[RPG] Saltwater Sleep | Speeltopic 1 - Speeltopics

22 juli 2025 - 17:12 Merrin is offline

Merrin 28879

Saltwater Sleep

d r e a m s d o n ' t d i e . t h e y d r o w n .

Port Bersea is een verborgen parel in de waters tussen Nieuw-Zeeland en Australië waar toerisme de laatste jaren stilaan meer begint te bloeien. Rijke socialites vinden er hun weg naar de Mervine Estate dat hoog in de kliffen haar best doet om bedreigde boomsoorten opnieuw voort te planten in de Mervine Sanctuary. Backpackers genieten van de prachtige natuur die overal op het eiland te vinden is: witte stranden, complexe grotten en weelderige bossen. Rijke jongvolwassenen genieten er van het florerende nachtleven in eliteclubs waar enkel de besten binnen kunnen om er hun wildste fantasieën te beleven.

Eén van die rijke jongvolwassenen was Eli Noble, student aan de University of Melbourne, die er samen met zijn vriendin Madeleine 'Maddy' Walsh de zomer van zijn leven plande nadat hij zijn studies na vijf lange jaren eindelijk had afgerond. Helaas kwam Maddy alleen terug naar het vasteland, anderhalve maand vroeger dan gepland. Twee weken na hun aankomst spoelde Eli namelijk aan op het strand van Port Bersea. Verdronken in de grotten, zeggen officiële bronnen, maar Maddy was hysterisch toen ze terugkwam. Ze vertelde hallucinante verhalen over de grotten die ze samen met Eli bezocht had - dat de Mervine Estate een groep heksen was die niets liever deed dan de gemeenschap van Port Bersea te terroriseren. Ze had het over vreemde dromen die zij en Eli deelden - dromen die niet veel later werkelijkheid werden, die haar bleven achtervolgen totdat ze zes maanden geleden zelf de dood als uitweg zocht.

Vandaag vertrekken Eli en Maddy's beste vrienden op reis naar Port Bersea om hen te eren, een jaar na Eli's dood. Sommigen van hen willen er gewoon heen om te feesten zoals hun vrienden dat gedaan zouden hebben, om hun herinnering in ere te houden. Anderen hopen te ontdekken wat er in vredesnaam aan de hand is op het kleine eiland.

Locaties

p o r t b e r s e a t o w n

Main Wharf & Ferry Dock – enige officiële toegang tot het eiland per boot.
Bersea Town Center – gezellig centrum met cafés, surfshops, een kleine markt.
The Mirage – exclusieve club op een klif, favoriet van rijke jongeren.
Sunset Hostel – waar backpackers verblijven. Dicht bij het strand.
St. Cordelia Clinic – het eilandziekenhuisje. Sommige eilandbewoners verdenken de staf van betrokkenheid bij vreemde zaken.
De oude vuurtoren – verlaten, uitzicht over het eiland. Locals zeggen dat hij 's nachts nog brandt, ook al is hij al jaren buiten gebruik.
Strandhuis 'The Tides' – groot, modern vakantiehuis met zicht op zee en directe toegang tot Siren's Shore, waar Eli en Maddy vorig jaar verbleven. Afgelegen genoeg om feestjes te houden zonder pottenkijkers.
Luxehotel 'Azure Palms Resort' – high-end hotel aan de rand van de stad, populair bij rijke toeristen, met cocktailbars, infinity pool, wellness, ... maar ook personeel dat misschien nét iets te veel weet.
Whispering Pines Trailer Park – de armere wijk waar de meeste anti-Mervine Estate Dromers wonen.
The Broken Bell – lokale bar, informeel hoofdkwartier van de Dromers.
Tempest Point – uitkijkpunt boven op de rotsen waar eilandbewoners vaak samenkomen. Wilde energie, sommigen zeggen dat je er “de dromen hoort waaien”.
Makutu Bakery – bekende bakkerij en toeristische hotspot voor het prachtige zee-uitzicht.

n a t u u r

Mervine Estate – landgoed boven op de kliffen met botanische tuinen en verborgen droom-magiesymboliek.
Mervine Sanctuary – beschermd natuurgebied met zeldzame flora, grenst aan het landgoed.
Dreaming Caves – liggen aan de noordkust en bestaan uit tientallen grotten, tunnels en ondergrondse kamers. Sommige grotten zijn toegankelijk voor toeristen (via boottochtjes of wandelpaden), anderen zijn afgesloten of vergeten - waaronder de Nexus (enkel toegankelijk bij laagtij), waar Dromers worden ingewijd. Vissers spreken van een verzonken grot genaamd The Drowned Mouth, waar stemmen gehoord worden bij vloed. De grotten veranderen subtiel — dromers ervaren dat gangen zich soms anders lijken te gedragen, afhankelijk van hun mentale toestand.
Black Hollow Forest – weelderig bos met wandelpaden, sommige 'vergeten' stukken zijn niet op officiële kaarten te vinden.
Sirens’ Shore – wit zandstrand waar Eli werd gevonden. Rustig, mysterieus.

d r o o m p l e k k e n

The Lapse – een droomplek die elke dromer anders ziet, maar altijd gevuld met echo’s van overleden Dromers - waaronder ook Eli en Maddy.
The Mirror Lagoon – fysiek meer waar dromen zich soms in weerspiegelen. Dient als 'portaal' waardoorheen Dromers andere Dromers kunnen bezoeken.

Dromers, Droommagie & de Mervine Estate

d r o m e r s & d r o o m m a g i e

Dromers zijn mensen die het geheim van de grotten kennen - zowel de Inner Circle van de Mervine Estate als een groep eilandbewoners. Iedereen kan een Dromer worden als die ingewijd wordt door een andere Dromer in de Nexus van de grotten van Port Bersea. De krachten van Dromers manifesteren zich op verschillende manieren. Ze zijn allemaal in staat om elkaar in elkaars dromen op te zoeken en die dromen te beïnvloeden/beschermen van ongewenste bezoekers - sommigen zijn daar beter in dan anderen. Sommigen van hen kunnen elementen uit hun eigen dromen naar buiten trekken en fysiek manifesteren in de echte wereld. Anderen zijn in staat om mensen zomaar ineens in slaap te laten vallen en hen vast te houden in hun dromen - zonder dat die persoon doorheeft dat het een droom is. Nog anderen kunnen inbreken in het hoofd van mensen en hun diepste dromen lezen. Heel zeldzaam zijn degenen die via dromen hun eigen bewustzijn kunnen projecteren in het lichaam van een ander, en degenen die herinneringen van een ander in dromen kunnen oproepen.

m e r v i n e e s t a t e & d e i n n e r c i r c l e

De Mervine Estate is een landgoed van de familie Mervine. De familie houdt zich vooral bezig met natuuronderhoud en liefdadigheidswerk, en de Estate is populair bij een heleboel socialites. Eilandbewoners blijven er over het algemeen ver van weg; vele geruchten maken hun weg van de Mervine Estate naar de stad in het centrum van het eiland, en ze doen meer dan eens wenkbrauwen fronsen. Toch gaan de leden van de Mervine Estate gewoon hun gang. Het lijkt soms zelfs alsof ze een bepaald soort macht over het eiland hebben - en dat is ook precies het doel van de Inner Circle die aan het hoofd van de Mervine Estate staat. Zij willen het geheim van de grotten voor hen alleen, zodat zij over het eiland kunnen heersen en hun rijkdom kunnen vergroten.

e i l a n d d r o m e r s

Er zijn echter nog eilandbewoners die het geheim van de grotten kennen en die beter hun best doen om de plannen van de Mervine Estate te dwarsbomen. Een heel deel van hen is ervan overtuigd dat de Mervine Estate iets te maken heeft met de tragische dood van Eli Noble. Of zeggen ze dat alleen maar om zichzelf onschuldig te doen lijken?

Personages
i n v u l l i j s t j e

Regels

- Don't be a bitch.
- Iedereen die deelneemt, wordt ook cohost bij alle topics en draagt ook verantwoordelijkheid voor de RPG en de verhaallijn.
- Degene die een topic sluit, maakt het volgende.
- Haal in je post steeds de volgende zaken aan: personagenaam; open of gesloten scène (mogen anderen vrij inspringen of niet?); datum waarop de post plaatsvindt (voor wanneer er timeskips voorkomen maar jij nog even op een andere dag verder wil); locatie
- Post maandelijks. Na 45 dagen wordt je uit de RPG geyeet en wordt je personage een NPC.
- Parallel roleplayen mag. Wat houdt dit in? Je mag je personage in verschillende situaties op verschillende momenten schrijven, zolang je maar duidelijk aangeeft waar en wanneer die zich bevindt. Zo kun je bijvoorbeeld tegelijkertijd aan de gang gaan met een timeskip, terwijl je je vorige scène nog afwerkt. Dat hoeft uiteraard ook niet. (:
- Stel vragen als je er hebt!

