[RPG] Saltwater Sleep | Speeltopic 1 - Speeltopics

22 juli 2025 - 17:12 Merrin is offline

Merrin 28897

Saltwater Sleep

d r e a m s d o n ' t d i e . t h e y d r o w n .

Port Bersea is een verborgen parel in de waters tussen Nieuw-Zeeland en Australië waar toerisme de laatste jaren stilaan meer begint te bloeien. Rijke socialites vinden er hun weg naar de Mervine Estate dat hoog in de kliffen haar best doet om bedreigde boomsoorten opnieuw voort te planten in de Mervine Sanctuary. Backpackers genieten van de prachtige natuur die overal op het eiland te vinden is: witte stranden, complexe grotten en weelderige bossen. Rijke jongvolwassenen genieten er van het florerende nachtleven in eliteclubs waar enkel de besten binnen kunnen om er hun wildste fantasieën te beleven.

Eén van die rijke jongvolwassenen was Eli Noble, student aan de University of Melbourne, die er samen met zijn vriendin Madeleine 'Maddy' Walsh de zomer van zijn leven plande nadat hij zijn studies na vijf lange jaren eindelijk had afgerond. Helaas kwam Maddy alleen terug naar het vasteland, anderhalve maand vroeger dan gepland. Twee weken na hun aankomst spoelde Eli namelijk aan op het strand van Port Bersea. Verdronken in de grotten, zeggen officiële bronnen, maar Maddy was hysterisch toen ze terugkwam. Ze vertelde hallucinante verhalen over de grotten die ze samen met Eli bezocht had - dat de Mervine Estate een groep heksen was die niets liever deed dan de gemeenschap van Port Bersea te terroriseren. Ze had het over vreemde dromen die zij en Eli deelden - dromen die niet veel later werkelijkheid werden, die haar bleven achtervolgen totdat ze zes maanden geleden zelf de dood als uitweg zocht.

Vandaag vertrekken Eli en Maddy's beste vrienden op reis naar Port Bersea om hen te eren, een jaar na Eli's dood. Sommigen van hen willen er gewoon heen om te feesten zoals hun vrienden dat gedaan zouden hebben, om hun herinnering in ere te houden. Anderen hopen te ontdekken wat er in vredesnaam aan de hand is op het kleine eiland.

Locaties

p o r t b e r s e a t o w n

Main Wharf & Ferry Dock – enige officiële toegang tot het eiland per boot.
Bersea Town Center – gezellig centrum met cafés, surfshops, een kleine markt.
The Mirage – exclusieve club op een klif, favoriet van rijke jongeren.
Sunset Hostel – waar backpackers verblijven. Dicht bij het strand.
St. Cordelia Clinic – het eilandziekenhuisje. Sommige eilandbewoners verdenken de staf van betrokkenheid bij vreemde zaken.
De oude vuurtoren – verlaten, uitzicht over het eiland. Locals zeggen dat hij 's nachts nog brandt, ook al is hij al jaren buiten gebruik.
Strandhuis 'The Tides' – groot, modern vakantiehuis met zicht op zee en directe toegang tot Siren's Shore, waar Eli en Maddy vorig jaar verbleven. Afgelegen genoeg om feestjes te houden zonder pottenkijkers.
Luxehotel 'Azure Palms Resort' – high-end hotel aan de rand van de stad, populair bij rijke toeristen, met cocktailbars, infinity pool, wellness, ... maar ook personeel dat misschien nét iets te veel weet.
Whispering Pines Trailer Park – de armere wijk waar de meeste anti-Mervine Estate Dromers wonen.
The Broken Bell – lokale bar, informeel hoofdkwartier van de Dromers.
Tempest Point – uitkijkpunt boven op de rotsen waar eilandbewoners vaak samenkomen. Wilde energie, sommigen zeggen dat je er “de dromen hoort waaien”.
Makutu Bakery – bekende bakkerij en toeristische hotspot voor het prachtige zee-uitzicht.
BerseaMovers – van oudsher een verhuisbedrijfje; inmiddels een bedrijf dat onder andere verhuist, (verkeers)hekken plaatst, sjouwt, en voor evenementen benodigd meubilair opbouwt en afbreekt. Backpackers en jongeren kunnen er beunen om een zakcentje bij te verdienen.
Bersea Beach Bar – een toeristische trekpleister op het populairste surfstrand van Port Bersea. Dure drankjes, maar wel van goede kwaliteit. Dé plek die het meest voorkomt als je 'bersea bars' zoekt op TrustPilot en waar de esthetische foto's genomen worden. Inwoners vermijden de plek liever.

n a t u u r

Mervine Estate – landgoed boven op de kliffen met botanische tuinen en verborgen droom-magiesymboliek.
Mervine Sanctuary – beschermd natuurgebied met zeldzame flora, grenst aan het landgoed.
Pulp Farms – lokale fruit-, groente- en grondstoffenboerderij begonnen als kleinschalig familiebedrijf, maar inmiddels leverancier bij veel Berseaanse horecagelegenheden. Backpackers kunnen er voor dagloon klussen doen zoals zaaien, oogsten en sproeien om hun reis verder te financieren.
Dreaming Caves – liggen aan de noordkust en bestaan uit tientallen grotten, tunnels en ondergrondse kamers. Sommige grotten zijn toegankelijk voor toeristen (via boottochtjes of wandelpaden), anderen zijn afgesloten of vergeten - waaronder de Nexus (enkel toegankelijk bij laagtij), waar Dromers worden ingewijd. Vissers spreken van een verzonken grot genaamd The Drowned Mouth, waar stemmen gehoord worden bij vloed. De grotten veranderen subtiel — dromers ervaren dat gangen zich soms anders lijken te gedragen, afhankelijk van hun mentale toestand.
Black Hollow Forest – weelderig bos met wandelpaden, sommige 'vergeten' stukken zijn niet op officiële kaarten te vinden.
Sirens’ Shore – wit zandstrand waar Eli werd gevonden. Rustig, mysterieus.

d r o o m p l e k k e n

The Lapse – een droomplek die elke dromer anders ziet, maar altijd gevuld met echo’s van overleden Dromers - waaronder ook Eli en Maddy.
The Mirror Lagoon – fysiek meer waar dromen zich soms in weerspiegelen. Dient als 'portaal' waardoorheen Dromers andere Dromers kunnen bezoeken.

