[RPG • 16+] Saltwater Sleep | Speeltopic 1 - Speeltopics

22 juli 2025 - 17:12 Merrin is online

Merrin 29026

Saltwater Sleep

d r e a m s d o n ' t d i e . t h e y d r o w n .

START | BABBEL 3 - 2 - 1 | SPEEL 2 - 1

CW: In deze RPG komen volwassen thema's aan bod zoals seks, grensoverschrijdend gedrag, geweld, mentale problematieken, toxische relaties en traumatische jeugdervaringen.

Port Bersea is een verborgen parel in de waters tussen Nieuw-Zeeland en Australië waar toerisme de laatste jaren stilaan meer begint te bloeien. Rijke socialites vinden er hun weg naar de Mervine Estate dat hoog in de kliffen haar best doet om bedreigde boomsoorten opnieuw voort te planten in de Mervine Sanctuary. Backpackers genieten van de prachtige natuur die overal op het eiland te vinden is: witte stranden, complexe grotten en weelderige bossen. Rijke jongvolwassenen genieten er van het florerende nachtleven in eliteclubs waar enkel de besten binnen kunnen om er hun wildste fantasieën te beleven.

Eén van die rijke jongvolwassenen was Eli Noble, student aan de University of Melbourne, die er samen met zijn vriendin Madeleine 'Maddy' Walsh de zomer van zijn leven plande nadat hij zijn studies na vijf lange jaren eindelijk had afgerond. Helaas kwam Maddy alleen terug naar het vasteland, anderhalve maand vroeger dan gepland. Twee weken na hun aankomst spoelde Eli namelijk aan op het strand van Port Bersea. Verdronken in de grotten, zeggen officiële bronnen, maar Maddy was hysterisch toen ze terugkwam. Ze vertelde hallucinante verhalen over de grotten die ze samen met Eli bezocht had - dat de Mervine Estate een groep heksen was die niets liever deed dan de gemeenschap van Port Bersea te terroriseren. Ze had het over vreemde dromen die zij en Eli deelden - dromen die niet veel later werkelijkheid werden, die haar bleven achtervolgen totdat ze zes maanden geleden zelf de dood als uitweg zocht.

Vandaag vertrekken Eli en Maddy's beste vrienden op reis naar Port Bersea om hen te eren, een jaar na Eli's dood. Sommigen van hen willen er gewoon heen om te feesten zoals hun vrienden dat gedaan zouden hebben, om hun herinnering in ere te houden. Anderen hopen te ontdekken wat er in vredesnaam aan de hand is op het kleine eiland.

Locaties

p o r t b e r s e a t o w n

Main Wharf & Ferry Dock – enige officiële toegang tot het eiland per boot.
Bersea Town Center – gezellig centrum met cafés, surfshops, een kleine markt.
The Mirage – exclusieve club op een klif, favoriet van rijke jongeren.
Tidefall – moderne villa van de Archambeau-Strathwynfamilie, niet ver van The Mirage
Sunset Hostel – waar backpackers verblijven. Dicht bij het strand.
St. Cordelia Clinic – het eilandziekenhuisje. Sommige eilandbewoners verdenken de staf van betrokkenheid bij vreemde zaken.
De oude vuurtoren – verlaten, uitzicht over het eiland. Locals zeggen dat hij 's nachts nog brandt, ook al is hij al jaren buiten gebruik.
Strandhuis 'The Tides' – groot, modern vakantiehuis met zicht op zee en directe toegang tot Siren's Shore, waar Eli en Maddy vorig jaar verbleven. Afgelegen genoeg om feestjes te houden zonder pottenkijkers.
Luxehotel 'Azure Palms Resort' – high-end hotel aan de rand van de stad, populair bij rijke toeristen, met cocktailbars, infinity pool, wellness, ... maar ook personeel dat misschien nét iets te veel weet.
Whispering Pines Trailer Park – de armere wijk waar de meeste anti-Mervine Estate Dromers wonen.
The Broken Bell – lokale bar, informeel hoofdkwartier van de Dromers.
Tempest Point – uitkijkpunt boven op de rotsen waar eilandbewoners vaak samenkomen. Wilde energie, sommigen zeggen dat je er “de dromen hoort waaien”.
Makutu Bakery – bekende bakkerij en toeristische hotspot voor het prachtige zee-uitzicht.
BerseaMovers – van oudsher een verhuisbedrijfje; inmiddels een bedrijf dat onder andere verhuist, (verkeers)hekken plaatst, sjouwt, en voor evenementen benodigd meubilair opbouwt en afbreekt. Backpackers en jongeren kunnen er beunen om een zakcentje bij te verdienen.
Bersea Beach Bar – een toeristische trekpleister op het populairste surfstrand van Port Bersea. Dure drankjes, maar wel van goede kwaliteit. Dé plek die het meest voorkomt als je 'bersea bars' zoekt op TrustPilot en waar de esthetische foto's genomen worden. Inwoners vermijden de plek liever.

n a t u u r

Mervine Estate – landgoed boven op de kliffen met botanische tuinen en verborgen droom-magiesymboliek.
Mervine Sanctuary – beschermd natuurgebied met zeldzame flora, grenst aan het landgoed.
Pulp Farms – lokale fruit-, groente- en grondstoffenboerderij begonnen als kleinschalig familiebedrijf, maar inmiddels leverancier bij veel Berseaanse horecagelegenheden. Backpackers kunnen er voor dagloon klussen doen zoals zaaien, oogsten en sproeien om hun reis verder te financieren.
Dreaming Caves – liggen aan de noordkust en bestaan uit tientallen grotten, tunnels en ondergrondse kamers. Sommige grotten zijn toegankelijk voor toeristen (via boottochtjes of wandelpaden), anderen zijn afgesloten of vergeten - waaronder de Nexus (enkel toegankelijk bij laagtij), waar Dromers worden ingewijd. Vissers spreken van een verzonken grot genaamd The Drowned Mouth, waar stemmen gehoord worden bij vloed. De grotten veranderen subtiel — dromers ervaren dat gangen zich soms anders lijken te gedragen, afhankelijk van hun mentale toestand.
Black Hollow Forest – weelderig bos met wandelpaden, sommige 'vergeten' stukken zijn niet op officiële kaarten te vinden.
Sirens’ Shore – wit zandstrand waar Eli werd gevonden. Rustig, mysterieus.

d r o o m p l e k k e n

The Lapse – een droomplek die elke dromer anders ziet, maar altijd gevuld met echo’s van overleden Dromers - waaronder ook Eli en Maddy.
The Mirror Lagoon – fysiek meer waar dromen zich soms in weerspiegelen. Dient als 'portaal' waardoorheen Dromers andere Dromers kunnen bezoeken.