Vakantieplanning

1 december 2025: Start kerst/ambachtsmarkt centrum Port Bersea
15 december 2025: Aankomst Julian, Tristan, Chae, Romée
20 december 2025: Verjaardagsfeest Julian (georganiseerd door Chae)
22 december 2025: Surfing Santas festival (benefiet surffestival door de stad)
24-25 december 2025: Mervine Christmas Party (enkel op uitnodiging)
26 december 2025: Boxing Day barbecue @The Tides (georganiseerd door de vriendengroep)
31 december 2025 - 1 januari 2025: Mervine's New Year on the Beach

Vandaag, 15 december 2025

Weer: 27°C, helderblauwe hemel. Vannacht wordt onweer voorspeld.
Tijdstip: 15:17

Julian, Tristan, Chae en Romée zijn zo'n 15 minuten geleden aangekomen in de haven van Port Bersea. Met hun vele koffers en tassen slenteren ze naar de glimmende zwarte taxi's die hen staan op te wachten om hen mee te nemen naar the Tides, waar ze tot halfweg januari zullen verblijven. De sfeer is een tikkeltje gelaten; de herinnering aan hun vrienden scherp in hun achterhoofd - maar niets wat een beetje meer alcohol niet kan fiksen. De meesten zijn eigenlijk al tipsy door de appetisers die ze aan boord van de ferry gehad hebben.

Ondertussen is in het dorp de kerstmarkt in volle gang, en ook de rijke stinkerds van de Mervine Estate beginnen te arriveren om alles in orde te brengen voor het benefiet-apperitiefconcert dat binnen twee uur van start gaat.

[ bericht aangepast op 4 feb 2026 - 12:47 ]

help

1 feb 2026 - 17:01 Monpress is online

Monpress 6089

༺~~Tiaki Makutu~~༻
^{^༺Jack Mckall^༻}

TW: Dissociation

Jack blijft lopen.
Hij voelt niet waar het zand zacht en warm is en waar koud en nat. Zijn voeten blijven stappen vooruit zetten.

Het zand verschuift. Iets komt te dicht bij. De lucht om hem heen verandert. Warmte probeert binnen te breken.
Woorden waaien over hem heen. Te zacht. Te hard. Te ver weg. Te dichtbij. Alles tegelijk. De namen vervormen in zijn hoofd. De betekenis lang verdwenen. Er volgt geen teken van herkenning. Zijn ogen blijven op een punt ver voorbij de horizon gericht.
Een vraag.
Jack knikt.
Te snel. Te abrupt.
"Prima," zegt hij voordat hij het zelf door heeft. "Met jou?" Zijn stem klinkt hol. Automatisch. Bij een gestelde vraag hoort een terugvraag. Een standaard protocol dat zijn lichaam uit zichzelf uitvoert.

Jack blijft lopen.
De vraag vindt geen grond.
Het ritme klopt niet meer. Het tweede paar voeten verstoort zijn pas. Zijn eigen stappen worden ineens te lang en dan weer te kort.
Vooruit.
Hij moet vooruit.
Hij blijft lopen.

De grond werkt niet mee. Het zand verschuift op manieren die hij niet verwacht. De stevige ondergrond verdwijnt met elke stap een beetje meer. Zijn hart slaat één keer verkeerd. Zijn hoofd begint met tellen.

Eén.
Twee.
Drie.
Vier.

Elke stap die hij vooruit zet wordt wankeler. Elke ademhaling wordt sneller, ondieper. Zijn schouders staan strak van de spanning. Zijn zicht flikkert.

Vijf.
Zes.

Jack blijft lopen.

༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄
^{^{༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄}}
27 ⸙ Dokter @ St. Cordelia Clinic
19 December ⸙ Night
Beach
Jude ⸙ Closed
༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄
^{^{༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄}}

[ bericht aangepast op 1 feb 2026 - 21:12 ]

Do it scared, but do it anyway.

1 feb 2026 - 18:55 glowfaery is offline

glowfaery 1655

ELOISE MONTGOMERY
𓎢𓎟𓎟𓎟༺  ♰  ༻𓎟𓎟𓎟𓎡

16 DECEMBER ♰ PORT BERSEA ♰ W/ JUDE & JULIAN

TW: mention of SA

“Ik wist niet dat je op zo’n zelfingenomen types viel, Lolly,” sprak Julian zacht terwijl Eloïse hem omhelsde. “Maar daar heb je mij toch voor?”
“Normaal niet,” gaf ze toe, voor ze hem los liet. De gemiddelde persoon op wintersportvakanties was alles behalve haar type. “Maar mijn vader haat het als ze ook maar te lang naar me kijken of praten,” glimlachte ze.
Ze zou nooit het gezeik vergeten, toen ze 14 jaar was en de 25-jarige instructeur, net te vaak zijn handen op haar legde om haar houding te corrigeren. De man was op de tweede dag ontslagen.
Misschien had haar vader wel een punt gehad. Zijn handen op haar billen hadden niets verbeterd aan haar houding.
Het meisje streek haar jurkje iets glad terwijl ze toekeek hoe Jude en Julian elkaar kort omhelsde. Hoewel het niet het meest natuurlijke leek.
Als Eloïse wist hoe klein de kofferbak van Julian’s auto was, had ze op zijn minst een poging gedaan om minder bagage mee te nemen. Maar aan de andere kant had ze al beperkt ingepakt voor haar gevoel. Gelukkig was Jude altijd een stuk beter met weinig meenemen, dat het iets compenseerde.
Zodra ze op de passagiersstoel plaats nam klapte ze de zonneklep naar beneden zodat ze in de kleine spiegel kon kijken. Ze haalde kort haar vingers door haar haren, ookal was de blowout die ze nog had laten doen in New York al niet meer te vinden.
Ze was niet per se de persoon die een stilte moest vol praten, maar zelfs al had ze Julian maar een kleine twee weken niet gezien, had ze wel het gevoel dat ze moesten bijpraten. Ookal veranderde het meer in gekibbel dan actief bijpraten.
Misschien was Eloïse bang dat ze perongeluk over Tristan begon. En ze nog helemaal niet klaar was om iemand, laat staan Julian, daarover te vertellen.
Soms wierp ze een blik in de spiegel naar Jude, maar haar broer leek volledig in zijn eigen wereld. En met waarschijnlijk meer feestjes dan goed voor ze waren in het vooruitschiet,
“Alsof je werkelijk nog instructeurs nodig hebt na al die jaren- of komt het omdat je meer tijd op de après-ski doorbrengt dan op de piste?” plaagde Julian haar, terwijl hij voor de poort stopte.
“Ik kan er niks aan doen dat mijn ouders overtuigd zijn dat ik een regelrechte ramp ben in skiën,” zuchtte ze, terwijl Julian de code in tikte. Want hoewel sport niet haar ding was, en ze de meeste sporten ook simpelweg niet kon. Had ze skiën altijd wel fijn gevonden, en kon ze echt al een paar jaar zichzelf redden op de piste.
“Maar de après-ski is wel altijd het hoogtepunt van de vakantie,” gaf ze toe met een glimlach, voor ze haar lipgloss met precisie bijwerkte in de spiegel van de zonneklep.
“Dus, tijd om Happy Birthday te zingen?” sprak Jude, voor het eerst sinds ze de auto ingestapt waren. Eloïse klapte de zonneklep dicht terwijl ze met haar ogen rolde.
“Je bent écht te lang weggeweest, Judy. Mijn verjaardag is pas de twintigste,” sprak Julian voor ze uitstapten.
Eloïse bedankte Julian zacht terwijl de jongen haar hielp met haar koffers. “Ik verlang echt naar een douche,” zuchtte ze, terwijl ze Julian naar binnen volgde. “En please, zeg dat er goede plekken zijn om te lunchen op dit eiland."

