[RPG] Saltwater Sleep | Speeltopic 1 - Speeltopics

22 juli 2025 - 17:12 Merrin is offline

Merrin 28897

Saltwater Sleep

d r e a m s d o n ' t d i e . t h e y d r o w n .

Port Bersea is een verborgen parel in de waters tussen Nieuw-Zeeland en Australië waar toerisme de laatste jaren stilaan meer begint te bloeien. Rijke socialites vinden er hun weg naar de Mervine Estate dat hoog in de kliffen haar best doet om bedreigde boomsoorten opnieuw voort te planten in de Mervine Sanctuary. Backpackers genieten van de prachtige natuur die overal op het eiland te vinden is: witte stranden, complexe grotten en weelderige bossen. Rijke jongvolwassenen genieten er van het florerende nachtleven in eliteclubs waar enkel de besten binnen kunnen om er hun wildste fantasieën te beleven.

Eén van die rijke jongvolwassenen was Eli Noble, student aan de University of Melbourne, die er samen met zijn vriendin Madeleine 'Maddy' Walsh de zomer van zijn leven plande nadat hij zijn studies na vijf lange jaren eindelijk had afgerond. Helaas kwam Maddy alleen terug naar het vasteland, anderhalve maand vroeger dan gepland. Twee weken na hun aankomst spoelde Eli namelijk aan op het strand van Port Bersea. Verdronken in de grotten, zeggen officiële bronnen, maar Maddy was hysterisch toen ze terugkwam. Ze vertelde hallucinante verhalen over de grotten die ze samen met Eli bezocht had - dat de Mervine Estate een groep heksen was die niets liever deed dan de gemeenschap van Port Bersea te terroriseren. Ze had het over vreemde dromen die zij en Eli deelden - dromen die niet veel later werkelijkheid werden, die haar bleven achtervolgen totdat ze zes maanden geleden zelf de dood als uitweg zocht.

Vandaag vertrekken Eli en Maddy's beste vrienden op reis naar Port Bersea om hen te eren, een jaar na Eli's dood. Sommigen van hen willen er gewoon heen om te feesten zoals hun vrienden dat gedaan zouden hebben, om hun herinnering in ere te houden. Anderen hopen te ontdekken wat er in vredesnaam aan de hand is op het kleine eiland.

Locaties

p o r t b e r s e a t o w n

Main Wharf & Ferry Dock – enige officiële toegang tot het eiland per boot.
Bersea Town Center – gezellig centrum met cafés, surfshops, een kleine markt.
The Mirage – exclusieve club op een klif, favoriet van rijke jongeren.
Sunset Hostel – waar backpackers verblijven. Dicht bij het strand.
St. Cordelia Clinic – het eilandziekenhuisje. Sommige eilandbewoners verdenken de staf van betrokkenheid bij vreemde zaken.
De oude vuurtoren – verlaten, uitzicht over het eiland. Locals zeggen dat hij 's nachts nog brandt, ook al is hij al jaren buiten gebruik.
Strandhuis 'The Tides' – groot, modern vakantiehuis met zicht op zee en directe toegang tot Siren's Shore, waar Eli en Maddy vorig jaar verbleven. Afgelegen genoeg om feestjes te houden zonder pottenkijkers.
Luxehotel 'Azure Palms Resort' – high-end hotel aan de rand van de stad, populair bij rijke toeristen, met cocktailbars, infinity pool, wellness, ... maar ook personeel dat misschien nét iets te veel weet.
Whispering Pines Trailer Park – de armere wijk waar de meeste anti-Mervine Estate Dromers wonen.
The Broken Bell – lokale bar, informeel hoofdkwartier van de Dromers.
Tempest Point – uitkijkpunt boven op de rotsen waar eilandbewoners vaak samenkomen. Wilde energie, sommigen zeggen dat je er “de dromen hoort waaien”.
Makutu Bakery – bekende bakkerij en toeristische hotspot voor het prachtige zee-uitzicht.
BerseaMovers – van oudsher een verhuisbedrijfje; inmiddels een bedrijf dat onder andere verhuist, (verkeers)hekken plaatst, sjouwt, en voor evenementen benodigd meubilair opbouwt en afbreekt. Backpackers en jongeren kunnen er beunen om een zakcentje bij te verdienen.
Bersea Beach Bar – een toeristische trekpleister op het populairste surfstrand van Port Bersea. Dure drankjes, maar wel van goede kwaliteit. Dé plek die het meest voorkomt als je 'bersea bars' zoekt op TrustPilot en waar de esthetische foto's genomen worden. Inwoners vermijden de plek liever.

n a t u u r

Mervine Estate – landgoed boven op de kliffen met botanische tuinen en verborgen droom-magiesymboliek.
Mervine Sanctuary – beschermd natuurgebied met zeldzame flora, grenst aan het landgoed.
Pulp Farms – lokale fruit-, groente- en grondstoffenboerderij begonnen als kleinschalig familiebedrijf, maar inmiddels leverancier bij veel Berseaanse horecagelegenheden. Backpackers kunnen er voor dagloon klussen doen zoals zaaien, oogsten en sproeien om hun reis verder te financieren.
Dreaming Caves – liggen aan de noordkust en bestaan uit tientallen grotten, tunnels en ondergrondse kamers. Sommige grotten zijn toegankelijk voor toeristen (via boottochtjes of wandelpaden), anderen zijn afgesloten of vergeten - waaronder de Nexus (enkel toegankelijk bij laagtij), waar Dromers worden ingewijd. Vissers spreken van een verzonken grot genaamd The Drowned Mouth, waar stemmen gehoord worden bij vloed. De grotten veranderen subtiel — dromers ervaren dat gangen zich soms anders lijken te gedragen, afhankelijk van hun mentale toestand.
Black Hollow Forest – weelderig bos met wandelpaden, sommige 'vergeten' stukken zijn niet op officiële kaarten te vinden.
Sirens’ Shore – wit zandstrand waar Eli werd gevonden. Rustig, mysterieus.

d r o o m p l e k k e n

The Lapse – een droomplek die elke dromer anders ziet, maar altijd gevuld met echo’s van overleden Dromers - waaronder ook Eli en Maddy.
The Mirror Lagoon – fysiek meer waar dromen zich soms in weerspiegelen. Dient als 'portaal' waardoorheen Dromers andere Dromers kunnen bezoeken.

