[RPG] Saltwater Sleep | Speeltopic 1 - Speeltopics

22 juli 2025 - 17:12 Merrin is offline

Merrin 28897

Saltwater Sleep

d r e a m s d o n ' t d i e . t h e y d r o w n .

Port Bersea is een verborgen parel in de waters tussen Nieuw-Zeeland en Australië waar toerisme de laatste jaren stilaan meer begint te bloeien. Rijke socialites vinden er hun weg naar de Mervine Estate dat hoog in de kliffen haar best doet om bedreigde boomsoorten opnieuw voort te planten in de Mervine Sanctuary. Backpackers genieten van de prachtige natuur die overal op het eiland te vinden is: witte stranden, complexe grotten en weelderige bossen. Rijke jongvolwassenen genieten er van het florerende nachtleven in eliteclubs waar enkel de besten binnen kunnen om er hun wildste fantasieën te beleven.

Eén van die rijke jongvolwassenen was Eli Noble, student aan de University of Melbourne, die er samen met zijn vriendin Madeleine 'Maddy' Walsh de zomer van zijn leven plande nadat hij zijn studies na vijf lange jaren eindelijk had afgerond. Helaas kwam Maddy alleen terug naar het vasteland, anderhalve maand vroeger dan gepland. Twee weken na hun aankomst spoelde Eli namelijk aan op het strand van Port Bersea. Verdronken in de grotten, zeggen officiële bronnen, maar Maddy was hysterisch toen ze terugkwam. Ze vertelde hallucinante verhalen over de grotten die ze samen met Eli bezocht had - dat de Mervine Estate een groep heksen was die niets liever deed dan de gemeenschap van Port Bersea te terroriseren. Ze had het over vreemde dromen die zij en Eli deelden - dromen die niet veel later werkelijkheid werden, die haar bleven achtervolgen totdat ze zes maanden geleden zelf de dood als uitweg zocht.

Vandaag vertrekken Eli en Maddy's beste vrienden op reis naar Port Bersea om hen te eren, een jaar na Eli's dood. Sommigen van hen willen er gewoon heen om te feesten zoals hun vrienden dat gedaan zouden hebben, om hun herinnering in ere te houden. Anderen hopen te ontdekken wat er in vredesnaam aan de hand is op het kleine eiland.

Locaties

p o r t b e r s e a t o w n

Main Wharf & Ferry Dock – enige officiële toegang tot het eiland per boot.
Bersea Town Center – gezellig centrum met cafés, surfshops, een kleine markt.
The Mirage – exclusieve club op een klif, favoriet van rijke jongeren.
Sunset Hostel – waar backpackers verblijven. Dicht bij het strand.
St. Cordelia Clinic – het eilandziekenhuisje. Sommige eilandbewoners verdenken de staf van betrokkenheid bij vreemde zaken.
De oude vuurtoren – verlaten, uitzicht over het eiland. Locals zeggen dat hij 's nachts nog brandt, ook al is hij al jaren buiten gebruik.
Strandhuis 'The Tides' – groot, modern vakantiehuis met zicht op zee en directe toegang tot Siren's Shore, waar Eli en Maddy vorig jaar verbleven. Afgelegen genoeg om feestjes te houden zonder pottenkijkers.
Luxehotel 'Azure Palms Resort' – high-end hotel aan de rand van de stad, populair bij rijke toeristen, met cocktailbars, infinity pool, wellness, ... maar ook personeel dat misschien nét iets te veel weet.
Whispering Pines Trailer Park – de armere wijk waar de meeste anti-Mervine Estate Dromers wonen.
The Broken Bell – lokale bar, informeel hoofdkwartier van de Dromers.
Tempest Point – uitkijkpunt boven op de rotsen waar eilandbewoners vaak samenkomen. Wilde energie, sommigen zeggen dat je er “de dromen hoort waaien”.
Makutu Bakery – bekende bakkerij en toeristische hotspot voor het prachtige zee-uitzicht.
BerseaMovers – van oudsher een verhuisbedrijfje; inmiddels een bedrijf dat onder andere verhuist, (verkeers)hekken plaatst, sjouwt, en voor evenementen benodigd meubilair opbouwt en afbreekt. Backpackers en jongeren kunnen er beunen om een zakcentje bij te verdienen.
Bersea Beach Bar – een toeristische trekpleister op het populairste surfstrand van Port Bersea. Dure drankjes, maar wel van goede kwaliteit. Dé plek die het meest voorkomt als je 'bersea bars' zoekt op TrustPilot en waar de esthetische foto's genomen worden. Inwoners vermijden de plek liever.

n a t u u r

Mervine Estate – landgoed boven op de kliffen met botanische tuinen en verborgen droom-magiesymboliek.
Mervine Sanctuary – beschermd natuurgebied met zeldzame flora, grenst aan het landgoed.
Pulp Farms – lokale fruit-, groente- en grondstoffenboerderij begonnen als kleinschalig familiebedrijf, maar inmiddels leverancier bij veel Berseaanse horecagelegenheden. Backpackers kunnen er voor dagloon klussen doen zoals zaaien, oogsten en sproeien om hun reis verder te financieren.
Dreaming Caves – liggen aan de noordkust en bestaan uit tientallen grotten, tunnels en ondergrondse kamers. Sommige grotten zijn toegankelijk voor toeristen (via boottochtjes of wandelpaden), anderen zijn afgesloten of vergeten - waaronder de Nexus (enkel toegankelijk bij laagtij), waar Dromers worden ingewijd. Vissers spreken van een verzonken grot genaamd The Drowned Mouth, waar stemmen gehoord worden bij vloed. De grotten veranderen subtiel — dromers ervaren dat gangen zich soms anders lijken te gedragen, afhankelijk van hun mentale toestand.
Black Hollow Forest – weelderig bos met wandelpaden, sommige 'vergeten' stukken zijn niet op officiële kaarten te vinden.
Sirens’ Shore – wit zandstrand waar Eli werd gevonden. Rustig, mysterieus.

d r o o m p l e k k e n

The Lapse – een droomplek die elke dromer anders ziet, maar altijd gevuld met echo’s van overleden Dromers - waaronder ook Eli en Maddy.
The Mirror Lagoon – fysiek meer waar dromen zich soms in weerspiegelen. Dient als 'portaal' waardoorheen Dromers andere Dromers kunnen bezoeken.

