[RPG • 16+] Saltwater Sleep | Speeltopic 1 - Speeltopics

22 juli 2025 - 17:12 Merrin is offline

Merrin 29024

Saltwater Sleep

d r e a m s d o n ' t d i e . t h e y d r o w n .

START | BABBEL 3 - 2 - 1 | SPEEL 2 - 1

CW: In deze RPG komen volwassen thema's aan bod zoals seks, grensoverschrijdend gedrag, geweld, mentale problematieken, toxische relaties en traumatische jeugdervaringen.

Port Bersea is een verborgen parel in de waters tussen Nieuw-Zeeland en Australië waar toerisme de laatste jaren stilaan meer begint te bloeien. Rijke socialites vinden er hun weg naar de Mervine Estate dat hoog in de kliffen haar best doet om bedreigde boomsoorten opnieuw voort te planten in de Mervine Sanctuary. Backpackers genieten van de prachtige natuur die overal op het eiland te vinden is: witte stranden, complexe grotten en weelderige bossen. Rijke jongvolwassenen genieten er van het florerende nachtleven in eliteclubs waar enkel de besten binnen kunnen om er hun wildste fantasieën te beleven.

Eén van die rijke jongvolwassenen was Eli Noble, student aan de University of Melbourne, die er samen met zijn vriendin Madeleine 'Maddy' Walsh de zomer van zijn leven plande nadat hij zijn studies na vijf lange jaren eindelijk had afgerond. Helaas kwam Maddy alleen terug naar het vasteland, anderhalve maand vroeger dan gepland. Twee weken na hun aankomst spoelde Eli namelijk aan op het strand van Port Bersea. Verdronken in de grotten, zeggen officiële bronnen, maar Maddy was hysterisch toen ze terugkwam. Ze vertelde hallucinante verhalen over de grotten die ze samen met Eli bezocht had - dat de Mervine Estate een groep heksen was die niets liever deed dan de gemeenschap van Port Bersea te terroriseren. Ze had het over vreemde dromen die zij en Eli deelden - dromen die niet veel later werkelijkheid werden, die haar bleven achtervolgen totdat ze zes maanden geleden zelf de dood als uitweg zocht.

Vandaag vertrekken Eli en Maddy's beste vrienden op reis naar Port Bersea om hen te eren, een jaar na Eli's dood. Sommigen van hen willen er gewoon heen om te feesten zoals hun vrienden dat gedaan zouden hebben, om hun herinnering in ere te houden. Anderen hopen te ontdekken wat er in vredesnaam aan de hand is op het kleine eiland.

Locaties

p o r t b e r s e a t o w n

Main Wharf & Ferry Dock – enige officiële toegang tot het eiland per boot.
Bersea Town Center – gezellig centrum met cafés, surfshops, een kleine markt.
The Mirage – exclusieve club op een klif, favoriet van rijke jongeren.
Tidefall – moderne villa van de Archambeau-Strathwynfamilie, niet ver van The Mirage
Sunset Hostel – waar backpackers verblijven. Dicht bij het strand.
St. Cordelia Clinic – het eilandziekenhuisje. Sommige eilandbewoners verdenken de staf van betrokkenheid bij vreemde zaken.
De oude vuurtoren – verlaten, uitzicht over het eiland. Locals zeggen dat hij 's nachts nog brandt, ook al is hij al jaren buiten gebruik.
Strandhuis 'The Tides' – groot, modern vakantiehuis met zicht op zee en directe toegang tot Siren's Shore, waar Eli en Maddy vorig jaar verbleven. Afgelegen genoeg om feestjes te houden zonder pottenkijkers.
Luxehotel 'Azure Palms Resort' – high-end hotel aan de rand van de stad, populair bij rijke toeristen, met cocktailbars, infinity pool, wellness, ... maar ook personeel dat misschien nét iets te veel weet.
Whispering Pines Trailer Park – de armere wijk waar de meeste anti-Mervine Estate Dromers wonen.
The Broken Bell – lokale bar, informeel hoofdkwartier van de Dromers.
Tempest Point – uitkijkpunt boven op de rotsen waar eilandbewoners vaak samenkomen. Wilde energie, sommigen zeggen dat je er “de dromen hoort waaien”.
Makutu Bakery – bekende bakkerij en toeristische hotspot voor het prachtige zee-uitzicht.
BerseaMovers – van oudsher een verhuisbedrijfje; inmiddels een bedrijf dat onder andere verhuist, (verkeers)hekken plaatst, sjouwt, en voor evenementen benodigd meubilair opbouwt en afbreekt. Backpackers en jongeren kunnen er beunen om een zakcentje bij te verdienen.
Bersea Beach Bar – een toeristische trekpleister op het populairste surfstrand van Port Bersea. Dure drankjes, maar wel van goede kwaliteit. Dé plek die het meest voorkomt als je 'bersea bars' zoekt op TrustPilot en waar de esthetische foto's genomen worden. Inwoners vermijden de plek liever.

n a t u u r

Mervine Estate – landgoed boven op de kliffen met botanische tuinen en verborgen droom-magiesymboliek.
Mervine Sanctuary – beschermd natuurgebied met zeldzame flora, grenst aan het landgoed.
Pulp Farms – lokale fruit-, groente- en grondstoffenboerderij begonnen als kleinschalig familiebedrijf, maar inmiddels leverancier bij veel Berseaanse horecagelegenheden. Backpackers kunnen er voor dagloon klussen doen zoals zaaien, oogsten en sproeien om hun reis verder te financieren.
Dreaming Caves – liggen aan de noordkust en bestaan uit tientallen grotten, tunnels en ondergrondse kamers. Sommige grotten zijn toegankelijk voor toeristen (via boottochtjes of wandelpaden), anderen zijn afgesloten of vergeten - waaronder de Nexus (enkel toegankelijk bij laagtij), waar Dromers worden ingewijd. Vissers spreken van een verzonken grot genaamd The Drowned Mouth, waar stemmen gehoord worden bij vloed. De grotten veranderen subtiel — dromers ervaren dat gangen zich soms anders lijken te gedragen, afhankelijk van hun mentale toestand.
Black Hollow Forest – weelderig bos met wandelpaden, sommige 'vergeten' stukken zijn niet op officiële kaarten te vinden.
Sirens’ Shore – wit zandstrand waar Eli werd gevonden. Rustig, mysterieus.

d r o o m p l e k k e n

The Lapse – een droomplek die elke dromer anders ziet, maar altijd gevuld met echo’s van overleden Dromers - waaronder ook Eli en Maddy.
The Mirror Lagoon – fysiek meer waar dromen zich soms in weerspiegelen. Dient als 'portaal' waardoorheen Dromers andere Dromers kunnen bezoeken.