Dromers, Droommagie & de Mervine Estate

d r o m e r s & d r o o m m a g i e

Dromers zijn mensen die het geheim van de grotten kennen - zowel de Inner Circle van de Mervine Estate als een groep eilandbewoners. Iedereen kan een Dromer worden als die ingewijd wordt door een andere Dromer in de Nexus van de grotten van Port Bersea. De krachten van Dromers manifesteren zich op verschillende manieren. Ze zijn allemaal in staat om elkaar in elkaars dromen op te zoeken en die dromen te beïnvloeden/beschermen van ongewenste bezoekers - sommigen zijn daar beter in dan anderen. Sommigen van hen kunnen elementen uit hun eigen dromen naar buiten trekken en fysiek manifesteren in de echte wereld. Anderen zijn in staat om mensen zomaar ineens in slaap te laten vallen en hen vast te houden in hun dromen - zonder dat die persoon doorheeft dat het een droom is. Nog anderen kunnen inbreken in het hoofd van mensen en hun diepste dromen lezen. Heel zeldzaam zijn degenen die via dromen hun eigen bewustzijn kunnen projecteren in het lichaam van een ander, en degenen die herinneringen van een ander in dromen kunnen oproepen.

m e r v i n e e s t a t e & d e i n n e r c i r c l e

De Mervine Estate is een landgoed van de familie Mervine. De familie houdt zich vooral bezig met natuuronderhoud en liefdadigheidswerk, en de Estate is populair bij een heleboel socialites. Eilandbewoners blijven er over het algemeen ver van weg; vele geruchten maken hun weg van de Mervine Estate naar de stad in het centrum van het eiland, en ze doen meer dan eens wenkbrauwen fronsen. Toch gaan de leden van de Mervine Estate gewoon hun gang. Het lijkt soms zelfs alsof ze een bepaald soort macht over het eiland hebben - en dat is ook precies het doel van de Inner Circle die aan het hoofd van de Mervine Estate staat. Zij willen het geheim van de grotten voor hen alleen, zodat zij over het eiland kunnen heersen en hun rijkdom kunnen vergroten.

e i l a n d d r o m e r s

Er zijn echter nog eilandbewoners die het geheim van de grotten kennen en die beter hun best doen om de plannen van de Mervine Estate te dwarsbomen. Een heel deel van hen is ervan overtuigd dat de Mervine Estate iets te maken heeft met de tragische dood van Eli Noble. Of zeggen ze dat alleen maar om zichzelf onschuldig te doen lijken?

Personages
i n v u l l i j s t j e

Regels

- Don't be a bitch.
- Iedereen die deelneemt, wordt ook cohost bij alle topics en draagt ook verantwoordelijkheid voor de RPG en de verhaallijn.
- Degene die een topic sluit, maakt het volgende.
- Haal in je post steeds de volgende zaken aan: personagenaam; open of gesloten scène (mogen anderen vrij inspringen of niet?); datum waarop de post plaatsvindt (voor wanneer er timeskips voorkomen maar jij nog even op een andere dag verder wil); locatie
- Post maandelijks. Na 45 dagen wordt je uit de RPG geyeet en wordt je personage een NPC.
- Parallel roleplayen mag. Wat houdt dit in? Je mag je personage in verschillende situaties op verschillende momenten schrijven, zolang je maar duidelijk aangeeft waar en wanneer die zich bevindt. Zo kun je bijvoorbeeld tegelijkertijd aan de gang gaan met een timeskip, terwijl je je vorige scène nog afwerkt. Dat hoeft uiteraard ook niet. (:
- Stel vragen als je er hebt!

Vakantieplanning

1 december 2025: Start kerst/ambachtsmarkt centrum Port Bersea
15 december 2025: Aankomst Julian, Tristan, Chae, Romée
20 december 2025: Verjaardagsfeest Julian (georganiseerd door Chae)
22 december 2025: Surfing Santas festival (benefiet surffestival door de stad)
24-25 december 2025: Mervine Christmas Party (enkel op uitnodiging)
26 december 2025: Boxing Day barbecue @The Tides (georganiseerd door de vriendengroep)
31 december 2025 - 1 januari 2025: Mervine's New Year on the Beach

Vandaag, 15 december 2025

Weer: 27°C, helderblauwe hemel. Vannacht wordt onweer voorspeld.
Tijdstip: 15:17

Julian, Tristan, Chae en Romée zijn zo'n 15 minuten geleden aangekomen in de haven van Port Bersea. Met hun vele koffers en tassen slenteren ze naar de glimmende zwarte taxi's die hen staan op te wachten om hen mee te nemen naar the Tides, waar ze tot halfweg januari zullen verblijven. De sfeer is een tikkeltje gelaten; de herinnering aan hun vrienden scherp in hun achterhoofd - maar niets wat een beetje meer alcohol niet kan fiksen. De meesten zijn eigenlijk al tipsy door de appetisers die ze aan boord van de ferry gehad hebben.

Ondertussen is in het dorp de kerstmarkt in volle gang, en ook de rijke stinkerds van de Mervine Estate beginnen te arriveren om alles in orde te brengen voor het benefiet-apperitiefconcert dat binnen twee uur van start gaat.

[ bericht aangepast op 8 feb 2026 - 22:49 ]

help

8 feb 2026 - 17:41 Monpress is online

Monpress 6101

Carter Nathaniel Mervine-Beck
^{Carter Nathaniel Mervine-Beck}

≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋
^{^{≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋}}

TW: Grief

Natuurlijk kwam er geen antwoord. Niet dat Carter die daadwerkelijk verwacht had. De stem was jaren geleden al verdwenen. Toch bleef er ergens nog altijd een laatste sprankje hoop.
Hij zakte door zijn knieën totdat hij oog in oog zat met de gegraveerde naam. Alleen een vaag beeld trok voor zijn geestesoog. Een oude foto die nooit goed scherpgesteld was. Lang vervangen door nieuwe gezichten.
"Sorry-" fluisterde hij. "Ik had eerder moeten komen. Veel eerder." Er viel een stilte en Carter zocht naar de woorden om verder te gaan.
"Ma verbood het, wist je dat? De dag na je crematie zaten we op de boot naar Sydney. Ze verbood alles wat met hier te maken had. " Een warme traan rolde over zijn wangen.
"Ik heb zelfs nog een tijdje met Vik brieven gestuurd. Echt ouderwets en zelfs via een alternatief adres." Z'n lach klonk hol. "Alles zodat ma er niet achter kwam." Het waren leuke herinneringen om aan terug te denken. De tijd voordat ze telefoonnummers uitgewisseld hadden en gewoon konden videobellen.
"Ik had eerder kunnen komen. Toen ik ging studeren en ma in Sydney bleef. Ik had gewoon het vliegtuig kunnen pakken." Ergens tussen de zinnen brak zijn stem en meer tranen bleven zich een weg naar zijn kin banen.
"Ik ben naar San Diego gegaan. Voor studie bedoel ik. Al die boeken die je me cadeau gedaan hebt over vissen en koralen. Nu heb ik een master in mariene biologie. Mijn afstuderen ging over de conservatie van koraalriffen. Kijk-" Hij trok een foto en een geprint A4'tje uit z'n broekzak en hield het richting de grafsteen. De voorkant van zijn thesis en een foto van zijn onderzoek.
"Ze hebben me een aanbod gedaan voor een PhD positie daar, maar ik weet het niet zo goed. Onderzoek is leuk. Maar aan de andere kant, ik kan ook zoveel doen op conservatie gebied. Echt werk zeg maar, dat nu iets voor elkaar krijgt en niet pas over vijf of tien jaar." Hij wist dat zijn professoren een antwoord verwachtte voor het einde van het jaar. Elke keer dacht hij dat hij verder het onderzoek in wilde. Dat had hij ook tegen Vik gezegd dat hij hier ging doen. Maar hoe meer hij erover nadacht, hoe erger hij ging twijfelen.
"Wat denk jij?"