Dromers, Droommagie & de Mervine Estate

d r o m e r s & d r o o m m a g i e

Dromers zijn mensen die het geheim van de grotten kennen - zowel de Inner Circle van de Mervine Estate als een groep eilandbewoners. Iedereen kan een Dromer worden als die ingewijd wordt door een andere Dromer in de Nexus van de grotten van Port Bersea. De krachten van Dromers manifesteren zich op verschillende manieren. Ze zijn allemaal in staat om elkaar in elkaars dromen op te zoeken en die dromen te beïnvloeden/beschermen van ongewenste bezoekers - sommigen zijn daar beter in dan anderen. Sommigen van hen kunnen elementen uit hun eigen dromen naar buiten trekken en fysiek manifesteren in de echte wereld. Anderen zijn in staat om mensen zomaar ineens in slaap te laten vallen en hen vast te houden in hun dromen - zonder dat die persoon doorheeft dat het een droom is. Nog anderen kunnen inbreken in het hoofd van mensen en hun diepste dromen lezen. Heel zeldzaam zijn degenen die via dromen hun eigen bewustzijn kunnen projecteren in het lichaam van een ander, en degenen die herinneringen van een ander in dromen kunnen oproepen.

m e r v i n e e s t a t e & d e i n n e r c i r c l e

De Mervine Estate is een landgoed van de familie Mervine. De familie houdt zich vooral bezig met natuuronderhoud en liefdadigheidswerk, en de Estate is populair bij een heleboel socialites. Eilandbewoners blijven er over het algemeen ver van weg; vele geruchten maken hun weg van de Mervine Estate naar de stad in het centrum van het eiland, en ze doen meer dan eens wenkbrauwen fronsen. Toch gaan de leden van de Mervine Estate gewoon hun gang. Het lijkt soms zelfs alsof ze een bepaald soort macht over het eiland hebben - en dat is ook precies het doel van de Inner Circle die aan het hoofd van de Mervine Estate staat. Zij willen het geheim van de grotten voor hen alleen, zodat zij over het eiland kunnen heersen en hun rijkdom kunnen vergroten.

e i l a n d d r o m e r s

Er zijn echter nog eilandbewoners die het geheim van de grotten kennen en die beter hun best doen om de plannen van de Mervine Estate te dwarsbomen. Een heel deel van hen is ervan overtuigd dat de Mervine Estate iets te maken heeft met de tragische dood van Eli Noble. Of zeggen ze dat alleen maar om zichzelf onschuldig te doen lijken?

Personages
i n v u l l i j s t j e

Regels

- Don't be a bitch.
- Iedereen die deelneemt, wordt ook cohost bij alle topics en draagt ook verantwoordelijkheid voor de RPG en de verhaallijn.
- Degene die een topic sluit, maakt het volgende.
- Haal in je post steeds de volgende zaken aan: personagenaam; open of gesloten scène (mogen anderen vrij inspringen of niet?); datum waarop de post plaatsvindt (voor wanneer er timeskips voorkomen maar jij nog even op een andere dag verder wil); locatie
- Post maandelijks. Na 45 dagen wordt je uit de RPG geyeet en wordt je personage een NPC.
- Parallel roleplayen mag. Wat houdt dit in? Je mag je personage in verschillende situaties op verschillende momenten schrijven, zolang je maar duidelijk aangeeft waar en wanneer die zich bevindt. Zo kun je bijvoorbeeld tegelijkertijd aan de gang gaan met een timeskip, terwijl je je vorige scène nog afwerkt. Dat hoeft uiteraard ook niet. (:
- Stel vragen als je er hebt!

Vakantieplanning

1 december 2025: Start kerst/ambachtsmarkt centrum Port Bersea
15 december 2025: Aankomst Julian, Tristan, Chae, Romée
20 december 2025: Verjaardagsfeest Julian (georganiseerd door Chae)
22 december 2025: Surfing Santas festival (benefiet surffestival door de stad)
24-25 december 2025: Mervine Christmas Party (enkel op uitnodiging)
26 december 2025: Boxing Day barbecue @The Tides (georganiseerd door de vriendengroep)
31 december 2025 - 1 januari 2025: Mervine's New Year on the Beach

Vandaag, 15 december 2025

Weer: 27°C, helderblauwe hemel. Vannacht wordt onweer voorspeld.
Tijdstip: 15:17

Julian, Tristan, Chae en Romée zijn zo'n 15 minuten geleden aangekomen in de haven van Port Bersea. Met hun vele koffers en tassen slenteren ze naar de glimmende zwarte taxi's die hen staan op te wachten om hen mee te nemen naar the Tides, waar ze tot halfweg januari zullen verblijven. De sfeer is een tikkeltje gelaten; de herinnering aan hun vrienden scherp in hun achterhoofd - maar niets wat een beetje meer alcohol niet kan fiksen. De meesten zijn eigenlijk al tipsy door de appetisers die ze aan boord van de ferry gehad hebben.

Ondertussen is in het dorp de kerstmarkt in volle gang, en ook de rijke stinkerds van de Mervine Estate beginnen te arriveren om alles in orde te brengen voor het benefiet-apperitiefconcert dat binnen twee uur van start gaat.

[ bericht aangepast op 8 feb 2026 - 22:49 ]

help

7 feb 2026 - 17:56 Monpress is online

Monpress 6101

༺~~Jack Mckall~~༻
^{^༺Tiaki Makutu^༻}

Tiaki glimlachte terwijl Andreas over zijn kerst vertelde. Zijn stem zo comfortabel om naar te luisteren. Het was goed dat zijn vriend fijne feestdagen had gehad. Al moest Tiaki toegeven dat hij het eens was met de cult-analogie toen Andreas over de Sanctuary-viering vertelde. Dan kon je haast beter een overvolle tuin barbecue hebben. Tiaki humde instemmend toen Andreas uitsprak zijn vrienden gemist te hebben. Hij had Andreas - zijn vrienden - ook gemist.
De onzekerheid in Andreas' wedervraag deed Tiaki echter wat verstarren. Had hij het mis? Wist Andreas niet waar het over ging? Hielden de Mervines hun kinderen buiten die wereld? Hij had zijn vader zó vaak met zijn opa horen ruziën over wat de Mervines deden met hun 'Inner Circle' of hoe ze zichzelf ook noemde. Altijd op momenten dat ze dachten, hoopten, dat Tiaki al lang sliep. Over de problemen die het zou opleveren. Over hoe ze de oude tradities rond het eiland aan de laars lapte met hun eigen dingen. Momenten dat hij zich realiseerde welke rol er op hem te wachten stond als hij ouder was. Welke mening hij moest aannemen. Welk beleid hij moest voeren als leider van de inheemse gemeente. Van de dromer gemeente. Net zoals zijn vader en zijn opa voor hem. Hij, met de slechtste uitkomst die zijn opa ooit had gezien na het ritueel. Hij, de schaamte van zijn familie waar nooit iemand iets van mocht weten.
Tiaki bleef stilstaan voordat hij zich naar Andreas draaide. Een paar stappen van zijn vriend vandaan. Zoals altijd net te ver weg om dichtbij te staan. Zoals altijd een stap buiten armbereik.
"Ja die," beaamde hij zacht. Nog steeds frunnikte hij aan de mouw van zijn trui. Ademhaling net een fractie te snel.
"Andreas-" Tiaki keek hem indringend aan. Alsof er een heel duidelijk goed en fout was in het antwoord dat de Mervine moest geven. "Ken jij de noordgrotten?" Tiaki legde nogmaals extra nadruk om het eerste woord. De drang om het te vertellen werd alleen maar groter met elke seconde die voorbij ging. Dit was zijn laatste kans. Zijn enige kans. Als Andreas het niet zou weten, zou er niemand zijn. Dan had vader gelijk. Niemand mocht het weten.

༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄
^{^{༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄}}
15 ⸙ High school student
February 1st 2013 ⸙ Evening
Black Hollow Forest
Andreas ⸙ Closed
༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄
^{^{༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄}}

Do it scared, but do it anyway.

7 feb 2026 - 18:56 Hollander is online

Hollander 12442

WALKER
MERVINE

17 december 2025 • 30 • Walker's huis • Minnie • closed

''Wat?''
Ondanks de open haard was de warmte uit de ruimte verdwenen. Walker hoorde in haar stem dat zijn vraag haar overviel. Haar knipperende ogen bevestigden enkel de verwarring die ze uitstraalde.
''Je weet dat ik geen eigen dromen heb, Walker. Je weet hoe teleurgesteld mijn ouders waren toen bleek dat ik geen enkel talent voor droommagie heb. Dus wat de fuck bedoel je - je hebt me in de Mirror Lagoon gezien?'' Walker had een snaar geraakt. Hij voelde zich bijna schuldig, want ze had gelijk; hij wist niet veel over haar magie. Behalve dat wat ze hem nu net verweet.
''Ik heb jou - jou gezien,'' hij tikte met zijn wijsvinger op tafel om zijn woorden kracht bij te zetten. ''Voor iemand die beweert geen eigen dromen te hebben, lijkt me dat best vreemd.''
Ze duwde zich van de stoel af en hij legde snel zijn hand op de hare om haar tegen te houden. Walker haalde diep adem en probeerde zichzelf te kalmeren. Hij wilde niet dat ze wegging. Nog niet. Hij had nog zoveel te zeggen.
''Ik beweer niet dat je liegt. Of dat je iets achterhoud. Ik geloof het best dat je het zelf niet gelooft,'' vervolgde hij op een minder aanvallende toon, hoewel de directheid hoorbaar bleef. ''Maar ik weet wat ik zag. En ik denk dat jij meer magie bezit dan je zelf weet.''

kindness is never a burden.

7 feb 2026 - 21:04 Hollander is online

Hollander 12442

Sadie Arnaud
6 maand geleden • 25 • Rainbow Road Club • Minnie

Sadie probeerde niet te veel stil te staan bij het feit dat Marianne er een beetje ongemakkelijk uitzag tijdens het dansen. Lag het aan haar? Had Marianne er spijt van dat ze Sadie ten dans had gevraagd? Waren Sadie's danspassen dan zo slecht? De prothese stond de meest wilde dansbewegingen niet toe, maar in zo'n drukke ruimte zou dat er niet toe moeten doen.
Marianne kwam dichterbij om Sadie's vraag te beantwoorden, en Sadie schoof instinctief haar hand op Mariannes rug iets hoger. Ze vond de rand van Marianne's beha - door de stof van de jurk - en Sadie realiseerde zich dat Mariannes jurk volledig doorzichtig was. Sadie voelde de hete adem van de andere vrouw in haar nek, tegen haar oor, alsof ze iets ging zeggen en zich toen bedacht. Een rilling liep over Sadie's volledige ruggengraat en ze hoorde vaag hoe het publiek inging tegen de beslissing van de DJ - een traag nummer op dit uur? Ongehoord. Ze voelde warmte omhoog kruipen langs haar nek, vanaf de plek waar Marianne's adem haar huid had geraakt, naar haar wangen en oren.
Haar ogen haakten in die van Marianne, en een adem ontsnapte Sadie's mond - ze had niet eens door dat ze die had ingehouden. De glimlach op Mariannes lippen verraadde dat ze precies wist wat ze deed met de andere vrouw. En God, wat was dat opwindend. Ze zag hoe Marianne's ogen naar haar lippen gleden, en weer terug ophoog. Sadie's tong likte haar bovenlip, kort, terwijl ze Mariannes gebaar kopieerde.
''Je staat wel heel dicht tegen iemand die je nog niet kent.''
Sadie lachte, en haar lach veranderde in een subtiele grijns toen ze zei: ''Efficiënt kennismaken, toch?'' Ze sloeg haar andere arm ook rond Marianne's middel, en trok ze nog een beetje dichterbij, waardoor Marianne nu twee opties had: ofwel blijven stoïsche dansen met haar armen naast haar, of haar armen rond Sadie's nek draperen. Sadie hoopte op dat laatste.
''Sadie,'' stelde ze zichzelf voor en knipoogde. ''Dat is al een stap in de juiste richting, niet?'' Haar hand tekende een onzichtbare lijn over Mariannes ruggengraat, over de glinsterende mesh stof van haar jurk, door haar lange donkere haar naar haar nek en terug.

[ bericht aangepast op 7 feb 2026 - 21:05 ]

kindness is never a burden.