Dromers, Droommagie & de Mervine Estate

d r o m e r s & d r o o m m a g i e

Dromers zijn mensen die het geheim van de grotten kennen - zowel de Inner Circle van de Mervine Estate als een groep eilandbewoners. Iedereen kan een Dromer worden als die ingewijd wordt door een andere Dromer in de Nexus van de grotten van Port Bersea. De krachten van Dromers manifesteren zich op verschillende manieren. Ze zijn allemaal in staat om elkaar in elkaars dromen op te zoeken en die dromen te beïnvloeden/beschermen van ongewenste bezoekers - sommigen zijn daar beter in dan anderen. Sommigen van hen kunnen elementen uit hun eigen dromen naar buiten trekken en fysiek manifesteren in de echte wereld. Anderen zijn in staat om mensen zomaar ineens in slaap te laten vallen en hen vast te houden in hun dromen - zonder dat die persoon doorheeft dat het een droom is. Nog anderen kunnen inbreken in het hoofd van mensen en hun diepste dromen lezen. Heel zeldzaam zijn degenen die via dromen hun eigen bewustzijn kunnen projecteren in het lichaam van een ander, en degenen die herinneringen van een ander in dromen kunnen oproepen.

m e r v i n e e s t a t e & d e i n n e r c i r c l e

De Mervine Estate is een landgoed van de familie Mervine. De familie houdt zich vooral bezig met natuuronderhoud en liefdadigheidswerk, en de Estate is populair bij een heleboel socialites. Eilandbewoners blijven er over het algemeen ver van weg; vele geruchten maken hun weg van de Mervine Estate naar de stad in het centrum van het eiland, en ze doen meer dan eens wenkbrauwen fronsen. Toch gaan de leden van de Mervine Estate gewoon hun gang. Het lijkt soms zelfs alsof ze een bepaald soort macht over het eiland hebben - en dat is ook precies het doel van de Inner Circle die aan het hoofd van de Mervine Estate staat. Zij willen het geheim van de grotten voor hen alleen, zodat zij over het eiland kunnen heersen en hun rijkdom kunnen vergroten.

e i l a n d d r o m e r s

Er zijn echter nog eilandbewoners die het geheim van de grotten kennen en die beter hun best doen om de plannen van de Mervine Estate te dwarsbomen. Een heel deel van hen is ervan overtuigd dat de Mervine Estate iets te maken heeft met de tragische dood van Eli Noble. Of zeggen ze dat alleen maar om zichzelf onschuldig te doen lijken?

Personages
i n v u l l i j s t j e

Regels

- Don't be a bitch.
- Iedereen die deelneemt, wordt ook cohost bij alle topics en draagt ook verantwoordelijkheid voor de RPG en de verhaallijn.
- Degene die een topic sluit, maakt het volgende.
- Haal in je post steeds de volgende zaken aan: personagenaam; open of gesloten scène (mogen anderen vrij inspringen of niet?); datum waarop de post plaatsvindt (voor wanneer er timeskips voorkomen maar jij nog even op een andere dag verder wil); locatie
- Post maandelijks. Na 45 dagen wordt je uit de RPG geyeet en wordt je personage een NPC.
- Parallel roleplayen mag. Wat houdt dit in? Je mag je personage in verschillende situaties op verschillende momenten schrijven, zolang je maar duidelijk aangeeft waar en wanneer die zich bevindt. Zo kun je bijvoorbeeld tegelijkertijd aan de gang gaan met een timeskip, terwijl je je vorige scène nog afwerkt. Dat hoeft uiteraard ook niet. (:
- Stel vragen als je er hebt!

Vakantieplanning

1 december 2025: Start kerst/ambachtsmarkt centrum Port Bersea
15 december 2025: Aankomst Julian, Tristan, Chae, Romée
20 december 2025: Verjaardagsfeest Julian (georganiseerd door Chae)
22 december 2025: Surfing Santas festival (benefiet surffestival door de stad)
24-25 december 2025: Mervine Christmas Party (enkel op uitnodiging)
26 december 2025: Boxing Day barbecue @The Tides (georganiseerd door de vriendengroep)
31 december 2025 - 1 januari 2025: Mervine's New Year on the Beach

Vandaag, 20 december 2025

Weer: 23°C na een dag van bijna 30°C. De lucht hangt zwaar boven de zee; de kliffen houden de abnormale hitte van overdag vast. Toch is er een zwoele zeebries.
Tijdstip: 20u12

In Port Bersea wordt vanavond niet over de uitzonderlijke hitte gesproken - de opwarming van de aarde zijn we toch al even gewoon. De zee glanst als vloeibaar zonlicht in de avondschemer en de lucht is zacht, bijna drukkend, terwijl de avond langzaam over de kliffen valt.

In The Mirage is de openbare dansvloer open zoals altijd voor wie durft te kijken, maar boven, op het balkon dat de VIP-zone vormt, wordt de echte nacht gevierd: Julian Archambeau-Strathwyns 23ste verjaardagsfeest, georganiseerd door lieftallige nicht en neef Eloise en Jude Montgomery. De Macallan en Dom Pérignon staan klaar om te vloeien alsof het niet kost. Oesters, kaviaar en luxehapjes op zilveren schalen wachten vol spanning om door luxe-escortes vermomd als bevallige serveersters te worden rondgedragen terwijl DJ's van het vasteland livesets tot diep in de nacht draaien.

Port Bersea praat er al dagen over, zeker nu het gerucht verspreid raakte dat ook de Mervines aanwezig zullen zijn. Plannen worden gesmeed om alsnog binnen te raken, want iedereen weet: rijke mensen feesten altijd beter.

