch een beter idee was als hij niet in hetzelfde huis als hen verbleef. Ze had hem 'als verjaardagscadeau' twee weken in de Suite Royale van de Four Seasons cadeau gedaan.
Daar lag hij dan, in het veel te grote bed, met een kater en twee naakte vrouwen naast hem. De Leica van zijn moeder lag netjes op het nachtkastje aan de linkerkant, naast zijn telefoon, die al voor de vierde keer aan het trillen was.
Het was acht uur 's ochtends, maar het was veel te vroeg.
'Julieeee,' kreunde een van de twee meisjes - Amélie, als zijn kater het hem niet fout deed herinneren. 'Je pense qu'il est temps tu reponds.'
Met een klaagzucht kroop hij half over haar heen om het rotding op de nemen. Hij had niet gekeken wie het was. 'Allo?' had hij gezegd met een slaapkop die in het Frans was ingesteld.
'Julian?'
Een langgerekte zucht ontsnapte zijn lippen terwijl Amélies hand langs zijn ruggengraat streek. Ze neuriede Joyeux Anniversaire maar hij hoorde het nauwelijks.
'Julian.' Een snik.
Maddy.
Hij knipperde verward met zijn ogen.
'Julian, hij is ...' Nog een snik.
'Maddy?'
Hij beet op zijn onderlip om een kreun te verdoezelen toen Amélies hand zich naar de voorkant van zijn lichaam verplaatste. Haar lippen streken over zijn hals.
'Hij is dood.'
Julian verstijfde. Amélie hijgde in zijn oor.
Er klonk gehuil uit de telefoon aan zijn andere oor. 'Hij is dood - Eli, hij ...'
Het was alsof de wereld voor een fractie van een seconde stokstijf stond. Hij klemde zijn hand rond zijn telefoon. 'Wát?'
Julian voelde het bloed uit zijn gezicht wegtrekken. Zijn adem stokte. Hij wilde iets zeggen, maar er kwam niets. Hij was zich niet eens meer bewust van wat Amélies handen nog aan het doen waren. Haar aanwezigheid, de absurditeit van haar lach, haar handen die langs hem gleden, het was te veel. Hij duwde haar ruw van zich af, struikelde bijna over het bed, viel half op de grond.
'Hij ... we hadden ...' Maddy kwam niet uit haar woorden.
Julian klemde zijn gsm tussen zijn schouder en zijn oor terwijl hij zijn kleren bij elkaar raapte.
Het kon niet. Het kon niet. Niet nu. Niet op zijn verjaardag. Niet terwijl hij in Parijs was, waar alles hem aan zijn moeder deed denken.
Niet nooit.
'Julieee,' klaagde het andere meisje waarvan Julians katerhoofd de naam wel vergeten was nu. 'Reviens-ci.'
'Ik ... ik heb je ... Ik heb je nodig.'

Er piepte iets en Julian werd weer wakker geschud. Een hele zachte, nauwelijks hoorbare, gefrustreerde grom kwam over zijn lippen. Hij had geen zin om afgeleid te worden door zielige herinneringen.
Hij trok zijn horloge weer omhoog. Zijn hartslag was te hoog in rust.
'Je bent me nu trouwens wel een koffie verschuldigd, dat weet je hé. Wie jarig is trakteert, dus ik verwacht op zijn minst een kop koffie met koffiebonen uit Thailand, weg bij een van die pretentieuze koffietentjes hier.'
Julian staarde Jude twee seconden aan alsof hij plots uit de lucht gevallen was en haalde toen laconiek zijn schouders op. Hij raapte zijn spullen bijeen en liep naar de voordeur.
'We doen het rustig aan,' zei hij hees terwijl hij buiten ging.
De zon brandde al fel, al waren er hier en daar toch wolken te zien. De regen van vannacht had gelukkig wel een vochtige frisheid achter te laten. Hij begon te lopen, langzaam, alsof hij de droom en de herinnering die zich nu met elkaar begonnen te vermengen, van zijn slapende lichaam moest afpellen. Elke stap bracht herinneringen mee. Maddy's stem. Eli's fluistering.
Hij voelde hun aanwezigheid in zijn spieren. In zijn ademhaling, alsof de droom niet wilde uitgeademd worden.
Hij moest zichzelf dwingen om te traag te blijven lopen zodat Jude hem kon bijhouden.
Toen na zo'n drie kilometer het strand in zicht kwam, keek hij over zijn schouder. 'Ik trek even een sprint,' riep hij, gebarend naar een koffiebar op de dijk. 'Ik wacht daar op je met je Thaise koffie.' Hij gooide er een knipoog achterna en versnelde zijn tempo.