7 feb 2026 - 21:29 Rozanov is offline

Rozanov 5157

˚̣̣̣ ꒷︶†︶꒷˚̣̣̣︶ ͡𑁬♱໒ ͡ ︶˚̣̣̣꒷︶†︶꒷ ˚̣̣̣

JUDE
MONTGOMERY

⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘

2 jaar geleden ✠ 20 ✠ U.S. Army Harir Air Base, Iraq ✠ Walker

Met een diepe zucht veegde Jude het condens van de spiegel in de badkamer. Zo kwam hij oog in oog te staan met zijn vermoeide gelaat. Hij had veel in het veld gediend de afgelopen twee weken, en het eiste zijn tol.
Maar vanavond was hij vrij. Vanavond kon hij even al zijn zorgen laten varen en kon hij opgaan in het moment. Niet dat Jude een feestbeest was, alles behalve. Jude was de persoon wie zich op de achtergrond hield met een drankje, de andere mensen wie zichzelf in zijn opinie compleet voor schut zette, beoordelend.
Jude was een muziekliefhebber, maar hij wist nu al dat hij voor de zekerheid beter zijn oordoppen in zijn borstzakje kon steken.
Als er niet van hem verwacht werd om zijn gezicht te laten zien, had hij dit zeker niet gedaan. Hij had geen behoefte aan geveinsde conversaties terwijl het enige waar hij aan kon denken zijn matras was. Of nou ja, vrijwel het enige. Er was nog een onderwerp, of eerder iemand, wie zich met regelmaat in zijn gedachten had bevonden de afgelopen dagen; Walker.
Hun ontmoeting had beduidend meer in hem los gemaakt dan hij in eerste instantie had gedacht. Jude had zich eigenlijk nooit zo sterk aangetrokken gevoeld tot iemand, en dat bleek wel.
Jude ging verder met zich afdrogen en zijn haren fatsoeneren, alvorens hij zich in zijn tenue hees.

Toen Jude de ruimte binnen stapte wist hij niet goed hoe hij zich moest voelen. Het leek bijna of de situatie waar ze zich in bevonden normaal was. Het leek alsof hij zich plotseling op een feest in een lokaal dorpshuis bevond; uitklap tafels met bekertjes drinken en lekkernijnen, een podium met een amateursbandje en een heleboel hossende mannen wie gefixeerd waren op het vrouwelijk schoon. Aboluut niet het gezelschap waar Jude zich het liefst in bevond.
Gelukkig voor Jude werd er niet enkel ranja met een rietje geserveerd, maar werd er ook aan de mensen met een caffeïne verslaving zoals hij gedacht. Hij had het zijn missie gemaakt zo min mogelijk mensen aan te spreken, dus liet hij calculerend zijn blik rond de ruimte glijden, zijn route bedenkelijk uitstippelend.
Het duurde niet lang voor Jude zijn blik kruiste met die van Walker. Wat een verademing. Deze knipoogde, wat Jude aannam als uitnodiging. Plots ontstond er een soort brok in zijn keel; hij was nerveus. Hij had zich de afgelopen dagen bezig gehouden met een strijd in een actief oorlogsgebied, maar een conversatie met een aantrekkelijke man was wat hem beangstigde. Jude had zijn prioriteiten goed op een rij.
''En? Wat vind je hier allemaal van?'' vroeg Walker eenmaal Jude zich naast hem gevoegd had. Jude lachte en schudde kort zijn hoofd. "Een heleboel, wat ik beter niet hardop uitspreek." grijnsde hij waarna hij snel een slok van zijn koffie nam. Hij trok een vies gezicht. Walker had gelijk dat de koffie op de basis niet bepaald van culinair hoogstand was, maar dit sloeg alles. Het was praktisch ijskoffie, ondanks dat het in het thermoskan had gezeten. Hij schraapte zijn keel, en leegde zo onopvallend mogelijk zijn beker in de nabij gelegen plantenbak. "Oké, misschien is vanavond het moment waarop ik een theeliefhebber ga worden."
Voor even focuste Jude zijn blik op het tafereel voor hen. Voor veel soldaten was dit het ultieme vermaak. Jude kon op zijn minst honderd dingen bedenken wat hij op dit moment leuker zou vinden.
Hij verplaatste zijn blik naar Walker, en liet zijn blik over zijn lichaam glijden. Hij zette een stap dichterbij en raakte zijn arm aan, om zijn gezicht dichtbij dat van hem te brengen; alsof het te gehorig was om zich anders verstaanbaar te maken.
Het liefst had hij zijn gezicht met een andere reden dichtbij gebracht, maar alas. "Ik heb wel iets leukers in gedachten," fluisterde hij, alvorens hij weer een stap terug deed en ditmaal hem een knipoog zond.

[ bericht aangepast op 7 feb 2026 - 22:11 ]

For those who come after

7 feb 2026 - 23:25 Monpress is online

Monpress 6101

Carter Nathaniel Mervine-Beck
^{Carter Nathaniel Mervine-Beck}

≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋
^{^{≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋}}

TW: Grief

Tijd was een construct, jetlag maakte dat altijd extra duidelijk. Het was dat er af en toe een klok hing om dat construct te bevestigen. Hij at zijn ontbijt in stilte, alleen op een afgezonderd stukje in de tuin. Geen enthousiast gesprek met een van de schoonmaaksters, geen muziek waarbij hij zo vaak meezong. Een bosje bloemen naast hem op tafel. Niks exotisch uit Sadie's winkel, maar eerder al zelf geplukt rond de tuin en de noord kliffen. Hij merkte niet dat het ontbijt minder smaak had dan normaal, zijn gedachten bleven maar malen over het idee dat hij een paar dagen terug gevormd had.

Carter stond op en liep de tuin uit. Zijn surfboard stond nog steeds op dezelfde plek waar hij het bij zijn aankomst neergezet had. De hoes er nog steeds omheen. Zelfs zijn skateboard was vandaag achter gebleven. Zijn hand ging af en toe door een volle struik en nieuwe planten werden aan het eerder gemaakte bosje toegevoegd. Met een omweg liep hij de Sanctuary in, alsof zijn voeten wisten dat wat hij al dagen uitstelde. Hij wist dat het beter was om wel te doen, maar toch voelde het vreemd. Het was lang geleden. Te lang. De rondjes door de Sanctuary werden steeds kleiner en kleiner. Totdat hij aan de rand van een kleine open plek stond. Een plek waar niet de eerste de beste verdwaalde toerist zou komen en iemand moest weten dat het daar zat om er te komen. Aan de rand bleef hij staan. Carter keek naar zicht voor hem. Het kostte even om zich mentaal voor te bereiden en daadwerkelijk de laatste stap te zetten de open plek in.

Een beladen zucht viel over zijn lippen, maar toch zette Carter de volgende stap. Voorzichtig liep hij tussen de grafstenen door. De meeste namen herkende hij niet, al gaf hij een respectvol knikje bij die van zijn oom en tante. Uiteindelijk bleef Carter staan. HARRISON MERVINE. Zorgvuldig veegde hij wat rommel van het marmer. De bloemen legde hij tegen de onderkant op de grond.
"Hey pap."

24 ⎔ Atleet en onderzoeker
20 december ⎔ Ochtend ⎔ Mervine Sanctuary gedenkplaats
Alone ⎔ Open

≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋
^{^{≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋}}

[ bericht aangepast op 8 feb 2026 - 9:10 ]

Do it scared, but do it anyway.

