[RPG • 16+] Saltwater Sleep | Speeltopic 1 - Speeltopics

‘Je raakt uitgeput als je zo doorgaat.’ Walker’s zachte woorden weerklonken in de salon, misschien niet direct tegen haar gesproken, maar wel voor haar bedoeld. Devika keurde ze geen reactie waardig. Hij vergiste zich—dit kon zij namelijk eeuwig volhouden. Hij had geen idee hoe haar magie ontbrandde in haar borstkas iedere keer als ze hem zag, alsof het ontwaakte en alert werd bij het herkennen van gevaar.
      Devika keek terug naar haar kaarten voordat hij zich naar hen had omgedraaid. Ze zag de winst al liggen toen Minnie ineens een plus vier tevoorschijn toverde. ‘Ha!’ zei haar vriendin triomfantelijk terwijl ze een rode kaart oplegde. ‘Uno!’
      ‘Wat? O, jij sneaky…’ Ze trok vier kaarten van de stapel en voegde ze toe aan haar hand: twee groene, een rode en wéér een blauwe. Daar was ze net vanaf geweest.
      Haar glas frisdrank was koel tegen haar huid waar het gevaarlijk tegen haar been balanceerde. Vanuit haar ooghoek zag ze Walker zijn glas naar zijn mond heffen. Een steek van irritatie schoot door haar heen. Doe maar stoer met je wijn.
      Toen duwde hij zich van de deurpost af en kwam hun kant op gelopen. Automatisch verstakten haar schouders iets en checkte Devika of haar mentale muren nog overeind stonden, zoals haar moeder haar op het hart had gedrukt.
      ‘Volgende ronde speel ik mee,’ kondigde Walker aan, terwijl hij zich liet vallen in de tegenoverstaande sofa.
      ‘Uhm, nee,’ beet Devika hem toe zonder zijn kant op te kijken. Geen haar op haar hoofd die eraan dacht. Haar ogen flikkerden even naar het terras, maar niemand daar had aandacht voor hen. Ze speelde haar rode nul en keek toen Minnie weer aan, met een blik die alvast waarschuwde: als hij te dicht in mijn buurt komt, smijt ik de kerstgedachte uit het raam en mijn frisdrank in zijn gezicht.

Zes uur drie, zeiden de groene cijfers van de wekker op haar nachtkastje.
      Door een kier in de gordijnen sijpelde het vroege ochtendlicht al naar binnen. Kreunend begroef Devika haar gezicht in de dekens in de hoop haar lichaam ervan te kunnen overtuigen dat ze nog in slaap was. Vandaag ging ongetwijfeld een lange dag worden, en het was helemaal niet verkeerd geweest als ze wat extra uren aan slaap mee had kunnen pakken. Maar zodra haar brein begon te draaien…
      Ze draaide zich op haar linkerzij en luisterde naar het ruisen van de zee op de achtergrond. Automatisch gleden haar gedachten naar Skyler. Waar zou hij nu zijn? Een gevoel van bitterheid maakte zich van haar meester. Ze probeerde het weg te duwen, maar nu de eerste schok van zijn vertrek was gezakt, werd dat steeds lastiger. Hij had haar mooi laten zitten met de berg aan problemen die zíj nu moest oplossen. En dat met kerst.
      Ze draaide zich op haar rechterzij. De komende twee weken zou ze de belangrijkste rol van haar leven moeten spelen. En ze wist maar al te goed dat als je eenmaal begon met een leugen, je na verloop van tijd geen idee meer had waar die zou eindigen.
      Ze rolde op haar rug en staarde naar de rozet op haar plafond. Het gezicht van Julian Archambeau-Strathwyn doemde op voor haar geestesoog. Ze had geglimlacht toen ze zag dat hij haar was gaan volgen op Instagram. Vervolgens had ze de notificatie weggeswipet zonder hem terug te volgen. Moeilijker te vergeten was zijn schalkse blik van die avond bij het concert: een handschoen die hij ter uitdaging voor haar voeten had geworpen.
      Ik kijk ernaar uit om een glas met je te heffen, Devika Mervine.
      Vanavond was het dan zo ver. The Mirage was het strijdtoneel waar hij zijn verjaardag zou vieren, en zij had een van de felbegeerde uitnodigingen op haar naam staan. Haar instinct waarschuwde haar voor zijn scherpte, maar wegblijven stond gelijk aan verlies erkennen en dat deed ze niet. Daarnaast had ze al een verjaardagscadeau geregeld én een outfit uitgezocht, volledig volgens de dresscode. Nu was “nightfall decadence” minstens drie gradaties te overdreven voor haar smaak, maar afijn. Ze zou gaan.
      Buiten floot een merel, veel te opgewekt voor dit tijdstip. Devika gluurde naar haar wekker.
      Zes uur drieëntwintig.
      Ze liet een zucht ontsnappen en reikte naar haar telefoon, want van slapen ging toch niets meer—
      Haar blik viel op de naam op haar scherm en ze schoot zo snel overeind dat haar telefoon bijna tussen haar vingers glipte. ‘Nee,’ zei ze hardop, haar stem bars, haar hart in haar keel. ‘Nee, nee, nee.’
      Maar het maakte niet uit hoe hard ze nee zei, want de naam op haar scherm veranderde niet. Haar zestienjarige zelf had zijn nummer als Wanker opgeslagen in haar contacten, maar na een zeldzame snauw van Skyler had ze dat recent aangepast.