˚̣̣̣ ꒷︶†︶꒷˚̣̣̣︶ ͡𑁬♱໒ ͡ ︶˚̣̣̣꒷︶†︶꒷ ˚̣̣̣

[ bericht aangepast op 1 feb 2026 - 19:11 ]

1 feb 2026 - 20:45 Catmint is offline

Catmint 8045

FLORA
^{^{^{Florence Antoinette Idris}}}

Vibes ✧ Playlist

INNOCENT FLOWER 🙥 22 🙥 10 NOVEMBER, VORIG JAAR 🙧 NEW LYCEUM SOCIETY, MELBOURNE UNIVERSITY 🙧 ELI, MADDY, ELOISE, JULIAN, TRISTAN

Eigenlijk merkte ze maar half dat Tristan naast haar was komen staan en checkte of ze ongedeerd was. De bezorgde blik had ze maar kort geregistreerd voordat ze zich weer focuste op de twee mensen die in een meer van gebroken glas, champagne en bloed elkaar te lijf gingen. Een gebroken neus bij Eli, een stuk glas in het gezicht van Julian, het gekraak van ribben die impact moesten opvangen.
De champagne droop van de tafel af, net als haar tranen die een weg naar beneden vonden. Ze moest er absurd uitzien, met Julian’s blazer krampachtig in haar handen. Alsof ze hem uit het gevecht kon trekken door zijn jasje steeds steviger vast te pakken.
Ze hadden dit buiten moeten houden. Weg van het gala, weg van de festiviteiten. Eli’s woede was te verwachten en gepast – dat wist ze zelf ook wel – en toch had hij het in moeten houden. Moeten laten voor wat het was tot ze alleen waren. En zeker niet Julian uitdagen in het midden van de zaal.
Het voelde bijna fout om een kant te kiezen. Eli had het volste recht kwaad te zijn op zowel Julian als Maddy, maar had hij het echt zo ver moeten laten komen nu? Eli was altijd degene geweest die haar betere keuzes had laten maken – beter dan Julian’s ideeën in ieder geval – en nu had hij zelf ervoor gekozen zijn reputatie op het spel te zetten.
En waarom stond zij zo achterlijk toe te kijken, huilend en met dat jasje in haar handen? Een zielig diertje in een hoekje dat toekeek hoe de roofdieren vochten. Zouden ze iets heel laten van elkaar?
Ze zag telefoons, verschillende hoeken. Allemaal gericht op de twee wilde dieren die elkaar nog steeds het licht in de ogen niet gunden. Instinctief zette ze enkele stappen naar achter, hopelijk weg uit de camera’s. Dit zou bij haar ouders terecht komen. Ze zouden haar zien terwijl ze contact had met dé Julian Archambeau-Strathwyn en Eli Noble, die elkaar te lijf vliegen. Wat zou ze horen als ze thuis zou komen? Dit kon ze niet wegschrijven onder haar standaard antwoord ‘we zijn onderdeel van dezelfde vereniging’.
Er werd tegen een slaap aan geslagen en nogmaals in ribben gestoot, terwijl haar gedachten op volle toeren draaiden over wat haar thuis te wachten stond. En of ze nog iets kon doen om in te grijpen, of iets kon veranderen aan de situatie.
“Wat de fuck zijn jullie aan het doen?” Tristan’s stem brak door haar interne paniek. Hij stond zo dichtbij dat een gemiste klap in zijn gezicht zou eindigen. “Zijn jullie nu compleet van jullie godvergeten verstand beroofd?”
Eli’s vuist kwam hard neer – nog een tweede volgde, die Julian deels op kon vangen. Hij maakte zich klaar voor nog één. Misschien eentje om het af te leren voordat hij naar Tristan zou luisteren. Maar hij kreeg geen kans. Maddy trok hem weg. Flora wist niet dat ze het in zich had, dat ze een boze man zomaar weg kon trekken in zo’n situatie.
Misschien maar goed dat het lukte. De twee zagen er afschuwelijk uit.
“Dit zijn jullie niet!” riep Maddy en keek vervolgens enkel Eli aan, voordat ze hem aansprak. “Dit ben jij niet!”
Het leek hem te breken, een rem op zijn gedrag te zetten. Alsof hij ineens de ernst van de situatie in zag, terwijl hij zich aan Maddy vastklampte om zich staande te houden. Julian kwam met pijn en moeite omhoog.
Flora liet de adem gaan die ze in had gehouden – onbewust, toen Eli op Julian in bleef slaan – en liet eindelijk de grip op Julian’s blazer wat gaan. Julian keek de zaal rond, met rechte rug alsof er niks aan de hand was.
“Dat was het dan. Geniet van jullie avond.” Als een echte gastheer, opgevoed om te charmeren, sprak hij het overgebleven publiek toe voordat hij de crime scene verliet. Hij liep langs haar heen zonder haar überhaupt aan te kijken, vergeten zijn blazer mee te nemen. De deuren die zich achter hem sloten maakten een oorverdovend geluid in de stilte die nog heerste in de zaal.
Maddy en Eli waren inmiddels gaan zitten. Zij depte de rest van de wonden schoon met een servet en hij hield een doek tegen zijn bloedende neus.
Het zou wel goed komen hier binnen. Daar buiten daarentegen…
Ze stond toch al op de beelden, haar ouders zouden dit toch zien. Ze hoefde zich niet in te houden, want erger maken kon bijna niet. Zo snel als dat haar hakken het toestonden rende ze naar buiten, achter Julian aan. Ver lopen hoefde ze echter niet. Ze vond hem zonder te moeten zoeken, tegen een muur geleund. Hij moest ingestort zijn het moment dat hij buiten kwam. Ze wist alleen niet hoe lang hij het nog vol zou houden.
Zo zachtjes en voorzichtig mogelijk hing ze zijn blazer om zijn schouders. “Ik ben het maar,” zei ze er zacht bij, in de hoop dat hij het zou accepteren als zij het was. Ze pakte haar zakdoek uit haar tas en stapte een stukje opzij om Julian aan te kunnen kijken, haar eigen rug tegen de muur aan.
“Ik denk dat dit niet voldoende gaat zijn en dat een ziekenhuis bezoek niet misstaat, maar om het bloeden te stelpen?” Ze hield de zakdoek omhoog zodat hij het kon zien en gebaarde naar zijn gezicht, waar ze nu duidelijk een glasscherf zag zitten. Meerdere stukken glas zaten aan zijn broek en overhemd vastgeplakt of erdoor gestoken. Misschien waren er nog wel meer scherven die zich in zijn lichaam hadden genesteld.
Hij wilde waarschijnlijk geen medelijden, en vragen of hij pijn had was erg stom gezien de hoeveelheid verwondingen en zijn algehele fysieke staat, dus toverde ze een miezerig glimlachje op haar gezicht om haar zorgen te verbergen. Ze stond klaar om hem op te vangen zodra het nodig was of hij hier om zou vragen. Alleen wist ze dat dat laatste niet zo snel zou gebeuren. Ze wist niet eens zeker of hij haar aanwezigheid zou waarderen, maar ze zou niet weggaan. Niet zolang hij ieder moment in elkaar kon zakken en er zo uit zag. Iemand moest hier zijn, voor hem.
“Ik ben er voor je, Julie.”

· · ─────── ·🙥· ─────── ·✦· ─────── ·🙧· ─────── · ·

It finally happened - I'm slightly mad! ~ Queen

2 feb 2026 - 21:59 Hollander is offline

Hollander 12420

WALKER
MERVINE

Twee jaar geleden • 27 • U.S. Army Harir Air Base, Iraq • Jude

Walker was zich amper bewust van Jude's vingers rond de stof van zijn hemd, Jude's andere hand tegen zijn kaak. Hij voelde zijn hart kloppen in zijn oren, in zijn keel. Jude's mond smaakte naar de koffie van eerder, en toen hij zacht kreunde, begon Walker te glimlachen.
Veel te vroeg trok Jude zich terug, en Walkers lippen volgden de zijne, bijna wanhopend. Walker ademde hard en lachte opnieuw zachtjes, vooral met zichzelf. Hij verlangde zo wanhopig naar aanraking dat hij Jude het liefst in één keer zou opslokken.
"Scherven brengen geluk?" Jude's stem was zacht. Hun ogen kruisten, maar niet voor lang, want Walker duwde zich af van de grond, trok Jude met zich mee en leunde weer tegen de kast. Gretig drukte hij hun lippen opnieuw samen. Nu Walker zeker was dat Jude hem niet verrot zou slaan, was de kus minder aarzelend. Walker beet zachtjes op Jude's onderlip. Zijn tong speelde met die van de andere man. Walker's handen gleden langs Jude's nek langs zijn schouders naar zijn onderrug, en hij trok hem tussen zijn benen. Een zachte 'oomf' verliet Walker's lippen toen hun lichamen tegen elkaar kwamen, maar het hield hem niet tegen. Walker's vingers glipten onder het hemd van de andere man en spreidden zich over Jude's warme huid.
Hij genoot van Jude's aanrakingen, zijn vingers in zijn haar en de warmte die van hun beide lichamen afstraalde. Hij voelde hoe Jude's hand de zijne vastnam, en Walker kneep zachtjes. Een manier om te zeggen dat het goed was, dat dit oké was, dat hij dit wou. Niet dat daar enige twijfel aan was.