Dromers, Droommagie & de Mervine Estate

d r o m e r s & d r o o m m a g i e

Dromers zijn mensen die het geheim van de grotten kennen - zowel de Inner Circle van de Mervine Estate als een groep eilandbewoners. Iedereen kan een Dromer worden als die ingewijd wordt door een andere Dromer in de Nexus van de grotten van Port Bersea. De krachten van Dromers manifesteren zich op verschillende manieren. Ze zijn allemaal in staat om elkaar in elkaars dromen op te zoeken en die dromen te beïnvloeden/beschermen van ongewenste bezoekers - sommigen zijn daar beter in dan anderen. Sommigen van hen kunnen elementen uit hun eigen dromen naar buiten trekken en fysiek manifesteren in de echte wereld. Anderen zijn in staat om mensen zomaar ineens in slaap te laten vallen en hen vast te houden in hun dromen - zonder dat die persoon doorheeft dat het een droom is. Nog anderen kunnen inbreken in het hoofd van mensen en hun diepste dromen lezen. Heel zeldzaam zijn degenen die via dromen hun eigen bewustzijn kunnen projecteren in het lichaam van een ander, en degenen die herinneringen van een ander in dromen kunnen oproepen.

m e r v i n e e s t a t e & d e i n n e r c i r c l e

De Mervine Estate is een landgoed van de familie Mervine. De familie houdt zich vooral bezig met natuuronderhoud en liefdadigheidswerk, en de Estate is populair bij een heleboel socialites. Eilandbewoners blijven er over het algemeen ver van weg; vele geruchten maken hun weg van de Mervine Estate naar de stad in het centrum van het eiland, en ze doen meer dan eens wenkbrauwen fronsen. Toch gaan de leden van de Mervine Estate gewoon hun gang. Het lijkt soms zelfs alsof ze een bepaald soort macht over het eiland hebben - en dat is ook precies het doel van de Inner Circle die aan het hoofd van de Mervine Estate staat. Zij willen het geheim van de grotten voor hen alleen, zodat zij over het eiland kunnen heersen en hun rijkdom kunnen vergroten.

e i l a n d d r o m e r s

Er zijn echter nog eilandbewoners die het geheim van de grotten kennen en die beter hun best doen om de plannen van de Mervine Estate te dwarsbomen. Een heel deel van hen is ervan overtuigd dat de Mervine Estate iets te maken heeft met de tragische dood van Eli Noble. Of zeggen ze dat alleen maar om zichzelf onschuldig te doen lijken?

Personages
i n v u l l i j s t j e

Regels

- Don't be a bitch.
- Iedereen die deelneemt, wordt ook cohost bij alle topics en draagt ook verantwoordelijkheid voor de RPG en de verhaallijn.
- Degene die een topic sluit, maakt het volgende.
- Haal in je post steeds de volgende zaken aan: personagenaam; open of gesloten scène (mogen anderen vrij inspringen of niet?); datum waarop de post plaatsvindt (voor wanneer er timeskips voorkomen maar jij nog even op een andere dag verder wil); locatie
- Post maandelijks. Na 45 dagen wordt je uit de RPG geyeet en wordt je personage een NPC.
- Parallel roleplayen mag. Wat houdt dit in? Je mag je personage in verschillende situaties op verschillende momenten schrijven, zolang je maar duidelijk aangeeft waar en wanneer die zich bevindt. Zo kun je bijvoorbeeld tegelijkertijd aan de gang gaan met een timeskip, terwijl je je vorige scène nog afwerkt. Dat hoeft uiteraard ook niet. (:
- Stel vragen als je er hebt!

Vakantieplanning

1 december 2025: Start kerst/ambachtsmarkt centrum Port Bersea
15 december 2025: Aankomst Julian, Tristan, Chae, Romée
20 december 2025: Verjaardagsfeest Julian (georganiseerd door Chae)
22 december 2025: Surfing Santas festival (benefiet surffestival door de stad)
24-25 december 2025: Mervine Christmas Party (enkel op uitnodiging)
26 december 2025: Boxing Day barbecue @The Tides (georganiseerd door de vriendengroep)
31 december 2025 - 1 januari 2025: Mervine's New Year on the Beach

Vandaag, 20 december 2025

Weer: 23°C na een dag van bijna 30°C. De lucht hangt zwaar boven de zee; de kliffen houden de abnormale hitte van overdag vast. Toch is er een zwoele zeebries.
Tijdstip: 20u12

In Port Bersea wordt vanavond niet over de uitzonderlijke hitte gesproken - de opwarming van de aarde zijn we toch al even gewoon. De zee glanst als vloeibaar zonlicht in de avondschemer en de lucht is zacht, bijna drukkend, terwijl de avond langzaam over de kliffen valt.

In The Mirage is de openbare dansvloer open zoals altijd voor wie durft te kijken, maar boven, op het balkon dat de VIP-zone vormt, wordt de echte nacht gevierd: Julian Archambeau-Strathwyns 23ste verjaardagsfeest, georganiseerd door lieftallige nicht en neef Eloise en Jude Montgomery. De Macallan en Dom Pérignon staan klaar om te vloeien alsof het niet kost. Oesters, kaviaar en luxehapjes op zilveren schalen wachten vol spanning om door luxe-escortes vermomd als bevallige serveersters te worden rondgedragen terwijl DJ's van het vasteland livesets tot diep in de nacht draaien.

Port Bersea praat er al dagen over, zeker nu het gerucht verspreid raakte dat ook de Mervines aanwezig zullen zijn. Plannen worden gesmeed om alsnog binnen te raken, want iedereen weet: rijke mensen feesten altijd beter.

Locatie: The Mirage - Bersea Cliffs Vista VIP zone
Aanvang: 21u
Dresscode: Nightfall Decadence

[ bericht aangepast op 25 feb 2026 - 22:28 ]

