[RPG • 16+] Saltwater Sleep | Speeltopic 1 - Speeltopics

p o r t      b e r s e a      t o w n Main Wharf & Ferry Dock – enige officiële toegang tot het eiland per boot. Bersea Town Center – gezellig centrum met cafés, surfshops, een kleine markt. The Mirage – exclusieve club op een klif, favoriet van rijke jongeren. Tidefall – moderne villa van de Archambeau-Strathwynfamilie, niet ver van The Mirage Sunset Hostel – waar backpackers verblijven. Dicht bij het strand. St. Cordelia Clinic – het eilandziekenhuisje. Sommige eilandbewoners verdenken de staf van betrokkenheid bij vreemde zaken. De oude vuurtoren – verlaten, uitzicht over het eiland. Locals zeggen dat hij 's nachts nog brandt, ook al is hij al jaren buiten gebruik. Strandhuis 'The Tides' – groot, modern vakantiehuis met zicht op zee en directe toegang tot Siren's Shore, waar Eli en Maddy vorig jaar verbleven. Afgelegen genoeg om feestjes te houden zonder pottenkijkers. Luxehotel 'Azure Palms Resort' – high-end hotel aan de rand van de stad, populair bij rijke toeristen, met cocktailbars, infinity pool, wellness, ... maar ook personeel dat misschien nét iets te veel weet. Whispering Pines Trailer Park – de armere wijk waar de meeste anti-Mervine Estate Dromers wonen. The Broken Bell – lokale bar, informeel hoofdkwartier van de Dromers. Tempest Point – uitkijkpunt boven op de rotsen waar eilandbewoners vaak samenkomen. Wilde energie, sommigen zeggen dat je er “de dromen hoort waaien”. Makutu Bakery – bekende bakkerij en toeristische hotspot voor het prachtige zee-uitzicht. BerseaMovers – van oudsher een verhuisbedrijfje; inmiddels een bedrijf dat onder andere verhuist, (verkeers)hekken plaatst, sjouwt, en voor evenementen benodigd meubilair opbouwt en afbreekt. Backpackers en jongeren kunnen er beunen om een zakcentje bij te verdienen. Bersea Beach Bar – een toeristische trekpleister op het populairste surfstrand van Port Bersea. Dure drankjes, maar wel van goede kwaliteit. Dé plek die het meest voorkomt als je 'bersea bars' zoekt op TrustPilot en waar de esthetische foto's genomen worden. Inwoners vermijden de plek liever. n a t u u r Mervine Estate – landgoed boven op de kliffen met botanische tuinen en verborgen droom-magiesymboliek. Mervine Sanctuary – beschermd natuurgebied met zeldzame flora, grenst aan het landgoed. Pulp Farms – lokale fruit-, groente- en grondstoffenboerderij begonnen als kleinschalig familiebedrijf, maar inmiddels leverancier bij veel Berseaanse horecagelegenheden. Backpackers kunnen er voor dagloon klussen doen zoals zaaien, oogsten en sproeien om hun reis verder te financieren. Dreaming Caves – liggen aan de noordkust en bestaan uit tientallen grotten, tunnels en ondergrondse kamers. Sommige grotten zijn toegankelijk voor toeristen (via boottochtjes of wandelpaden), anderen zijn afgesloten of vergeten - waaronder de Nexus (enkel toegankelijk bij laagtij), waar Dromers worden ingewijd. Vissers spreken van een verzonken grot genaamd The Drowned Mouth, waar stemmen gehoord worden bij vloed. De grotten veranderen subtiel — dromers ervaren dat gangen zich soms anders lijken te gedragen, afhankelijk van hun mentale toestand. Black Hollow Forest – weelderig bos met wandelpaden, sommige 'vergeten' stukken zijn niet op officiële kaarten te vinden. Sirens’ Shore – wit zandstrand waar Eli werd gevonden. Rustig, mysterieus. d r o o m p l e k k e n The Lapse – een droomplek die elke dromer anders ziet, maar altijd gevuld met echo’s van overleden Dromers - waaronder ook Eli en Maddy. The Mirror Lagoon – fysiek meer waar dromen zich soms in weerspiegelen. Dient als 'portaal' waardoorheen Dromers andere Dromers kunnen bezoeken.