Locatie: The Mirage - Bersea Cliffs Vista VIP zone
Aanvang: 21u
Dresscode: Nightfall Decadence

[ bericht aangepast op 25 feb 2026 - 22:28 ]

help

12 feb 2026 - 13:33 Renna is offline

Renna 3352

DEVIKA "VIK" MERVINE

≻──────────────── ⋆✩⋆ ────────────────≺

Golden Girl • 16 december • voormiddag • met Minnie• Minnie's huis

Minnie ontvouwde zich uit hun omhelzing en richtte zich op, haar hand uitgestoken. ‘Rijke mensen drinken graag tot het gat in de nacht champagne bij de opening van een expo, dat weet je toch?’ zei ze.
Shit. De expo. Schuldgevoel nestelde zich in haar binnenste. Minnie had er wel over verteld, maar in de organisatorische chaos van het benefietconcert en de nacht die erop volgde, was Devika dat helemaal vergeten.
‘Blijft toch een zware taak,’ grapte ze, ‘de hele nacht drinken met de kunstzinnige medemens.’ Ze pakte Minnie’s pols vast en liet zich overeind trekken. Ze leunde even met haar schouder tegen Minnie aan voordat ze haar rug rechtte.
‘Strand klinkt goed,’ zei Minnie. ‘Ik denk dat ik zelf ook wat wind in mijn hoofd kan gebruiken. Liever surfen, of liever bruinen en naar sexy mannen staren?’
Devika grinnikte bij haar knipoog. ‘Surfen,’ zei ze resoluut terwijl ze langs Minnie liep, Lou achterna. Minnie moest toch haar spullen nog pakken, dan kon zij in de tussentijd met de kat kroelen. ‘Ik heb mijn dosis sexy mannen gisteravond al gehad.’ Hoewel het inmiddels al een eeuwigheid geleden voelde dat ze haar confrontatie met Julian Archambeau-Strathwyn had, midden op straat, en de hereniging met Magnus Valebrook had voor haar gevoel net zo goed vorige week kunnen zijn. ‘Maar dat vertel ik je onderweg wel.’ Ze wierp een ondeugende blik over haar schouder. ‘Zat er voor jou niet wat leuks tussen die artistieke typjes gisteren?’

_{foonpost, vergeef any fouten in de code}

≻──────────────── ⋆✩⋆ ────────────────≺

^{Playlist • Pinterest}

Dramatic

12 feb 2026 - 15:39 Ashcroft is offline

Ashcroft 5216

˚̣̣̣ ꒷︶†︶꒷˚̣̣̣︶ ͡𑁬♱໒ ͡ ︶˚̣̣̣꒷︶†︶꒷ ˚̣̣̣

JUDE
MONTGOMERY

⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘

19 december ✠ 22 ✠ Playlist ✠ Port Bersea beach ✠ Jack

Jude haalde opgelucht adem. Jack leek weer wat te bedaren Hij herhaalde Jude's woorden en constateerde dat er inderdaad niets met zijn knie aan de hand was. Jude knikte. "Geen klauwen."
Hij herhaalde zijn naam en leek hem eindelijk te herkennen. Hij was niet langer een monster meer in zijn ogen.
De ademhalingsoefening leek te werken en Jack volgde zijn voorbeeld. Hij haalde nu in ieder geval weer iets stabieler adem, waardoor er ook meer zuurstof naar zijn hersenen ging. Jude was blij te zien dat zijn complex bij trok en dat hij stukje bij beetje weer meer bij zichzelf leek te komen. Hij wist niet hoe lang hij zich al in deze staat had bevonden, maar het kon nooit bevorderlijk zijn.
"Hoe laat? Vroeg hij. Jude was even van zijn stuk gebracht door het feit dat hij een volledige zin had gevormd. Jude moest even schakelen, alvorens hij een blik richtte op zijn horloge. Jude schraapte zijn keel. "Het is kwart voor zeven," glimlachte hij.
Jack zijn stem klonk schor, en aan de manier waarop de man aan het slikken was was te merken dat hij een droge keel had, wat geen wonder was. Hij schoof het onaangeraakte glas water voorzichtig naar hem toe. "Hier, drink wat."
"Welke dag is het?" vroeg Jack toen. "Het is vrijdag negentien december." informeerde hij hem. "Ik kwam je tegen tijdens mijn wandeling op het strand." besloot hij hem te vertellen, gezien hij duidelijk verward was. Hij had waarschijnlijk geen flauw idee hoe hij op het terras was beland met Jude. Ze zagen elkaar niet erg regelmatig, dus kon Jude zich voorstellen dat het vragen opbracht.
"Weet je wat dit veroorzaakt heeft? Wil je ergens over praten?" vroeg hij op een duidelijke en rustige stem, gepaard met een vriendelijke glimlach. "Je weet dat je me alles mag vertellen, hé? Ik ben er voor je."

[ bericht aangepast op 12 feb 2026 - 15:39 ]

For those who come after

12 feb 2026 - 16:27 Merrin is offline

Merrin 29024

marianne grieves

17 december 2025, voormiddag • 28 • walker's house • walker • open

Ze was aan het trillen en ze haatte het. Ze haatte hoe zwak ze zich voelde - hoe zwak hij haar deed voelen.
'Min, ik -'
Zijn kaak begon al rood te worden. Ook dat haatte ze.
'Je weet dat ... Je kan er niets aan doen.'
Ze balde haar vuisten. Ze kon niet bewegen. Enkel op haar ademhaling focussen.
Haar brein vond het helaas nodig om haar eraan te herinneren dat ze Sadie miste. Dat ze naar haar toe wilde rennen en een potje in haar armen wilde huilen.
Nog iets dat ze haatte.
'Ik bedoel - het is oké. Voor mij. Ik wil gewoon-'
Ze snoof hard om te voorkomen dat een traan zich van haar ogen losmaakte. Haar gezicht gloeide. Alles rond haar was wazig.
'Je weet dat dat geen probleem is. Voor mij. Of voor- Dat mag voor niemand een probleem zijn. Ik wil gewoon duidelijk maken dat ik niet begrijp waarom je je blijft verbergen. Ik vind je fantastisch.' Een humorloze grinnik.
Het kwam amper bij Minnie binnen.
'Dat klinkt nu vast echt heel cliché en tenenkrommend.'
Stilte. Even tijd om zichzelf weer bijeen te rapen. Maar het lukte niet. Ze kon alleen maar versteend blijven staan, zoals ze zo vaak deed. Dat stille, breekbare meisje van glas. Opnieuw en opnieuw werd het haar ingeprent dat dat was wie ze was.
Walker ratelde verder, maar de woorden klonken gedempt. Hij stelde een vraag, maar Minnie hoorde het niet. Ze moest weg. Of ze zou instorten. Dus slikte ze hard en keek ze op, recht door Walker heen. Haar stem was hees toen ze sprak. 'Dit was een slecht idee, denk ik.'