help

15 feb 2026 - 19:21 Lister is offline

Lister 12512

WALKER
MERVINE

Twee jaar geleden, mei • 27 • U.S. Army Harir Air Base, Iraq • Jude

CW: sexual content

Jude's shirt lag in een mum van tijd op de grond. Walker sloot zijn ogen terwijl zijn handen over Jude's borstkas, buik, zij, heupen, ruggengraat gleden. Tegelijkertijd voelde hij hoe Jude's tong zijn nek streelde. Zonder het te hoeven zien, wist hij dat hij het kantoor zou verlaten met minstens één lovebite meer dan voorheen. Walker was fan van dat woord, lovebite. Gebeten worden uit liefde, door liefde. Alsof het niet nog meer opwindend kon.
Jude's vingers treuzelden over de knoopjes van Walkers hemd, dezelfde beweging als Walker weerspiegelend. Ook hij leek toestemming te vragen om verder te gaan. Alsof Jude dat nog hoefde te vragen. Op dit punt kon hij Walker zelfs vragen om zijn schoenen schoon te maken en de man zou het zonder aarzeling doen.
In plaats van Jude die toestemming te geven, trok Walker gewoon het hele hemd over zijn hoofd en liet het over Jude's schouder vallen op de grond. Hij sloeg zijn armen rond Jude heen en liet zijn vingers zachtjes over de rug van de andere man glijden, terwijl hij zijn gezicht naar Jude's hals bracht en daar zijn lippen en warme adem over zijn huid liet strelen.
''Ik denk dat ik dit leuker vind dan het concert,'' fluisterde hij zacht, vooraleer hij Jude's mond weer met de zijne nam. Genoeg getreuzeld. Walker ene hand gleed door Jude's haar en maakte daar een vuist, waarmee hij zachtjes Jude's hoofd achteruit trok. Zijn andere hand vond de weg naar Jude's riem, en hij futselde even met riemgesp voor hij die open kreeg. Ondertussen plaatste hij natte, dwingende kussen op Jude's kaak, nek, mondhoek. Een kreun verliep zijn lippen toen hij het knoopje van Jude's broek los vingerde en hij hun heupen tegen elkaar drukte.
Hij keek op van Jude's nek, en haakte zijn ogen in die van de jongere man. Zijn hand bleef even rusten op de rand van Judes boxershort, waar hij met zijn vingers de elastische band volgde. Maar Walker zag geen twijfel in Jude's blik, enkel dezelfde lust die hij zich voelde weerspiegeld. Zijn drukte hun lippen samen en zijn hand gleed achter de elastische tailleband van Jude's boxershort.

kindness is never a burden.

15 feb 2026 - 19:50 Lister is offline

Lister 12512

Sadie Arnaud
6 maand geleden • 25 • Rainbow Road Club > buiten • Minnie

Sadie wist niet precies hoe het gebeurd was, maar ineens stond ze buiten de club, met haar leren jasje in de ene hand en Mariannes hand in de andere. Ze liet los, maar enkel om haar armen door de mouwen met sherpa-voering van het jasje te steken. De frisse winterlucht voelde aangenaam tegen Sadie's warme wangen; ze zag hoe haar adem in wolkjes de lucht in ging.
''Toen ik zei dat je me overal mee naartoe kon nemen, bedoelde ik niet meteen de koude winterlucht,'' grapte Sadie zacht, en streelde subtiel met haar hand over Marianne's arm. Ze stak haar handen in de zakken van haar jas en vond daar een pakje Marlboro en een aansteker. Sadie viste de items uit haar zak, stak een sigaret tussen haar lippen en bood het pakje aan aan Marianne, met haar hoofd lichtjes schuin en een opgetrokken wenkbrauw. Alsof ze Marianne uitdaagde. De andere vrouw zag er namelijk niet uit alsof ze ook maar ooit in haar leven een sigaret had aangeraakt. Maar het zou niet de eerste keer zijn dat Marianne haar zou verrassen.
''Ik woon hier een paar straten vandaan...'' vervolgde ze, haar ogen straalden een zekere gretigheid en plezier uit. Ze gebaarde met haar hand - de sigaret tussen haar wijs- en middelvinger geklemd - in de richting van de bloemenwinkel - en Sadie's appartementje erboven.

kindness is never a burden.

15 feb 2026 - 21:24 Lister is offline

Lister 12512

WALKER
MERVINE

17 december 2025 • 30 • Walker's huis • Minnie

Hij moest moeite doen om haar te horen. Ze fluisterde, tegen de stof van zijn hemd meer dan tegen hem. ''Ik... ik ben niet gemaakt om gelukkig te zijn, denk ik. Bij jou was ik dat wel... eventjes. Denk ik. Ondanks.... ondanks dat... dat ik...''
Walker liet zijn hand over haar haar glijden. ''Niemand is gemaakt om gelukkig te zijn, Min.''
Maar ze leek hem niet horen. ''Ik heb me erbij neergelegd, denk ik. Dat het altijd verborgen zal blijven.''
Hij zei niks meer, en ze bleven even zo staan, armen om elkaar, haar hoofd tegen zijn borst en zijn hand op haar hoofd. Hij hoorde het gekrijs van de meeuwen door het open raam, het geklotst van de golven tegen de rotsen onder het huis, het geruis van de wind door het groen rondom hen. Even werd hij getransporteerd naar Sydney, 2020. Ze lagen op een picknickkleed - beige en groen gestreept - in Centennial Park tussen de papierbast bomen. Een thermoskan koffie tussen hen; een leeg bakje waar ooit gewassen druiven in zaten. Haar hoofd op zijn schoot; hij met een boek tussen twee vingers geopend, zijn hoofd op zijn rugzak. Ze vertelde over haar favoriete kunstenaars en galerijen in de stad en hij kon niet anders dan luisteren. De meeuwen schreeuwden boven hun hoofd en de wind ritselde door de bladeren boven hun hoofden.
''We kunnen weer gelukkig zijn, Marianne,'' zei hij vervolgens. ''Hier. Samen. Niet zoals toen, maar als vrienden.'' En Devika, wilde hij zeggen, maar hield de gedachte voor zich, ik zal Devika laten zien dat dat kan.

kindness is never a burden.

15 feb 2026 - 21:48 Lister is offline

Lister 12512

WALKER
MERVINE

20 december 2025, ochtend • 30 • Strand • Jude & Julian

"Dit is Julian. Walker, Julian. Julian, Walker."
Walker brak zijn hoofd op zoek naar een herinnering waarin Jude ooit iemand met de naam Julian had genoemd. Hij kon niets bedenken. Dus kon Walker enkel de conclusie trekken dat deze Julian nieuw was. De jonge man schudde Walkers hand.
''Het was leuk je weer eens gezien te hebben, maar als je het niet erg vind gaan wij weer door." De afstand in Jude's stem brak Walkers hart. Bijna wanhopig begon hij manieren te zoeken om Jude te weerhouden te vertrekken.
''Walker Mervine.'' Walker werd uit zijn gedachten gehaald door het horen van zijn naam. De andere man, Julian, bekeek hem alsof hij een puzzel was, en Julian een paar stukjes miste. ''Dit eiland blijft haar best doen om me te imponeren.'' Walker schonk hem een zwak glimlachje, met een nieuwsgierig en wantrouwende frons tussen zijn wenkbrauwen terwijl hij de man voor zich opnam. Hij sprak alsof hij vaak het middelpunt van de belangstelling was. Alsof hij een hoge dunk van zichzelf had. Als Walker hem eerder al niet mocht, werd dat nu helemaal bevestigd. ''Je hebt Devika's glimlach.''
Walker keek toe hoe Julians hand langs Judes arm streek. Een rilling liep over zijn rug, de haartjes op zijn onderarm gingen overeind staan zoals bij een kat in het nauwe.
''Je kent mijn zus? Ze heeft nog nooit iemand met de naam Julian genoemd.'' Dus zo belangrijk zal je toch niet zijn, bedoelde Walker. Hij glimlachte gevaarlijk en zijn blik kruiste die van Jude opnieuw. Misschien was het nog niet te laat. Misschien was er een manier om Jude terug te winnen.
''Zijn jullie al lang op het eiland?'' vroeg hij, meer naar Jude gericht dan naar Julian. Jude had gezegd dat hij hier op familiebezoek was, maar meer informatie had Walker nog niet gekregen. Was hij al twee weken Jude mislopen? Het leek haast onmogelijk. Aan de andere kant had Walker zichzelf quasi opgesloten in zijn eigen huis de eerste dagen, dus misschien was het dan toch mogelijk.

kindness is never a burden.