24 ⎔ Atleet en onderzoeker
20 december ⎔ Ochtend ⎔ Mervine Sanctuary gedenkplaats
Alone ⎔ Open

≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋
^{^{≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋}}

[ bericht aangepast op 8 feb 2026 - 17:41 ]

Do it scared, but do it anyway.

8 feb 2026 - 20:52 Catmint is offline

Catmint 8054

FLORA
^{^{^{Florence Antoinette Idris}}}

Vibes ✧ Playlist

INNOCENT FLOWER 🙥 24 🙥 16 DECEMBER 🙧 THE TIDES 🙧 TRISTAN

Achteraf gezien was het een hele domme vraag geweest. Natuurlijk had Tristan een sleutel gehad, anders was hij niet alleen op pad gegaan. Hoe had hij anders zelf binnen moeten raken?
“Het zou wat zijn als we samen op je koffer zouden moeten overnachten.” Het was een kleine opmerking, een slecht grapje, maar het deed haar genoeg. Alsof ze nooit was weggeweest.
“En hopelijk kun je me zo meer vertellen over dat nieuwe leven waar we dan ook deel uit van maken. Het zou vast beter zijn dan alle stijve gala’s die we samen moesten trotseren vroeger.” Daar had hij zeker een punt.
Maar hij wilde weten wat haar nieuwe leven nu was. Iets wat ze niet direct had verwacht na zijn opmerking dat hij toch een klein beetje jaloers was dat ze de gewaagde keuze had gemaakt. Het was ook geen vraag uit beleefdheid.
Hij draaide de deur van slot en hield deze voor haar open. Zoveel deja vu op een avond had ze zelden meegemaakt. Het herinnerde haar aan de keren dat hij galant de deur open had gehouden voor haar bij gala’s en benefietevenementen. Deels vanuit vriendschap en deels vanuit zijn opvoeding en hun verloving.
“Hulp nodig met je koffer?”
Flora sleurde het onding achter haar aan, maar voelde zich niet comfortabel hem te laten zeulen met haar koffer. “Nee hoor, ik red het wel.” Ze kon het best zelf aan. En stiekem voelde het als misbruik maken van zijn goedheid.
“En natuurlijk wil ik je meer vertellen. Zo lang het tussen deze muren blijft.” Ze haalde de eis die ze had gesteld toen ze net naar Chester was vertrokken nogmaals aan. “Ondanks mijn gedurfde stap, vrees ik nog steeds voor het moment dat mijn ouders achter de waarheid komen.”
Ze rolde de koffer naar binnen en parkeerde deze op een plek waar ze hoopte dat het niemand in de weg stond. “Misschien heb ik wel hulp nodig met mijn kamer vinden. Maar dat kan ook nadat we hebben bijgepraat?”
Nu keek zij Tristan aan. Ze had gemerkt dat hij haar blik constant opzocht. Misschien ter bevestiging dat alles oké was. Met haar, en tussen hen. Of hij wilde zeker weten dat ze hier daadwerkelijk was en het niet een dronken droom was. Al zag hij er niet uit alsof hij had gedronken. Niet veel in ieder geval.
“Maar misschien een belangrijkere vraag, voordat we mijn leven in duiken: hoe is het met jou, Tristan?” Ze glimlachte naar hem. Het was niet haar plaats om nu de spotlight direct te claimen, hij verdiende die plek eerst. Het was immers zij die achteraan gevlogen kwam en in eerste instantie niet van plan was om te komen, nadat ze hem achtergelaten had. Ze bleef het herhalen in haar hoofd, want spijt ervan had ze inmiddels wel. Veel spijt.

· · ─────── ·🙥· ─────── ·✦· ─────── ·🙧· ─────── · ·

It finally happened - I'm slightly mad! ~ Queen

8 feb 2026 - 21:32 Catmint is offline

Catmint 8054

FLORA
^{^{^{Florence Antoinette Idris}}}

Vibes ✧ Playlist

INNOCENT FLOWER 🙥 23 🙥 10 NOVEMBER, VORIG JAAR 🙧 NEW LYCEUM SOCIETY, MELBOURNE UNIVERSITY 🙧 JULIAN

Julian lachte haar woorden weg. Cynisch, pesterig. Hij nam haar niet serieus.
“Dat is net het mooie, Flora. Ik hoef het niet te menen om het waar te maken.” Hij spotte met haar, terwijl ze hier tegenover hem stond om te helpen. “Het is aandoenlijk, eigenlijk, hoe hard je geloofd dat er iets achter zit wat het goedmaakt. Dat ik anders ben dan dit.”
Hij wees naar zijn lichamelijke staat. De blauwe plekken, het bloed, de scherven. Ze wist dat hij het niet bedoelde om zielig te lijken, om haar zorg te verkrijgen. En toch riep het medelijden op bij haar.
Ze wist dat hij wel anders kon zijn. Ze had het gezien, in de kleine momentjes die hij waarschijnlijk zelf niet eens door had. Waarin hij door liet schemeren dat hij wel om mensen gaf en niet alleen een arrogante egoïst was.
“Ik ben geen goed mens, Flora. Dat ben ik nooit geweest. Ik neem zonder iets terug te geven. Ik gebruik mensen. Dat is alles wat ik doe. Omdat bovenaan staan het enige is dat telt.”
Ook dat was niet waar. Hij maakte dat zichzelf wijs en probeerde dat iedereen om hem heen ook wijs te maken. Alles om inderdaad bovenaan te staan. Om niet te breken.
“Je had beter moeten weten dan te denken dat er meer was,” zei hij. Hij leek afstand te creëren tussen hen puur met zijn blik. Was dat überhaupt mogelijk?
De afkeer in zijn ogen bracht haar van de wijs. Ze was zo zeker van haar overtuiging en toch twijfelde ze.
Ze geloofde niet dat Julian geen masker droeg en zichzelf slechts op deze manier voordeed, maar hij klonk zo zeker van zijn eigen zaak dat het misschien toch allemaal alleen maar in haar hoofd zat. Toch had ze altijd geloofd dat hij wist van zijn eigen daadwerkelijke zelf, maar het echt alleen verstopte achter dit masker.
Mogelijk was hij zo erg in deze leugen gaan geloven dat het zijn enige waarheid was geworden.
“Ga terug naar binnen. Misschien waarderen ze je hulp daar wel.” Hij draaide zich weg van haar en vertrok.
Ze zag de pijn door zijn lijf trekken bij iedere stap die hij zette.
“Je bent zoveel meer dan dat, Julie! Ooit zal het me lukken je dat te laten geloven,” riep ze hem achterna. Het had geen nut, maar het zat niet in haar om het niet te proberen.
“Ik geloof het in ieder geval. Nog steeds.” Ze voegde het toe zonder haar stem te verheffen. Ze wist niet of hij het nog kon horen.
De woorden waren ook deels voor haarzelf bedoeld. Een statement dat ze het mocht en moest blijven volhouden, want ze zou niet opgeven.
Haar hart wilde dat ze achter hem aan zou gaan, hem veilig bij een medische post af zou leveren voordat ze hem met rust liet. Haar geweten wist dat dit niet de juiste actie was.
Zo bleef ze voor de tweede keer deze avond muisstil staan, kijkend naar Julian.
Pas toen ze dacht dat hij uit het zicht was stond ze zichzelf toe tegen het muurtje aan te gaan zitten, haar armen om haar knieën geslagen. Alsof er toch nog iemand was die haar een knuffel wilde geven, terwijl de tranen stilletjes over haar wangen naar beneden rolden.