[ bericht aangepast op 12 feb 2026 - 16:27 ]

help

12 feb 2026 - 16:35 Merrin is offline

Merrin 29024

Andreas Orin Mervine

S O U N D | L O O K

E V E N I N G F E B R U A R Y 1 2 0 1 3
1 4 A N D 4 9 W E E K S
B L A C K H O L L O W F O R E S T
T I A K I | C L O S E D

'Niet jouw schuld,' fluisterde Tiaki terug. 'Je mag ze niet zien. Niemand mag ze zien. Niemand mag het weten.'
Andreas trok de jongen dichter tegen zich aan toen hij diens vlinderzachte aanraking tegen zijn ruggengraat voelde.
'Mijn schuld,' zei Tiaki - en Andreas schudde meteen hard zijn hoofd. 'Ik krijg ze niet weg. Ze doen zo'n pijn.'
Voorzichtig duwde Andreas Tiaki een klein beetje terug. Net ver genoeg om hem te kunnen aankijken. Hij aarzelde even voordat hij een hand tegen Tiaki's wang legde. 'Niet jouw schuld,' herhaalde hij Tiaki's eerdere woorden. 'Niets hiervan is jouw schuld. Ik kan ze zien omdat dat mijn ... mijn gave is. Maar ik had er nooit bij stilgestaan wat hun aanwezigheid voor jou betekende - of toch niet ...' Niet op die manier.
Hij zuchtte. Haalde meteen daarna diep adem.
'Ik krijg ze ook niet weg,' zei Andreas zacht. 'De schimmen van dromen van anderen, hoe vaak ik het ook probeer. Ik ben ze, denk ik ... gewoon geworden.' Hij fronste. 'Maar wat ik zie kan mij niet raken. En ik kan me niet inbeelden welke angst je voelt wanneer jouw dromen dat wél doen.'

help

12 feb 2026 - 16:40 Ashcroft is offline

Ashcroft 5216

˚̣̣̣ ꒷︶†︶꒷˚̣̣̣︶ ͡𑁬♱໒ ͡ ︶˚̣̣̣꒷︶†︶꒷ ˚̣̣̣

JUDE
MONTGOMERY

⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘

20 December 2025 ✠ 22 ✠ Port Bersea, Beach > Koffietent ✠ Julian & Walker ✠ Playlist

Jude keek toe hoe Julian zich soepel voort bewoog, bijna jaloers. Hij wilde niets liever dan een goed eind door de prachtige natuur van Port Bersea rennen, hij zou zelfs settelen voor wandelen. Maar zelfs dat was hem teveel. Hij haatte het. Hij haatte het feit dat hij zich een tachtig jarige man voelde en hetzelfde tempo aanhield. Maar wat hij er ook aan deed, niets leek het te verbeteren. Het enige wat hij kon doen was zijn conditie een beetje op pijl houden.
Ergens schaamde hij zich. Hij kon er misschien niets aan doen, maar het liet hem onzeker voelen. Onaantrekkelijk. Als een blok aan mensen hun been.
Julian had hem ervan verzekerd dat ze rustig aan zouden doen. Jude moest dankbaar zijn, maar hij wilde het niet rustig aan doen. Hij wilde het gevoel van vrijheid weer ervaren. Hoe zijn hart tekeer, hoe het voelde alsof het zand hem droeg zo met de zilte zeewind door zijn haar woelend. Hij wilde weer uitdaging.
Jude merkte plots dat Julian wat afzijdig bleef, iets wat niets voor hem was. Hij was flink aan het hijgen door het feit dat hij zichzelf teveel aan het pushen was, maar hij bleef stug op hetzelfde tempo doorlopen. "Alles oké?" vroeg hij bezorgd. "Ik ben misschien geen waardig ren kameraadje meer, maar ik kan wel een luisterend oor bieden." sprak hij met een scheve grijns.
Jude probeerde zichzelf af te leiden door zich op de rijke natuur om hen heen te focussen. Op de laatst resterende druppels die op de bladeren lagen, op de geur van regen.
Het duurde niet lang voor het strand in zicht kwam; het zag er idyllisch uit met de laag hangende zon dansend in een zee van kleuren. Het plaatje had zo op een ansichtkaart kunnen staan, met de tekst groetjes uit Port Bersea.
'Ik trek even een sprint. Ik wacht daar op je met je Thaise koffie.' riep Julian, en weg was hij. Jude stak zijn duim omhoog, alvorens hij langzaam tot stilstand kwam, luid hijgend. Wat haatte hij die rug. Wat haatte hij dat weigerende been. Hij zette zijn tanden op elkaar, zo strak dat het bijna zeer deed. Hij liet zijn handen even op zijn knieën rusten terwijl hij weer op adem kwam. Eenmaal zijn ademhalingsritme weer een beetje op peil was, viste hij zijn telefoon en zijn oortjes uit zijn zak, om zich weer te laten motiveren door de diepe uptempo bass van zijn muziek.
Na opnieuw iets van twee kilometer gelopen te hebben, merkte hij dat hij moest stoppen met pushen om erger te voorkomen. Hij had er geen zin in om minimaal een dag aan bed gekluisterd te zijn.
Waar rennen normaal zijn hoofd leeg wist te maken, werd hij nu enkel chagrijnig van hoe hij had gefaald. Hij kauwde wat nijdig op de binnenkant van zijn wang terwijl hij het terras van het door Julian uitgekozen koffietentje op liep.
Hij had zich zo erg in zijn eigen wereldje bevonden dat hij niet doorhad gehad dat hij niet de enige op het pad was, waardoor hij frontaal tegen iemand aan botste. Jude was vergelijkbaar met een twee meter hoog ongeleid projectiel.
De botsing had ervoor gezorgd dat de koffie van de andere persoon op de grond was beland. "Shit, sorry!" kraamde hij uit, alvorens hij de to go koffiebekers van de grond af raapte, iets waar de desbetreffende persoon niets meer aan had nu de inhoud tussen het zand door sijpelde. "Ik zal meteen nieuwe halen, sorry. Ik ben ook zo onhandig..." mompelde hij, dat laatste als verwijt naar hemzelf. Hij beet nerveus op zijn onderlip, waarna hij de persoon voorzichtig aan keek.
Er trok een schok door zijn lichaam, zijn lichaam plots bezaaid met kippenvel. Was hij nu ook al gaan hallisuneren? Hij miste Walker enorm, maar hij had niet verwacht zijn gezicht nu ook al op vreemde mensen te zien. Misschien had hij een dokter nodig. Het zweet brak hem opnieuw uit. Wat moest hij in vredesnaam aan met deze situatie?
Ergens durfde hij de man niet aan te spreken met zijn naam. Maar het was al helemaal vreemd als hij net deed of hij de man niet kende, mocht het hem echt zijn. Jude was in dubio, en verplaatste zijn gewicht onrustig van zijn ene voet naar de ander.
"...Walker?" vroeg hij uiteindelijk voorzichtig, aarzelend, tranen prikkend achter zijn ogen. "Wat doe jij hier?"