15 feb 2026 - 22:11 Ashcroft is offline

Ashcroft 5216

˚̣̣̣ ꒷︶†︶꒷˚̣̣̣︶ ͡𑁬♱໒ ͡ ︶˚̣̣̣꒷︶†︶꒷ ˚̣̣̣

JUDE
MONTGOMERY

⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘

16 December 2025 ✠ 22 ✠ The Tides ✠ Eloise & Julian ✠

Helaas voor Jude leek Julian niet voor zijn vage excuus te vallen. Typisch. Eloise was altijd de geen geweest die hun overal uit wist te lullen, niet Jude.
'Ach nee, dan kan ik me niet voor haar uitsloven, en dat vindt ze toch zo leuk.' Jude rolde met zijn ogen. "Moedig haar vooral aan, dan kun je de volgende keer net zo goed meteen privejet sturen." klaagde hij overdreven, waarna hij Eloise liefkozend een aai over haar bol gaf. Natuurlijk voornamelijk om haar te irriteren. Nog altijd een bovenaan staande hobby van hem.
“Dat jij nou leeft op 3 shirts en anderhalf paar sokken.” beet ze haar broer toe. Jude haalde zijn schouders ongeïnteresseerd op. "Kwaliteit over kwantiteit, zus." Jude kreeg alleen al hartkloppingen bij het idee aan een shopping spree met Eloise samen met hun moeder en grootmoeder. De winkelstraten van Parijs stonden op de lijst van de plekken waar hij zich het minst graag bevond.
Het tweetal volgde hun neef naar binnen, waar het gelukkig koeler was dan buiten. Het was heet, maar niets topte de hitte van Iraq.
Julian herinnerde hen aan de laatste keer dat ze hier samen waren. Iets waar Jude niet per se actieve herinneringen aan had.
Jude luisterde met opgetrokken wenkbrauwen naar Eloise haar verhaal over plastische chirurgie. Hij was blij dat hij die conversatie had gemist. Hij was benieuwd of hun oma er ook zo over dacht bij mannen. Het enige waar ze hem tot noch toe over lastig viel was met de vraag wanneer hij nou eens een leuke vriendin mee naar huis zou nemen. Jude wist dat ze hier eigenlijk mee bedoelde dat ze binnen nu en een half jaar een uitnodiging voor een huwelijksfeest verwachtte.
'In die zweetkleren neem ik jullie helemaal nergens mee naartoe.' besloot Julian. Jude grinnikte kort, meer naar zichzelf gericht. Julian zou het mega zwaar krijgen mocht hij ooit het leger in gaan. Jude was na al die jaren tussen ploegende zwetende mannen immuun geworden voor de meeste luchtjes. En dan niet te spreken over het daadwerkelijke slagveld...
Jude volgde Julian en legde zijn hand op zijn schouder. "Als jij nu koffie voor ons zet assepoester, gaan wij ons wel even opfrissen." grijnsde hij. "Nog een dresscode op het oog? Ik wil natuurlijk niet uit de toon vallen." vroeg hij, al wisten zowel Eloise als Julian dat zijn garderobe niet uit veel speciaals bestond. Hij moest uit gaan kijken met wat hij zei, straks wilde ze nog met hem gaan shoppen.
Nadat Julian hen hun kamers had gewezen, had Jude zich snel gedouched en omgekleed naar één van de drie shirts die hij,als hij Eloise moest geloven, bij hem had.
Hij hoorde zijn maag knorren, en hoord Eloise het geen uitspreken wat hij dacht. "Jullieeeee, ik ooook. Voeder ooooons." klaagde Jude luid, terwijl hij naar Julian liep, zijn armen vast greep en hem door elkaar schudde om zijn klaagzang kracht bij te zetten.

For those who come after

15 feb 2026 - 23:37 Ashcroft is offline

Ashcroft 5216

˚̣̣̣ ꒷︶†︶꒷˚̣̣̣︶ ͡𑁬♱໒ ͡ ︶˚̣̣̣꒷︶†︶꒷ ˚̣̣̣

JUDE
MONTGOMERY

⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘

2 jaar geleden ✠ 20 ✠ U.S. Army Harir Air Base, Iraq ✠ Walker

CW: Sexual content

Jude was altijd erg onbaatzuchtig geweest, maar van Walker werd hij hebberig. Hij wilde er zeker van zijn dat hij geen centimeter van zijn lichaam oversloeg, en wilde hem helemaal voor zichzelf. Daarom begon hij ook met hem te markeren. Als het ware zijn territorium te markeren. Het maakte niet uit dat het zich op een plek bevond waar alleen hij en Walker er vanaf zouden weten. Hun eigen geheimschrift.
Hij wilde hem laten weten hoe graag hij hem wilde. Hoe ongeduldig hij stiekem was geweest. Het voelde alsof hij nu eindelijk zijn beloning in ontvangst mocht nemen.
Jude was voorzichtig, Walker beantwoordde zijn vraag door zijn hemd in een snelle beweging over zijn hoofd uit te trekken. Iets waar zijn haar van door de war raakte. De man leek met de seconde aantrekkelijker te worden.
Jude was zo gulzig bezig geweest met zijn lippen op zijn bovenlichaam planten, dat hij gewoon even op adem moest komen. Hij voelde hoe Walker zijn lippen zich weer een baan vormden naar zijn nek, en hij bewoog zijn hoofd wederom gewillig naar achter. Al zijn zintuigen stonden op scherp, en hij genoot van de aanrakingen. Hij kon het niet laten om zijn hand door het warrige haar van de man te halen.
''Ik denk dat ik dit leuker vind dan het concert,'' fluisterde Walker, wat Jude breed liet grijnzen. "Ik zit vol goede ideeën," beaamde hij, lichtelijk buiten adem. Jude zijn hoofd overspoelde van dingen die hij met Walker wilde doen. "Ik zal er persoonlijk voor zorgen dat je geen spijt krijgt dat je het mist," glimlachte hij tegen zijn lippen aan.
Het voelde alsof er een knoop was ontstaan in zijn onderbuik. Het was op zijn zachtst gezegd overduidelijk dat hij opgewonden was; zijn broek was inutssen aardig beginnen te knellen. Zijn ademhaling versnelde naarmate Walker zijn handen zich steeds dichterbij zijn kruis bevonden; een moment van ontlading toen Walker zijn heupen tegen die van hem aan drukte. Hij kon geen genoeg krijgen van de geluiden van genoegen afkomstig van Walker. Als er nog enige vorm van twijfel was geweest, was die nu weggenomen. Walker was net zo opgewonden als dat hij was.
Walker herenigde hun lippen weer, Jude beet uit ongeduld zacht op zijn onderlip. Nog nooit eerder waren zijn lippen zo aan iemand gewaagd geweest.
Walker vervolgde zijn pad, en Jude begon op zijn beurt met de man ontdoen van zijn overgebleven kleding.
Jude had weleens eerder het bed met een man gedeeld, maar hij was nog nooit eerder zodanig overspoeld met het gevoel van lust. Hij moest Walker gewoon hebben. Hij moest hem proeven. Hij moest hem voelen. Het moest gewoon. Het feit dat het gevoel geheel wederzijds leek te zijn was een sensationeel gevoel. Hij hoopte vurig dat het niet slechts een eenmalig ding zou zijn.