· · ─────── ·🙥· ─────── ·✦· ─────── ·🙧· ─────── · ·

[ bericht aangepast op 8 feb 2026 - 21:33 ]

It finally happened - I'm slightly mad! ~ Queen

8 feb 2026 - 22:36 Zaalvoetbalclub is online

Zaalvoetbalclub 10168

Chris Campa

19 December, 13:01 ♧ Port Bersea ♧ Bersea Beach Bar ♧ Jamie

Hij grinnikt, een reactie die ik niet verwacht had. 'Tuureluur,' zegt hij zacht, 'kun je wel zeggen'. Ik beheers een gepikeerd gezicht, ik vat het op als een veroordeling, al lijkt de rest van zijn houding dat niet te zijn. Ik kijk vanuit mijn ooghoeken zijn kant op en zie hoe de glimlach verandert in een frons.
'Ik kende hem niet,' even weet ik niet over wie hij het heeft. Dan denk ik aan de andere man, die zich in zijn armen bevond. 'Of toch niet... Nee, ik zou hem geen 'vriend' noemen. En ik snap niet waarvoor je sorry zegt.' Toch niet veroordelend dus. Deze man zet me op het verkeerde been. Wellicht kom ik nonchalant over, omdat ik mijn ware gevoelens over die situatie probeer te verbergen, maar ook mijn tegenspeler lijkt niet prioriteit te leggen bij mijn waanzin. Misschien iets goeds, wellicht had hij er lichtzinniger over nagedacht dan ik initieel had gedacht.

Ik neem een flinke slok uit het glas, maar deze keer door het rietje. Zo kom je soberder en sociaal aangepaster over. Met toeschouwers kan ik niet even onbezonnen cocktails achterover gooien. Ik werp even een blik op hem en zie dat hij naar zijn handen kijkt, lichtgehavend. Misschien heeft hij gevochten, misschien stapt hij wel vaker en komt hij dan wel gekkere dingen tegen. Toch is het gevaar nog niet geweken. De situatie verder verklaren zal de laatste wolkjes aan de lucht doen verwijderen en dan zijn scenario's met geforceerde opnames of nachten in een politiecel voorgoed van de baan. Er zijn meerdere opties: compleet liegen of iets wat op de waarheid lijkt (maar het niet is) vertellen en het daarbij laten of over iets anders beginnen, over die vriend-niet-vriend bijvoorbeeld. Ik ben benieuwd wat hun band dan is, nadat ik ze in een relatief innige positie zag. Het laatste zou echter een schuin oog kunnen laten doorbestaan. Gezien hij blijkbaar ook wel van wanten weet in het nachtleven, denk ik wel een goed beeld te hebben bij de beste optie.

'Ja, ik weet het niet man,' zeg ik lacherig, 'volgens mij was de zon met champagne toen geen goed idee. Ik had nauwelijks geslapen en dacht bijna monsters te zien joh!' Een buitensporig stapverhaal in combinatie met een lichte zonnesteek. Het vermijdt verslavingsgerelateerde praktijken en de situatie wordt ineens gewoon een combinatie van factoren. De cocktail is nu bijna op, mijn waargenomen eerste, maar daadwerkelijke vierde. Eindelijk maakt de alcohol de wereld wat zachter, de goede scenario's wat realistischer.
'Nooit eerder gehad ook, maar ja. Je spotte me dus niet op een goed moment. Ik hoop niet dat ik je heb laten schrikken.'

[ bericht aangepast op 8 feb 2026 - 22:56 ]

Tijd voor koffie.

8 feb 2026 - 22:43 Rozanov is offline

Rozanov 5157

˚̣̣̣ ꒷︶†︶꒷˚̣̣̣︶ ͡𑁬♱໒ ͡ ︶˚̣̣̣꒷︶†︶꒷ ˚̣̣̣

JUDE
MONTGOMERY

⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘

19 december ✠ 22 ✠ Playlist ✠ Port Bersea beach ✠ Jack

Dit was niet helemaal wat Jack had verwacht nadat hij juist uit de menigte ontsnapt was. Hij had zich er op voorbereid even goed zelfmedelijden te hebben en te peinzen over wat zijn leven was.
Hij had niet verwacht Jack tegen het lijf te lopen en zeker niet in deze staat. Jude had dit soort momenten vaak meegemaakt tijdens zijn dienst, en had menig man er uit weten te krijgen. Eenmaal je wist wat je moest doen was het vrij vanzelfsprekend. Toch leek het bij Jack net iets anders te zijn. Allicht hardnekkiger.
Het beangstigde hem niet, maar het was ook geen prettig gezicht. Het leek net of Jack geteisterd werd door dingen die er niet waren. Dingen die voor hem waarschijnlijk maar al te echt aanvoelde. Jude had zelf ook last gehad van levendige flashbacks. Dat was op zijn zachtst gezegd geen pretje geweest.
Jack had weerstand geboden, maar Jude was sterker. Hij hield hem stevig in zijn greep en had hem begeleid naar het terras. Het had er vast erg onnatuurlijk uitgezien voor omstanders.
Het maakte niet uit welk feit hij uitsprak of welke vraag hij stelde, hij leek weinig tot niets uit Jack te krijgen. Jude beet kort op zijn onderlip, bedenkend wat te doen.
Het was overduidelijk dat Jack angstig was, maar waarvoor wist Jude niet te ontcijferen. Hij besloot het nogmaals te proberen en legde voorzichtig zijn hand op de man zijn knie. "Jack, er is niks aan de hand. Je bent hier veilig, op het strand van je vertrouwde Port Bersea."
Inmiddels had het vriendelijke barmeisje het glas water gebracht. Jude had haar vriendelijk bedankt, en was dichter bij Jack geschoven.
"Kun je me vertellen wat er aan de hand is? Wat je ziet?" Vroeg Jude. Hij wilde de man helpen, maar wist niet hoe als hij niet tot hem door wist te dringen. "Kom, drink even wat. Misschien maakt dat je wat rustiger."