d r o m e r s      &      d r o o m m a g i e Dromers zijn mensen die het geheim van de grotten kennen - zowel de Inner Circle van de Mervine Estate als een groep eilandbewoners. Iedereen kan een Dromer worden als die ingewijd wordt door een andere Dromer in de Nexus van de grotten van Port Bersea. De krachten van Dromers manifesteren zich op verschillende manieren. Ze zijn allemaal in staat om elkaar in elkaars dromen op te zoeken en die dromen te beïnvloeden/beschermen van ongewenste bezoekers - sommigen zijn daar beter in dan anderen. Sommigen van hen kunnen elementen uit hun eigen dromen naar buiten trekken en fysiek manifesteren in de echte wereld. Anderen zijn in staat om mensen zomaar ineens in slaap te laten vallen en hen vast te houden in hun dromen - zonder dat die persoon doorheeft dat het een droom is. Nog anderen kunnen inbreken in het hoofd van mensen en hun diepste dromen lezen. Heel zeldzaam zijn degenen die via dromen hun eigen bewustzijn kunnen projecteren in het lichaam van een ander, en degenen die herinneringen van een ander in dromen kunnen oproepen. m e r v i n e      e s t a t e      &      d e      i n n e r      c i r c l e De Mervine Estate is een landgoed van de familie Mervine. De familie houdt zich vooral bezig met natuuronderhoud en liefdadigheidswerk, en de Estate is populair bij een heleboel socialites. Eilandbewoners blijven er over het algemeen ver van weg; vele geruchten maken hun weg van de Mervine Estate naar de stad in het centrum van het eiland, en ze doen meer dan eens wenkbrauwen fronsen. Toch gaan de leden van de Mervine Estate gewoon hun gang. Het lijkt soms zelfs alsof ze een bepaald soort macht over het eiland hebben - en dat is ook precies het doel van de Inner Circle die aan het hoofd van de Mervine Estate staat. Zij willen het geheim van de grotten voor hen alleen, zodat zij over het eiland kunnen heersen en hun rijkdom kunnen vergroten. e i l a n d d r o m e r s Er zijn echter nog eilandbewoners die het geheim van de grotten kennen en die beter hun best doen om de plannen van de Mervine Estate te dwarsbomen. Een heel deel van hen is ervan overtuigd dat de Mervine Estate iets te maken heeft met de tragische dood van Eli Noble. Of zeggen ze dat alleen maar om zichzelf onschuldig te doen lijken?

[ bericht aangepast op 15 feb 2026 - 11:29 ]