7 feb 2026 - 23:58 Zaalvoetbalclub is online

Zaalvoetbalclub 10168

Chris Campa

19 December, 12:58 ♧ Port Bersea ♧ Bersea Beach Bar ♧ Jamie

Stilzwijgend gaat de man naast me zitten, ik kan net niet horen wat zijn bestelling is. Ook hij had verrast gekeken bij het eerste oogcontact. Ik weet namelijk zeker dat bij mijzelf het ongeloof ervan af droop. Nog enkele seconden ervoor was ik ervan overtuigd dat hij een figment van mijn fantasie was geweest.
Zijn daadwerkelijke bestaan is echter een veel slechtere uitkomst. Dit betekent dat mijn wanen, hallicunaties, mijn algehele toestand op dat ene moment zijn waargenomen door twee kerels. In plaats van introspectie is het dus tijd voor schadebeperking.

Na een korte, vertwijfelde seconden is hij naast me gaan zitten. Een twijfel die ik hem niet kwalijk neem. Als ik iemand zich zo had zien gedragen, zou ik ook een paar tellen nodig gehad hebben. Ik heb een beetje maagpijn van het idee dat ik een manier moet verzinnen om me hieruit te praten en ik het moeilijk vind een goede reden te bedenken. Ik ben heel goed in excuusjes verzinnen, maar ik ben zelf ook nog ondersteboven van wat er gebeurt is. Ik heb zelf niet eens een verklaring die ik expres verzwijg. Laat staan dat ik een perfecte reden heb liggen.

De man zegt niks. Iets waar ik normaal gesproken geen moeite mee heb, maar ik voel de druk om mezelf uit te leggen. Als ik niks goeds verzin, kan hij me óf gaan aangeven bij de politie (en een boete kan ik niet betalen, plus ik wil niet op zo'n negatieve manier op de kaart komen te staan hier. Straks moet ik het eiland verlaten. Kunnen ze dat eisen? Vast.) óf hij gaat me aangeven bij een inrichting en ik word gehospitaliseerd. Gezien ik blijkbaar flink realiteitsverlies heb, zou ik daar wel eens lang moeten verblijven. Daar kom ik zeker niet snel uit. Ik schraap mijn keel.

"Het is best een beetje prijzig en het is vooral voor toeristen, maar de cocktails smaken prima," zeg ik droogjes, in een poging over te gaan op koetjes of kalfjes en kalfjes. Ik heb er echter het geduld niet voor. Ik moet een verklaring vinden, anders ben ik straks echt de sjaak.

Kwam het door drugs? Nee. Drugs die ervoor zorgen dat ik dingen ga zien? Enkeltje politiebureau.

Drank? Nee. Overmatig drankgebruik leidend tot wanen? Afkickkliniek.

Moeilijke tijd achter de rug? ABSOLUUT NIET. Inrichting.

Toch drugs? Psychidelica? Verkeerde truffels? Nee, dat geloof ik zelf niet eens. Ik neem een flinke slok limoenwodkamengsel.

Zwijgen? Nee, zeg wat Chris, doe. Iets. Zeg. Iets.

"Sorry voor laatst. Jij was er toen ook toch?" Ik zeg het casual, heel gewoontjes. "Ik had iets op, geen idee wat er gebeurde. Maar ik werd er een beetje tuureluur van. Ik hoop dat ik je vriend en jouzelf niet te hard heb laten schrikken."
Niet eens al te zwakjes voor een excuus; dit kan alles zijn, van alcohol tot drugs, expres of per ongeluk. Ik kijk een beetje voor me uit. Alcohol helpt me met dit soort dingen. Na drie-en-een-halve cocktails komen de verzinsels net was losser mijn gedachten uit rollen.

[ bericht aangepast op 8 feb 2026 - 0:13 ]

Tijd voor koffie.

8 feb 2026 - 0:06 Rozanov is offline

Rozanov 5157

˚̣̣̣ ꒷︶†︶꒷˚̣̣̣︶ ͡𑁬♱໒ ͡ ︶˚̣̣̣꒷︶†︶꒷ ˚̣̣̣

JUDE
MONTGOMERY

⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘

20 December 2025 ✠ 22 ✠ Port Bersea, The Tides > Beach ✠ Julian ✠ Open

Als klokwerk was Jude wakker geschrokken om half vijf. En dat terwijl hij pas rond een uur twee 's nachts zijn bed in was gekropen.
Hij was allang opgelucht dat het ditmaal niet kwam doordat hij een nare droom had. Dit keer was hij vredig weggevallen en had hij geen actieve herinnering aan een zich steeds opnieuw afspelend scenario. Misschien kwam het door de vele indrukken van de avond ervoor. Misschien kwam het door de rustgevende zeebries welke in de kamer zwierf.
Jude besloot geen tijd te verspillen door snel onder de douche te springen, en zo de laatste slaap van hem af te spoelen. Andere mensen zouden hem allicht voor gek verklaren, maar hij genoot van een koude douche in de ochtend. Niets werkte zo effectief om je spieren wakker te schudden.
Hij had nu al een paar dagen zijn stricte routine laten verslonsen, dus werd het tijd om er weer actief mee aan de slag te gaan. Hij moest wel in vorm blijven. Hij had geen keus, wilde hij ooit nog fatsoenlijk een aantal kilometer te kunnen rennen zonder om de tien meter te hoeven stoppen.
Hij griste zijn telefoon van het nachtkastje af, en plugde zijn oordoppen in. Hij was zich er allang van bewust dat er ook zoiets als Bluetooth bestond, hij was er al meerdere malen op geattendeerd door Eloise. Tevens was hij ook al meerdere malen uitgemaakt als "boomer". Al wist hij niet zo goed wat dat betekende. Iets wat haar punt waarschijnlijk bewees. Ze mocht blij zijn dat hij zijn MP4 speler pas had ingeleverd en eindelijk een functionerende smartphone had aangeschaft, zodat hij niet langer alles in capslock naar haar hoefte te sturen.