[ bericht aangepast op 8 feb 2026 - 22:54 ]

For those who come after

9 feb 2026 - 7:25 Monpress is online

Monpress 6101

༺~~Tiaki Makutu~~༻
^{^༺Jack Mckall^༻}

TW: Body horror

Voorzichtige vingers raakten zijn knie en de intense pijn deed zijn ademhaling staken.
TELAATTELAATTELAATTELA- Jack dook ineen. Elke alarmbel in zijn lichaam ging af.
Lange scherpe klauwen prikten in zijn knie. Verder. Dieper. Ze sneden door zijn huid, door zijn spieren en pezen. Elke vezel werd uit elkaar gescheurd. Zijn botten waren niks onder de kracht die de klauwen bezaten. Centimeter voor centimeter werden ze verbrijzelt.
ONZICHTBAARONZICHTBAARONZICHTBA- Hij beet in zijn hand om elk geluid uit zijn mond te stoppen. Kneep zijn ogen nog strakker dicht.
"Jack... veilig... Bersea." Meer woorden braken langzaam door de sirenes in zijn hoofd. Jack schudde zijn hoofd. Hij was niet veilig. Hij was niet in Port Bersea.
"...vertellen... aan de hand... ziet?" De stem bleef komen. Rustig. Vriendelijk. Solide. Andreas? Zijn lichaam klampte zich vast aan de stem, aan die hoop, voordat Jack het zelf door had.
"Vast-" Nauwelijks harder dan gefluister, pijn hoorbaar in zijn stem. "Knie-" Adem nog steeds oncontroleerbaar. "Monster-" Zijn tanden hadden zijn hand ondertussen weer los gelaten. "Pijn- knie-" Met trillende vingers gebaarde hij naar de plek waar Jude's vingers rustten.
"Ao- moemoeā-" De vertaling van het Maori woord bleef nog steeds uit. "Duister- "
"...drink..." Jack schudde opnieuw zijn hoofd.
"Lucht- Geen- lucht-"

༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄
^{^{༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄}}
27 ⸙ Dokter @ St. Cordelia Clinic
19 December ⸙ Night
Beach
Jude ⸙ Closed
༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄
^{^{༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄}}

[ bericht aangepast op 9 feb 2026 - 12:51 ]

Do it scared, but do it anyway.

10 feb 2026 - 10:54 Hollander is online

Hollander 12442

Sadie Arnaud
18 december, namiddag • 25 • Lilly Pilly Florals • Carter • open

''Tenzij ik elke zondagochtend lucide dromen heb, bestaat de bakkerij nog steeds, ja,'' grinnikte Sadie toen Carter vraag naar de bakkerij. Hij vertelde dat zijn moeder hem daar heen bracht en Sadie vroeg zich af of ze Carter al ooit eerder op het eiland had gezien. Of iets op zijn instagram had gezien over het eiland. Ze dacht van niet.
''Ben je van hier?'' Het flapte eruit. ''Niet dat het mijn zaken zijn, maar je zei dat je moeder er je heen nam...'' Haar woorden haperden, had ze te veel aangenomen?
Ze handelden de bestelling af door het voorschot te betalen en de facturen te ondertekenen. Carters exemplaar stak ze in een plastieken mapje - gerecycleerd plastiek, natuurlijk; het had die groenachtige schijn -, samen met een visitekaartje en wat gedroogde bloemblaadjes.
"Dan ga ik maar eens richting de bakkerij. Zin om mee te gaan? Of heb je al lunch gehad?" Carter stelde de vragen terwijl hij iets typte op zijn telefoon, dus ging Sadier ervan uit dat het eerder uit beleefdheid was dan oprechte interesse. En daarbij, een korte blik over zijn schouder liet haar weten dat Dawson misschien toch wat hulp kon gebruiken.
''Misschien een andere keer.'' Ze stak haar hand naar hem uit. ''Bedankt voor de interesse en het vertrouwen in Lilly Pilly Florals, we hopen u niet teleur te stellen,'' vervolgde ze met haar standaard, bijna befaamd afscheidszinnetje en knipoogde. Het was cliché en na al die jaren bijna cringe-worthy, maar de klanten vonden het charmant.

kindness is never a burden.

10 feb 2026 - 12:14 Hollander is online

Hollander 12442

WALKER
MERVINE

Twee jaar geleden, mei • 27 • U.S. Army Harir Air Base, Iraq • Jude

Toen Jude naast hem kwam te staan, botste Walker zachtjes zijn schouder tegen die van de andere man, als een soort begroeting. Om zichzelf gerust te stellen. Om Jude te laten weten dat hij nog geen spijt had van de vorige keer.
Toen Jude antwoordde: ''Een heleboel, wat ik beter niet hardop uitspreek,'' lachte Walker luidop. Een aantal soldaten draaiden zich nieuwsgierig om bij het geluid en Walker schonk ze een knipoog, wat ervoor zorgde dat ze zich snel weer omdraaiden. De laatste weken had Walker zich ingezet op het doorbreken van de spanning in het kamp. Zijn aanwezigheid - en dat van de andere auditoren - betekende dat de mannen over een paar jaar naar huis zouden kunnen gaan – allemaal, zonder ooit nog terug te hoeven keren naar Irak. Sommigen beseften dat al, zonder dat hij het hardop zei. Anderen waren bang voor wat er met de burgers in het kamp zou gebeuren zonder hen; wie zou hen nog beschermen tegen terroristische aanvallen?
Dus was Walker beginnen grappen, flirten, knipogen en praten. Voor zichzelf, voor anderen. Hij had vrienden gemaakt, en evenveel vijanden, die vonden dat hij het niet serieus genoeg nam.
Walker keek geamuseerd toe hoe Jude een slok nam van zijn koffie, hoe zijn gezicht vertrok en hoe hij subtiel de inhoud van de koffiebeker in de plantenbak naast hen leegde. "Oké, misschien is vanavond het moment waarop ik een theeliefhebber ga worden."
Walker hield zijn bekertje ijsthee naar Jude uit en trok een wenkbrauw op. ''Proeven?''
Op dat moment draaide Jude zijn lichaam naar dat van Walker. De ogen van de andere man gleden ongegeneerd over Walkers lichaam, vooraleer hij dichterbij boog om in Walkers oor te fluisteren: ''Ik heb wel iets leukers in gedachten."
Walker slikte luid. Het kostte hem al zijn wilskracht om het bekertje thee niet opnieuw te laten vallen. ''Oh ja?'' sputterde hij, plots gegeneerd door de directheid van Jude en het effect dat dit op hem had. Walker's blik viel op Jude's lippen. Hij beet zachtjes op zijn onderlip en vroeg zich af of het iemand zou opvallen mochten ze gewoon verdwijnen van het feest tafereel.
De afgelopen dagen had Walker er wel eens over nagedacht, over wat er gebeurd zou zijn als hij het de vorige keer niet had tegengehouden. Hij had wel een idee, en had er zelfs een paar keer over gefantaseerd. Maar met Jude naast hem nu, zo flirterig en verleidelijk, vroeg Walker zich af óf ze wel aan hun impulsen moesten toegeven. Want wat zou er gebeuren als iemand het ooit zou ontdekken? Niet dat ze verliefd waren. Het was puur fysiek. Tenminste voor Walker, en hij ging ervan uit dat dat voor Jude ook gold. Een red-blooded jonge man als Jude had waarschijnlijk de eerste keuze uit de mooiste mannen in New York City. Er was geen reden voor hen om hiermee verder te gaan eenmaal ze terug thuis waren, dus waarom zouden ze er zelfs mee beginnen?
Maar toen gleed Walkers blik over Judes lichaam; langs de scherpe lijnen van Judes kaak en nek, de aders die door zijn strakke huid schenen, hoe zijn adamsappel op en neer bewoog als hij slikte, de manier waarop zijn shirt strak om de spieren van zijn armen zat. Walker zag de donkere kringen onder Judes helderblauwe ogen en de kleine druppels water die van de toppen van zijn haar op zijn kraag vielen.
Walker schraapte zijn keel. ''Zoals wat?''