For those who come after

16 feb 2026 - 0:08 Ashcroft is offline

Ashcroft 5216

˚̣̣̣ ꒷︶†︶꒷˚̣̣̣︶ ͡𑁬♱໒ ͡ ︶˚̣̣̣꒷︶†︶꒷ ˚̣̣̣

JUDE
MONTGOMERY

⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘

20 December 2025 ✠ 22 ✠ Port Bersea, Beach > Koffietent ✠ Julian & Walker ✠ Playlist

Natuurlijk ging Julian het zijn persoonlijke missie maken om het Jude zo moeilijk mogelijk te maken. Hij had het liefst willen verdwijnen uit deze situatie. Hij kon wel door de grond zakken. Want wat moest hij hier ook mee aanvangen?
Als Jude geen gesprek met de man had gehad, had Julian hem waarschijnlijk geen blik waardig geschonken. Maar nu hij wist dat er spanning tussen de twee speelde, het was ook moeilijk om dat te missen, wilde hij het onderste uit de kan halen. Dat hij hem nog niet had gevraagd naar zijn favoriete kleur.
En natuurlijk had Julian zijn poging ertussenuit te knijpen volledig genegeerd en verworpen. God wat kon hij ook eigenlijk onuitstaanbaar zijn. Plots snapte Jude niet meer zo goed wat vijftien jarige Jude precies in hem had gezien.
Jude had Julian een trap tegen zijn scheen gegeven. Het liefst had hij hem een stomp tussen zijn ribben gegeven, maar hij wist zich ternauwernood in te houden. Al kwam dat meer door het feit dat Walker zijn ogen opnieuw die van hem hadden gevonden; hij keek bijna schuldig. Hij kreeg een drukkend gevoel op zijn borst. Een mix van medelijden en verlangen. Hij hoorde boos te zijn. Pis nijdig zelfs. Hij had hem maanden lang genegeerd en nu deed hij of er niets aan de hand was. Dat kon hij misschien bij een vage kennis flikken. Maar zij hadden wel iets meer met elkaar gedeeld.
Hij slikte de ontstane brok uit zijn keel met moeite weg, en wendde zijn blik snel af. Waarom had hij zo'n zwak voor hem. Voor die verdomde puppy ogen en die onschuldige, jongensachtige maar oh zo aantrekkelijke lach.
''Zijn jullie al lang op het eiland?'' zette hij de conversatie voort alsof zijn neus bloedde. Iets wat hij hem niet zo zeer kwalijk kon nemen nu zijn neef zich ertegenaan was komen bemoeien.
Jude schraapte zijn keel en moest zijn uiterste best doen niet weer zijn ogen op te zoeken. "Sinds de zestiende." antwoordde Jude zonder enige vorm van emotie, al stond zijn stem op breken. Hij wilde de vraag terug kaatsen, toen besefte hij dat Walker hem zojuist had verteld dat hij hier woonde. Oh ja. Nog zoiets van hij in de verste verte niet aan had zien komen. Alsof zijn leven nog niet vreemd genoeg was.
"Sinds wanneer woon jij hier?"

For those who come after

16 feb 2026 - 8:45 Renna is offline

Renna 3353

DEVIKA "VIK" MERVINE

20 december • 's Avonds • met Carter • Mervine Estate

Gehuld in haar Victoria’s Secret-kimono, een souvenir van een fashion show van een aantal jaar geleden, weefde Devika een voor een de gouden tinsels tussen haar haren. Nu vielen de dunne glitters haast niet op tussen haar blonde lokken, maar onder de lichten van The Mirage zouden ze bij iedere beweging een kleine schittering veroorzaken. Als ze zo graag Nightfall Decadence wilden, dan zouden ze Nightfall Decadence krijgen.
Haar outfit van de avond hing als een schaduw achter haar in de reflectie van de spiegel. Ze had gekozen voor een nachtblauwe jurk met een body gesneden uit satijn en nauwsluitende mouwen uit chiffon. Minuscuul witgouden accenten waren subtiel door de stof geweven en gaven de indruk dat de jurk bedekt was met een laagje sterrenstof. De elegante halslijn liet precies genoeg aan de verbeelding over om classy te blijven, en de stof reikte ver genoeg om het litteken op haar dijbeen te verhullen.
‘Cravin’ attention… under the disco ball,’ zong ze zachtjes mee met Miley Cyrus’ Night Crawling, terwijl ze de laatste tinsel vastknoopte en vervolgens naar de haarmousse reikte. Devika had genoeg kunnen afkijken bij haar stylisten om zelf ook een catwalk-waardige blowout te fabriceren, en met geoefende hand ging ze in de weer met stijltang en clips. Vier nummers later konden haar krullen afkoelen en begon ze aan haar make-up.
Ze had net een subtiel laagje sterrenstof op haar jukbeenderen aangebracht—glitter balm, haar favoriet voor feestjes die net dat beetje extra verdienden—toen ze Carter’s voetstappen op de gang hoorde naderen.
Hij klopte beleefd. ‘Vicky, durf je me zo mee te nemen?’
Wat een schattige vraag.
Nieuwsgierig liep Devika naar de deur en duwde hem met haar voet iets verder open om Carter te onthullen. En daar stond hij: zwart en wijnrood, zijn normaal wilde haren nu in een wetlook naar achteren en een veelvoud aan sieraden om zijn vingers en polsen. De happy-go-lucky surfer had plaatsgemaakt voor een scherpe aristocraat.
Devika liet een goedkeurende ‘Oooo!’ horen. ‘Hier durf ik het strijdveld wel mee te betreden.’ Ze trok zijn kraag hoger en liet haar blik over hem heen glijden. ‘Het mist alleen nog één ding,’ zei ze, en ze greep zijn kin vast. Met haar andere hand bracht ze de glitter balm omhoog. ‘Niet bewegen!’