Eenmaal hij zich in zijn trainingskleding had gehesen, vertrok hij naar beneden, de keuken in. Hij was niet verbaast te leren dat hij de eerste was. Het eerste wat hij deed was het koffiezetapparaat aanzetten. Als er iets was wat hij niet mistte aan het leger dan was het wel de koffie. Het deed hem kort denken aan die eerste avond waar hij Walker had ontmoet. Hij had de koffie in het leger vergeleken met een sopje. Jude kon het niet helpen om dit de maatstaaf te maken. De koffie in het strandhuis was velen malen beter dan een sopje, dat wist hij met zekerheid te zeggen.
Hij pakte de grootste mok die hij kon vinden uit het keukenkastje, misschien had hij net zo goed direct een steelpan eronder kunnen zetten. Het was best beschamend, de hoeveelheid koffie die hij op een dag naar binnen goot.
Aangezien de koffietentjes op het eiland niet te betalen waren, moest hij zorgen dat hij al zoveel mogelijk binnen had voor hij naar buiten vertrok.
Intussen was hij naar zijn favoriete metal playlist aan het luisteren. Des te harder de muziek, des te rustgevender Jude het vond. Hij leunde tegen keukenblok en genoot van het uitzicht, zijn koffie en de muziek.
Maar het moment werd bruut verstoord. 'Loop je nog?'
Jude fronste en keek toe hoe Julian zijn koffie stal. "Ha-ha," bracht Jude onverschillig uit, alvorens hij zijn ontbijt; een appel, naar de koffiedief wierp. Hij schudde klein grijnzend zijn hoofd, waarna hij de jongen toch maar volgde.
Hij had geen idee dat Julian zo sportief was. En het verbaasde hem al helemaal dat hij zo vroeg uit de veren was. Hij wilde bijna vragen of hij zich wel helemaal lekker voelde.
"Op wie probeer jij indruk te maken?" vroeg Jude plagend, alvorens hij naar de jongen knipoogde. "Of is het met de insteek "new age new me"?" Als deze opmerkingen andersom waren geweest had Jude zijn neef in de zee gekieperd.
"Speaking of; van harte gefeliciteerd grote smurf," grijnsde Jude, terwijl hij een hand door de jongen zijn krullen haalde.
Nu mocht hij hem eindelijk een serande geven. "Happy birthday to you, happy birthday to you, happy birthday dear Julieeee"

[ bericht aangepast op 8 feb 2026 - 0:07 ]

For those who come after

8 feb 2026 - 12:58 Merrin is offline

Merrin 28897

Andreas Orin Mervine

S O U N D | L O O K

E V E N I N G F E B R U A R Y 1 2 0 1 3
1 4 A N D 4 9 W E E K S
B L A C K H O L L O W F O R E S T
T I A K I | C L O S E D

Glad ijs. Daar bevonden ze zich nu. Hij wist niet of hij eerlijk moest zijn - de Nexus was zo'n zwaar bewaakt geheim dat hij bang was dat er iets over zeggen hem meteen een bliksemschicht door zijn hoofd zou opleveren.
'Ja die,' zei Tiaki.
Andreas wist niet of hij het verder kon ontwijken. Wat zou Tiaki anders bedoelen? De grotten waren niet bepaald een gezellige plek om te gaan wandelen. Ze waren gevaarlijk - verraderlijk - stonden maar zo'n twee keer in de maand droog genoeg om veilig in binnen te gaan.
'Andreas ...'
Andreas kon Tiaki's blik op zijn gezicht voelen branden en het voelde stom om te doen alsof zijn neus bloedde.
'Ken jij de noordgrotten?'
Hij kauwde op zijn onderlip. Haalde diep adem en bleef stilstaan. Haakte zijn blik in die van Tiaki. 'Mijn vader nam me erheen toen ik twee was,' fluisterde hij, in de hoop of dat voldoende vaag en voldoende concreet was om af te toetsen of Tiaki op dezelfde golflengte zat.

[ bericht aangepast op 8 feb 2026 - 12:59 ]

help

8 feb 2026 - 13:06 Merrin is offline

Merrin 28897

marianne grieves

17 december 2025, voormiddag • 28 • walker's house • walker • open

'Ik heb jou - jou gezien,' benadrukte Walker. 'Voor iemand die beweert geen eigen dromen te hebben, lijkt me dat best vreemd.'
Minnie had de halve drang om hem te slaan. Waar haalde hij het lef vandaan?
Hij legde zijn hand op de hare die nog steeds met koffie bedekt was, alsof hij haar wilde tegenhouden.
Even dacht ze aan Sadie - hoe Sadie op een zonnige ochtend met haar wijsvinger sterretjes tekende op de rug van haar hand.
Ze trok zich terug en ging koppig naar de wastafel om de koffie van haar handen te spoelen.
'Ik beweer niet dat je liegt,' ging Walker verder.
Minnie grinnikte humorloos.
'Of dat je iets achterhoudt. Ik geloof het best dat je het zelf niet gelooft. Maar ik weet wat ik zag. En ik denk dat jij meer magie bezit dan je zelf weet.'
'Ik wist niet dat je zo'n hoge dunk van me had, Walker,' zei Minnie cynisch terwijl ze op zoek ging naar een handdoek om haar handen te drogen. 'Voor zover ik weet ben ik de grootste teleurstelling van de Inner Circle - en weet je, ik zou hier niet eens met jou over moeten staan praten! Vik vierendeelt me als ze er nog maar achter komt dat ik hier ben.'

[ bericht aangepast op 8 feb 2026 - 13:06 ]

help

8 feb 2026 - 13:21 Merrin is offline

Merrin 28897

marianne grieves

6 maanden geleden • 28 • rainbow road • sadie • closed

Haar lach was aangenamer dan de muziek rond hen en opnieuw kon Minnie haar ogen niet van haar lippen houden toen ze grijnsde.
'Efficiënt kennismaken, toch?' zei de vrouw.
Ze liet haar andere arm rond Minnies middel glijden en even wilde Minnie zich terugtrekken - niet zeker of het om te plagen was of omdat ze eerst volledig zeker wou zijn dat dit de vrouw was waar ze de rest van haar avond mee wilde spenderen.
Haar lichaam antwoordde voor haar. Langzaam kwamen haar handen omhoog. Eentje legde zich zacht op de schouder van de vrouw voor haar en gleed dan een klein beetje hoger, zodat Minnies vingers tegen haar nek lagen.
'Sadie,' stelde de vrouw zich met een knipoog voor. 'Dat is al een stap in de juiste richting, niet?'
Minnies glimlach bleef fijn terwijl ze met haar andere hand een krul uit Sadies gezicht streelde. 'Hangt ervan af hoe grondig je van plan bent om me te leren kennen,' antwoordde ze zacht.
Ze beet op haar onderlip toen ze Sadie's hand over haar rug voelde. Haar eigen hand, die nog steeds achter Sadies oor rust, maakt een kleine cirkel op de zachte huid daar.
Ze twijfelde of ze haar eigen naam wilde geven. Meestal deed ze dat niet. Meestal praatte ze ook niet echt met de vrouwen die ze tegenkwam op de dansvloer. Daar was ze gewoonlijk te ongeduldig voor, en ook nu had ze de drang om haar ongeduld te tonen - om dichter naar Sadie toe te leunen en te ontdekken hoe haar lippenbalsem smaakte.
Maar er was iets leuks aan de plagerigheid. Iets dat nieuw was voor Minnie en dat Sadie interessanter maakte dan de andere vrouwen die ze voordien al op de dansvloer was tegengekomen.