Dromers, Droommagie & de Mervine Estate

d r o m e r s & d r o o m m a g i e

Dromers zijn mensen die het geheim van de grotten kennen - zowel de Inner Circle van de Mervine Estate als een groep eilandbewoners. Iedereen kan een Dromer worden als die ingewijd wordt door een andere Dromer in de Nexus van de grotten van Port Bersea. De krachten van Dromers manifesteren zich op verschillende manieren. Ze zijn allemaal in staat om elkaar in elkaars dromen op te zoeken en die dromen te beïnvloeden/beschermen van ongewenste bezoekers - sommigen zijn daar beter in dan anderen. Sommigen van hen kunnen elementen uit hun eigen dromen naar buiten trekken en fysiek manifesteren in de echte wereld. Anderen zijn in staat om mensen zomaar ineens in slaap te laten vallen en hen vast te houden in hun dromen - zonder dat die persoon doorheeft dat het een droom is. Nog anderen kunnen inbreken in het hoofd van mensen en hun diepste dromen lezen. Heel zeldzaam zijn degenen die via dromen hun eigen bewustzijn kunnen projecteren in het lichaam van een ander, en degenen die herinneringen van een ander in dromen kunnen oproepen.

m e r v i n e e s t a t e & d e i n n e r c i r c l e

De Mervine Estate is een landgoed van de familie Mervine. De familie houdt zich vooral bezig met natuuronderhoud en liefdadigheidswerk, en de Estate is populair bij een heleboel socialites. Eilandbewoners blijven er over het algemeen ver van weg; vele geruchten maken hun weg van de Mervine Estate naar de stad in het centrum van het eiland, en ze doen meer dan eens wenkbrauwen fronsen. Toch gaan de leden van de Mervine Estate gewoon hun gang. Het lijkt soms zelfs alsof ze een bepaald soort macht over het eiland hebben - en dat is ook precies het doel van de Inner Circle die aan het hoofd van de Mervine Estate staat. Zij willen het geheim van de grotten voor hen alleen, zodat zij over het eiland kunnen heersen en hun rijkdom kunnen vergroten.

e i l a n d d r o m e r s

Er zijn echter nog eilandbewoners die het geheim van de grotten kennen en die beter hun best doen om de plannen van de Mervine Estate te dwarsbomen. Een heel deel van hen is ervan overtuigd dat de Mervine Estate iets te maken heeft met de tragische dood van Eli Noble. Of zeggen ze dat alleen maar om zichzelf onschuldig te doen lijken?

Personages
i n v u l l i j s t j e

Regels

- Don't be a bitch.
- Iedereen die deelneemt, wordt ook cohost bij alle topics en draagt ook verantwoordelijkheid voor de RPG en de verhaallijn.
- Degene die een topic sluit, maakt het volgende.
- Haal in je post steeds de volgende zaken aan: personagenaam; open of gesloten scène (mogen anderen vrij inspringen of niet?); datum waarop de post plaatsvindt (voor wanneer er timeskips voorkomen maar jij nog even op een andere dag verder wil); locatie
- Post maandelijks. Na 45 dagen wordt je uit de RPG geyeet en wordt je personage een NPC.
- Parallel roleplayen mag. Wat houdt dit in? Je mag je personage in verschillende situaties op verschillende momenten schrijven, zolang je maar duidelijk aangeeft waar en wanneer die zich bevindt. Zo kun je bijvoorbeeld tegelijkertijd aan de gang gaan met een timeskip, terwijl je je vorige scène nog afwerkt. Dat hoeft uiteraard ook niet. (:
- Stel vragen als je er hebt!

Vakantieplanning

1 december 2025: Start kerst/ambachtsmarkt centrum Port Bersea
15 december 2025: Aankomst Julian, Tristan, Chae, Romée
20 december 2025: Verjaardagsfeest Julian (georganiseerd door Chae)
22 december 2025: Surfing Santas festival (benefiet surffestival door de stad)
24-25 december 2025: Mervine Christmas Party (enkel op uitnodiging)
26 december 2025: Boxing Day barbecue @The Tides (georganiseerd door de vriendengroep)
31 december 2025 - 1 januari 2025: Mervine's New Year on the Beach

Vandaag, 15 december 2025

Weer: 27°C, helderblauwe hemel. Vannacht wordt onweer voorspeld.
Tijdstip: 15:17

Julian, Tristan, Chae en Romée zijn zo'n 15 minuten geleden aangekomen in de haven van Port Bersea. Met hun vele koffers en tassen slenteren ze naar de glimmende zwarte taxi's die hen staan op te wachten om hen mee te nemen naar the Tides, waar ze tot halfweg januari zullen verblijven. De sfeer is een tikkeltje gelaten; de herinnering aan hun vrienden scherp in hun achterhoofd - maar niets wat een beetje meer alcohol niet kan fiksen. De meesten zijn eigenlijk al tipsy door de appetisers die ze aan boord van de ferry gehad hebben.

Ondertussen is in het dorp de kerstmarkt in volle gang, en ook de rijke stinkerds van de Mervine Estate beginnen te arriveren om alles in orde te brengen voor het benefiet-apperitiefconcert dat binnen twee uur van start gaat.

[ bericht aangepast op 8 feb 2026 - 22:49 ]

help

6 feb 2026 - 15:25 Monpress is online

Monpress 6101

༺~~Jack Mckall~~༻
^{^༺Tiaki Makutu^༻}

Automatisch keek Tiaki achterom toen hij Andreas' ogen voorbij zijn schouder zag flitsen. Zoals gewoonlijk zag hij niks. Een trekje van Andreas waarbij het leek alsof de jongen meer zag dan de rest. Alsof er iets aan hem vast kleefde dat alleen de Mervine kon zien.
"Bomen, wat anders?" Tiaki lachte wat onhandig.
"Weet ik veel? Misschien tekende je dingen uit je hoofd?" ratelde hij voordat hij zichzelf stil hield. Waarom kon hij niet gewoon een normaal gesprek voeren met Andreas?
Ineens stond Andreas voor zijn neus en reflectief deed Tiaki een stap naar achter. Idioot! Waarom had hij niet opgelet? Het was gewoon Andreas, niks anders.
"Sorry," fluisterde hij voor de afstand die hij weer gecreëerd had.
"Even wandelen voor het donker wordt?" Tiaki staarde naar de uitgestrekte hand. Kom op! Gewoon vastpakken. Het is gewoon Andreas. Tiaki stak zijn hand terug uit.
Twintig centimeter van die van Andreas.
Tien centimeter.
Vijf centimeter.
Overal gingen er alarmbellen af in zijn hoofd. Pijn al bijna voelbaar op deze afstand. Zijn hand bleef in de lucht zweven en snel trok Tiaki z'n hand terug.
"Sorry," fluisterde hij opnieuw terwijl hij Andreas' blik vermeed voordat hij beide handen in zijn broekzakken stopte.
"Ik..." begon Tiaki als antwoord. "Nou eigenlijk... Nee... Ik wilde... Wil je..." Elke nieuwe zin bleef steken.
"Nee! Ja! Wandelen. Goed!" Wandelen was goed. Wandelen was veilig. Beweging zou helpen. Resoluut liep Tiaki een paar stappen weg van de Sanctuary dieper het bos in.

༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄
^{^{༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄}}
15 ⸙ High school student
February 1st 2013 ⸙ Evening
Black Hollow Forest
Andreas ⸙ Closed
༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄
^{^{༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄}}

[ bericht aangepast op 6 feb 2026 - 15:29 ]

Do it scared, but do it anyway.