≻──────────────── ⋆✩⋆ ────────────────≺

^{Playlist • Pinterest}

Dramatic

16 feb 2026 - 10:24 Lister is offline

Lister 12512

WALKER
MERVINE

Twee jaar geleden, mei • 27 • U.S. Army Harir Air Base, Iraq • Jude

Walker ritste zijn broek dicht. Hij leunde tegen de bureau in het kantoortje en keek toe hoe Jude zich aankleed - zijn slanke vingers knoopten het legeroverhemd opnieuw dicht en Walker beet zacht op zijn onderlip, want het liefst maakte hij het hele proces weer ongedaan.
''Je moet me leren hoe je dat trucje met je tanden deed,'' zei hij zachtjes, zijn stem nog een beetje hees. Zijn hand gleed door zijn haar, dat vochtig was van de zweetdruppels op zijn voorhoofd. De kleine krulletjes in zijn nek waren door het zweet meer gekruld dan normaal.
Walkers ogen gingen de kamer rond en hij vond hier en daar aanwijzingen van Jude's persoonlijke invloeden. Er stond een platenspeler op een klein dressoir, een handvol platen zaten tussen de speler en de muur geklemd. Aan de muur erboven hing een foto naast een ingelijste afdruk van Jude's prestaties en insignes. Walker duwde zichzelf van de bureau en liep rond Jude heen - zijn handen plaatste hij op Jude's heupen om langs hem te passeren, een snelle kus op diens nek - om de foto te bestuderen. Jude, een aantal jaar jonger dan hij er nu uitzag, met zijn arm rond een blond meisje die niemand anders kon zijn dan zijn zus.
Walker kruiste zijn armen over elkaar. ''Ik wist niet dat je een tweeling was,'' zei hij. Hoe kon hij dat ook weten? Ze kenden elkaar nog geen twee weken.
Zijn vingers gleden over de ruggen van de platen. Muse's Black Holes and Revelations, Metallica's S&M, Scorpions' Love at First Sting en een handvol bands waar Walker nog nooit van had gehoord. Het was niet echt Walkers ding - te veel geschreeuw, te harde gitaren - hoewel hij ook kon genieten van een stevig Muse nummer in zijn auto, ramen open, volume omhoog. Hij koos een album van een onbekende groep - op de cover stond een schedel met vleugels en de woorden Hail to the King -, plaatste de plaat op de speler, liet het pinnetje zakken en wachtte tot de eerste noten door de kamer klonken.

kindness is never a burden.

16 feb 2026 - 16:05 Merrin is online

Merrin 29026

J.M. ARCHAMBEAU-STRATHWYN

^{S O U N D | L O O K}

2 0 D E C E M B E R O C H T E N D | 2 3 | N O R T H E R N B E A C H
J U D E & W A L K E R | O P E N

'Je kent mijn zus?' reageerde Walker. 'Ze heeft nog nooit iemand met de naam Julian genoemd.' De glimlach die volgde leek een waarschuwing.
Het was bijna té makkelijk. Het kostte Julian bijna moeite om zijn gezicht in de plooi te houden, maar gelukkig was hij goed getraind. De sympathieke glimlach bleef op zijn plaats, niet eens gebroken door een antwoord, want Walker leek te opgejaagd om erop te wachten.
'Zijn jullie al lang op het eiland?' vroeg hij in wat Julian zag als een poging om beleefd te blijven.
Helaas maakte die vraag de barsten enkel groter, zeker toen Jude zijn keel schraapte en op een sober toontje 'sinds de zestiende' antwoordde.
Het begon op een slecht toneelstuk te lijken, maar Julians geïnteresseerde houding week geen seconde. Misschien omdat die ook helemaal niet gespeeld was. De hele situatie werd met de minuut interessanter.
Hij bestudeerde Judes gezicht terwijl die meteen een volgende vraag afvuurde: 'Sinds wanneer woon jij hier?'
Hij vroeg zich af hoe het mogelijk was dat Jude en Eloise ooit een baarmoeder gedeeld hadden. Misschien had Eloise destijds Judes aanleg voor sociale navigatie opgegeten - dat gebeurde blijkbaar soms bij tweelingen. Want hoewel Jude duidelijk heel hard zijn best deed om zijn houding afzijdig, bijna ongeïnteresseerd te houden en zijn stem zo monotoon mogelijk, was het gif dat in de vraagstelling zelf zat des te duidelijker.
Julian vroeg zich af of Jude zelfs doorhad hoe doorzichtig hij was - of misschien onderschatte Julian gewoonweg zijn eigen mensenkennis.
'Sinds mijn twintigste,' antwoordde Walker.
Twee seconden te laat verplaatste Julian zijn blik weer naar Walker.
'Ik ben even weg geweest. Na de dood van mijn ouders, in februari.'
Julians sympathieke glimlach veranderde in iets triesters, iets dat net wat meer empathie toonde. Hij knikte, begrijpend - en dat was niet eens zo moeilijk te faken. 'Het spijt me om dat te horen,' zei hij, maar toen hij zijn blik over Walkers gezicht liet gaan, ving iets anders zijn aandacht.
Iets dat hem zijn blik deed vernauwen en hem plots wegtrok van het gesprek waarin hij zichzelf betrokken had. Iets verschoof in zijn borstkas. Een vreemde, onaangename klik die met geweld een frons op zijn gezicht deed neerstrijken. Hij slaagde er niet in om het tegen te houden.
Ik wou hem meenemen. Bijna leek het alsof hij weer sliep. Alsof hij droomde. Eén leugen om te delen - maar hij vedronk.
Zonder iets te zeggen draaide hij zich weg van Jude. De handeling voelde mechanisch, alsof iets anders hem aanstuurde. Vijf stappen in de richting van de zee, naar dat ene punt in de verte dat zijn aandacht getrokken had.
De rotsen glinsterden in het zonlicht. Kliffen. De mond van een grot - amper zichtbaar door de golven die er nu tegenaan spatten.
Het was een kopie van wat hij in zijn droom had gezien en dat besef registreerde hij pas toen hij door de viewfinder van zijn Leica aan het kijken was. Hij was zich er niet eens bewust van dat hij die had opgediept uit zijn rugzak, dat hij de hoes en de lensdop eraf gehaald had en op gevoel de instellingen juist gezet had.
Er was een tijd geweest dat hij een lichtmeter nodig had. Nu was het intuïtie.
Eén klik. Een tweede. Verspilling, hij had geen twee exact dezelfde foto's nodig.
Nu ben jij degene die achterblijft.
Hij liet de camera zakken en het was alsof hij uit een trance kwam. Een ademhaling vulde zwaar zijn longen terwijl hij met zijn ogen knipperde. Zijn handen klikten de lensdop terug op zijn plek, ritsten de hoes over het erfstuk en stopten het terug in zijn rugzak.
Hij besefte zich dat Jude en Walker nog steeds achter hem stonden. Irritatie welde op, heel even - hij had zichzelf door melancholie laten vangen. Dat hoorde niet.
'Sorry,' zei hij luchtig. Hij draaide zich om met een verontschuldigende glimlach die breder was dan daarnet. Te zorgvuldig.
Hij tikte zichzelf mentaal op de vingers.
'Dat uitzicht,' ging hij verder met een hoofdbeweging in de richting van de kliffen, 'is gevaarlijk fotogeniek.'
Zijn blik, speels en scherp tegelijk, gleed terug naar Walker. 'Net als sommige mensen hier.' En weer naar Jude. 'Trouwens, Judy, waarom nodigen we je beste vriend niet uit voor vanavond?'