Pas toen Walker stemmen hoorde net buiten het gebouw, keerde hij terug naar zijn eigen lichaam. Hij verbrak de kus, niet haastig of geschrokken, maar zachtjes. Zijn ene hand was nog steeds rond Jude's middel geslagen, wiens dijen tegen Walkers kruis leunden. De stemmen werden luider en even dacht Walker dat ze het lokaaltje binnen zouden komen, maar ze verstomden weer langzaam toen de patrouillerende soldaten het gebouw passeerden.
''Dat was onverwacht,'' zei hij met een opgetrokken mondhoek. Walkers ogen fonkelden van speelsheid - en een vleugje opwinding. Hij voelde zijn wangen rood brandden, en zijn ademhaling was sneller dan normaal. Met zijn duim tekende hij cirkels op Jude's onderrug. ''Maar aangenaam.''
Hij wilde Jude niet laten gaan, maar zoenen in dit kleine kamertje waar iedereen zomaar binnen kon lopen, leek hem een slechter idee.
Walker schraapte zijn keel. Zijn ogen fixeerde zich op Jude's zachte - meer rozeachtig dan voorheen - lippen. ''We zouden beter, uh-'' hij slikte, ''slapen, denk ik.'' Het was niet uitnodigend of suggestief bedoeld. ''In de barakken, bedoel ik.''

kindness is never a burden.

2 feb 2026 - 22:29 Hollander is offline

Hollander 12420

Sadie Arnaud
18 december, namiddag • 25 • Lilly Pilly Florals • Carter • open

Sadie boog zich over de toonbank om mee te volgen met de foto's van het moodboard die Carter haar toonde. Ze knikte terwijl hij uitleg gaf over de gedachtengang rond het thema. Het was nogal basic als je het Sadie vroeg, veilige opties, niks out of the box. Maar het waren dan ook de rijke stinkerds van het Mervine Estate, en iedereen wist dat rijk zijn niet meteen gelijk stond aan smaak hebben. Ze glimlachte beleefd.
''Kleuren zijn meestal geen probleem, tenzij je uitsluitend zwarte bloemen wil,'' vertelde Sadie. Een koude rilling liep over haar rug bij de herinnering aan het laatste evenement met dat specifiek verzoek. Een hel was het geweest. Sadie had speciaal Aziatische en chocoladelelies laten overkomen, en dahlia's en zwarte tulpen, en de organisator van het evenement had besloten dat de bloemen niet zwart genoeg waren. Pikzwarte bloemen bestaan nu eenmaal niet in de natuur, enkel varianten in donkere kleuren die bijna zwart oogden. Op een bepaald moment had Sadie er helemaal genoeg van en had ze de vrouw gevraagd of ze niet gewoon wilde dat Sadie de bloemen zwart schilderde zoals in Alice in Wonderland. Dat de vrouw twijfelde, was de druppel geweest. Sindsdien werkt Sadie niet meer met zogenaamde 'zwarte bloemen'.
Sadie haalde een notitieboekje vanonder de toonbank en Carters wensen te noteren met pijltjes naar mogelijke bloemen binnen zijn thema en kleurenpallet. Birds of paradise, palmbladeren, blauwe puya - als ze die op zo'n korte termijn in handen zou kunnen krijgen -, klaprozen en anjers in diverse tinten...
Zijn hand gleed naar één van de catalogussen met inheemse planten en bloemen. Natuurlijk zou iemand als Carter daaraan denken. Sadie kon haar enthousiasme moeilijk verhouden.
''Misschien kunnen we een rode of oranje corymbia ficifolia gebruiken als uitgangspunt en daar de rest bij kiezen?" zei hij en wees naar de betreffende bloem in het boek. Sadie was lichtjes onder de indruk van zijn uitspraak. Het gebeurde dat klanten in de winkel kwamen met een hele lijst aan Latijnse namen waarvan ze de uitspraak dan volledig verknoeien, maar Carter leek daar geen moeite mee te hebben.
Ze klikte een aantal keer bedachtzaam met haar stylo. De corymbia ficifolia, of de rode gomboom, was eerder een boom waar soms bloesems aanstonden dan een bloem, maar het idee dat de focus op inheemse planten lag, zette haar aan het denken.
''Dat kan,'' zei ze na een aantal tellen. ''Als we nu eens verschillende grote takken in grote aardewerken potten zetten langs het lichtjespad.'' Sadie liep langs Carter de winkel in, naar één van de boompjes in pot aan de voorkant van de winkel. Ze zette de pot op een karretje en rolde het naar Carter toe. Het was een kleine gomboom, met maar enkele bloemetjes aan, maar Sadie was zeker dat ze grotere exemplaren zou kunnen bemachtigen op een week tijd. ''En dan kunnen we die opwerken met ander groen zoals -" De volgende vijftien minuten waren gevuld met Sadie die de ene bloem na de andere toonde aan Carter, ofwel fysiek in de winkel ofwel via plaatjes in de catalogussen. Ze tekende een plan uit van de doorgang van het strand, aangevuld met zijn aantekening over de plaatsing van eet- en drankgelegenheden, een dansvloer en dj-booth etc. Tien minuten ver in haar monoloog, begon de winkel zich langzaam maar zeker te vullen met klanten en nam ze een korte pauze om Dawson vanuit het magazijn achteraan naar voor te roepen.

kindness is never a burden.

2 feb 2026 - 23:28 Rozanov is offline

Rozanov 5150

˚̣̣̣ ꒷︶†︶꒷˚̣̣̣︶ ͡𑁬♱໒ ͡ ︶˚̣̣̣꒷︶†︶꒷ ˚̣̣̣

JUDE
MONTGOMERY

⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘

19 december ✠ 22 ✠ Port Bersea beach ✠ Jack

Jude vloekte eens binnensmonds. Hij deed hard zijn best de beste man bij te houden, maar hij was snel. Te snel voor Jude. Het zou niet lang duren voor zijn been volledig op slot zou slaan en dan was hij helemaal de pineut.
Jude fronste toen Jack antwoord gaf op een vraag welke hem niet gesteld was. Daar was hij al bang voor. Jack was ver weg. Jude bedacht zich dat Jack op de bewoonde wereld krijgen nog best een kluif kon gaan worden.
Maar hij vreesde voor wat er zou gaan gebeuren als hij hem niet zou helpen...
"Jack..." deed Jude een wanhopige poging de man te bereiken. Eigenlijk wist hij al dat het geen zin zou hebben.
Jude had uit ervaring geleerd dat het geen strak plan was om iemand zomaar aan te raken als ze zich in zo'n episode bevonden. Echter had hij zich nu kenbaar gemaakt en had Jack gereageerd. Weliswaar niet op de manier als verwacht, maar hij leek bereikbaar.
Jude deed zijn uiterste best om de haast marcherende man in te halen, en voor hem te stoppen. Hij legde voorzichtig zijn handen op zijn borst, en keek hem aan. "Jack, je moet echt even gaan zitten. Volg mij maar, oké?" sprak Jude zo duidelijk als mogelijk; hij was buiten adem. Hij vervloekte zijn toestand. Vroeger was hij nooit buitenadem, had hij een uitmuntende conditie. Nu had hij de grootste moeite met een blokje om.
Hij haakte zijn arm in die van Jack, en loodsde hem mee naar de rand van het strand. Hier waren de eerste strandtenten al volop bezig zich voor te bereiden op de stroming toeristen van die dag. Hij hield geruststellend zijn vrije hand op Jack zijn arm, in de hoop dat deze niet al te veel tegen zou stribbelen.
Jude sprak een bekende van medewerker van zijn favoriete strandtent aan. Gelukkig was deze zo vriendelijk hen toe te laten op het nog ongeopende terras. Hij zette Jack neer op een rietenstoel, en vroeg om een glaasje water voor de man.
"Jack, weet je waar je bent?" vroeg hij op een rustige, vriendelijke toon. Hij had te doen met hem. Hij was altijd zo behulpzaam en vriendelijk, hem proberen te helpen was het minste wat Jude kon doen.
"Heb je de prachtige kleuren van de zonsopgang al gezien?" vroeg hij, wijzend naar de horizon. Eén van de zoveel betoverende fenomenen op het eiland. Hopelijk zou het Jack wat rust brengen.