---

help

---

Jude's shirt lag in een mum van tijd op de grond. Walker sloot zijn ogen terwijl zijn handen over Jude's borstkas, buik, zij, heupen, ruggengraat gleden. Tegelijkertijd voelde hij hoe Jude's tong zijn nek streelde. Zonder het te hoeven zien, wist hij dat hij het kantoor zou verlaten met minstens één lovebite meer dan voorheen. Walker was fan van dat woord, lovebite. Gebeten worden uit liefde, door liefde. Alsof het niet nog meer opwindend kon.       Jude's vingers treuzelden over de knoopjes van Walkers hemd, dezelfde beweging als Walker weerspiegelend. Ook hij leek toestemming te vragen om verder te gaan. Alsof Jude dat nog hoefde te vragen. Op dit punt kon hij Walker zelfs vragen om zijn schoenen schoon te maken en de man zou het zonder aarzeling doen.       In plaats van Jude die toestemming te geven, trok Walker gewoon het hele hemd over zijn hoofd en liet het over Jude's schouder vallen op de grond. Hij sloeg zijn armen rond Jude heen en liet zijn vingers zachtjes over de rug van de andere man glijden, terwijl hij zijn gezicht naar Jude's hals bracht en daar zijn lippen en warme adem over zijn huid liet strelen.       ''Ik denk dat ik dit leuker vind dan het concert,'' fluisterde hij zacht, vooraleer hij Jude's mond weer met de zijne nam. Genoeg getreuzeld. Walker ene hand gleed door Jude's haar en maakte daar een vuist, waarmee hij zachtjes Jude's hoofd achteruit trok. Zijn andere hand vond de weg naar Jude's riem, en hij futselde even met riemgesp voor hij die open kreeg. Ondertussen plaatste hij natte, dwingende kussen op Jude's kaak, nek, mondhoek. Een kreun verliep zijn lippen toen hij het knoopje van Jude's broek los vingerde en hij hun heupen tegen elkaar drukte.       Hij keek op van Jude's nek, en haakte zijn ogen in die van de jongere man. Zijn hand bleef even rusten op de rand van Judes boxershort, waar hij met zijn vingers de elastische band volgde. Maar Walker zag geen twijfel in Jude's blik, enkel dezelfde lust die hij zich voelde weerspiegeld. Zijn drukte hun lippen samen en zijn hand gleed achter de elastische tailleband van Jude's boxershort.

---

kindness is never a burden.

Sadie wist niet precies hoe het gebeurd was, maar ineens stond ze buiten de club, met haar leren jasje in de ene hand en Mariannes hand in de andere. Ze liet los, maar enkel om haar armen door de mouwen met sherpa-voering van het jasje te steken. De frisse winterlucht voelde aangenaam tegen Sadie's warme wangen; ze zag hoe haar adem in wolkjes de lucht in ging.       ''Toen ik zei dat je me overal mee naartoe kon nemen, bedoelde ik niet meteen de koude winterlucht,'' grapte Sadie zacht, en streelde subtiel met haar hand over Marianne's arm. Ze stak haar handen in de zakken van haar jas en vond daar een pakje Marlboro en een aansteker. Sadie viste de items uit haar zak, stak een sigaret tussen haar lippen en bood het pakje aan aan Marianne, met haar hoofd lichtjes schuin en een opgetrokken wenkbrauw. Alsof ze Marianne uitdaagde. De andere vrouw zag er namelijk niet uit alsof ze ook maar ooit in haar leven een sigaret had aangeraakt. Maar het zou niet de eerste keer zijn dat Marianne haar zou verrassen.       ''Ik woon hier een paar straten vandaan...'' vervolgde ze, haar ogen straalden een zekere gretigheid en plezier uit. Ze gebaarde met haar hand - de sigaret tussen haar wijs- en middelvinger geklemd - in de richting van de bloemenwinkel - en Sadie's appartementje erboven.

---

kindness is never a burden.

---

Hij moest moeite doen om haar te horen. Ze fluisterde, tegen de stof van zijn hemd meer dan tegen hem. ''Ik... ik ben niet gemaakt om gelukkig te zijn, denk ik. Bij jou was ik dat wel... eventjes. Denk ik. Ondanks.... ondanks dat... dat ik...''       Walker liet zijn hand over haar haar glijden. ''Niemand is gemaakt om gelukkig te zijn, Min.''       Maar ze leek hem niet horen. ''Ik heb me erbij neergelegd, denk ik. Dat het altijd verborgen zal blijven.''       Hij zei niks meer, en ze bleven even zo staan, armen om elkaar, haar hoofd tegen zijn borst en zijn hand op haar hoofd. Hij hoorde het gekrijs van de meeuwen door het open raam, het geklotst van de golven tegen de rotsen onder het huis, het geruis van de wind door het groen rondom hen. Even werd hij getransporteerd naar Sydney, 2020. Ze lagen op een picknickkleed - beige en groen gestreept - in Centennial Park tussen de papierbast bomen. Een thermoskan koffie tussen hen; een leeg bakje waar ooit gewassen druiven in zaten. Haar hoofd op zijn schoot; hij met een boek tussen twee vingers geopend, zijn hoofd op zijn rugzak. Ze vertelde over haar favoriete kunstenaars en galerijen in de stad en hij kon niet anders dan luisteren. De meeuwen schreeuwden boven hun hoofd en de wind ritselde door de bladeren boven hun hoofden.       ''We kunnen weer gelukkig zijn, Marianne,'' zei hij vervolgens. ''Hier. Samen. Niet zoals toen, maar als vrienden.'' En Devika, wilde hij zeggen, maar hield de gedachte voor zich, ik zal Devika laten zien dat dat kan.