[ bericht aangepast op 11 feb 2026 - 18:02 ]

help

11 feb 2026 - 23:23 Renna is offline

Renna 3349

DEVIKA "VIK" MERVINE

24 december 2016 • 's Avonds • met Minnie en Walker • Mervine Estate

Hoewel kerst officieel nog moest beginnen, was het wat Devika betrof nu al verpest. Haar zogenaamde halfbroer was namelijk teruggekeerd voor de feestdagen.
De krekels waren al even aan het zingen en een zwoele zomerbries waaide naar binnen door de wijd openstaande terrasdeuren van de Mervine Estate. In het warme licht van de verlichting buiten zaten de belangrijkste leden van de Inner Circle, die waren blijven hangen na het kerstdiner. Zijzelf viel daar blijkbaar niet onder, want haar vader had haar weer terug naar binnen gewuifd terwijl hij zijn arm om Skylers schouder sloeg en hem richting het terras stuurde. Nu toostten zij buiten al lachend met hun rode wijn, terwijl Devika binnen op de bank zat met haar vingers strak om een glas sissende frisdrank. Haar ene been tegen dat van Minnie tegenover haar, Uno-kaarten in hand, de rest tussen hen in.
En dan was er de indringer. De barst in het glas. De vetvlek in het tapijt.
Walker.
Al fronsend probeerde Devika een strategie te bedenken om met haar vier overgebleven kaarten de winst binnen te slepen, maar zijn beweging aan de rand van haar blikveld bleef haar afleiden. Drie maanden lang had ze kunnen doen alsof hij niet bestond. Nu was hij terug. In haar huis. In haar ruimte. En, zo leek het, nog vastberadener dan ooit om Skyler en haar voor zich te winnen en zijn plekje in Huize Mervine te bemachtigen.
Die was er niet. Daar zou ze hem persoonlijk aan blijven herinneren totdat hij het opgaf en weer ophoepelde naar Sydney.
Een lachsalvo van buiten. Devika keek verstoord op. Haar vader ving haar blik door de open deuren heen en schonk een klein, bemoedigend glimlachje. Een onuitgesproken ‘brave meid’ die haar volledig tegen de haren instreek.
Devika rolde haar ogen en gooide haar blauwe vier op de stapel. ‘Jij weer,’ zei ze tegen Minnie, met een tikje tegen haar been.
Dat was het enige positieve aan vanavond, bedacht ze. Dat Minnie hier was om haar erdoorheen te slepen.