For those who come after

2 feb 2026 - 23:33 Hollander is offline

Hollander 12420

Sadie Arnaud
6 maand geleden • 25 • Rainbow Road Club • Minnie

De club was bomvol.
Sadie wiegde haar heupen op de maat van de muziek in de zee van zweterige lichamen. Haar vochtige krullen plakten in kurkentrekkervorm aan haar voorhoofd en haar witte tanktop was doorweekt met het kraantjeswater dat ze over zichzelf had gedumpt in een poging af te koelen. Ze had haar armen over haar hoofd geslagen terwijl de menigte de tekst meezong.

All the things she said
All the things she said
Running through my head
Running through my head

Het was lang geleden dat Sadie zich zo had losgelaten in een club - het was nog langer geleden dat de Rainbow Road Club in Port Bersea zo een succesvolle avond had georganiseerd. Ze was nog niet eens dronken.
Sadie elleboogde een weg door de menigte naar de bar, en wurmde zichzelf tussen de tooghangers tot ze met haar armen op de houten bar kon leunen. Ze begon indringend oogcontact met één van de barmedewerkers te zoeken, en dat lukte met een knipoog.
Niet veel later stond ze met een craftbier in haar hand te leunen met haar rug tegen de bar. Ze nam een slok en keek rond zich. Ze zag twee mannen innig zoenen vlak voor haar neus. Ze zag twee vrouwen dicht tegen elkaar dansen, zo dicht dat bijna elk lichaamsdeel elkaar aanraakte. Ze zag een groep vrienden, mannen en vrouwen, die met hun armen in de lucht de songteksten uit volle borst meezongen. En ze vroeg zich af hoe ze ooit had kunnen twijfelen aan haar levenslust.
En toen viel haar blik op iemand die ze hier niet had verwacht. Iemand die in de context van de club, van de queer club, uit de boot viel. Sadie draaide zich om, trok de aandacht van één van de barmensen opnieuw en bestelde een glas wijn, vooraleer ze de dansvloer doorkruiste en halt hield bij Marianne Grieves. Bleke, prachtige, koude Marianne, die er altijd uitzag alsof ze elk moment kon breken, met een gezichtsuitdrukking die zei: 'Ik breek jou eerst'. Sadie had geen idee wat Marianne hier deed, maar ze was wanhopig om erachter te komen.
Ze hield het glas wijn uit naar haar. ''Wel fuck, je ziet eruit alsof je het kan gebruiken,'' zei ze met een knipoog en hoopte dat Marianne de olijftak zou aanvaarden.

'Cause I'm feeling for her what she's feeling for me
I can try to pretend, I can try to forget
But it's driving me mad, going out of my head

[ bericht aangepast op 2 feb 2026 - 23:35 ]

kindness is never a burden.

3 feb 2026 - 0:00 Rozanov is offline

Rozanov 5150

˚̣̣̣ ꒷︶†︶꒷˚̣̣̣︶ ͡𑁬♱໒ ͡ ︶˚̣̣̣꒷︶†︶꒷ ˚̣̣̣

JUDE
MONTGOMERY

⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘

16 December 2025 ✠ 22 ✠ Port Bersea haven > The Tides ✠ Eloise & Julian ✠ Open

Jude was ingedachten al uitgelogd. Hij had vaag iets opgevangen over Eloïse haar skileraar. Hij had die pretentieuse lul nooit gemogen en hij haatte hoe hij naar zijn zus keek. Hoe vaak hij niet op het punt had gestaan om hem "per ongeluk" pootje te haken met zijn ski.
Jude was alles behalve comfortabel, zo tussen de bagage en het raam gepropt. Met dat hij zo goed als twee meter was, liep hij bij meer auto's tegen dit probleem aan. Zijn hoofd raakte het plafond, waardoor hij met een onnatuurlijke bogel moest zitten. Normaal had hij ook niet nog eens te maken met Eloïse wie zonodig haar gehele inboedel mee moest nemen.
Hij had zichzelf zo comfortabel mogelijk porberen te maken. Zolang hij maar naar buiten kon staren.
De rit duurde niet lang genoeg. Hij had heerlijk af kunnen dwalen in zijn eigen wereldje, nu werd hij weer geacht actief deel te nemen aan het gesprek.
“Ik kan er niks aan doen dat mijn ouders overtuigd zijn dat ik een regelrechte ramp ben in skiën,” klaagde zijn lieftallige zus. "Niet alleen pap en mam denken dat..." mompelde Jude. Het was misschien niet eerlijk, omdat Jude al het sporttalent van de familie leek te bezitten ~~en dat het enige was waar hij goed in leek te zijn~~. Maar het was wel erg vermakelijk om Eloïse te zien skiïen. Ze was vergelijkbaar met Bambi op het ijs. Al moest Jude toegeven dat er duidelijk verbetering was de laatste jaren. Toch was Jude er stiekem van overtuigd dat Eloïse enkel nog mee kwam om de instructeurs te versieren.
“Je bent écht te lang weggeweest, Judy. Mijn verjaardag is pas de twintigste,” merkte Julian op. Oops...
Jude beet hard op zijn onderlip. Ja, dit was genant. Hoe ging hij uitleggen dat hij zo slecht in zijn vel zat dat hij geen flauw benul had van welke dag het nu eigenlijk was.
"Je weet hoe ik ben met getallen; dyscalculie. Je wordt 32, toch?" besloot hij er maar een geintje van te maken, hopend dat de zonnestralen het schaamrood wat op zijn wangen stond enigszins zou verbloemen.
Erg veel tijd om zich uit zijn beschamende fout te praten had hij echter niet, gezien Julian één van Eloïse haar hutkoffers in Jude zijn armen drukte. "Ik zweer het, Loise, de volgende keer stuur ik je met een helikopter." Klaagde Jude, al vond hij het stiekem wel vermakelijk. Jude vroeg zich af hoe ze het wist te presteren haar koffers zo zwaar te maken. Al viel het te begrijpen met iemand wie het liefst haar outfit drie keer per dag veranderde. Soms wenste Jude dat hij iets meer van mode wist. Hij kwam niet verder dan een basic zwart shirt en als hij een erg zijn best deed, trok hij er een overhemd over aan. Eloïse was overduidelijk de fashionista van de familie. “Please, zeg dat er goede plekken zijn om te lunchen op dit eiland."
Jude stemde volledig in met zijn zus, iets wat niet vaak voor kwam. "Nou, Julie, tijd om je rol als guide te vervullen." grijnsde Jude, alvorens hij een klopje op de schouder van zijn neef gaf. Hij hoopte maar dat Julian hen naar een fatsoenlijke restaurant zou leiden, en niet naar een hipster tent waar ze enkel vegan en macrobiotische gerechten serveerden.