---

kindness is never a burden.

---

"Dit is Julian. Walker, Julian. Julian, Walker."       Walker brak zijn hoofd op zoek naar een herinnering waarin Jude ooit iemand met de naam Julian had genoemd. Hij kon niets bedenken. Dus kon Walker enkel de conclusie trekken dat deze Julian nieuw was. De jonge man schudde Walkers hand.       ''Het was leuk je weer eens gezien te hebben, maar als je het niet erg vind gaan wij weer door." De afstand in Jude's stem brak Walkers hart. Bijna wanhopig begon hij manieren te zoeken om Jude te weerhouden te vertrekken.       ''Walker Mervine.'' Walker werd uit zijn gedachten gehaald door het horen van zijn naam. De andere man, Julian, bekeek hem alsof hij een puzzel was, en Julian een paar stukjes miste. ''Dit eiland blijft haar best doen om me te imponeren.'' Walker schonk hem een zwak glimlachje, met een nieuwsgierig en wantrouwende frons tussen zijn wenkbrauwen terwijl hij de man voor zich opnam. Hij sprak alsof hij vaak het middelpunt van de belangstelling was. Alsof hij een hoge dunk van zichzelf had. Als Walker hem eerder al niet mocht, werd dat nu helemaal bevestigd. ''Je hebt Devika's glimlach.''       Walker keek toe hoe Julians hand langs Judes arm streek. Een rilling liep over zijn rug, de haartjes op zijn onderarm gingen overeind staan zoals bij een kat in het nauwe.       ''Je kent mijn zus? Ze heeft nog nooit iemand met de naam Julian genoemd.'' Dus zo belangrijk zal je toch niet zijn, bedoelde Walker. Hij glimlachte gevaarlijk en zijn blik kruiste die van Jude opnieuw. Misschien was het nog niet te laat. Misschien was er een manier om Jude terug te winnen.       ''Zijn jullie al lang op het eiland?'' vroeg hij, meer naar Jude gericht dan naar Julian. Jude had gezegd dat hij hier op familiebezoek was, maar meer informatie had Walker nog niet gekregen. Was hij al twee weken Jude mislopen? Het leek haast onmogelijk. Aan de andere kant had Walker zichzelf quasi opgesloten in zijn eigen huis de eerste dagen, dus misschien was het dan toch mogelijk.

---

kindness is never a burden.