6 feb 2026 - 15:41 Zaalvoetbalclub is online

Zaalvoetbalclub 10168

Chris Campa

19 December, 12:33 ♧ Port Bersea ♧ Bersea Beach Bar

37,95. Dat is hoeveel ik nog heb voor de rest van de maand. Daarna moet ik echt op zoek naar een volgende klus. Over het algemeen kan ik aankloppen bij een Berseaans verhuisbureau wat blutte toeristen maar al te graag laat opdraaien voor het sjouwwerk, maar meestal hoef ik dat niet al te frequent te doen. Mijn huidige strategie is om in de maand één week lang alle klussen aan te nemen die ik kan vinden, waardoor ik de rest van de maand gebakken zit. Als het verhuisbedrijf geen plek heeft, is er verderop een boerderij die mensen tegen betaling het land laten ploegen, besproeien of oogsten afhankelijk van het seizoen. Desalniettemin is de situatie nu zorgelijk. Ik open de groepsapp "TRAVELERS LOOKING4WORK IN PBERSEA (NOCONTRACTS)" en kijk naar de laatste paar berichten.

09:43 BerseaMovers: ANNOUNCEMENT NO WORKERS NEEDED ANYMORE FOR THIS MONTH
11:23 Pulp Farming: DECEMBER = FULL AT PULP FARMS
11:40 Pulp Farming: PLEASE STOP VISITING/INQUIRING FULL=FULL
En daaronder een paar chagrijnige reizigers die zuchtend verklaren dan wel naar Australië te gaan.
Kortom: het is tijd voor geldproblemen.

De zon staat op haar hoogste stand van de dag. Kleine zweetdruppeltjes lopen over mijn rug mijn witte t-shirt in. Geen goed moment om te surfen. Er is maar weinig zink wat de stralen van dit uur kunnen weerstaan. Bovendien heb ik een verzetje nodig. Mijn surfboard ligt roekeloos achter me in het zand. Ik heb vanochtend maar een uurtje gesurfd en ben onmiddellijk, toen de Beach Bar openging, aangeschoven. Het is een toeristische hotspot die ik daarom normaliter uit de weg ga. Het rekent ook behoorlijk de hoofdprijs, maar de drankjes smaken goed. Plus, het is een van de barren die vroeger open is dan de rest én het is op het strand.
De bar is inmiddels aangevuld, de tafeltjes in het zand populair met hun zonwerende parasols. De plekken aan de bar zijn wat schaarser gevuld. Een paar krukken links verderop zit een liefkozend koppeltje, rechts een paar backpackerjongeren, die elkaar nog niet zo lang geleden in het hostel hebben ontmoet als ik hun verhalen zo hoor. Gezelligheid, gezelschap, het staat op het moment ver van me af. Ik til mijn lege glas op en vraag woordloos aan de ober om nog een van de limoenige wodkamixjes die me goed bevalt. Op dit moment kan geld me niks meer schelen. De afgelopen dagen heb ik het meeste van wat ik qua geld netjes geratsoeneerd had zonder blikken of blozen uitgegeven in de barren van Port Bersea. Een eigenschap die ik was verleerd nadat mijn initïele spaarpotje nogal snel slinkte een paar weken na aankomst. In plaats daarvan leerde ik de plaatselijke slijterijen en nachtwinkels goed kennen. De ober zet met een glimlach het volgende drankje voor me neer. Hoeveelste was dit? Ik proef. Derde? Hij zet er een glas water naast. Ik maak mezelf wijs dat hij dat doet vanwege de hitte en klok het in een teug naar achter. Hij zet nog een glas water neer.

"Thanks," zeg ik en keer me weer naar de groeven van de bar. Ik volg ze met mijn vinger. Het monster. Er zijn twee opties. Ik word gek, of, ik word niet gek. Mijn hoofd volgt de inmiddels eindeloos gebaande paden weer. Ik had één of twee biertjes op en twee champagnes. Dat is - voor mij - niet genoeg om wanen te gaan zien. Tenzij ik doordraai. Waardoor zou ik doordraaien? Trauma? Alcohol? Hitte? Het was niet warm genoeg voor een zonnesteek én toen ik later de UV-straling bekeek, was het echt maar een vier ofzoiets. Bij lange na niet genoeg om krankzinnige dingen te gaan zien. Dan, de mannen. Ik heb ze daarvoor of daarna nooit meer gezien. Dat zou kunnen indiceren dat het toch echt gekte is. Gekte. Dat is niet eens echt een diagnose. Ik leg het rietje en het parasolletje naast het glas neer en neem nog een grote slok.

Ik wil uit de vicieuze cirkels breken die een verklaring zoeken voor de gebeurtenis, maar er lijkt toch maar een mogelijke uitkomst te zijn. De dempende werking van de drank wilt maar niet goed toeslaan de afgelopen dagen. De conclusie is onvermijdelijk. Het is zover. Ik, Chris Campa, ben helemaal, hartstikke, compleet doorgedraaid. Ook al is dat geen diagnose. Hallicunaties, waanbeelden, raar doen, het is de enige verklaring. De vraag is alleen: wat dan nu? Moet ik mezelf overgeven aan een instelling? Zouden ze die hier hebben op het eiland? Ik wil Port Bersea niet verlaten, om de een of andere reden voelt het vertrouwd hier, al zou ik dat liever niet toegeven, zo'n gebondenheid. Kan ik doen alsof ik nog normaal ben? Ik werp een schichtige blik om me heen. Niemand die naar me staart of verbaasd naar me kijkt. Ik had verwacht dat krankzinnigheid meer met me zou doen. Meer impact zou hebben. Ik wil een slok nemen, maar er tikken enkel ijsblokjes tegen mijn voortanden die nog niet eens de kans hebben gehad te smelten. Mijn water drink ik op. Ik had echt verwacht dat de wereld anders zou zijn als je waanzinnig geworden bent. In plaats daarvan voel ik me hetzelfde, behoorlijk normaal. Of tenminste, zo normaal als ik zou kunnen zijn. De ober haalt de glazen weg.

Achter me kraken de planken. Eigenlijk moet ik gaan, om niet het risico te lopen dat ik straks de rekening daadwerkelijk niet meer kan betalen. Een andere innerlijke stem zegt dat het allemaal niet uitmaakt. Vandaag is geen dag om niet een beetje destructief te zijn. Vandaag. Gisteren. Deze week. Ik realiseer me dat de persoon die de planken achter me deed kraken, niet is weggelopen. Ik draai me om. Het koudzweet breekt me uit. Ik herken de jongen meteen. Het rossige haar, de diepe ogen, hij was er ook. Onderdeel van mijn waanbeeld. Hij zal niet eens weten wie ik ben, of heeft me toen wel gezien terwijl hij met een vriend in het steegje lag of vocht of weet ik wat dan ook. Wat een indruk zal ik gemaakt hebben. Een glas tegen de muur stukgooien, gillen en na een rare confrontatie wegrennen. Ik wil het liefst doen alsof ik er niet ben, maar hij kijkt naar mij en ik naar hem.