For those who come after

3 feb 2026 - 1:27 Rozanov is offline

Rozanov 5150

˚̣̣̣ ꒷︶†︶꒷˚̣̣̣︶ ͡𑁬♱໒ ͡ ︶˚̣̣̣꒷︶†︶꒷ ˚̣̣̣

JUDE
MONTGOMERY

⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘

2 jaar geleden ✠ 20 ✠ U.S. Army Harir Air Base, Iraq ✠ Walker

Zodra Walker zijn lippen die van Jude hadden geraakt voelde het niet langer of ze zich in een actief oorlogsgebied bevonden. Er verspreidde zich een aangenaam gevoel door zijn lichaam. Hij was bekend met het gevoel van adrenaline, maar dit exacte gevoel was nog onbekend terrein voor hem.
Toen Jude de kus verbrak, begon Walker zacht te lachen. Jude meende dat hij een hekel had aan zoetsappige dingen, maar hij kon het idee dat hij Walker zijn lachje aandoenlijk vond niet uit zijn hoofd zetten.
Walker trok hen van de grond, om zonder aarzelen een volgende kus te initiëren, iets waar Jude maar al te graag in mee ging. Inmiddels had Jude zijn handen af laten glijden tot Walker zijn middel, waar hij hem stevig vast hield. Alsof hij bang was dat Walker zomaar zou verdwijnen als hij dit niet deed.
Jude was aangenaam verrast door de tanden welke zich plots in zijn onderlip boorden; ze lieten een aangenam brandend gevoel achter. Jude zijn tong speelde vrolijk het spelletje mee, alsof deze nooit anders had gedaan. Eén ding was zeker; Walker was een goede kusser. Hij wist precies de goede knoppen in te drukken om Jude licht in zijn hoofd te maken. Om hem enkel te laten verlangen naar meer, zelfs terwijl de zoen nog gaande was.
Een verrast geluidje ontsnapte uit Jude's mond toen Walker hem tegen hem aan trok, waarna hij zijn rug iets holde nadat de warme huid van zijn onderrug in aanraking kwam met Walker zijn in vergelijking koude vingertoppen. Niets wist Jude op dit moment nog af te koelen. Hij duwde zijn heupen gewillig tegen die van Walker aan.
Jude zijn hand was afgedwaald naar die van Walker. Het was automatisch gegaan, misschien wilde hij op die manier vragen of dit echt gebeurde. Of het écht oké was dat ze dit deden. Jude wist het antwoord; nee, dat was het niet. Het was uit den boze om er een intieme relatie op na te houden met een collega. Maar het voelde zo goed, te goed om het te staken.

Dit keer was het Walker wie de kus verbrak. Jude liet een adem ontsnappen die hij al een tijdje inhield. Pas nu Walker een fractie afstand nam, merkte hij hoe gespannen zijn eigen lichaam was geweest. Jude wilde geen afscheid nemen van Walker zijn warme lichaam tegen dat van hem gedrukt. Hij voelde zich comfortabel, geborgen.
Hij werd rozig in zijn hoofd. Als zijn hart niet zo snel klopte, had hij zo in slaap kunnen vallen tegen de schouder van de man aan. Hij verstopte breed grijnzend zijn gezicht in Walker zijn nek, en lachte nu op zijn beurt zacht. Jude merkte op dat Walker heerlijk rook; naar een mix van kruiden en aardse tonen.
"Dat was onverwacht,'' Dat was een understatement. Gelukkig was Jude niet de enige wie het schaamrood op zijn wangen had staan. Jude schraapte zijn keel, wetend dat zijn volgende woorden er anders hees uit zouden komen. "Nogal," stemde hij in.
Jude streek het hemd van de man strak op de plek welke hij zojuist eigenhandig had verkreukeld, en liet vervolgens zijn hand langzaam via zijn arm naar beneden glijden. Het viel Jude op dat hij gespierd was.
Het liefst wilde hij zijn kleding van zijn lijf scheuren, zijn lippen de rest van zijn lichaam te laten verkennen, maar hij werd weer terug geroepen in het hier en nu door Walker zijn vingers welke afwezig tekeningen aan het maken waren op zijn onderrug.
Jude besefte dat hij genoot van deze aanrakingen. Hij vertelde een ieder dat hij van zijn persoonlijke ruimte genoot, en deze graag behield waar mogelijk. Maar nu wilde hij zo dichtbij mogelijk bij Walker zijn.
''Maar aangenaam.'' Jude glimlachte instemmend. "Van mij mag je vaker een mok laten vallen,"
Jude was niet thuis in aanrakingen, hij had dan ook nog nooit zo innig de behoefte gevoeld om iemand aan te raken als nu. Het leek wel of zijn vingers op de automatische piloot Walker zijn lichaam aan het onderzoeken waren.
''We zouden beter, uh- slapen, denk ik.'' merkte Walker op. "In de barakken, bedoel ik."
Jude zijn ogen vonden die van hem weer, om te bespeuren of dit daadwerklijk was wat hij wilde. Of er niet net zo'n vurig verlangen achter zijn ogen bevond als bij Jude. Hij hoopte maar dat zijn eigen teleurstelling niet te erg van zijn gezicht af te lezen zou zijn.
Zijn hand dwaalde opnieuw af naar Walker zijn gezicht, zijn duim teder over zijn wang strelend. “Ja,” zei hij hees. Hij schraapte zijn keel en liet zijn handen zakken, al kostte het moeite. “Dat lijkt me… verstandig.”
Verstandig voelde als een grap. Zijn hart bonsde nog steeds te luid in zijn borst, en hij wist niet zeker of hij nog een kus had overleefd zonder iets heel doms te doen. Iets heel doms wat hij met geen mogelijkheid uit zijn gedachten wist te krijgen.
Hij voelde geen spijt. Alleen een koortsachtig gevoel laag in zijn buik en hoog in zijn borst.
Hij stapte een halve pas achteruit, genoeg om weer adem te krijgen, maar niet genoeg om de warmte tussen hen te breken.
Jude had geen behoefte aan slaap, zeker niet met de wetenschap hoe moeilijk het straks zou worden om nog in slaap te komen. Hij wist zeker dat het een hele opgave ging zijn om Walker uit zijn hoofd te krijgen. De plekken waar hij hem had aangeraakt tintelden nog steeds na, vol verlangen. Maar hij wist ook dat het niet verstandig was dit voort te zetten, hoe graag hij het ook wilde.
"Ik zal met je meelopen," besloot Jude, in stilte hopend dat de avond hier niet zou eindigen.

[ bericht aangepast op 3 feb 2026 - 1:27 ]

For those who come after

3 feb 2026 - 13:55 Miyah is offline

Miyah 1589

TRISTAN EVERETT MONTROSE
16 december — 23 — vakantiehuis Port Bersea— With Flora

Nadat hij samen met Romée was gearriveerd en ze een sleutel hadden weten te bemachtigen, had hij zich vooral teruggetrokken in zijn kamer. Gewoon om zijn gedachten te ordenen, de reis van zich af te schudden. Maar hij kwam niet verder dan de helft van zijn koffer uit te pakken voordat hij op het bed plofte. Hij had alle gordijnen dichtgetrokken en de airco zachtjes aangezet. De koelte was aangenaam en leek zijn gedachten aan Eli en Maddy even te verdringen.
Was het wel een goed idee om hierheen te reizen? Eli en Maddy zouden er niet mee terugkomen.
Hij wilde ook heus wel een steun zijn voor de rest, maar hij betwijfelde of hij dat wel kon. Schoot hij daarin niet tekort? Op sociaal vlak was hij niet altijd even sterk en misschien was hij er emotioneel ook te veel bij betrokken.
In ieder geval had hij Eloise dichtbij, ook al hadden ze niemand nog verteld wat er tussen hen speelde. Was daar ooit een goed moment voor te vinden? Daar moest hij het nog met haar over hebben, maar hij wist zeker dat hij voor haar wilde gaan.
En dan was er nog Flora, zijn oudste en dierbaarste vriendin, die van de aardbodem leek te zijn verdwenen. Dat had pijn gedaan, ook al wist hij zonder dat ze het hoefde uit te leggen waarom. Hij wist ook niet of ze in zou gaan op zijn uitnodiging; waarschijnlijk niet, want anders had hij wel iets van haar vernomen.
Die avond was hij uiteindelijk, na veel te veel nagedacht te hebben, in slaap gevallen.
---
De volgende dag had hij een lange wandeling gemaakt en had hij na afloop een taxi teruggenomen naar het landhuis. Het voelde dubbel om iets meer van het eiland te zien. Hij kon nog steeds niet ontkennen dat Port Bersea niet prachtig was; het was een droom van een eiland. Het bleef moeilijk te verkroppen dat er zoiets duisters was gebeurd. Desondanks voelde zijn hoofd iets leger na de lange wandeling.

De banden van de taxi lieten het grind kraken vlakbij het landhuis, ze kwamen langzaam tot stilstand. Nadat hij de chauffeur had betaald en was uitgestapt, trok er een schok door hem heen zodra hij zag. Hij had niet verwacht dat ze hier toch op de stoep zou staan. Of nou ja, zittend op haar koffer.
Hij wist niet echt wat hij daarbij moest voelen. Blijdschap? Verdriet? Moest hij kwaad zijn? Kon hij überhaupt echt kwaad worden op Flora?
‘’Hey,’’ klonk haar zachte, maar al te bekende stem. ‘’lang geleden.’’ Constateerde ze.
Hij kwam voorzichtig dichterbij, alsof hij bang was dat hij haar zou wegjagen. Ook al wist hij dat dat onzin was.
‘Hey,’’ zei hij uiteindelijk ook, na een korte stilte. ‘’je hebt mijn uitnodiging dus ontvangen?’’ constateerde hij terug. Hij kon nog niet reageren op haar constatering, hij wist ook niet zo goed hoe.