kindness is never a burden.

10 feb 2026 - 14:16 Renna is offline

Renna 3269

DEVIKA "VIK" MERVINE

≻──────────────── ⋆✩⋆ ────────────────≺

16 december • late morning • met Minnie• Minnie's huis

‘Dit jaar is echt niet voor jou he?’ Minnie’s lippen bewogen Devika’s haren terwijl ze de woorden murmelde. ‘Misschien goed dat het bijna voorbij is.’
Devika bracht een klein lachje op en knikte. ‘Zo snel mogelijk door naar de volgende, wat mij betreft.’
Maar toch was dat ook niet helemaal de waarheid. Haar ouders hadden nog geleefd in dit jaar. Nog geen twee maanden, maar toch. Het jaar 2025 verlaten voelde als een deur die achter haar in het slot viel terwijl haar sleutels nog binnen lagen. 2026 zou ze zonder haar ouders moeten inluiden, en hun afwezigheid zou zich over alle 365 dagen spannen.
Haar keel voelde dik.
Vier tellen in. Vasthouden. Vier tellen uit.
Ze haakte haar arm in die van Minnie, die ondertussen houvast bood door mee te denken over hoe verder. ‘Dan stuur ik vanavond wat mails en doe ik morgen wat telefoontjes,’ beloofde ze. ‘Ik kijk meteen ook voor die donatie—’
Devika opende haar mond om te protesteren.
‘—en ja, die is nodig,’ ging Minnie onverstoorbaar verder. ‘Het is sowieso toch al veel te lang geleden dat ik heb bijgedragen aan het fonds.’
Devika beet op haar tong. ‘Zolang je maar niet denkt dat ik hier ben om geld te ontfutselen,’ mompelde ze terwijl ze haar wang tegen Minnie’s haar wreef. Ze was hier voor een troostende omhelzing en een luisterend oor, omdat het zo verschrikkelijk fout voelde om geheimen te verbergen voor haar beste vriendin. Dit was iets wat lichter zou voelen als ze het deelde.
Eerlijk: iedere donatie zou helpen om de boel weer op de rit te krijgen, maar Devika zou een lijstje bijhouden van wie er nu insprong om te helpen, en iedere dollar weer terugbetalen zodra het kon. Tot de laatste cent.
‘Nu lijkt het me vooral belangrijk dat jij die stress even van je afzet,’ besloot Minnie.
Devika liet een diepe zucht van haar lippen vallen. Een beetje afleiding was eigenlijk wel welkom.
‘Strand?’ opperde ze. ‘Hoofd laten leegwaaien klinkt niet verkeerd.’ Of ze nu hun kites mee zouden nemen of niet, van het strand knapte ze altijd wel iets op. Ze ging rechter zitten en wierp een schuine blik opzij, naar waar Minnie nog steeds in haar japon zat. ‘En dan kan jij me mooi vertellen wat jij nog in je bed deed tot tien minuten geleden,’ zei ze met een glimlach, en prikte Minnie plagend in haar zij.

≻──────────────── ⋆✩⋆ ────────────────≺

^{Playlist • Pinterest}

Dramatic

10 feb 2026 - 14:37 Hollander is online

Hollander 12442

WALKER
MERVINE

17 december 2025 • 30 • Walker's huis • Minnie • closed

Walker staarde naar haar achterhoofd toen ze naar de wasbak liep.
''Ik wist niet dat je zo'n hoge dunk van me had, Walker. Voor zover ik weet ben ik de grootste teleurstelling van de Inner Circle - en weet je, ik zou hier niet eens met jou over moeten staan praten! Vik vierendeelt me als ze er nog maar achter komt dat ik hier ben.'' Met natte handen begon ze rond zich heen te zoeken. Walker overbrugde de afstand in twee stappen en duwde een handdoek - groen met ruitjes - in haar handen.
''Is dat je plan dan?'' vroeg hij, zijn stem weer zachter nu hij zo dicht bij haar stond. ''Je blijven verschuilen achter Devika? Zij de zon en jij haar schaduw?'' vervolgde hij en kon de spottende ondertoon in zijn stem niet verbergen. Hij gebaarde wild met zijn handen rond zich heen om zijn woorden kracht bij te zetten. ''Of gewoon alles dat buiten haar idee valt van 'perfectie' verbergen? Zoals je droommagie. Zoals ik. Zoals je geaardheid.'' Hij had het nooit luidop gezegd. Hij had er naar gesuggereerd toen hij het uitmaakte met haar, vijf jaar geleden, maar nooit direct. Want dat verdiende ze niet. Maar ze was ook gewoon zo goed in het bloed vanonder zijn nagels halen. En soms moesten de woorden die mensen niet wilden horen, luidop uitgesproken worden. ''Weet ze dat tenminste al? Na vijf jaar?''

kindness is never a burden.