"Hoi, wil je een drankje? Ik ben net gaan zitten." Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan, maar door mijn lichte aangeschotenheid heeft mijn gretige nieuwsgierigheid ruim baan. Plus, als ik doe alsof ik hier net ben gaan zitten en hij niet weet dat ik hiervoor al wat op heb, kan ik hem misschien voor de rekening laten opdraaien. Ik steek mijn hand op en bestel vriendelijk een limoencocktail bij de ober en kijk afwachtend naar de man.

[ bericht aangepast op 6 feb 2026 - 16:09 ]

Tijd voor koffie.

6 feb 2026 - 16:37 Miyah is offline

Miyah 1597

TRISTAN EVERETT MONTROSE
16 december — 23 — the tides— With Flora

“Daar ben ik vrij zeker van.” Ze bracht haar koffer aan het rollen. “Dankjewel, Tristan. Voor je vertrouwen. En jullie horen nog steeds in mijn nieuwe leven, dat weet je wel toch?”
Tristan bleef even staan toen ze dat zei. Jullie horen nog steeds in mijn nieuwe leven. De woorden landden rustiger dan hij had verwacht, maar raakten diep. Hij liet ze een moment bezinken voordat hij erop wilde reageren. Zijn mondhoeken trokken licht omhoog. Het was geen grote glimlach, maar genoeg om te laten zien dat hij haar hoorde. En dat hij het meenden te geloven.
“Jij hebt een sleutel, hoop ik?” vroeg ze, terwijl ze naar het slot wees. “Anders blijft binnen komen een uitdaging.”
Hij volgde haar beweging toen ze haar koffer naar de voordeur rolde en bleef net een halve pas achter haar lopen. Niet uit afstandelijkheid, maar omdat haar plotselinge aanwezigheid hem nog altijd licht uit balans bracht.
‘’Gelukkig wel,’’ antwoordde hij wat droog op haar vraag. ‘’het zou wat zijn als we samen op je koffer zouden moeten overnachten’’
Het grapje was klein, voorzichtig, en waarschijnlijk niet eens zo grappig. Het was vooral bedoeld om de spanning iets te breken, om alles iets lichter te laten voelen.
‘’En hopelijk kun je me zo meer vertellen over dat nieuwe leven waar we dan ook deel uit van maken,’’ zei hij. ‘’het zou vast beter zijn dan alle stijve gala’s die we samen moesten trotseren vroeger’’
Hij stak de sleutel in het slot, draaide hem om en hield de deur voor haar open. Vervolgens keek hij haar aan.
‘’Hulp nodig met je koffer?’’ vroeg hij haar zodra ze de drempel van de deur naderden.

"She would've made such a lovely bride, what a shame she's fucked in the head, " they said

6 feb 2026 - 22:02 Hollander is online

Hollander 12442

WALKER
MERVINE

17 december 2025 • 30 • Walker's huis • Minnie • closed

Minnie was lang stil. Te lang. Walker wou haar door elkaar schudden, voor één keer smeken om toch niet zo verdomd passief te zijn. En toen haalde ze haar schouders op. Hij ontspande zijn vuisten en spreidde zijn vingers wijd open om de spanning te verlichten.
''Ik denk dat ongelukken meestal gewoon dat zijn: ongelukken. Maar ik snap dat mensen de neiging hebben om er patronen in te zien. Alsof ze een reden zoeken voor het onheil dat ze voelen,'' antwoorde ze. Diplomatisch. Afstandelijk. Afgewogen.
''Bullshit.'' Walker hand kwam hard neer op de tafel. Een barst. ''Ik hoef echt niet van nog meer mensen te horen dat het enkel in mijn hoofd zit.'' Hij zei 'van meer mensen', hij bedoelde 'van jou'. De laatste maanden had hij Port Bersea gemeden als de pest, en elke emotie trachten af te schermen. En toch had iemand hem kunnen overtuigen een psycholoog op te zoeken. Één keer per maand. Via Zoom. Afstandelijk. Diplomatisch. Hij had het drie sessies volgehouden voor de man van middelbare reden hem vroeg of hij misschien dacht dat het in zijn hoofd zat. Walker had de Zoom-call meteen afgesloten en sindsdien niet meer op de e-mails van de man gereageerd.
''Wat droom jij?'' Walker besloot om er geen doekjes meer om te winden. Ze spraken niet over dromen, maar hij wist genoeg om meer te willen weten. ''En zeg niet niks, want ik heb je in de Mirror Lagoon gezien.'' Het was toevallig. Walker zocht de droomplekken niet vaak op. Hij had er geen nood aan, maar die ene zomer, vier jaar geleden wel. Hij was net afgestudeerd, maakte zich klaar om naar Amerika te vertrekken. En daar, aan de rand van het meer, had hij glimpsen opgevangen. Van Minnie, van een droom. Hij kon er niks uit ontcijferen. Ze had hem ondertussen al geblokkeerd. Maar de nieuwsgierigheid bleef.

kindness is never a burden.

6 feb 2026 - 22:59 Hollander is online

Hollander 12442

Sadie Arnaud
6 maand geleden • 25 • Rainbow Road Club • Minnie

Even leek het alsof Marianne door haar keek en niet naar haar, en toen glimlachte ze: ''Wel, fuck, daar heb je honderd procent gelijk in.''
Sadie's lippen krulden in een glimlach toen de andere vrouw haar woordkeuze bespotte. Alsof Marianne nog niet aantrekkelijk genoeg was, moest ze ook nog eens een beetje gemeen zijn. Sadie had het moeten verwachten. Marianne kwam van geld en was nauw verwant met de Mervine-familie. Als ze de krantenartikelen mocht geloven, heerste er op het volledige Estate en kille en gemene ondertoon. Sadie besloot dat ze vanavond zou uitzoeken hoe diep die kilheid werkelijk ging.
Ze trok een wenkbrauw op toen Marianne meteen het glas aan haar lippen zetten en drie slokken nam. Fuck. Marianne hield het glas uit naar Sadie: ''Ook een proefje? Of liever dansen?''
Al van jonge leeftijd had Sadie te horen gekregen dat ze luid en vocaal was. Dat ze te enthousiast was, te intens, te veel. En nu stond ze voor Marianne en wist ze helemaal niet meer wat te zeggen. Ze zette haar eigen bierglas aan haar lippen, dronk het leeg in één tuig en klapte het op één van de tafeltjes aan de zijkant van de zaal.
''Dansen, sowieso dansen.'' Sadie nam Marianne's hand in de hare en trok haar de dansvloer op. Give me a call if you ever get lonely. Ze hield halt in het midden van de ruimte, vlak onder de discobal. De spiegelende oppervlakte van de bal weerkaatste de regenboogkleurige verlichting in kleine vlekjes op Marianne's gezicht, nek en schouders. I'll be like one of your girls or your homies. Sadie bewoog mee met de muziek; haar heupen wiegden mee met het ritme van de bas en haar borstkas was naar Marianne gedraaid. Ze stonden dicht bij elkaar - dat kon ook niet anders, want de dansvloer was bomvol - en Marianne's perfum drong Sadie's neusgaten binnen. Jasmijn en iets houtachtig. Ze rook zoals Sadie zou verwachten - subtiel, en toch eigenzinnig. Say what you want and I'll keep it a secret. Sadie plaatste een hand op Marianne's rug en zette een stapje dichter. Ze sloot haar ogen en perste haar lippen samen terwijl ze van de muziek genoot. You've got the key to my heart and I need it. Sadie's hand gleed op en neer over Marianne's rug. Ze opende haar ogen en bestudeerde Marianne's gelaatstrekken schaamteloos. Ze deed Sadie denken aan een kersenbloesems. Breekbaar en etherisch.
Sadie overbrugde de afstand tussen hen een beetje meer en plaatste een hand op Marianne's schouder als ondersteuning. Ze moest bijna op haar tenen staan om met haar wang tegen die van Marianne, en haar lippen tegen diens oor, te vragen: ''Hoe komt het dat ik je hier nog nooit eerder heb gezien?''