help

16 feb 2026 - 16:17 Merrin is online

Merrin 29026

Andreas Orin Mervine

S O U N D | L O O K

N I G H T F E B R U A R Y 1 2 0 1 3
1 4 A N D 4 9 W E E K S
B L A C K H O L L O W F O R E S T
T I A K I | C L O S E D

Hij was zo nerveus dat het hem bijna niet lukte om in slaap te raken. Dromen van anderen zien terwijl hij wakker was, was één ding. Maar om er recht in te duiken terwijl hij niet eens de mogelijkheid had om fysiek weg te lopen?
Andreas prees zichzelf gelukkig dat hij ten minste wel een goede lucide dromer was - dat hij toch min of meer begaafd was om dromen naar zijn hand te zetten. Hij had het echter maar een handvol keren in de droom van een ander gedaan.
Toen slaap eindelijk kwam, doemde de Mirror Lagoon rond hem op. Hij was alleen. Dat was meestal zo. Eén enkele keer had hij Magnus gezien, op de waterspiegel. Het volgende moment was hij weggezakt, iemand anders' droom in.
De Mirror Lagoon zag eruit als een vreemde versie van de Nexus. Andreas had zich vaak afgevraagd of het er voor iedereen zo uitzag, maar hij sprak er nooit over. Niet met de Mervines.
Hij zette een stap vooruit, het natte zand in. Het zoog aan zijn blote voeten, maar Andreas verzette zich ertegen. Als hij zich te snel liet meenemen, zou hij God-weet-waar landen.
Hij ging het water in - niet zoals Magnus, die erover liep alsof hij Jezus was - en ging op zoek. Naar iets kouds. Iets prikkeligs. Iets dat voelde als de echo van de droom die hij zo vaak bij Tiaki gezien had.
Toen hij het vond, focuste hij erop en liet hij het zand hem naar beneden trekken.

[ bericht aangepast op 16 feb 2026 - 16:17 ]

help

16 feb 2026 - 16:38 Zaalvoetbalclub is offline

Zaalvoetbalclub 10241

Chris Campa

19 December, 13:15 ♧ Port Bersea ♧ Bersea Beach Bar ♧ Jamie

De man fronst. Hij reageert steeds niet zoals ik denk dat hij gaat doen en dat zet me op het verkeerde been. Daardoor weet ik niet wat ik moet zeggen om de situatie zo casual mogelijk af te laten lopen. De barman zet nog een cocktail voor me neer en haalt het andere glas weg. Ik glimlach naar hem, maar weet ook dat het probleem voor me steeds groter wordt. De rekening is nu zo ver dat ik het sowieso niet kan betalen. Dertig euro heb ik nog, voor alles in december. Eten, hostelkosten, ik heb nieuwe wax nodig voor m'n board (al kan dat natuurlijk op zich nog wel even wachten), andere boodschappen - deze rekening overstijgt die dertig euro sowieso.

'Het monster deed me harder schrikken,' zegt hij zachtjes, 'en ik ben het gewoon om te hallucineren.' Alhoewel ik mijn houding neutraal kan houden, worden mijn ogen even groot. Het monster. Het wezen. Heeft hij het ook gezien? Gezamenlijke hallucinatie is voor zover ik weet geen ding. Het voelt alsof er een gat geslagen wordt in mijn maag. Ik heb juist zo mijn best gedaan mezelf ervan te overtuigen dat het allemaal onzin was.

Terwijl de gedachten opnieuw door mijn hoofd razen, maar dit keer de andere kant op, schuift de man zijn stoel achteruit.
'Dit was een slecht idee. Ik denk dat ik me ergens anders ga bezatten.'

Shit. De verbazing giert nog door mijn lijf. 'Oké, maar dan ga ik ook,' zeg ik resoluut. Ik leg zeven dollar op tafel die ik nog in mijn portemonnee had zitten en til mijn surfboard op. Ik knik naar de barman dat hij de rest betaald en blijf in de geïmproviseerde ingang staan, te verdwaasd om niet op de man voor me te wachten. Het zand voelt warm aan mijn voeten, de zee ruist op de achtergrond door alsof er niks aan de hand is.

Tijd voor koffie.

16 feb 2026 - 17:53 Monpress is online

Monpress 6132

Carter Nathaniel ~~Mervine~~ Beck
^{Carter Nathaniel Mervine Beck}

≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋
^{^{≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋}}

De goedkeuring was direct hoorbaar in Vik's stem en een vlaag trots trok door zijn hard. Had hij tenminste niet voor niks z'n best gedaan op de outfit.
"Mooi zo," Zijn ogen gleden eveneens over haar jurk die hij net in de spiegel kon zien en vervolgens over de manier waarop ze haar haar en make-up gedaan had. Carter floot een keer.
"Dat van jou staat ook niet verkeerd," zei hij met een knipoog. Ze zag er goed uit. De kleur en het model sierde haar lichaam voor zover hij het kon zien en de rest maakte het plaatje af. Carter wist dat hij niet op die manier naar zijn nichtje keek, maar anders... Rustig liet hij Vik aan zijn kleding frutsen. Hij was het wel gewend dat iemand er iets anders van vond dan hij. Maar toen ze zijn kin pakte en zomaar met iets glimmends naar zijn gezicht ging, pakte hij toch haar handen. Die werden op een afstand gehouden.
"Ho even," zei hij, al zat er geen schrijntje hostiliteit in zijn stem. "Dat gaan we dus niet zomaar doen." Hij had grenzen, gegeven niet zoveel, maar toch!
"Kijk, make-up vind ik prima." Het zou echt niet de eerste keer zijn dat hij met een wing en oogschaduw over straat ging. "Maar glitter gaat mij echt te ver." Een speelse glimlach trok over zijn gelaat. Waarom was glitter nu niet levensbedreigend? Dan had hij kunnen zien wat Vik verder van plan was en daarop kunnen inspelen. Eén ding wist hij echter zeker: Als Vik echt graag glitter op z'n gezicht wilde, kwam ze wel met een manier om dat te doen.