help

8 feb 2026 - 13:58 Monpress is online

Monpress 6101

༺~~Jack Mckall~~༻
^{^༺Tiaki Makutu^༻}

Een groep vogels vloog kwetterend de bomen door. Het lawaai maskeerde bijna Andreas' gefluister.
"Mijn vader nam me erheen toen ik twee was." Een deel van de zware last viel van Tiaki's schouders en hij liet de adem los die hij onbewust vastgehouden had. Andreas was er geweest. Misschien toen hij heel jong was, misschien niet voor lang, maar de manier waarop hij het zei impliceerde genoeg voor Tiaki om erop te gokken dat hij hiermee de goede keuze maakte. Hij wilde te graag geloven dat zijn vader geen gelijk had. Er moest iemand zijn bij wie hij terecht kon. De wereld was anders te eenzaam.
"Je moet me één ding beloven." Dezelfde intensiteit nog steeds in zijn blik, zijn stem niet boven een fluister. Hij hield zichzelf tegen om het meteen uit te spreken, hoe graag hij het ook wilde. Andreas moest begrijpen dat dit niet om zomaar iets ging.
"Wat er ook gebeurt, je mag dit nooit aan iemand vertellen. Als dit ooit naar boven komt— Als mijn vader erachter komt—" Tiaki schudde zijn hoofd. Hij wilde niet denken aan de gevolgen hiervan. Niet nu. Niet bij Andreas.
"Beloof het me?" Een laatste smeekbede. Een laatste kans voor hun beide om zich terug te trekken. Als ze deze kloof over gingen, konden ze nooit meer terug naar hoe het was.

Tiaki durfde zijn vriend niet meer aan te kijken terwijl hij op zijn antwoord wachtte. Zijn hart bonsde in zijn keel terwijl hij wachtte. Het duurde te lang. Wat als Andreas het niet wilde beloven? Wat als ze geen vrienden konden blijven? Een zucht vol opluchting ontsnapte toen de instemmende woorden uitgesproken werden.
"Oké," zei hij haast meer tegen zichzelf. "Oké." Zijn handen vonden een weg naar de zoom van zijn trui. Tiaki wilde niet weten wanneer de laatste keer was dat hij in het bijzijn van iemand anders zijn shirt uitgedaan had. Lange mouwen waren al zoveel jaren de norm. Zelfs bij gym wisselde hij zijn shirt in de wc zodat niemand iets zag. Voor 'medische redenen' had zijn vader aan de school uitgelegd. Tiaki sloot zijn ogen en haalde een keer diep adem voordat hij zowel zijn trui als zijn shirt in een beweging over zijn hoofd trok. Over zijn hele bovenlichaam stonden littekens. Sommige duidelijk oud, sommige nog met zwaluwstaartjes bij elkaar gehouden voordat ze volledig dichtgegroeid waren. Van lange, ooit diepe, sneeën tot kleine rondjes en alles kriskras door elkaar. De koude buitenlucht deed een rilling langs zijn rug lopen.

[ bericht aangepast op 8 feb 2026 - 13:58 ]

Do it scared, but do it anyway.

8 feb 2026 - 14:57 Merrin is offline

Merrin 28897

JAMIE REID

☾ ☾ ☾ ☾ ☾

1 9 D E C E M B E R | 2 6 | B E A C H B A R - C H R I S | O P E N

'Het is best een beetje prijzig en het is vooral voor toeristen, maar de cocktails smaken prima,' zei de vrouw droog, alsof er verder niets aan de hand was.
Jamie haalde zijn schouders op. Binnen een aantal dagen lag hij toch weer in de goot - daar was hij steeds meer overtuigd van aan het raken.
Ze leek niet goed te zijn in stilte. Jamie normaal ook niet, maar het ontbrak hem aan woorden. Wat was er die nacht in hemelsnaam gebeurd?
'Sorry voor laatst. Jij was er toen ook, toch?' zei ze. 'Ik had iets op, geen idee wat er gebeurde. Maar ik werd er een beetje tuureluur van. Ik hoop dat ik je vriend en jouzelf niet te hard heb laten schrikken.'
Hij kon een grinnik niet tegenhouden en schudde dan meteen zijn hoofd, legde zijn handen op tafel en verstrengelde zijn vingers met elkaar. 'Tuureluur,' herhaalde hij zacht. 'Kun je wel zeggen.' Toen fronste hij, terugdenkend aan haar verontschuldiging. Aan hoe ze de dokter een 'vriend' genoemd had.
'Ik kende hem niet,' zei hij, waarop zijn frons meteen dieper werd omdat het voelde als een leugen. 'Of toch niet ... Nee, ik zou hem geen 'vriend' noemen. En ik snap niet waarvoor je sorry zegt.'
Hij staarde naar zijn ineengestrengelde vingers. De korstjes op zijn knokkels waren donker.
Alles had als een droom gevoeld, die laatste dagen. Enkel die korstjes waren er om hem te bewijzen dat er wel degelijk iets gebeurd was.
Zijn dromen waren erger geworden. Vreemder. Bijna vloeibaar.
Hij wist dat hij tuureluur was. Het stond in zijn medisch dossier. Klinisch gestoord. En nu zat er een vrouw voor hem die erbij geweest was - die zijn hallucinaties ook gezien had, die dat nu - in tegenstelling tot de dokter - luidop zei. Achteloos, alsof het een picknick betrof.