[ bericht aangepast op 7 feb 2026 - 10:51 ]

kindness is never a burden.

7 feb 2026 - 10:22 Merrin is offline

Merrin 28897

Andreas Orin Mervine

S O U N D | L O O K

E V E N I N G F E B R U A R Y 1 2 0 1 3
1 4 A N D 4 9 W E E K S
B L A C K H O L L O W F O R E S T
T I A K I | C L O S E D

Tiaki leek nerveus. Dat deed hij vaker, maar vandaag leek het ... extremer.
Andreas was niet helemaal zeker of hij het aandoenlijk of zorgwekkend moest vinden, maar een kleine steek ging door zijn hart wanneer Tiaki een stapje achteruit zette en, na wat leek als eeuwen twijfel, besliste om zijn uitgestoken hand niet aan te nemen.
Hij balde heel even zijn vingers tot een vuist voordat hij zijn hand liet vallen.
'Sorry,' fluisterde Tiaki.
Andreas forceerde een glimlach op zijn gezicht die geruststellend zou moeten zijn.
'Ik ... Nou eigenlijk ... Nee ... Ik wilde ... Wil je ...'
Andreas probeerde geduldig te zijn, maar een deel van hem wilde Tiaki ook beetnemen en hem door elkaar rammelen zodat er gewoon uit zijn mond kon vallen wat hij wilde zeggen. Voordat hij dat kon doen, sprak de jongen alweer.
'Nee! Ja! Wandelen. Goed!'
Andreas kon de lach die uit zijn mond kroop deze keer niet tegenhouden. Hij knikte, de glimlach nu minder gedwongen, en draaide zich om. 'Gaat alles wel?' vroeg hij luchtig. 'Hoe waren je feestdagen?'

[ bericht aangepast op 7 feb 2026 - 10:22 ]

help

7 feb 2026 - 11:43 Monpress is online

Monpress 6101

༺~~Jack Mckall~~༻
^{^༺Tiaki Makutu^༻}

Andreas lachte. Waarom lachte Andreas? Was het een goede lach of een slechte lach? Hij zou hem toch niet uitlachen? Kon z'n hoofd niet gewoon stoppen met alles zo moeilijk maken vandaag?
"Gaat alles wel?" De vraag trok Tiaki uit zijn hoofd. Terug naar het hier en nu.
"Hoe waren je feestdagen?" Een veilige vraag die hij tenminste gewoon kon beantwoorden.
"Druk," antwoordde hij met een vermoeide zucht. "Er waren zoveel mensen bij de barbecue. De hele gemeente was uitgenodigd." Hij had nauwelijks vrij kunnen bewegen door de zee van mensen die rond de barbecues stonden en zijn vader had hem verboden op zijn kamer te gaan zitten. Natuurlijk netjes gekleed in lange mouwen in de volle zon. Alles om maar de schijn op te houden dat hij geen mislukt kind was. Een sentiment dat zijn vader nooit met zoveel woorden uitgesproken had, maar Tiaki voelde de blikken die hij steeds vaker kreeg.
"Bij jou?" Hij hoopte van harte dat leukste tijd van het jaar, aldus iedereen, voor Andreas beter was geweest.

Terwijl ze verder liepen begon Tiaki steeds meer met de mouw van zijn trui te frutselen. Hij moest het aan iemand kwijt. De stem van zijn vader klonk door zijn hoofd. Hij mocht het nooit aan iemand vertellen. Wat er ook zou gebeuren, niemand mocht er iets van weten.
"Andreas?" begon hij na een tijdje voorzichtig toen het even stil was, alsof de woorden hem zouden bijten. "Ken jij de grotten?" Andreas moest hem begrijpen, anders had zijn vader gelijk.

Do it scared, but do it anyway.

7 feb 2026 - 15:21 Hollander is online

Hollander 12442

WALKER
MERVINE

Twee jaar geleden, mei • 27 • U.S. Army Harir Air Base, Iraq • Jude

Walker tikte met zijn voet mee op het ritme van de muziek. Hij stond achter in de zaal, met zijn armen over elkaar en zijn rug tegen de muur. Hij hield een plastieken bekertje met een soort koude ijsthee in zijn ene hand. Voor hem op het podium speelden twee mannen en drie vrouwen indiemuziek waar Walker nog nooit van had gehoord. Tussen hem en de band stonden verschillende soldaten, een aantal familieleden en plaatselijke bewoners. Walker had niet per se een hekel aan Armed Forces Day, maar hij voelde zich er wel een beetje cynisch over. Het was noodzakelijk om de dagen tijdens een missie af te wisselen, vooral die buiten de VS, om het moreel hoog te houden en de mensen mentaal gezond te houden. Maar de manier waarop zijn medesoldaten zich zo uitleefden, stond in schril contrast met de controle en discipline die hij gewend was. Het voelde een beetje vreemd.
Toch moest hij niet te veel klagen. De band was goed, en hij kon zien dat de spanning uit de andere soldaten sijpelde. Hij kon ook zien hoe hard ze genoten van het knappe uiterlijk van de vrouwen. Walker hield een paar soldaten in de gaten - degene die geneigd waren te catcalling en nafluiten - klaar om in te grijpen als dat nodig zou zijn.
Vanuit zijn ooghoek zag hij hoe een bekend gezicht de ruimte binnenkwam. Luitenant-kolonel Montgomery. Walker was hun ontmoeting twee weken geleden nog niet vergeten. Hij had tevergeefs toevallige ontmoetingen proberen orkestreren tussen hem en Jude, maar er kwam altijd iets tussen. Een meeting, een hogere bevelhebber, een missie of verschillende uurroosters.
Walker draaide zijn gezicht naar Jude toe en zocht oogcontact met de luitenant. Toen hij die vond, knipoogde hij. ''En? Wat vind je hier allemaal van?'' Hij gebaarde met zijn hoofd naar het podium en naar de mannen die dansend en springend aan het meezingen waren.

kindness is never a burden.