≻──────────────── ⋆✩⋆ ────────────────≺

^{Playlist • Pinterest}

Dramatic

11 feb 2026 - 23:55 Ashcroft is offline

Ashcroft 5216

CW: Sexual content

Jude zijn plannetje had gewerkt. Voor hij het wist bevonden ze zich in Jude zijn knusse kantoortje, Walker zijn lichaam strak tegen dat van hem aangedrukt. Hij voelde hoe zijn spieren net zo aangespannen waren als die van hem.
Walker liet er geen gras over groeien en herenigde hun lippen vrijwel meteen met elkaar. Jude zijn lippen vielen al snel in het vertrouwde ritme. Zijn lippen smaakte vaag naar citroen, Jude kon er geen genoeg van krijgen.
Jude verwelkomde Walker zijn tong maar al te graag, welke al snel verstrengeld raakte met die van hem zelf. Een blijk van opgebouwde passie en verlangen, welke eindelijk een uitweg vond. Jude voelde kippenvel ontstaan onder Walker zijn aanrakingen.
Zijn handen had hij stevig rond Walker zijn middel, maar naaramte de kus verdiepte dwaalde één van zijn handen af naar Walker zijn achterhoofd, waar hij zijn vingers door zijn haren liet glijden, hem onbewust nog net iets dichter naar hem toe trekkend.
De koude aanraking van Walker zijn vingers over zijn buikspieren ontketende een reactie in zijn onderbuik, welke zijn spieren nog eens extra liet aanspannen. Hij liet zijn tanden zacht in Walker zijn onderlip zakken, als teken dat hij vooral niet moest stoppen met waar hij mee bezig was.
Ondertussen was Jude zijn hand afgezakt naar zijn kaak, welke hij stevig vast hield, bang dat de kus tot een eind zou komen. Zijn andere hand verdween onder het shirt van de andere man, waar hij zijn vingers langzaam over zijn ruggengraat liet wandelen.
In een fractie van een seconde verplaatsten Walker zijn lippen naar zijn hals, wat zijn versnelde adem kort deed stokken. Walker zijn lippen lieten een spoor na op de gevoelige huid van zijn nek, iets wat Jude zijn hoofd gewillig wat meer naar achter liet hellen, om hem zo meer ruimte te bieden. Hij moest zijn tanden in zijn onderlip boren om ervoor te zorgen dat er geen genante geluiden uit zijn mond zouden ontsnappen.
Zijn hand had wederom zijn weg gevonden naar zijn achterhoofd, om hem aan te moedigen. De vingers die afwezig figuurtjes op Walker zijn ruggengraat aan het maken waren, had hij inmiddels af laten glijden naar zijn achterste. Hij wilde Walker overal waar mogelijk aanraken, maar merkte dat hij toch wat onzeker was. Walker daarentegen leek zeker van zijn zaak, hij wist precies het geen uit te voeren waar Jude zo naar had verlangd. Opnieuw botste hun lippen hartstochtelijk tegen elkaar, alvorens Walker hen omdraaide waardoor Jude nu tegen de deur aangedrukt stond. Jude voelde zijn hart luid bonzen in zijn keel. Hij merkte nu pas hoe erg hij aan het hijgen was.
Zijn ogen volgde bijna slaperig hoe Walker zijn vingers rustte op de knoopjes van zijn overhemd, alvorens hun blikken met elkaar kruiste. Walker had zijn wenkbrauwen vragend opgetrokken. Als antwoord drukte Jude zijn lippen gulzig op die van hem, zijn hand legde hij over die van Walker, in de hoop hem zo aan te sporen de knoopjes te ontdoen. Het was oké, meer dan oké zelfs.
Met lichte tegenzin verbrak Jude de kus opnieuw, om zijn lippen langs zijn stoppelige kaak te bewegen, om hier vervolgens een rij van kusjes te plaatsen. Zijn lippen baande zich langzaam een weg naar beneden van zijn kaak, naar zijn hals, naar zijn sleutelbeen. Hier stopte hij even, hem genoeg ruimte biedend Jude nog te stoppen moest hij dat wensen.
Hij liet zijn tong sensueel over de dunne huid glijden, om er vervolgens zijn lippen tegenaan te zetten. Naarmate Walker zijn vingers hem meer en meer ontdeden van zijn overhemd, oefende zijn lippen meer en meer druk uit op de tedere huid. Hij wilde voorkomen dat iemand de verse blauwe plek snel zou bespeuren, dus leek dit Jude een betere plek om het achter te laten dan in de man zijn hals. Toen hij zijn lippen van de huid verwijderde, ontdeed Walker hem van zijn overhemd, welke ergens op de vloer belandde als een zwijgende getuige van het moment.
Nu gleden Jude zijn vingers op zijn beurt onder het hemd van Walker, de lijnen van zijn buikspieren vragend volgend. Hij had hem de afgelopen twee weken al meerdere malen in zijn gedachten uitgekleed, al kon hij het zich enkel inbeelden hoe zijn lichaam er uitzag onder zijn uniform. Jude wilde elke milimeter van zijn lichaam verkennen. Met zijn vingertoppen, met zijn lippen, met zijn tong. Hij wilde weten hoe Walker smaakte. Hij wilde dat zijn geur dagen later nog in zijn kantoor hing, zodat hij het moment steeds opnieuw kon herbeleven.
Hij rustte zijn handen tegen Walker zijn borst aan, om hem nu dezelfde vraag zonder woorden te stellen, afwachtend een knoopje van zijn overhemd tussen zijn vingertoppen draaiend.

For those who come after

Index RPG Actieve Topics Zoek