10 feb 2026 - 15:12 Hollander is online

Hollander 12442

Sadie Arnaud
6 maand geleden • 25 • Rainbow Road Club • Minnie

CW: tasteful (i think) soft sexual content

Toen Marianne haar armen om Sadie's nek sloeg, kon Sadie een grijns niet onderdrukken. En toen voelde ze de vingers van de andere vrouw tegen haar nek drukken, zachtjes, strelend. Marianne's andere hand veegde een krul uit haar gezicht. Sadie's adem stokte in haar keel.
Haar blik gleed opnieuw naar Marianne's lippen. ''Hangt ervan af hoe grondig je van plan bent om me te leren kennen,'' zeiden die. Sadie merkte op dat ze zich niet terug had voorgesteld, wat voor een ongemakkelijke situatie zou zorgen als dat zo bleef, aangezien Sadie haar naam al wist. Ze zou er op moeten letten die niet per ongeluk te laten vallen, of ze zou al haar kansen verknoeien.
Het trage nummer weerklonk nog steeds door de boxen van de club, ondanks het gejoel van het publiek. Sadie omarmde de gelegenheid door dichter naar Marianne toe te leunen. Ze veegde met haar hand Marianne's donkere lokken over haar schouder, om zo met haar kin op diens sleutelbeen te kunnen leunen en plaatste een zachte kus op Marianne's vrije hals. Open mond, een klein beetje tong.
''Héél grondig," fluisterde ze terug en beet zachtjes in Marianne's oor. Het kon haar niet meer schelen of ze te direct was. Marianne deed opzettelijk suggestief, daar was geen twijfel aan, en ze wisten allebei waarvoor ze in de club waren.
Het nummer schakelde over naar iets nieuws en upbeat, en Sadie trok zich zachtjes terug van de andere vrouw, met nog één hand op Marianne's middel. De andere gleed door haar eigen krullen, langs haar nek, waar ze de nadruk van Marianne's vingers nog voelde zinderen. Ze trok haar wenkbrauw op naar de andere vrouw, uitdragend, speels, alsof ze wou zeggen 'en nu jij'. Sadie voelde de warmte op haar wangen en zag ook bij Marianne de effecten van haar flirterige acties. Ze vond het geweldig. Ze hield van flirten en ze vond het heerlijk als aantrekkelijke vrouwen met haar flirtten. En ze vond het fantastisch dat ze in een tijdperk leefde waarin dat allemaal mogelijk was. En ze genoot ervan om te leven.

[ bericht aangepast op 10 feb 2026 - 15:54 ]

kindness is never a burden.

10 feb 2026 - 18:57 Monpress is online

Monpress 6101

Carter Nathaniel Mervine-Beck
^{Carter Nathaniel Mervine-Beck}

≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋
^{^{≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋}}

"Ben je van hier?" De vraag deed Carter lachen.
"Geboren zeker, paar jaar op dezelfde basisschool gezeten en toen van het eiland weg verhuisd." Zijn tijd weg van het eiland was ondertussen langer dan die erop dus op zich geen vreemde gedachten gezien hij er nooit iets over gepost had. "Geen probleem voor de vraag trouwens, ik snap de verwarring." Als hij het niet wilde delen, had hij dat ook gewoon gezegd.
Helaas had Sadie geen tijd voor lunch, of misschien had ze al gehad, dat kon Carter niet zeggen.
"Dan wordt die lunch een andere keer," zei hij vrolijk voordat hij nogmaals zijn telefoon pakte. Snel werd er een leeg contact formulier geopend en Carter gaf het apparaat in haar uitgestoken hand. Een knipoog liet weten dat hij zelf ook door had dat ze die hand niet zo bedoeld had. Eenmaal zijn telefoon terug, greep hij het zakje en zijn skateboard en liep richting de deur van de winkel.
"Dankjewel en fijne dag verder!" Hij zwaaide nog een keer over zijn schouder voordat het belletje bij de deur klonk en hij zijn skateboard op de straat liet vallen.

To: sadie (the cool flower girl) 🫦
Wat dacht je van zondagmiddag na je werk? En lmk als er dingen veranderen of als je hulp nodig hebt bij iets!

24 ⎔ Atleet en onderzoeker
18 december ⎔ Afternoon
Lilly Pilly
Sadie ⎔ Gesloten

≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋
^{^{≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋}}

[ bericht aangepast op 10 feb 2026 - 19:00 ]

Do it scared, but do it anyway.

10 feb 2026 - 21:48 Monpress is online

Monpress 6101

Carter Nathaniel Mervine-Beck
^{Carter Nathaniel Mervine-Beck}

≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋
^{^{≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋}}

TW: Grief

Carter liet zich overspoelen door de stilte die achterbleef. Minuten tikten voorbij terwijl hij naar het marmer bleef staren.
"Ik zat bijna in het olympische team trouwens. Twee keer zelfs. Ik deed mee aan de kwalificatie, maar ik kwam net wat punten te kort." Zijn liefde voor surfen was pas in Sydney ontwikkeld, iets waar zijn vader nooit bij geweest was.
"Toen we in Sydney waren ben ik gaan surfen. Er waren goede mensen die zo'n snotjoch dat wel wilde leren. De eerste keer was wel vreemd. Ik had gezien dat ik mensen zou ontmoeten op het strand dus met behulp van Hayden -hij is mijn assistent trouwens- ben ik naar het strand gesneakt. Toen heb ik ze gewoon aangesproken en van het een kwam het ander. Wel gek toen, moeten uitleggen waarom een kind van tien ze aanspreekt zonder ouders in de buurt Maarja wat moet je dan ook zeggen. Ik heb deze ontmoeting voorzien in een droom klinkt ook echt zo zweverig. Gelukkig hadden ze ook zelf jongere broertjes en zusjes die ze het aan het leren waren en vonden ze het wel prima dat ik meedeed. Maar vanaf dat moment ben ik veel gaan surfen. Toen ma erachter kwam was ze wel eng hoor, ik vroeg of ik mee mocht doen aan een surfwedstrijd. Gelukkig was het beter toen ik won en ze eraan herinnerd werd dat ik kon inzien of bepaalde wedstrijden een goed idee waren of niet, Toen zag ze dollar-tekens met prijzengeld en de opkomst van social media." Carter haalde even adem en pakte not een set foto's uit z'n broekzak.
"Ik was echt wel goed en ma trok me naar steeds meer wedstrijden over de hele wereld. Het was wel cool om zoveel landen te zien. Kijk-" Hij liet foto's van verschillende wedstrijden zien en andere plekken waar hij geweest was. Maar uiteindelijk bleef hij hangen. Een laatste foto van hem en zijn moeder op het strand toen hij voor de laatste keer in Sydney was voordat hij ging studeren. Een foto die hij tot nu toe vermeden had. Carter deed zijn mond open, maar de woorden wilde niet komen. Hij keek weg van de grafsteen, gedachten onmogelijk om uit te spreken. Een nieuwe stilte volgde. Uiteindelijk stopte hij de foto's onder de bos bloemen met een steen om alles op z'n plek te houden.
"Ik mis je." Zijn hand ging nog één keer over het marmer voordat Carter opstond. Bij de rand van de open plek veegde hij zijn tranen weg. Zonder om te kijken liep hij weg. Hij had een feest om zich op voor te bereiden.

24 ⎔ Atleet en onderzoeker
20 december ⎔ Ochtend ⎔ Mervine Sanctuary gedenkplaats
Alone ⎔ Gesloten

≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋
^{^{≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋}}

[ bericht aangepast op 10 feb 2026 - 21:48 ]

Do it scared, but do it anyway.