"She would've made such a lovely bride, what a shame she's fucked in the head, " they said

3 feb 2026 - 17:22 Merrin is offline

Merrin 28879

marianne grieves

17 december 2025, voormiddag • 28 • walker's house • walker • open

Walker knikte traag, al kon Minnie zien dat de woorden niet echt bij hem binnen kwamen. Of misschien niet helemaal zoals zij ze bedoelde.
De begrafenis was mooi geweest. Ze meende het toen ze dat zei. Een mooi afscheid voor twee mensen die door zovelen geliefd werden. Theo en Sloane waren als een tweede set ouders voor Minnie geweest toen ze opgroeide.
'Onder meer,' antwoordde Walker cryptisch op Minnies opmerking.
Ze klemde haar handen steviger om de tas heen en bestudeerde zijn gezicht terwijl hij zich afwendde om twee glazen water te vullen. Er zat een vreemd soort onderhuidse spanning, concludeerde ze. Maar ze kon het hem niet kwalijk nemen. Ze wist hoe het voelde om niet gewild te worden, en ze wist dat Walker dat op dit eiland ook niet was.
Eigenlijk was het vreemd om hem hier te zien. Op haar territorium - ook al was het zijn huis. Ze had hem in het verleden enkel op het vasteland gezien. In haar studentenkamer, of op conferentiehotels.
'Ik ben gewoon ... Gewoon zó boos,' zei Walker toen hij de glazen op de toog zette.
Minnies blik gleed naar zijn gebalde vuisten. Ze fronste.
'En ik weet niet van waar het komt.'
Hij leek in gedachten verzonken die Minnie niet kon lezen. Ergens deed het haar pijn, maar, herinnerde ze zich eraan, het was haar keuze geweest om hem vier jaar lang te negeren.
'Ik weet niet goed wat ik ermee moet doen. Met de woede.'
Minnie wist het ook niet. Ze wist niet wat ze moest zeggen - ze had nooit iemand verloren. Of toch niemand die ertoe deed.
Ze voelde zich dan ook onwennig toen hij naar haar keek, alsof zij hem een antwoord kon bieden.
'Je voelt het toch ook? Die shift? Eerst toen die jongen aanspoelde en toen nogmaals met Theo.'
Herinneringen schoten door haar hoofd. Herinneringen van dromen en gebeurtenissen, door elkaar. Flou.
Het was lang geleden dat ze eraan gedacht had - nachtmerries van anderen die ze uit haar hoofd gezet had omdat ze anders een gevaarlijke helling zou afdalen. Een jongen en een meisje die verdronken - een paniek die zo groot was dat ze zelf wilde verdrinken. Een beschermingsdrang die ze niet kende maar die nu al maanden bij haar bleef, hoe hard ze ook probeerde om die van zich af te zetten.
Het waren maar dromen, hield ze zich voor. Het was lang geleden dat een toerist verdronken was in Port Bersea, maar het was niet alsof het nooit gebeurde. Het was normaal dat de inwoners, de mensen met wie ze in contact kwam, er nachtmerries over hadden. Het was niet meer dan dat.
Rijkelijk te laat haalde Minnie haar schouders op. 'Ik denk dat ongelukken meestal gewoon dat zijn: ongelukken. Maar ik snap dat mensen de neiging hebben om er patronen in te zien. Alsof ze een reden zoeken voor het onheil dat ze voelen.' Ze nam een slok van haar koffie en staarde naar het glas water dat Walker had neergezet, ook al had ze haar koffie toen nog niet eens aangeraakt.
Hij wilde troost, besefte ze zich plots.
Van haar?
Het was een vreemde gedachte. Minnie was geen troostend persoon.

[ bericht aangepast op 3 feb 2026 - 18:56 ]

help

3 feb 2026 - 17:44 Merrin is offline

Merrin 28879

marianne grieves

16 december 2025, middag • 28 • home • vik • closed

'Ik weet het allemaal even niet,' zei Vik verstikt.
Minnie knikte begrijpend.
'Ik weet niet eens wat ik moet voelen. Aan de ene kant vind ik het echt een laffe streek. Het is ook gewoon ... de manier waarop? Sky heeft geen woord gezegd.'
Ik hoop dat de ferry die hij genomen heeft zinkt, dacht Minnie. Ze zei het niet hardop, maar ze geloofde het wel. Lafaards verdienden niets in hun leven, vond ze. Misschien dacht ze dat omdat ze er zelf een was.
Ze luisterde terwijl Vik haar vorige avond uiteen zette en wierp er een 'je had moeten bellen!' tussendoor die niet echt leek te landen.
'Aan de andere kant lukt het ook niet echt om boos te zijn,' zei Vik na haar hele relaas.
Minnie voelde zich schuldig, omdat ze Vik niet eerder had kunnen opvangen, en kwaad - op Skyler. Die zijn zus zomaar had laten zitten. Terwijl ze het al zo moeilijk had.
'Dit jaar is echt niet voor jou hé?' mijmerde ze zacht tegen Viks blonde haren. Ze staarde naar haar vingers, die Lou tussen haar oren krabden. 'Misschien goed dat het bijna voorbij is.'
Het bleef even stil.
'Ik heb Carter gebeld,' zei Devika dan. 'Ik gokte dat jij nog zou slapen om vijf uur vanochtend.'
Minnie glimlachte toen Vik haar met die woorden tegen haar schouder stootte. 'Hij komt helpen met de organisatie van het kerstdiner en het nieuwjaarsfeest, en om een financieel plan op te zetten. Maar een expositie in de Sanctuary vind ik ook een goed idee.'
Minnie knikte, genietend van Viks gewicht tegen haar zij. Tegelijk ging een steek door haar borst heen, die ze meteen weer aan de kant duwde. 'Goed,' zei ze. 'Dan stuur ik vanavond wat mails en doe ik morgen wat telefoontjes. Ik kijk meteen ook voor die donatie - en ja, die is nodig. Het is sowieso al veel te lang geleden dat ik heb bijgedragen aan het fonds.' Ze staarde even nadenkend voor zich uit. 'Nu lijkt het me vooral belangrijk dat jij die stress even van je afzet.'

[ bericht aangepast op 3 feb 2026 - 17:44 ]

help

3 feb 2026 - 18:05 Merrin is offline

Merrin 28879

J.M. ARCHAMBEAU-STRATHWYN

^{S O U N D | L O O K}

1 0 N O VE M B E R , V O R I G J A A R |
2 1 E N 1 1 M A A N D E N
N E W L Y C E U M S O C I E T Y , M E L B O U R N E U N I V E R S I T Y
F L O R A

Het duurde twee seconden voordat Flora naar buiten gehaast kwam. Ze gaf hem niet eens de tijd om op zijn eentje in elkaar te storten.
Julian klemde zijn kiezen op elkaar toen ze - heel voorzichtig, zoals alleen Flora dat leek te kunnen - zijn blazer weer over zijn schouders hing. Voor wat voor reden dan ook. Misschien wou ze dat het duurste kledingstuk van zijn outfit ook bebloed raakte, zodat het bij de rest paste.
'Ik ben het maar.'
Lucht ontsnapte als een sis tussen zijn tanden. 'Wie anders,' mompelde hij met een halve, bittere glimlach.
Hij sloot een paar seconden zijn ogen, wachtend tot ze haar domme mond eindelijk hield.
'Ik denk dat dit niet voldoende gaat zijn en dat een ziekenhuisbezoek niet misstaat, maar om het bloeden te stelpen?'
Een oog weer open.
Ze hield een zakdoek voor hem omhoog.
Een grinnik deed zijn ribben protesteren, en ze schreeuwden luider wanneer hij traag zijn rug weer rechtte.
Hij trok de blazer weer van zijn schouders met zijn bebloede handen. Drieduizend Australische dollar in de vuilnisbak. De champagne van daarnet had waarschijnlijk niet eens zoveel gekost.
Flora stond schuin voor hem, tegen de muur geleund. Ze keek hem aan alsof hij een gewonde puppy was en de golf verachting die het bij hem opriep, deed zijn handen bijna trillen.
'Ik ben er voor je, Julie.'
Zijn gezicht was staal. Zijn stem ijs. 'Natuurlijk ben je dat.'
Geen uitbarsting. Geen stemverheffing. Zijn blik gleed verveeld naar de zakdoek en terug naar haar gezicht alsof hij naar een saaie tennismatch zat te kijken.
Een warme druppel gleed langs zijn wang naar beneden en hij vaagde hem weg met de stof van zijn blazer en haakte zijn blik in de hare. 'Voelt dat goed?'