For those who come after

12 feb 2026 - 17:10 Merrin is offline

Merrin 29024

marianne grieves

24 december 2016 • 's avonds • 19 • mervine estate • vik & walker • closed

Normaal gezien genoot Minnie steeds van Kerstavond bij de Mervines, maar drama leek in de lucht te hangen. Spanning hield de hele ruimte in zijn greep.
Ze kon niet zeggen dat ze daarvan genoot, dus probeerde ze dat wel met de wijn te doen die Theo speciaal voor haar had uitgekozen.
Ze was zich er heel erg bewust van dat Devika's been tegen het hare rustte en het deed de spanning in haar buik verstrakken - waarop ze zich meteen afvroeg waarom, want Vivi was gewoon haar zestienjarige kleine zusje van andere ouders.
Ze staarde afgeleid naar buiten, waar nog een boel belangrijke mensen - en haar ouders - zaten te lachen.
Een tik tegen haar been deed haar bijna naar adem happen van de schrik, maar ze slaagde erin enkel haar wenkbrauwen op te trekken.
'Jij weer,' zei Devika.
Minnie keek naar de stapel in het midden, waar een blauwe vier op lag, en fronste boos. Ze had nog twee kaarten vast - rood en geel - dus trok ze met een zucht een nieuwe van de stapel.
Plus vier.
'Ha!' zei Minnie terwijl ze de kaart op de stapel gooide. 'Rood.' Haar rode kaart volgde. 'Uno!'

[ bericht aangepast op 12 feb 2026 - 17:11 ]

help

12 feb 2026 - 18:24 Lister is offline

Lister 12512

Sadie Arnaud
6 maand geleden • 25 • Rainbow Road Club • Minnie

CW: tasteful (i think) soft sexual content

Marianne's aanrakingen op Sadie's nek, kaak en lippen lieten een rilling over die laatste haar rug lopen. De lage toon waarmee Marianne sprak, maakte Sadie enkel gekker - alsof dat nog mogelijk was.
''Je ziet eruit alsof je vooral goed bent in beloven.'' Sadie hing aan Marianne's lippen, bijna letterlijk. Haar ogen weken niet meer af van Marianne's mond, terwijl die haar hoofd tegen Sadie's leunde en verder sprak: ''Ik ben niet zo goed in publiek. Of in luide omgevingen. Wil je ergens heen waar ik niet hoef te delen?''
Sadie slikte, haar hersenen waren pap. ''We kunnen hier vast een donker hoekje vinden,'' hoorde ze zichzelf zeggen met een hese stem. Ze schraapte haar keel en natte haar lippen. De hand op Marianne's middel maakte luie bewegingen langs diens zij. Haar andere hand plaatste ze op Marianne's heup, gevaarlijk dicht bij haar billen. ''Of een verlaten steegje?'' Ze was zich vaag bewust van de ritmische bewegingen die hun heupen maakten op de bas van de muziek.
Sadie besefte dat Marianne Grieves waarschijnlijk niet de persoon die hook-ups deed in donkere hoekjes of verlaten steegjes dus voegde ze er nog aan toe: ''Of heb je me liever bij mij thuis? Of bij jou?'' Ze drukte een reeks kussen op Marianne's hals, en liep haar lippen over haar dunne huid naar boven glijden naar haar oor. ''Jij kan me verdomme overal mee naartoe nemen.''

kindness is never a burden.

12 feb 2026 - 19:36 Merrin is offline

Merrin 29024

Vandaag, 20 december 2025

help

12 feb 2026 - 19:54 Monpress is online

Monpress 6132

༺~~Tiaki Makutu~~༻
^{^༺Jack Mckall^༻}

Kwart voor zeven.
"Hier, drink wat," zei Jude voordat de tijd helemaal kon landen. Een glas water werd zijn kant op geschoven. Waar kwam dat vandaan? Jack stak zijn hand uit naar het glas. Vingers raakten het koele voorwerp, de trilling van eerder nog niet helemaal weggetrokken. Hij voelde hoe de warmte uit zijn vingers in het glas trok. Hoe een waterdruppel tegen zijn huid rolde. Een doffe pijn in zijn onderarm werd eindelijk weer geregistreerd en steeds meer puzzelstukjes pastte.
"Het is vrijdag negentien december." Jude ging verder terwijl hij het glas naar zijn lippen bracht. Vrijdag negentien december kwart voor zeven. Het water voelde verlichtend in zijn keel. "Ik kwam je tegen tijdens mijn wandeling op het strand." Maandag de 15e op werk vroeg Malia hem bij de EHBO-stand te gaan kijken. Maandag was hij daarheen gelopen. Hij had Jamie gezien. Beide hadden het monster gezien. Het monster had zijn arm open gehaald. Hij was naar huis gegaan. Nu: Vrijdag negentien december kwart voor zeven. Jacks ogen werden groot en het glas spatte uiteen op de houten vlonders.
"Fack." De zucht verliet zijn mond voor hij er erg in had samen met woorden die nooit voor Jude bedoeld waren: "Drie dagen." Hij miste drie dagen en uiteindelijk was hij op het strand beland. De realisatie gaf haast meer vragen dan antwoorden. Compulsief voelde hij zijn broekzakken: Portemonnee, sleutels, badge, mes, EHBO-set, pager, telefoon. Hij had alles dat hij normaal met zich mee droeg. Hij had dus met een reden het huis verlaten. Dat was goed. Was hij naar werk geweest?
"Weet je wat dit veroorzaakt heeft? Wil je ergens over praten?" Jude onderbrak zijn analyse. Jack knikte bijna uit automatisme maar stopte zichzelf. "Je weet dat je me alles mag vertellen, hé? Ik ben er voor je." Jude mocht niks weten!
"Het gaat wel weer weer," zei hij uiteindelijk nadat hij zijn neutrale patiëntengezicht weer tevoorschijn getoverd had. "Komt wel goed. Ik ga gewoon zo naar huis." Jack's blik ging naar de scherven bij zijn voeten. Nu pas realiseerde hij zich dat het uit zijn hand was gevallen.
"Sorry van het glas." Voorzichtig begon hij de scherven bij elkaar te rapen en op de tafel te leggen.

༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄
^{^{༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄}}
27 ⸙ Dokter @ St. Cordelia Clinic
19 December ⸙ Night
Beach
Jude ⸙ Closed
༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄
^{^{༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄}}

[ bericht aangepast op 12 feb 2026 - 19:54 ]

Do it scared, but do it anyway.

12 feb 2026 - 20:28 Lister is offline

Lister 12512

WALKER
MERVINE

20 december 2025, ochtend • 30 • Strand • Alleen/Jude

De harde techno beats knalden nog steeds door Walkers koptelefoon toen hij de lippen van de barista zag bewegen. Met een snelle handbeweging schoof hij de headset over zijn krullen en rond zijn nek.
''Sorry, ik was even in gedachten verzonken.'' Hij schonk de barista een verontschuldigende glimlach. Helaas kon die laatste er maar weinig om lachen, dus bestelde Walker maar snel een cappuccino en maakte plaats voor de volgende klant. Hij schonk de barista een gulle tip, maar zelfs dat leek de jonge vrouw niet van haar slechte eerste indruk af te brengen. Jammer.
Walker baande zich een weg door de lege tafeltjes in de strandbar naar het terras, toen een jonge man zonder shirt en een korte loopshort voor hem passeerde.
Hij staarde zo intens naar de andere man dat hij totaal niet oplette waar hij heen ging, en recht tegen iemand aan knalde. De koffiebeker in zijn hand maakte een kleine salto, waardoor de inhoud over Walkers Under Armour shirt stroomde voordat het op de houten vloer van het terras terechtkwam.
"Shit, sorry!" Die stem. Walkers ogen schoten naar beneden, naar de blonde man die voor hem hurkte. ''Ik zal meteen nieuwe halen, sorry. Ik ben ook zo onhandig..." Zijn haar was langer.
Jude's ogen haakten zich in die van Walker en zijn blik weerspiegelde hetzelfde ongeloof als die laatste voelde. Walker was zich er vaag bewust van dat zijn mond wat openviel.
''Jude,'' zei hij, op hetzelfde moment als Walker zijn eigen naam uit de mond van de andere man hoorde.
''Wat doe jij hier?''
Walker kon even niks anders doen dan verbouwereerd staren. Wat doe ik hier? Wat doe jíj hier? ''Ik woon hier.'' Zeer eloquent, Walker. Hij plaatste een hand onder Jude's elleboog om hem omhoog te helpen. Hij was zich er plots heel erg van bewust dat hij de laatste tien maanden geen enkel van Jude's berichten of telefoontjes had beantwoord. Hoewel hij vaak met zijn duim over de groene belknop had gezweefd. Hoewel hij tientallen berichten naar Jude in 'concepten' had staan. Hoewel hij zo goed als dagelijks aan Jude dacht.
''Jude, ik-'' Hij wist niet goed waar te beginnen. Iemand achter hem kuchte, en hij realiseerde zich dat ze vlak in het deurgat van de koffiebar stonden. Walker deed een aantal stappen opzij en liet een hand door zijn haar glijden. Hij slikte, voor hij Jude weer kon aankijken. ''Fuck, het is zo goed je te zien.'' En hij meende het. Ondanks alles moest Walker zichzelf tegenhouden Jude niet hier en nu in zijn armen te nemen. ''Niet om onbeleefd te zijn, maar... wat doe jij hier?''

[ bericht aangepast op 12 feb 2026 - 22:07 ]

kindness is never a burden.

12 feb 2026 - 21:13 Monpress is online

Monpress 6132

༺~~Jack Mckall~~༻
^{^༺Tiaki Makutu^༻}

De druk rond zijn lichaam nam toe. Tiaki probeerde verder te ontspannen in de warmte, maar zijn lichaam wilde niet. Zijn huid begon te prikken op elke plek waar het die van Andreas raakte. Een voor een spande hij meer van zijn spieren aan in de hoop dat het gevoel zou verdwijnen.
"Ik kan ze zien omdat dat mijn ... mijn gave is." De woorden galmden in zijn hoofd. Hij had inderdaad verwacht dat Andreas een gaven had, maar dit maakte dat alle opmerkingen op hun plek vielen.
Zijn wang begon te branden. De onrust werd teveel, Tiaki voelde hoe de anticipatie elke vezel van zijn lichaam overnam. Voorzichtig zette hij zijn handen tegen die van Andreas en haalde ze van hem af. Meteen deed hij twee stappen naar achter. Een ingehouden adem ontsnapte, maar tegelijk was die warmte meteen iets dat hij miste. Hij knakte geforceerd zijn nek, zijn schouders en zijn handen om de spanning weer uit zijn lichaam te duwen. Het bekende stof van zijn T-shirt en trui voelde kalmerend toen zijn huid weer bedekte. Niemand zou het zien.
"Sorry," zei hij zacht, blik op de grond gericht, "aanrakingen zijn ... moeilijk." Hoe moest hij ooit uitleggen dat elk atoom in zijn lichaam voelde dat iets pijn ging doen terwijl hij wist dat het gewoon Andreas was?
"Ze komen alleen als ik slaap," legde hij uit op zijn beurt. "En dan als ik wakker word staan ze in mijn kamer." Zijn vader was duidelijk geweest. De buren mochten onder geen enkele omstandigheid weten van Tiaki's probleem.
"Wat wordt het vannacht?" Hij keek achter zich naar de plek waar hij Andreas eerder naar had zien staren. De plek waar hij verwachtte dat zijn nachtmerrie rond hem hing. Misschien als hij zich voor kon bereiden, dat het beter werd?

15 ⸙ High school student
February 1st 2013 ⸙ Evening
Black Hollow Forest
Andreas ⸙ Closed

[ bericht aangepast op 12 feb 2026 - 21:49 ]

Do it scared, but do it anyway.