7 feb 2026 - 15:23 Merrin is offline

Merrin 28897

JAMIE REID

☾ ☾ ☾ ☾ ☾

1 9 D E C E M B E R | 2 6 | B E A C H B A R - C H R I S | O P E N

Ramona had hem niet geloofd toen hij zei dat hij gevallen was en natuurlijk was Dokter McKall er ook niet om uit te leggen waarom ze met hun tweeën de E.H.B.O. post halsoverkop verlaten waren.
Het hielp zijn zaak absoluut niet om aan te houden dat er niets ernstigs gebeurd was, dat hij geen episode gehad had en dat hij 100% zeker gewoon een stomme val gemaakt had.
Ze had hem op non-actief gezet en hem naar zijn begeleider gestuurd, die teleurstelling uitte dat Jamie niet eerlijk wilde zijn over wat er gebeurd was. Hij zou voor de komende twee weken opgevolgd worden en dan de kans krijgen om terug te komen.
Zonder inkomsten zat Jamie, om het kort te zeggen, in de dikke shit.
Het hield hem echter niet tegen om in bars zijn zorgen weg te drinken.
Hij was in een rothumeur wanneer hij een vrolijke beach bar binnenkwam, waar elke bezoeker een schaduw aan zich had kleven. Hij moest zijn ogen kort sluiten om ze weg te jagen; zuchten in de hoop dat de alcohol zou helpen om ze weg te houden.
Misschien moest hij gewoon consequenter zijn medicatie nemen. Maar die deden hem loom voelen, alsof hij zijn geest en zijn lichaam niet helemaal synchroon liepen.
Wanneer hij zijn ogen weer opende, zag hij haar, en hoewel hij naar de bar wilde stappen, bleef hij stilstaan.
Het was zij. Onmiskenbaar. Hij had haar die nacht maar een fractie van een seconde gezien, en toch was hij het zeker - nog zekerder toen haar ogen zich lichtelijk verwijdden wanneer ze contact met de zijne maakten.
'Hoi, wil je een drankje? Ik ben net gaan zitten.'
Net alsof ze hem verwachtte. Alsof ze hier afgesproken hadden.
Jamie knippert met zijn ogen, terwijl ze een drankje bestelt en hem blijft aanstaren.
Uiteindelijk komen zijn voeten weer los van de grond. Behoedzaam stapt hij dichterbij en trekt hij een stoel achteruit om bij haar te zitten.
Het enige dat hij kan doen is haar met een frons aanstaren.

[ bericht aangepast op 7 feb 2026 - 15:23 ]

help

7 feb 2026 - 15:32 Merrin is offline

Merrin 28897

marianne grieves

17 december 2025, voormiddag • 28 • walker's house • walker • open

'Bullshit.'
Minnie schrok op toen Walkers hand hard neerkwam op het tafelblad. Ze keek hem met wijde ogen aan, haar stoïsche houding van net in één seconde verdwenen.
'Ik hoef echt niet van nog meer mensen te horen dat het enkel in mijn hoofd zit.'
De beschuldiging woog zwaar op Minnies schouders. Even kon ze niets meer doen dan staren. Ze had niet eens door dat ze door de schrik koffie op haar handen gemorst had.
Er was iets veranderd in Walker. Het deed haar nekharen overeind staan, als die van een kat wanneer die zich bedreigd voelde.
Ze vroeg zich af of ze het zich enkel inbeeldde.
'Wat droom jij?' veranderde hij bruusk van onderwerp. 'En zeg niet niks, want ik heb je in de Mirror Lagoon gezien.'
Ze knipperde wild met haar ogen, niet in staat om haar verwarring te verbergen. 'Wat?' flapte ze uit. Het scherpe randje sloop geniepig weer haar stem - extra bescherming tegen ... wie het ook was die nu voor haar stond.
Ze begon weer te twijfelen of dit een goed idee was geweest.
'Je weet dat ik geen eigen dromen heb, Walker.' Haar stem sloeg over. Ze was niet zeker of het door angst of door kwaadheid kwam. 'Je weet hoe teleurgesteld mijn ouders waren toen bleek dat ik geen enkel talent voor droommagie heb. Dus wat de fuck bedoel je - je hebt me in de Mirror Lagoon gezien?'
Ze had hier geen zin in. Ze wilde opstaan en weer vertrekken - haar koffie in zijn richting gooien.
Ze keek naar haar handen en schoof de tas van zich weg, kwam overeind om naar de wasbak te lopen.

[ bericht aangepast op 7 feb 2026 - 15:32 ]

help

7 feb 2026 - 15:44 Hollander is online

Hollander 12442

Sadie Arnaud
18 december, namiddag • 25 • Lilly Pilly Florals • Carter • open

Sadie wimpelde zijn verontschuldiging weg met haar hand. ''Geen zorgen, Dawson kan ze aan.'' Ze plaatste de laatste puntjes op de i van de tekening en het excelletje met alle bloemen en aantallen en draaide het scherm naar Carter toe.
''En anders heb ik de volste vertrouwen in je dat je er iets moois van maakt," vervolgde hij en ze glimlachte.
''De Mervines zijn tot nog toe nooit teleurgesteld geweest, ik verwacht dan ook niet dat dit anders zal gaan.'' Ze besefte dat dat nogal arrogant overkwam en schonk Carter nog een glimlach, vooraleer ze zich focuste op de optelling van de bedragen en het maken van een factuur.
Ze werd opnieuw uit haar focus getrokken door de jonge man, die haar vroeg wat de beste plekken waren om te eten. Zonder twijfel zei ze meteen: ''Makutu Bakery is dé beste bakkerij van het dorp, hands fucking down.'' Het was bijna automatisme hoe vaak ze de bakkerij aanraadde aan toeristen. Enerzijds omdat ze er zelf werkte op zondag natuurlijk, maar anderzijds ook gewoon omdat het volledig voldeed aan alle verwachtingen. ''Saltwater Grill als je liever iets meer proteïne op je bord hebt. Die zitten hier net om de hoek maar,'' Sadie keek snel naar haar horloge, ''je gaat je moeten haasten want de keuken sluit over een halfuur. Ik kan wel bellen, als je wil. Dan laat ik weten dat ze je nog kunnen verwachten?''
Terwijl hij een keuze maakte, werkte Sadie de factuur af. Ze liep naar het achterkamertje om een kopietje te maken en schoof de twee exemplaren onder Carters neus. ''Het voorschot bedraagt 500 dollar, het resterend openstaand bedrag verrekenen we na afloop, gezien er altijd bloemen en andere verwisselend kunnen worden door leveringsproblemen en zo voort. Je kan je kaart hier leggen.'' Ze tikte 500 dollar in de betaalmachine en draaide het naar hem toe. ''Ik heb ook even een krabbeltje nodig en dan is deze kopie voor jou.''

kindness is never a burden.