Helaas voor Jude leek Julian niet voor zijn vage excuus te vallen. Typisch. Eloise was altijd de geen geweest die hun overal uit wist te lullen, niet Jude. 'Ach nee, dan kan ik me niet voor haar uitsloven, en dat vindt ze toch zo leuk.' Jude rolde met zijn ogen. "Moedig haar vooral aan, dan kun je de volgende keer net zo goed meteen privejet sturen." klaagde hij overdreven, waarna hij Eloise liefkozend een aai over haar bol gaf. Natuurlijk voornamelijk om haar te irriteren. Nog altijd een bovenaan staande hobby van hem. “Dat jij nou leeft op 3 shirts en anderhalf paar sokken.” beet ze haar broer toe. Jude haalde zijn schouders ongeïnteresseerd op. "Kwaliteit over kwantiteit, zus." Jude kreeg alleen al hartkloppingen bij het idee aan een shopping spree met Eloise samen met hun moeder en grootmoeder. De winkelstraten van Parijs stonden op de lijst van de plekken waar hij zich het minst graag bevond. Het tweetal volgde hun neef naar binnen, waar het gelukkig koeler was dan buiten. Het was heet, maar niets topte de hitte van Iraq. Julian herinnerde hen aan de laatste keer dat ze hier samen waren. Iets waar Jude niet per se actieve herinneringen aan had. Jude luisterde met opgetrokken wenkbrauwen naar Eloise haar verhaal over plastische chirurgie. Hij was blij dat hij die conversatie had gemist. Hij was benieuwd of hun oma er ook zo over dacht bij mannen. Het enige waar ze hem tot noch toe over lastig viel was met de vraag wanneer hij nou eens een leuke vriendin mee naar huis zou nemen. Jude wist dat ze hier eigenlijk mee bedoelde dat ze binnen nu en een half jaar een uitnodiging voor een huwelijksfeest verwachtte. 'In die zweetkleren neem ik jullie helemaal nergens mee naartoe.' besloot Julian. Jude grinnikte kort, meer naar zichzelf gericht. Julian zou het mega zwaar krijgen mocht hij ooit het leger in gaan. Jude was na al die jaren tussen ploegende zwetende mannen immuun geworden voor de meeste luchtjes. En dan niet te spreken over het daadwerkelijke slagveld... Jude volgde Julian en legde zijn hand op zijn schouder. "Als jij nu koffie voor ons zet assepoester, gaan wij ons wel even opfrissen." grijnsde hij. "Nog een dresscode op het oog? Ik wil natuurlijk niet uit de toon vallen." vroeg hij, al wisten zowel Eloise als Julian dat zijn garderobe niet uit veel speciaals bestond. Hij moest uit gaan kijken met wat hij zei, straks wilde ze nog met hem gaan shoppen. Nadat Julian hen hun kamers had gewezen, had Jude zich snel gedouched en omgekleed naar één van de drie shirts die hij,als hij Eloise moest geloven, bij hem had. Hij hoorde zijn maag knorren, en hoord Eloise het geen uitspreken wat hij dacht. "Jullieeeee, ik ooook. Voeder ooooons." klaagde Jude luid, terwijl hij naar Julian liep, zijn armen vast greep en hem door elkaar schudde om zijn klaagzang kracht bij te zetten.

---

For those who come after

Jude was altijd erg onbaatzuchtig geweest, maar van Walker werd hij hebberig. Hij wilde er zeker van zijn dat hij geen centimeter van zijn lichaam oversloeg, en wilde hem helemaal voor zichzelf. Daarom begon hij ook met hem te markeren. Als het ware zijn territorium te markeren. Het maakte niet uit dat het zich op een plek bevond waar alleen hij en Walker er vanaf zouden weten. Hun eigen geheimschrift. Hij wilde hem laten weten hoe graag hij hem wilde. Hoe ongeduldig hij stiekem was geweest. Het voelde alsof hij nu eindelijk zijn beloning in ontvangst mocht nemen. Jude was voorzichtig, Walker beantwoordde zijn vraag door zijn hemd in een snelle beweging over zijn hoofd uit te trekken. Iets waar zijn haar van door de war raakte. De man leek met de seconde aantrekkelijker te worden. Jude was zo gulzig bezig geweest met zijn lippen op zijn bovenlichaam planten, dat hij gewoon even op adem moest komen. Hij voelde hoe Walker zijn lippen zich weer een baan vormden naar zijn nek, en hij bewoog zijn hoofd wederom gewillig naar achter. Al zijn zintuigen stonden op scherp, en hij genoot van de aanrakingen. Hij kon het niet laten om zijn hand door het warrige haar van de man te halen. ''Ik denk dat ik dit leuker vind dan het concert,'' fluisterde Walker, wat Jude breed liet grijnzen. "Ik zit vol goede ideeën," beaamde hij, lichtelijk buiten adem. Jude zijn hoofd overspoelde van dingen die hij met Walker wilde doen. "Ik zal er persoonlijk voor zorgen dat je geen spijt krijgt dat je het mist," glimlachte hij tegen zijn lippen aan. Het voelde alsof er een knoop was ontstaan in zijn onderbuik. Het was op zijn zachtst gezegd overduidelijk dat hij opgewonden was; zijn broek was inutssen aardig beginnen te knellen. Zijn ademhaling versnelde naarmate Walker zijn handen zich steeds dichterbij zijn kruis bevonden; een moment van ontlading toen Walker zijn heupen tegen die van hem aan drukte. Hij kon geen genoeg krijgen van de geluiden van genoegen afkomstig van Walker. Als er nog enige vorm van twijfel was geweest, was die nu weggenomen. Walker was net zo opgewonden als dat hij was. Walker herenigde hun lippen weer, Jude beet uit ongeduld zacht op zijn onderlip. Nog nooit eerder waren zijn lippen zo aan iemand gewaagd geweest. Walker vervolgde zijn pad, en Jude begon op zijn beurt met de man ontdoen van zijn overgebleven kleding. Jude had weleens eerder het bed met een man gedeeld, maar hij was nog nooit eerder zodanig overspoeld met het gevoel van lust. Hij moest Walker gewoon hebben. Hij moest hem proeven. Hij moest hem voelen. Het moest gewoon. Het feit dat het gevoel geheel wederzijds leek te zijn was een sensationeel gevoel. Hij hoopte vurig dat het niet slechts een eenmalig ding zou zijn.