      From Atkinson: Ik kom straks langs. x W

      ‘Rot op met je x,’ snauwde ze naar haar telefoon. Sinds wanneer was Walkers nummer niet langer geblokkeerd—had Sky dat gedaan voordat hij vertrok? Ze kon zich niet herinneren dat ze het zelf was geweest. Nadat Walker niet was komen opdagen op de uitvaart van haar ouders, had ze hem ontvolgd en geblokkeerd op alle mogelijke socials. Skyler had het contact met hem geregeld over de erfenis. Tenminste, dat had hij geprobeerd. Walker had namelijk niet gereageerd op alle appjes, mails en brieven. Geen enkel teken van leven. Volledige radiostilte.
      Tot nu. Tot deze nonchalante, doodnormale “ik kom straks langs”, alsof er niets was gebeurd.
      Een misselijk gevoel golfde door haar heen. Ze wilde niet dat hij kwam, maar ze had niet het recht of de macht om hem buiten te houden. Dat was de laatste poging van haar ouders tot vredestichting: een clausule in hun testament die stelde dat geen van hen drieën ooit toegang tot de Estate ontzegd mocht worden.
      Devika ademde scherp in door haar neus. Zonder Skyler als neutrale bufferzone tussen hen in zou ze het zelf moeten regelen.
      Haar blauwgelakte nagels tikten vurig op haar scherm. Hoe laat, typte ze, alvorens ze de delete-knop ingedrukt hield en het veranderde in ‘Tien uur.’ Inclusief passief-agressieve punt. Want als ze hem dan moest zien, dan was dat wel op háár voorwaarden en wanneer zíj dat wilde.
      Devika verstuurde het bericht en smeet haar telefoon ondersteboven op het voeteneind van haar bed.
      Nog geen twee minuten later trilde hij opnieuw.

      From Atkinson: Oke. Ik breng koffie.

      ‘Kóffie?’ Ze wilde helemaal niets van hem. Gefrustreerd trapte Devika de dekens van zich af en sprong uit bed. ‘Ik hoop dat je tegen een boom rijdt,’ zei ze, terwijl ze de gordijnen open rukte en het vroege morgenlicht haar slaapkamer binnen liet. ‘Of van een klif. Of allebei.’
      En het liefst vóór tien uur.
      Ze trok haar kledingkast open en scande met gekruiste armen haar opties. Vandaag was toch al een dag om zich te kleden voor een diplomatieke oorlog. De ochtend kon daar ook nog wel bij. Haar messen zouden in ieder geval geslepen zijn.