[ bericht aangepast op 3 feb 2026 - 19:18 ]

help

3 feb 2026 - 19:16 Merrin is offline

Merrin 28879

marianne grieves

6 maanden geleden • 28 • rainbow road • sadie • closed

Naar de zee.
Een enkele zeemeeuw krijste. Het was te vroeg in de ochtend. Te donker. Het ruisen van de golven was te stil, te flou, alsof iemand buiten de lijntjes aan het kleuren was.
Donkere haren in de wind. Schimmig, alsof ze uitliep. Alsof ze een geest was die langzaamaan vervaagde.
Huilde ze?
Daar was die zeemeeuw meer.
Kort keek ze omhoog, en toen liep ze verder.
Naar de zee.

De nachtmerrie spookte al de hele dag door haar hoofd. Het had haar vroeg in de ochtend wakker gemaakt en hoewel ze de details snel vergat, bleef het gevoel. Schuld. Paniek. Rechtvaardigheid. Rust. Overweldigende leegte.
Ze had geen idee wiens droom het geweest was. Er waren te weinig aanknopingspunten geweest, maar dat was Minnie gewoon. Ze droomde de dromen van mensen met wie ze in aanraking kwam. Dat kon de bakker waar ze 's ochtends croissants ging halen zijn, of een buurmeisje dat voorbij fietste. Een toerist op het strand.
Maar deze bleef aan haar ribben plakken. Deze maakte haar lusteloos en onrustig tegelijk, alsof het haar meer wilde tonen dan het eenzame meisje op het strand alleen.
Ze had er bekend uitgezien, maar Minnie - of wie van haar droomde - had nooit haar gezicht gezien.
Ze probeerde het echt - om de dromen van zich af te zetten. Om te doen alsof ze niets gezien had, maar soms had ze het gevoel dat de dromen die ze droomde gezien wilden worden.
Ze had altijd geloofd dat de Nexus een levend iets was. Een soort god, die allen die zich aan haar onderwierpen in een bepaalde richting duwde. Die hen een gave gaf die nuttig was.
Ze had altijd geloofd dat zij de uitzondering was. Een mislukking; een zwak afgietsel van wat een Dromer zou moeten zijn.
Dat was toch wat haar ouders altijd zeiden. En die hadden altijd overal gelijk in.
Ze had zich in een weinig verhullend glitterjurkje gehesen en was afleiding gaan zoeken, toen de avond viel en het vooruitzicht aan nog zo'n droom haar deed grimassen. Ze was vaker in Rainbow Road geweest. Onder het mom van de nacht. Hier kwam toch niemand die haar kende.
Het was een makkelijke plek om los te laten. Om los te gaan. Om iemand te vinden om even mee naar huis te nemen en de dag erop weer buiten te zetten -buiten haar huis en buiten haar hart. Want ze was niet gemaakt om te blijven.
Ook nu vroeg ze zich af of blijven wel een goed idee was. Het leek alsof ze op het verkeerde moment gearriveerd was: iedereen had al iemand gevonden om enthousiast mee op de dansvloer los te gaan. Ze had de energie niet om zich ertussen te murwen en mee te doen.
Toch tikte haar voet mee op de maat van de muziek wanneer ze een tweede glas wijn binnen gespeeld had. Toch werden de randjes iets minder scherp.
Misschien moest ze gewoon naar het midden lopen en verdwijnen tussen de mensen. De menigte zou haar vast meesleuren, maakte niet uit of ze moederziel alleen was.
'Wel, fuck, je ziet eruit alsof je het kan gebruiken.'
Minnie keek verstoord op, halfweg een diepe ademhaling om zichzelf vooruit te duwen.
Een glas wijn werd haar richting uit gestoken. Minnie staarde er twee seconden naar voordat haar blik hoger ging. Ze kon de glimlach die haar mondhoeken omhoog trok niet tegenhouden.
Blijkbaar was ze toch niet de enige die nog niemand gevonden had.
'Wel, fuck,' imiteerde ze de knappe vreemdeling, 'daar heb je honderd procent gelijk in.'
Haar glimlach werd breder toen ze het glas aannam, het met een knik in de richting van de vreemdeling hief, en meteen drie grote slokken nam. Daarna stak ze het weer in haar richting. 'Ook een proefje? Of liever dansen?'

[ bericht aangepast op 3 feb 2026 - 19:17 ]

help

3 feb 2026 - 19:42 Monpress is online

Monpress 6089

༺~~Tiaki Makutu~~༻
^{^༺Jack Mckall^༻}

Pijn explodeert vanuit zijn borst. Jack hapt naar adem en verstart. De volgende stap nooit afgemaakt.
De wereld breekt open.
Meeuwen krijsen. De zee stormt in zijn oren. Het licht van de opkomende zon steekt tegen zijn netvlies. Alsof iemand het volume in één keer voorbij maximaal draait. Zijn ogen schieten alle kanten op, maar te snel om iets van de wereld vast te houden.
Hij voelt weer, maar alles is te veel.

De pijn verplaatst zich naar zijn arm. Jack doet alles in zijn macht om het niet uit te schreeuwen. Iets grijpt hem beet.
Nee.
Te laat.
Niet vast.
Niet mee.
Beelden schieten voor zijn ogen, sneller dan hij kan knipperen. Donkere paden. Klauwen die zijn kant op rijken. Haken die zich in zijn arm boren en niet meer loslaten. Jack knijpt zijn ogen dicht.
Te laat.
Het had hem vast.
Het nam hem mee.
Te laat.
Hij was te laat.
Hij voelt hoe hij wordt meegetrokken.
Klein worden.
Misschien als het focus verliest.
Onzichtbaar.
Niks laten merken.
Wordt onzichtbaar.

Jack struikelt bijna wanneer zijn voeten het de houten planken van het terras raken. Het gevoel is echt. Het geluid te hard en te dichtbij. Meer geluiden breken door de chaos: stemmen, wind, stoelen en tafels die worden verplaatst.
Te luid.
Wie ademt er zo hard.
Het mocht niks merken!
Stil.
Klein.
Onzichtbaar.

Er komt iets hards tegen zijn rug. Of hij komt tegen iets hards aan? De werkelijkheid lekt langzaam naar binnen. Vage flarden door elkaar. Woorden dringen langzaam door.
"....waar....? ....zon..." Jack duikt ineen in de stoel. Het geluid als geschreeuw in zijn oren Zijn hart probeert uit zijn ribbenkast te breken. Een ademhaling waar hij al lang en breed de controle over kwijt is. De wereld om hem heen beeft. Of misschien trilt hij? Jack duwt zijn handen tegen zijn bovenbenen. Zijn hele lichaam staat strak van de spanning. Een tevergeefse poging het te stoppen. Maar niks wil meer luisteren.
Ben stil.
Wordt klein.
Wordt onzichtbaar.
"Ssssst," siste Jack. Het licht is ondertussen genoeg om te zien hoe slecht de dokter eruit ziet. De kringen onder zijn ogen zijn donkerder dan normaal. Zijn huid is bleek en zijn lippen gebarsten.
Waarom praatte iemand?
Het zal hen vinden.
Wie ademde er zo hard?
Het is toch duidelijk waar ze zijn?
De wereld veranderd van vorm, maar het is altijd dezelfde plek.
"Ao—" Brengt hij met veel moeite uit. "Moe—" Hij snakt naar meer lucht. "moeā—"
De wereld die Jack bijna elke nacht ziet, schuift over het strand heen. Een wereld die zijn vader heel lang geleden al een naam gegeven heeft. Een wereld zonder zon.
"Duis— ter—"

[ bericht aangepast op 4 feb 2026 - 9:12 ]

Do it scared, but do it anyway.

Index RPG Actieve Topics Zoek