12 feb 2026 - 21:19 Lister is offline

Lister 12512

WALKER
MERVINE

24 december 2016 • 21 • Mervine Estate • Devika & Minnie

Walker had zijn blik gericht op het terras en de mensen die er zaten. Zijn vader, Theo, zijn stiefmoeder-to-be Sloane, zijn broer, Skyler. Een handjevol mensen die hij nog nooit had ontmoet, of die hij pas een paar dagen geleden voor het eerst had gezien, toen hij terugkwam uit Sydney.
In zijn hand hield hij een glas rode wijn, welke hij lusteloos liet rondklotsen door zijn pols te draaien. Wat zou hij er niet voor over hebben om een van hen te zijn. Een van de inner circle van de familie. Hij keek naar Skyler, die aan Theo's rechterkant zat. Theo's hand lag op Skylers schouder.
Walkers vingernagels boorden zich in zijn handpalm. Hij zuchtte.
Achter hem in de salon waren Devika en haar vriendin Minnie Uno aan het spelen. Hij voelde hoe Devika's ogen gaten in zijn schedel brandden.
''Je raakt uitgeput als je zo doorgaat,'' zei hij zonder zich om te draaien. Theo keek op van de tafel buiten en schonk hem een glimlach - nee, niet hem. Walker draaide zich naar het tafereel achter hem. Naar Devika. Geen van ons.
Een mondhoek trok omhoog terwijl hij tegen het deurkozijn leunde, zijn armen gekruist voor zijn borst. Minnie speelde een plus vier kaart en liet luidkeels weten dat ze 'uno' had. Walker zette het glas wijn aan zijn lippen en nam een grote slok.
''Volgende ronde speel ik mee,'' deelde hij mee, en overbrugde de afstand tussen hem en de twee meisjes aan de salontafel. Hij liet zichzelf vallen in de sofa tegenover hen en bestudeerde het duo. Links, zestienjarige Devika, recht voor de raap, zongebruind, met een norse en gefocuste blik op haar gezicht. Rechts, Devika's schijnbaar oudere - af te leiden aan het glas wijn voor haar neus - vriendin Marianne, bijnaam Minnie. Ze zag eruit alsof ze allergisch was aan de zon.

kindness is never a burden.

12 feb 2026 - 21:43 Lister is offline

Lister 12512

WALKER
MERVINE

17 december 2025 • 30 • Walker's huis • Minnie • Closed

''Dit was een slecht idee, denk ik.''
Minnie's blik werd leeg en Walker wist dat hij haar kwijt was. Het maakte niet meer uit wat hij nog meer zei.
Hij zuchtte, stond op van de barkruk en liep naar het schuifraam in de woonkamer, dat grensde aan een langgerekt terras op stelten met zicht op zee. Hij krikte de klink omhoog en schoof het raam opzij, zodat een semi-frisse bries de kamer binnen kon.
''Oké,'' zei hij zacht en keek naar buiten met gefronste wenkbrauwen. Hij hield nog steeds een koelelement tegen zijn kaak gedrukt. Hoe had het gesprek zo kunnen afdwalen?
Hij keek haar weer aan. Ze zag er zo klein uit, in zijn keuken. Zo fragiel. Hij had bijna medelijden met haar. Bijna. Minnie had geen medelijden nodig.
Walker doorkruiste de woonkamer. Hij wilde haar ruimte geven, wilde haar laten gaan. Maar aan de andere kant wilde hij ook zo graag dat ze hier bleef. Zijn vingers sloten zich voorzichtig, zachtjes, rond haar pols en hij trok haar dichter tegen zich aan. Walker verwachtte nog een klap.
''Ik hoop dat je gelukkig bent, Marianne.'' En hij meende het. ''Echt.'' Maar ook: ik hoop dat je gelukkig bent met de keuzes die je maakt. Ik hoop dat je gelukkig bent achter je mijlenhoge muren. Ik hoop dat je gelukkig bent in je donkere, eenzame kast. Ik hoop dat je gelukkig bent met andermans dromen in plaats van je eigen. Ik hoop dat je weet dat je vol potentieel zit. Ik hoop dat je weet dat ik er altijd voor je ben.
Hij plaatste een arm rond haar bovenlichaam en trok met de andere haar pols rond zijn middel. Het was een gok of ze het zou toelaten. Maar hij wist niet meer wat hij moest doen of zeggen, behalve haar omarmen.

[ bericht aangepast op 12 feb 2026 - 22:06 ]

kindness is never a burden.

12 feb 2026 - 22:28 Ashcroft is offline

Ashcroft 5216

Jude hield zijn blik strak op Jack gericht, mocht hij weer in moeten grijpen. Het was logisch dat hij bij moest komen, weer moest aarden. Hij had zich in een soort trance bevonden. Jude heeft het zelf nooit op dat niveau gehad, en gelukkig maar. Het leek hem enorm beangstigend.
Jack leek diep verzonken in gedachten, iets wat op zich een goed teken was. Hij leek weer helder na te kunnen denken. Voor een moment was Jude zelf ook in gedachten afgedwaald. Hij dacht aan hoe leeg hij zich voelde. Hoe hij het leger misten, dan vooral de discipline en zijn roeping. Maar er was iets wat hij nog meer miste; connectie. Hij voelde zich niet begrepen en simpelweg eenzaam.
Jude schoot bijna van zijn stoel bij het geluid van glas wat kapot kletterde op de stenen.
Jack schold, iets wat hij niet achter de man had gezocht. "Nou, zeg dat..." zuchtte Jude, zijn hart luid bonkend in zijn keel. Jude knipperde een aantal keer voor hij daadwerkelijk door had wat Jack had gezegd. Drie dagen. Jude vroeg zich af wat dat betekende. Jude had eigenlijk verwacht dat Jack zich wel nader zou verklaren, maar dat bleef uit. "Drie dagen?" vroeg hij.
Jack was aanwezig maar toch ook weer niet. Hij had een afstandelijke, glazige blik in zijn ogen. Jude durfde hem nog niet alleen te laten.
"Het gaat wel weer weer," Jude was even van zijn stuk gebracht door de harde switch die er gemaakt werd. Jack was plots van een hoopje angst naar zijn vertrouwde wijze zelf teruggekeerd. Jude was er blij om, maar hij had niet zo direct aan zien komen.
"Komt wel goed. Ik ga gewoon zo naar huis." Jude fronste zijn wenkbrauwen. Hij vond het een lastig idee om de man weer meteen zijn eigen gang te laten gaan, alleen. Maar Jude was geen dokter.
"Sorry van het glas." verontschuldigde Jack zich alsof hij zojuist iets afkomstig uit het servies van zijn oma had laten vallen. Jude lachte en schudde zijn hoofd, waarna hij hem begon te helpen met de scherven van de grond te rapen. "Het is oké, ik was er niet aan gehecht."
Eenmaal de scherven opgeruimd waren en het personeel ervoor had gezorgd dat deze in de afvalbak terecht kwamen, legde Jude zijn hand op de schouders van de man. Hij keek hem doordringend aan. "Jack, ik weet dat je er niet snel over praat, maar gaat alles echt wel oké met je? Je adviseert mij altijd mijn hart te luchten, neem dat advies zelf ook eens aan alsjeblieft." glimlachte hij hartelijk naar hem. "Wil je dat ik je even thuis breng?"