24 ⎔ Atleet en onderzoeker
20 december ⎔ Avond ⎔ Vik's slaapkamer
Vik ⎔ Open

≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋
^{^{≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋}}

[ bericht aangepast op 17 feb 2026 - 18:46 ]

Do it scared, but do it anyway.

16 feb 2026 - 18:23 Monpress is online

Monpress 6132

༺~~Jack Mckall~~༻
^{^༺Tiaki Makutu^༻}

De hele conversatie ging nogmaals door zijn hoofd. Steeds opnieuw trok hij zijn shirt uit en greep Andreas hem vast. De warmte en de irritatie brandde nog steeds op zijn huid. Stevige armen om zijn schouders. Tedere vingers tegen zijn wang. Had hij wel het goede gezegd? Zou Andreas hem niet gewoon aan de kant zetten nu hij het wist? Tiaki hoorde de deur open gaan. De geïrriteerde stemmen van zijn vader en zijn opa. De bedarende woorden van zijn moeder. Niemand opende zijn deur om te kijken of hij al sliep. Niemand riep een slaap lekker.
De sterren op zijn plafond waren ondertussen te oud om nog licht te geven. Ooit bedoeld om slapen makkelijker te maken, maar niemand had in al die jaren de moeite genomen ze te vervangen. Net als elke avond telde hij de punten van elke ster en de ringen van elke planeet. Hij wist dat hij alleen maar hoefde te wachten. Hoe graag hij ook wakker wilde blijven, slaap wist hem uiteindelijk altijd te vinden. Misschien was dat nog een bijwerking van zijn gave? Tiaki wist het niet. Uiteindelijk trokken de stemmen weg. Er werd vannacht maar met één deur geslagen.

Het strijdtoneel wisselde. De simpele slaapkamer vervormde. Muren trokken uiteen en de sterren verdwenen voor een pikzwarte nacht. Bomen doemde op terwijl Tiaki zich bewust werd. Stronken reikten naar de hemel, knoesten vormden de akeligste gezichten en takken sloten elke weg naar vrijheid af. Harde wind gierden door het bos. Elke tak en elke stronk bewoog erratisch. Het gekraak ervan zo hard dat de wereld open leek te breken. Lange klimplanten sloegen steeds opnieuw tegen hem aan. Tiaki wist niet meer waar hij moest kijken, alles ging te snel en te hard om het goed te kunnen volgen. Steeds dook er een nieuw gezicht op, elke keer enger dan de vorige. Hij zakte naar de grond, zijn armen om zijn hoofd geslagen, ogen dicht. De vloer bleef maar bewegen. Insecten krioelden rond zijn voeten, zijn huid het perfecte doelwit om zich in vast te bijten. Ondertussen wist hij wat hij moest doen. Ze van zich af slaan had geen zin, meer en meer zouden er blijven komen. Rennen had geen zin, het bos zou nooit open breken. Het enige wat hij kon doen was wachten. Het monster zou komen. Dat zou hem wakker maken zodat hij het nog een keer zou zien.

15 ⸙ High school student
February 1st 2013 ⸙ Night
Tiaki's dream
Andreas ⸙ Closed

[ bericht aangepast op 16 feb 2026 - 20:11 ]

Do it scared, but do it anyway.

16 feb 2026 - 19:21 Lister is offline

Lister 12512

WALKER
MERVINE

20 december 2025, ochtend • 30 • Strand • Jude & Julian

De zestiende. Helemaal niet lang dus. Walker slaakte bijna een zucht van opluchting.
"Sinds wanneer woon jij hier?" kaatste Jude terug.
Walker vroeg zich af hoe lang ze dit spelletje nog gingen volhouden. Het begon bijna op een ondervraging te lijken.
''Sinds mijn twintigste,'' antwoorde hij, maar betwijfelde of dat het antwoord was waar Jude om vroeg. Hij bedacht zich ook dat hij dat waarschijnlijk al ooit aan Jude had verteld, mogelijks zonder al te veel details. Hij kon het de andere man in ieder geval niet kwalijk nemen, want Walker was al lang nogal beschermend over het eiland. ''Ik ben even weg geweest. Na de dood van mijn ouders, in februari.'' Zijn ogen smeekten Jude bijna om het te begrijpen. Hij wist dat hij hem veel meer dan deze schrale uitleg verschuldigd was, maar dit was geen gesprek om tussen koffievlekken en nieuwe liefdes te voeren.
Het was Julian die als eerste antwoordde: ''Het spijt me om dat te horen.''
Walker trok een wenkbrauw op naar de man, en spiegelde diens knikkende beweging. Als een soort erkenning, maar op afstand. Want de woorden waren niet voor hem bedoeld, en wat hij ervan vond kon Walker eigenlijk heel weinig schelen. Jude, daarentegen, leek overal te kijken behalve naar Walker. En toen draaide Julian zich plots om, alsof iemand een onzichtbare knop had omgedraaid in zijn hoofd en hij al een robot een bevel gehoorzaamde. Hij haalde iets uit het tasje rond zijn schouder, maar Walker stond achter hem en zag dus niet wat het object juist was. Het sluitergeluid van een camera ging af, en Walker besefte dat Julian net een foto had genomen. Middenin hun gesprek, als je het zelf een gesprek kon noemen. Het ontging Walker niet dat Julian net een foto had genomen van de droomgrotten.
Walker keek vragend opzij naar Jude, met een blik die vroeg: 'Is dit normaal gedrag?'
''Sorry,'' Julian draaide zich weer naar hen om. ''Dat uitzicht is gevaarlijk fotogeniek.'' Alsof er niks gebeurd was. Jude wist ze in ieder geval te kiezen. ''Net als sommige mensen hier.'' Julian keek hem recht, en Walker's ogen vernauwden zich, bijna onopvallend, en een onverschillig lachje ontsnapte zijn lippen.''Trouwens, Judy, waarom nodigen we je beste vriend niet uit voor vanavond?''
Beste vriend. Walker kwam tot het besef dat Julian hiervan genoot - hoe de situatie er ook mocht uitzien voor hem. Hij wilde hem niet het genoegen geven door mee te gaan in zijn spel, maar de nieuwsgierigheid won. ''Vanavond?''

[ bericht aangepast op 19 feb 2026 - 20:17 ]

kindness is never a burden.

Index RPG Actieve Topics Zoek