10 feb 2026 - 23:35 Rozanov is offline

Rozanov 5157

˚̣̣̣ ꒷︶†︶꒷˚̣̣̣︶ ͡𑁬♱໒ ͡ ︶˚̣̣̣꒷︶†︶꒷ ˚̣̣̣

JUDE
MONTGOMERY

⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘

20 December 2025 ✠ 22 ✠ Port Bersea, The Tides > Beach ✠ Julian ✠ Open

Eén van de weinige nadelen aan Port Bersea was de hitte. Het maakte dat hij een groot deel van de tijd die hij in het strandhuis spendeerde shirtloos door bracht. Julian bleek hetzelfde idee te hebben.
Een aantal jaren geleden had Jude rode wangen gekregen van het aanzicht van het ontblootte gestroomlijnde lichaam van zijn neef. Nu wist hij zijn gezicht redelijk in de plooi te houden en zijn ogen in bedwang. Hij wist niet wat hem destijds bezielde. Hoe kon hij zich aangetrokken voelen tot zijn eigen neef. Het was dan ook iets waar hij zich nog altijd diep voor schaamde.
Desalniettemin was hij opgelucht dat hij nu weer normaal met de jongen om kon gaan. Hij had hem een tijd lang ontweken, omdat het simpelweg te confronterend was.
Hij kon het echter niet laten snel een blik over hem heen te laten glijden. Hij zag er nog altijd even sportief uit, met een nieuw litteken hier en daar. Jude vroeg zich af waar hij deze had opgelopen.
Helaas voor Jude miste de appel, althans, Julian wist deze te vangen. Jammer, hij had hem echt verdiend. Julian wist hoe gevoelig Jude zijn beperking lag.
Jude zijn ogen rustte nog steeds op zijn neef, welke inmiddels de drank kast ingedoken was. Jude liet zijn ogen rollen en sloeg zijn armen over elkaar. "Gast, serieus? Het is amper zes uur." Zuchtte hij alvorens hij zacht op zijn hoofd klopte. "Beter pas je op met dat spul, voor het die enkele hersencel die daar rondzwemt nog doodt." Wie de bal kaatst kan hem terug verwachten.
'Ben jij op je hoofd gevallen in het afgelopen jaar?' Jude fronste kort. Was hij wederom iets vergeten? Het gebeurde de laatste tijd steeds vaker dat zijn geheugen een loopje met hem nam. Sommige dingen kon hij zich simpelweg gewoon niet meer herinneren, al was het slechts enkele weken geleden nog gebeurd. Zijn psychologe had hem verteld dat het een normaal fenomeen is in ex militairen. Het stukje "ex" deed nog steeds zeer, meer dan hij ooit toe zou geven.
Hij kon er niets aan doen, toch was het iets waar hij van baalde. Wat hij zichzelf bovenal kwalijk nam. Hij wilde niet ongeïnteresseerd over komen. Hij wilde niet dat mensen begonnen denken dat hij zelfingenomen was.
"Sorry, ik heb de laatste tijd nogal moeite met bepaalde dingen herinneren." Gaf hij voorzichtig toe aan Julian. Julian was vertrouwd, hij kon het hem vast vertellen.
Toen Jude afgedwaald was geweest in gedachten, had Julian zich verder klaar gemaakt voor vertrek. 'Nog nutteloze opmerkingen, of kom je mee?'
Toen Julian zijn rug naar hem toe keerde en richting de uitgang liep, deed Jude hem bespottend na. Stiekem had hij dit wel gemist.
"Voor de duidelijkheid, ik was op jou en je drankprobleem aan het wachten, uwe hoogheid." Jude wist ook wel dat de jongen niet daadwerkelijk een drankprobleem had, tenzij hij iets gemist had. Maar het was gewoon te verleidelijk hem niet te treiteren. Hij wist immers zeker dat Julian ook geen genade had jegens hem. En hij zou ook niet anders willen.
"Je bent me nu trouwens wel een koffie verschuldigd, dat weet je hé?" Grijnsde Jude, terwijl hij voorzichtig aan wat tempo probeerde te maken. Zijn lippen boorde zich toen hij zijn pas versnelde vrijwel meteen in zijn onderlip. Elke dag opnieuw hoopte hij dat de pijn spontaan verdwenen zou zijn. Misschien was het alleen het eerste stukje even doorbijten? Hij haatte het om aan Julian toe te moeten geven dat hij gewoon niet sneller kon, en het stiekem al te veel was.
"Wie jarig is trakteert, dus ik verwacht op zijn minst een kop koffie met koffiebonen uit Thailand, weg bij één van die pretentieuse koffietentjes hier." Het was bedoeld als grap, maar Jude zou geen nee zeggen tegen het aanbod mocht het zich voordoen.
"Ik volg jou, ben benieuwd naar je favoriete route."

For those who come after

10 feb 2026 - 23:52 Rozanov is offline

Rozanov 5157

Jude verstijfde toen Jack ineen dook. Niet van schrik, maar van herkenning. De woorden die uit hem kwamen gebroken en rafelig zeiden genoeg, meer dan genoeg.
Zijn hand trok hij onmiddellijk weg van Jack’s knie, langzaam, zichtbaar, zodat het geen nieuwe dreiging kon vormen. “Hé. Oké. Ik raak je knie niet meer aan,” zei hij duidelijk en kalm. Hij verplaatste zijn handen demonstratief naar zijn eigen benen, open handpalmen, zodat Jack kon zien dat er niets op hem afkwam. “Er zijn geen klauwen,” zei hij rustig, zonder te ontkennen wat Jack voelde. "Alleen ik, Jude." Sprak hij duidelijk, in de hoop enigszins tot hem door te dringen.
"Luister naar mijn stem, probeer maar met mij mee te doen." Stelde hij voor om zijn ademhaling weer op de rit te krijgen. “In… twee… drie… vier.” En weer uit. “Uit… twee… drie… vier.” De ademhalingsoefening verichtte vaak wonderen. Wat ademhaling al niet met je lichaam deed. Hij hoopte maar dat hij Jack enige vorm van hulp kon bieden. Zijn truucjes begonnen zo langzaam aan ook op te raken.
"Jack, het monster is hier niet. Alleen jij en ik. Terras. Strand. Port Bersea." Hij probeerde nogmaals wat herkenningspunten op te noemen.
"Je doet het goed, focus op je ademhaling." Glimlachte Jude. Jack was al begonnen met praten, weliswaar geen volledige zinnen, maar het was iets. Het betekende dat hij zich al halverwege weer op de bewoonde wereld bevond. Jude had te doen met de man. Hij wist niet wat deze reactie had veroorzaakt, maar het kon niet prettig geweest zijn. Hij twijfelde of hij er niet beter professionele hulp bij kon gaan halen als hij zo in trance zou blijven. Hij wilde immers het beste voor Jack, zoals Jack dat ook altijd voor Jude wilde.

For those who come after

Index RPG Actieve Topics Zoek