---

For those who come after

Natuurlijk ging Julian het zijn persoonlijke missie maken om het Jude zo moeilijk mogelijk te maken. Hij had het liefst willen verdwijnen uit deze situatie. Hij kon wel door de grond zakken. Want wat moest hij hier ook mee aanvangen? Als Jude geen gesprek met de man had gehad, had Julian hem waarschijnlijk geen blik waardig geschonken. Maar nu hij wist dat er spanning tussen de twee speelde, het was ook moeilijk om dat te missen, wilde hij het onderste uit de kan halen. Dat hij hem nog niet had gevraagd naar zijn favoriete kleur. En natuurlijk had Julian zijn poging ertussenuit te knijpen volledig genegeerd en verworpen. God wat kon hij ook eigenlijk onuitstaanbaar zijn. Plots snapte Jude niet meer zo goed wat vijftien jarige Jude precies in hem had gezien. Jude had Julian een trap tegen zijn scheen gegeven. Het liefst had hij hem een stomp tussen zijn ribben gegeven, maar hij wist zich ternauwernood in te houden. Al kwam dat meer door het feit dat Walker zijn ogen opnieuw die van hem hadden gevonden; hij keek bijna schuldig. Hij kreeg een drukkend gevoel op zijn borst. Een mix van medelijden en verlangen. Hij hoorde boos te zijn. Pis nijdig zelfs. Hij had hem maanden lang genegeerd en nu deed hij of er niets aan de hand was. Dat kon hij misschien bij een vage kennis flikken. Maar zij hadden wel iets meer met elkaar gedeeld. Hij slikte de ontstane brok uit zijn keel met moeite weg, en wendde zijn blik snel af. Waarom had hij zo'n zwak voor hem. Voor die verdomde puppy ogen en die onschuldige, jongensachtige maar oh zo aantrekkelijke lach. ''Zijn jullie al lang op het eiland?'' zette hij de conversatie voort alsof zijn neus bloedde. Iets wat hij hem niet zo zeer kwalijk kon nemen nu zijn neef zich ertegenaan was komen bemoeien. Jude schraapte zijn keel en moest zijn uiterste best doen niet weer zijn ogen op te zoeken. "Sinds de zestiende." antwoordde Jude zonder enige vorm van emotie, al stond zijn stem op breken. Hij wilde de vraag terug kaatsen, toen besefte hij dat Walker hem zojuist had verteld dat hij hier woonde. Oh ja. Nog zoiets van hij in de verste verte niet aan had zien komen. Alsof zijn leven nog niet vreemd genoeg was. "Sinds wanneer woon jij hier?"

---

For those who come after