For those who come after

12 feb 2026 - 23:20 Ashcroft is offline

Ashcroft 5216

De verbazing leek geheel wederzijds, iets wat enigszins geruststellend werkte. Hij was niet aan het hallicuneren. Dit was echt. Walker was echt. Jude zag eruit of hij een geest had gezien, en in zekere zin voelde dat ook zo. Jude had maanden lang gepoogd contact te leggen met Walker, echter bleven zijn reacties uit. Jude was bang dat hij iets verkeerds had gedaan of gezegd. Had hun connectie dan misschien minder voor Walker betekend dan dat het voor hem had gedaan? Ergens deed het zeer. Jude verweet het vooral zichzelf dat hij iedereen van zich af kaatste. Hij had nog nooit eerder zo innig een connectie gevoeld als met Walker, en zelfs hij had hij weg weten te jagen. Hij had het er in het begin best moeilijk mee gehad. Het had geresulteerd in nog meer slapeloze nachten, nog meer nachtmerries. Zijn nachtmerries bestonden niet enkel meer uit de horror die hij mee had gemaakt in het veld, ze gingen nu voornamelijk over verlaten worden.
Hij had Walker nog niet helemaal los kunnen laten. Ondanks dat er geen reactie kwam, had hij hun chat gebruikt als persoonlijk dagboek. Hij stuurde Walker de dingen die hij graag met hem had willen delen. Zo nu en dan had er ook een verhitte preek tussen gezeten, want ja, hij was stiekem best kwaad geweest. Hij had zich verraden gevoeld. Al de dingen die hij met hem had gedeeld, die uit de grond van zijn hart kwamen, betekende dat dan niks? Was het allemaal slechts een toneelstuk geweest?
Hij had hem eerlijk verteld hoe hij erover dacht, had hem uitgescholden. Allemaal loze kreten in de leegte, welke hij enkele minuten later net zo snel weer had verwijderd. Het was nutteloos geweest.
En nu stond hij voor hem, het spook wat hem maanden lang overal had gevolgd. Jude stond perplex. Hij wist niet goed hoe hij moest reageren. Hij was verdeeld tussen hem bespringen en hem een klap verkopen. Hij wilde kostte wat het kost verbergen wat deze ontmoeting daadwerkelijk met hem deed, dus haalde hij snel zijn neus op en knipperde hij het brandende gevoel achter zijn ogen weg.
''Ik woon hier.'' Jude fronste. Hij woonde hier? Sinds wanneer? Jude was er vrij zeker van dat hij hem het laatste half jaar niet had gezien tijdens zijn interne crisis. "Oh." sprak hij kort.
Jude schrok van de plotselinge aanraking, zijn huid direct verlangend. In plaats van nog even te blijven hangen in de aanraking, trok hij zich zo snel mogelijk bij Walker vandaan. Hij had toch wel iets meer ruggengraat dan dit zeker?
Jude sloeg snel zijn armen over elkaar, zoals hij dat altijd deed als hij zichzelf geen houding wist te geven. Zou Walker zich dit nog herinneren?
''Jude, ik-'' begon Walker, maar werd ruw verstoord door een voorbij ganger, welke graag rond het obstakel wilde wat ze zo samen gevormd hadden. Jude keek hem met opgetrokken wenkbrauwen aan nadat hij een stap opzij had gezet. Nu kwam het. Verklaar jezelf maar nader. Jude zag hoe Walker snel een hand door zijn haar liet glijden; iets wat híj altijd deed wanneer hij nerveus was. Hij was benieuwd naar wat hij te zeggen had, maar was ook een beetje bang, bang voor bevestiging dat het Walker inderdaad niets had geïnteresseerd. Hij was nerveus aan zijn nagelriemen aan het peuteren.
''Fuck, het is zo goed je te zien.'' Jude liet zijn tong over zijn tanden glijden. Dat was het inderdaad. Ergens voelde Jude de neiging om de opmerking te beaamen door zijn lippen ruw op die van hem te drukken; hier was er immers niemand waar ze bang voor hoefde te zijn. Behalve het feit dat hij zichzelf dan voor een klein deel van het eiland zou outen en hij niet wist of Walker er überhaupt nog behoefte aan zou hebben. Wie weet had hij inmiddels wel een relatie, een gezin. Deze gedachte maakte Jude een beetje misselijk. Niet dat hij het hem zou misgunnen, nee dat was het niet. Hij wilde wat ze hadden gewoon echt nog niet los laten. Het geen waar hij elke nacht wanneer hij eenzaam in bed lag naar verlangde.
''Niet om onbeleefd te zijn, maar... wat doe jij hier?'' was vervolgens de vraag. De woorden dat had je geweten als je die verdomde telefoon had opgenomen brandde op zijn tong. Maar hij besloot ze in te houden. Wat wilde hij daarmee bereiken?
Jude liet zijn blik even over het lichaam van de man glijden; over zijn met koffie besmeurde sport tenue, zijn altijd wat droevig staande ogen en zijn bos met krullen. Fuck, hij had hem gemist. Het gevoel was zo overweldigend dat het voelde of zijn ingewanden in een blender beland waren.
Zijn ogen bleven vervolgens hangen op die van Walker. Hij kon het gewoon niet opbrengen er een lullige opmerking uit te gooien, hoe graag hij dat stiekem ook wilde.
"Op familiebezoek," antwoorde hij wederom kortaf, zijn blik nu op zijn sportschoenen gericht. Ook al woonde Jude inmiddels ook zo goed als op het eiland.
"Ik dacht op zijn minst dat je dood was," beet hij hem vervolgens toe, verrast door zijn eigen directheid. "Het was fijn geweest op zijn minst één berichtje terug te krijgen, Walker." sprak hij hees, en knikte terwijl hij praatte. "Eén. Eén was voldoende geweest."

[ bericht aangepast op 12 feb 2026 - 23:22 ]

For those who come after

Index RPG Actieve Topics Zoek