[ bericht aangepast op 8 feb 2026 - 14:57 ]

help

8 feb 2026 - 15:14 Merrin is offline

Merrin 28897

J.M. ARCHAMBEAU-STRATHWYN

^{S O U N D | L O O K}

2 0 D E C E M B E R O C H T E N D | 2 3 | T H E T I D E S
J U D E | O P E N

Het was warm in de leefruimte, zelfs zonder T-shirt. Iemand was de airco vergeten aan te zetten. Was er zelfs airco in dit vergeten hutje?
Toen Eli hem verteld had dat hij en Maddy naar Port Bersea zouden vertrekken die zomer - zonder hem, die onuitgesproken woorden waren heel duidelijk geweest - had het bijna geleken alsof hij verwachtte dat Julian hem met veel plezier de sleutels tot het zomerverblijf van zijn ouders zou overhandigen.
Of ja, in feite was het al een paar jaar zijn zomerverblijf. Niet dat zijn vader en stiefmoeder daarvan op de hoogte waren. Het was een soort prestigeprojectje geweest om de loopholes te vinden in de eigendomsdocumenten. Iets voor zichzelf - alsof hij had willen bewijzen dat zijn moeder nog steeds bestond, hoe hard Augustus ook probeerde te doen alsof ze er nooit geweest was.
Julian had Eli schaapachtig aangestaard en hem veel plezier gewenst.
Julian vroeg zich af of hij en Maddy er nog zouden zijn als hij hen wel de sleutels gegeven had.
'Ha-ha,' deed Jude hem opschrikken uit zijn gedachten. Bijna knalde de appel tegen zijn rechterslaap, maar gelukkig had Julian goede reflexen.
De koffie was te slap.
Hij draaide zich om naar de barkast en haalde er bijna-lege fles amaretto uit. Het bodempje goudbruine drank sijpelde in de koffietas.
'Op wie probeer jij indruk te maken?' plaagde Jude met een knipoog. 'Of is het met de insteek "new age new me"?'
De tas bleef even voor Julians gezicht zweven terwijl Jude van wal stak met een hele verjaardagsserenade. Hij liet zijn neef zelfs door zijn haar woelen omdat hij te verbijsterd was om te reageren.
Drieëntwintig.
Eli was even oud geweest.
Julian dronk de rest van de tas koffie met grote slokken leeg. 'Ben jij op je hoofd gevallen in het afgelopen jaar?' vroeg hij met een kritische frons, doelend op Judes eerdere vraag, aangezien ze toen ze tieners waren vaker samen waren gaan lopen en Julian op zijn zestiende goud haalde op de atletiekpiste. Bij dat laatste was Jude niet per se aanwezig geweest, maar toch.
Hij griste zijn rugtas van de grond en diepte de waterfles op, keek even naar de drankkast, en besliste toen dat het een slecht idee was om op een hete dag als deze vodka in plaats van water te drinken. Hij vulde de fles aan de kraan, stopte hem terug in de tas, en gooide hem over zijn schouder. 'Nog nutteloze opmerkingen, of kom je mee?'

[ bericht aangepast op 8 feb 2026 - 15:14 ]

help

8 feb 2026 - 15:21 Merrin is offline

Merrin 28897

Andreas Orin Mervine

S O U N D | L O O K

E V E N I N G F E B R U A R Y 1 2 0 1 3
1 4 A N D 4 9 W E E K S
B L A C K H O L L O W F O R E S T
T I A K I | C L O S E D

Hij zat raak. Hij zag het. Het deed een rilling over zijn ruggengraat gaan.
De Mervines deden altijd alsof de grotten van hen waren. Andreas had er bij stilgestaan dat dat misschien niet eens waar was.
'Je moet me één ding beloven,' zei Tiaki met een intense staar. 'Wat er ook gebeurt, je mag dit nooit aan iemand vertellen. Als dit ooit naar boven komt - als mijn vader erachter komt ...' De jongen schudde zijn hoofd en keek Andreas aan met een blik die bijna smekend was. 'Beloof het me?'
Andreas fronste. Dacht na. Hij was de Mervines het dak boven zijn hoofd verschuldigd, zei een klein stemmetje in zijn achterhoofd.
Hij was de Mervines helemaal niets verschuldigd, zei zijn hoofd.
Uitendelijk knikte hij. 'Ik beloof het,' fluisterde hij, alsof hij bang was dat de bomen het zouden horen en hem later aan die belofte zouden herinneren.
Tiaki zag er zenuwachtig uit en Andreas' frons verdiepte toen de andere jongen zijn trui uitspeelde. En zijn T-shirt.
Dat was niet per se wat Andreas verwacht had. Hij wilde terugkrabbelen en Tiaki's handen vastnemen om hem tegen te houden, totdat hij de littekens zag.
Die verwarden hem enkel meer.
Het kostte hem moeite om te spreken, starend naar het kippenvel op Tiaki's armen. Uiteindelijk trok hij zijn blik weg van zijn vriends lichaam en zocht hij zijn ogen weer uit. 'Wat heeft dit met de grotten te maken?' vroeg hij zacht.

help

8 feb 2026 - 16:01 Monpress is online

Monpress 6101

༺~~Jack Mckall~~༻
^{^༺Tiaki Makutu^༻}

Pas toen Andreas weer sprak durfde Tiaki zijn ogen weer te openen. De verwarring in die van Andreas werd duidelijk.
"Wat heeft dit met de grotten te maken?" Natuurlijk snapte hij het niet op deze manier. Waarom dacht hij ook dat dit een goed idee was? Hij had het gewoon moeten vertellen, niet laten zien. Waarom dacht hij dat het in deze volgorde makkelijker was? Tiaki zocht naar woorden. Alles uitspreken bleek nog moeilijker dan het laten zien. Hij keek om, scande de steeds donker wordende ruimtes tussen de bomen. Niemand mocht het weten en toch sprak hij.
"Soms, als je gelukt hebt, kun je je dromen waarmaken." Het was een bekend streven voor een normaal persoon, maar de grotten, en vooral de magie die er doorheen deinsde, voegde een extra laag toe aan het gezegde.
"Vader was zo trots toen ik het liet zien." Hij kon zich die nacht nog altijd herinneren. Hoe verward hij wakker werd. Hoe bang hij was door het monster in zijn kamer. Hoe zijn vader alles had opgelost. Hoe hij door hem vol blijdschap in de lucht gegooid werd. Hoe zijn moeder meteen een taart uit de winkel haalde om het te vieren. Hoe hij de dag erna als beloning niet naar school hoefde.
"Ik was het wonderkind dat ze zochten. Ik zou alles oplossen." Dat sentiment was er al lang niet meer. Teleurstelling en schaamte het enige dat die ruimte vulde.
"Maar ik heb iedereen gefaald." De woorden staken pijnlijk door zijn hart. Dit was de eerste keer dat hij ze hardop uitsprak. Alsof alles daarmee daadwerkelijk bevestigd werd. Tiaki gebaarde naar de lichte strepen over zijn huid. Fysiek bewijs van zijn falen. Hopende dat Andreas de eindjes zelf aan elkaar knoopte.
"Ik heb alleen maar nachtmerries."

15 ⸙ High school student
February 1st 2013 ⸙ Evening
Black Hollow Forest
Andreas ⸙ Closed

[ bericht aangepast op 8 feb 2026 - 16:01 ]

Do it scared, but do it anyway.

Index RPG Actieve Topics Zoek