7 feb 2026 - 16:05 Merrin is offline

Merrin 28897

marianne grieves

6 maanden geleden • 28 • rainbow road • sadie • closed

Minnie kon enkel naar de mond van de vreemdeling staren toen die glimlachte. Twee volle, mooi gevormde lippen. Precies uit marmer gehouwen. Ze glansden met de rozige schijn van de getinte lippenbalsem die Minnie zelf droeg.
Het kostte haar moeite om weer weg te kijken en haar blik in plaats daarvan in die van de vreemdeling te haken.
'Dansen, sowieso dansen.'
Ze goot de rest van de wijn zonder pardon achterover - ze was niet vaak genoeg in Rainbow Road geweest om zeker te zijn dat ze haar drankjes veilig kon achterlaten - zette het glas op een tafeltje in de buurt, en liet zich meevoeren in de menigte, opgelucht om niet langer alleen te zijn.
Tussen de mensen tegen de vreemde vrouw aangedrukt, gleden de zorgen langs haar heen. Het zware gevoel in haar maag smolt weg, vervangen door iets dat meer op opwinding leek terwijl ze toekeek hoe de vrouw met gesloten ogen danste - ze was zelf waarschijnlijk een stuk minder elegant met de manier waarop zij ingetogen meewiegde op het ritme van de muziek, maar dat - altijd al stille genieter geweest zijnde - kon haar weinig schelen. Haar glimlach hield het midden tussen geamuseerd en genietend en werd breder toen ze een hand op haar rug voelde, en daarna een tweede op haar schouder toen de vreemdeling dichterbij leunde.
Minnies eigen armen bleven langs haar hangen - niet afwijzend, maar afwachtend. Alsof ze nog moest beslissen of deze vreemdeling haar aandacht waardig was - en misschien was dat ook wel een beetje zo.
Een rilling ging door haar ruggengraat toen ze warme adem tegen haar oor voelde. Haar vingers verstrakten even met de drang om toch aan te raken - om de vrouw met de wilde krullen dichterbij te trekken zodat ze te weten kon komen hoe ze rook - want het enige dat Minnie momenteel kon ruiken was alcohol en het zweet van de mensen rond haar.
'Hoe komt het dat ik je hier nog nooit eerder heb gezien?' klonk er in Minnies oor.
Ze haalde haar schouders op en leunde ook wat dichterbij, zodat hun lichamen elkaar nét niet helemaal raakten, opende haar mond om iets te zeggen, veranderde van gedachten en zuchtte tegen de hals van de vrouw op het moment dat de DJ de muziek veranderde naar iets rustigers.
Een gemeenschappelijke zucht ging door het publiek. Een paar mensen joelden de DJ uit - geen zin in saaie nummers.
Minnie trok zich weer terug en lachte. Meteen daarna bracht ze haar gezicht dichterbij, recht voor dat van de vreemdeling deze keer. Een korte blik op die mooie lippen, en dan weer omhoog met een ondeugende glimlach. Ze voelde hoe een krul haar voorhoofd streelde. 'Je staat wel heel dicht tegen iemand die je nog niet kent.'

[ bericht aangepast op 7 feb 2026 - 16:05 ]

help

7 feb 2026 - 16:45 Monpress is online

Monpress 6101

Carter Nathaniel Mervine-Beck
^{Carter Nathaniel Mervine-Beck}

≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋
^{^{≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋}}

Makutu Bakery, die naam kwam Carter bekend voor waar Saltwater Grill hem dan weer niks zei. Wat snel gegoogle gaf hem de locatie van de bakkerij aan het strand.
"Bestaat die bakkerij nog steeds? Die was er al toen ik klein was!" Na zoveel jaar was hij vergeten hoeveel herinneringen er nog in zijn hoofd zaten van deze plek. "Ma heeft me daar één keer naartoe genomen." Iets wat toen een geheim moest blijven van papa, want papa vond de mensen van de bakkerij niet aardig. Uiteindelijk had hij nooit de kans gekregen om het zijn vader te vertellen, of hij het gewild had of niet. Even gleed er een nostalgische uitdrukking over zijn gezicht. Hij moest nog bij zijn vader langs. Achteraf was het een van de vele tekenen dat zijn moeder een hekel had aan haar schoonfamilie.
Carter herpakte zich snel, terug naar zijn enthousiaste zelf. Nu was geen plek voor die gedachten. Sadie bood aan om te bellen voor Saltwater Grill.
"Oh nee, ik ga kijken wat voor lekkers Makutu Bakery heeft. Ik hoef ook niet zoveel, gewoon wat simpels als lunch is voldoende." Hij zou het restaurant nog wel een keer opzoeken als hij zin had in wat anders, maar voor nu was de bakkerij helemaal prima.
Zijn creditcard belandde op het pinautomaat en zonder moeite zette hij zijn handtekening onder de facturen.
"Ik zie het resterende bedrag wel een keer. Als er nog problemen zijn hoor ik het wel." Alles was prima, zolang het maar niet onder Viks neus belandde.
"Dan ga ik maar eens richting de bakkerij. Zin om mee te gaan?" Carter keek naar de tijd. "Of heb je al lunch gehad?"
Ondertussen ging er een berichtje uit naar zijn nichtje.

To: Vicky
Bloemen zijn gefixt. Ik ga vanmiddag nog wat meer deco halen.

24 ⎔ Atleet en onderzoeker
18 december ⎔ Afternoon
Lilly Pilly
Sadie ⎔ Open

≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋
^{^{≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋}}

[ bericht aangepast op 7 feb 2026 - 16:48 ]

Do it scared, but do it anyway.

7 feb 2026 - 17:00 Merrin is offline

Merrin 28897

J.M. ARCHAMBEAU-STRATHWYN

^{S O U N D | L O O K}

2 0 D E C E M B E R O C H T E N D | 2 3 | T H E T I D E S
J U D E | O P E N

'Ik heb je gemist.'
Ze zei het zo stil dat het bijna opging in het ruisen van de zee buiten. Julian zou het waarschijnlijk gemist hebben als hij haar warme, trillerige adem niet tegen zijn neus gevoeld had.
Hij wilde zijn ogen niet openen, wilde nog even van de slaap die nog in zijn hoofd zat genieten. Hij wilde niet geconfronteerd worden met de werkelijkheid - met haar grote, donkere, trieste ogen.
De geest van een aanraking aaide over zijn jukbeen - daar waar zijn huid de herinnering van een glasscherf droeg - en tegen zijn zin deed hij één oog open.
Maddy's ogen glansden.
'Dat mag ik niet zeggen, hé?' fluisterde ze. Ze verplaatste haar hand naar zijn voorhoofd, waar ze een rebelse krul rond haar wijsvinger wond. 'Ik mag het niet zeggen omdat ik niet van twee mensen tegelijkertijd mag houden.' Ze gaf een zachte, korte ruk aan zijn haar terwijl ze opnieuw beverig uitademde. 'Omdat ik niet mag tonen dat ik jou graag zie terwijl ik voor hem moet rouwen.'
Julian opende zijn andere oog ook en bestudeerde haar gezicht door zijn wimpers heen. Hij zei niets, maar onder de lakens gleed zijn hand naar haar heup.
Haar naakte huid was warm onder zijn vingers. Zeker. Echt.
Zijn duim wreef één - twee keer.
'Omdat hij dat niet wou.'
Die woorden klonken bitter. Verwijtend. Bijna boos. Ze trok harder aan de krul waarin haar wijsvinger gehaakt zat.
'Ben ik een slecht mens als ik zeg dat ik hem daarom haat?'
Julian ademde uit door zijn mond. 'Zijn we ooit goede mensen geweest?' zei hij zacht, alsof dat haar zou moeten troosten. 'Hij is dood.'
Een traan maakte zich los van Maddy's wimpers. Ze liet zijn haren weer los. 'Jij wel,' fluisterde ze. 'Jij hebt nooit tegen me gelogen.'
Julians hand gleed langs Maddy's zij omhoog, langs haar hals naar haar wang. Met zijn duim streek hij haar traan weg. Hij antwoordde niet op wat ze zei - sprak haar niet tegen, ook al had hij alle reden om dat wel te doen.
Een kille bries streek door zijn krullen. Prikte in zijn ogen. Niet op zijn plaats, hier, in die verwarmde kamer aan de kust van Noord-Queensland.
Hij knipperde en voelde iets breken onder zijn hand. Bruusk trok hij terug - en toen viel hij.
Hij landde niet. Plots stond hij recht. In het donker, op een strand dat hij vaag herkende.
Het maanlicht was onnatuurlijk fel. In de verte lichtten rotsen op. Kliffen. De mond van een grot.
De zee was er niet.
'Leugens zijn wat ons altijd heeft verbonden.'
Hij draaide zich om.
Maddy was nergens te bekennen.
Een kille windvlaag deed hem een stap achteruit zetten.
En toen stond Eli recht voor hem. Zijn neus raakte bijna die van Julian. Hij glimlachte.
'We zijn hetzelfde, jij en ik. Broers,' zei hij zacht. Zijn adem was koud tegen Julians lippen. 'Ik wou dat ik er nog één leugen aan had kunnen toevoegen. Om samen te bewaren.'
Julian antwoordde niet. Zelfs als hij dat gewild had, was het hem niet gelukt. Er woog iets op zijn borstkas. Te zwaar om zijn woorden van adem te voorzien.
Plots stond hij verderop. Zo'n drie meter van Eli verwijderd. Hij hoorde het ruisen van de zee en keek achter zich.
Een lichaam in de golven.
Paniek.
'Ik wou hem meenemen.' Eli schreeuwde niet, maar de woorden waren oorverdovend. 'Eén leugen om te delen - maar hij verdronk.'
Julian wilde zich weer omdraaien, maar het lukte niet. Hij zag Maddy's lichaam, maar hij kon niet dichterbij komen.
En dan plots zichzelf in niets meer dan een onderbroek, rennend naar de branding.
Hij voelde het zand tegen zijn knieën schuren toen hij zichzelf zag neervallen.
'Nu ben jij degene die achterblijft.'
De woorden waren een zachte aai tegen zijn oorschelp. Ze deden zijn nekhaar overeind staan, de paniek oplaaien in zijn borstkas. Julian kon niet bewegen. Zijn voeten zakten weg in het zand.
'Iemand moet het rechtzetten,' fluisterde Eli.
Ribben braken onder Julians handen en het geluid overstemde de golven, overstemde zijn eigen wilde hartslag en de rauwe, gefrustreerde schreeuw die in zijn keel naar boven klauwde.

Zijn oren suisden na toen hij wakker schrok op een manier die bijna gewelddadig was. Hij hapte naar adem, verslikte zich, en klapte overeind in zijn bed, overvallen door een hoestbui.
Hij proefde de zee op zijn tong.
Verwilderd keek hij rond zich en het duurde even voordat hij door had waar hij was.
Port Bersea. Vakantiehuis.
Hij greep naar zijn gsm op het nachtkastje naast hem. Een pop-up vertelde hem dat hij één gemiste oproep had van Charlotte. Zijn stiefmoeder.
Een zucht die meer op een grom leek rolde over Julians lippen. Hij gooide de gsm net iets te geweldig terug op het nachtkastje. Het stootte tegen de muur en dan op de grond.
Hij liet zich weer achterover vallen en staarde naar het plafond, waar de zon strepen maakte door de spleten van de gordijnen.
'Wat de fuck,' mompelde hij, de droom uit zijn hoofd verbannend. Waarom vond zijn brein het nodig om zo melodramatisch te doen?
Hij dacht aan Flora.
Julian kreunde en wreef met zijn handen over zijn gezicht, besloot dat het genoeg geweest was, en kwam overeind. Sportbroek, loopschoenen, looprugzak, waterfles.
Zijn blik viel op zijn moeders Leica die op het tafeltje naast zijn autosleutels lag. Voordat hij er erg in had, griste hij het van de tafel en gooide hij het in de rugzak.
Hij wist niet waarom. Hij dacht er ook niet verder over na.
Zo stil hij kon - het was pas zes uur 's ochtends - glipte hij de gemeenschappelijke ruimte in, om dan te zien dat hij niet alleen was.
Jude stond aan het keukeneiland met een grote mok koffie.
De adem die hij automatisch had ingehouden, kwam door zijn neus weer naar buiten.
'Loop je nog?' vroeg hij. Zijn stem was hees.
Hij stapte naar Jude toe en griste de koffietas uit zijn handen om de warme drank zijn keel in te gieten.

[ bericht aangepast op 7 feb 2026 - 17:03 ]

help

7 feb 2026 - 17:12 Merrin is offline

Merrin 28897

Andreas Orin Mervine

S O U N D | L O O K

E V E N I N G F E B R U A R Y 1 2 0 1 3
1 4 A N D 4 9 W E E K S
B L A C K H O L L O W F O R E S T
T I A K I | C L O S E D

Tiaki vertelde over zijn feestdagen - de barbecue die hij had bijgewoond, die in principe voor de hele gemeenschap bedoeld was maar waar de Mervines nooit op te zien waren.
Hij vroeg Andreas naar zijn feestdagen en Andreas kon een zucht niet achterwege houden. Hij vertelde over de te-nette feestelijkheden, de vieringen in de Sanctuary die hem altijd een beetje deden voelen alsof hij bij een cult leefde.
Maar het was fijn geweest, concludeerde hij. Hij voelde zich tijdens feestperiodes altijd een minder grote buitenstaander, maar dat zei hij niet hardop. Wat hij wel hardop zei was dat hij Tiaki - zijn vrienden - gemist had. Niet dat hij veel vrienden had, maar dat klonk beter dan enkel 'jou' te zeggen, ook al was dat eigenlijk wat hij had willen zeggen.
Daarna bleef het even stil terwijl ze door het bos wandelden, totdat Tiaki weer sprak. 'Andreas?'
Andreas keek op.
'Ken jij de grotten?'
Andreas fronste. Diep. 'De noordgrotten?' Waar de Nexus zich bevond.
Waar doelde Tiaki op? Wist hij iets over ... Maar hij was geen lid van de Inner Circle. Hij betwijfelde of de Mervines hem zelfs kenden.
Een vreemd gevoel maakte zich van Andreas meester - een enge realisatie. Waren er meer Dromers dan enkel de Inner Circle?

[ bericht aangepast op 7 feb 2026 - 17:18 ]

help

Index RPG Actieve Topics Zoek