[RPG] Saltwater Sleep | Speeltopic 1 - Speeltopics

22 juli 2025 - 17:12 Merrin is offline

Merrin 28879

Saltwater Sleep

d r e a m s d o n ' t d i e . t h e y d r o w n .

Port Bersea is een verborgen parel in de waters tussen Nieuw-Zeeland en Australië waar toerisme de laatste jaren stilaan meer begint te bloeien. Rijke socialites vinden er hun weg naar de Mervine Estate dat hoog in de kliffen haar best doet om bedreigde boomsoorten opnieuw voort te planten in de Mervine Sanctuary. Backpackers genieten van de prachtige natuur die overal op het eiland te vinden is: witte stranden, complexe grotten en weelderige bossen. Rijke jongvolwassenen genieten er van het florerende nachtleven in eliteclubs waar enkel de besten binnen kunnen om er hun wildste fantasieën te beleven.

Eén van die rijke jongvolwassenen was Eli Noble, student aan de University of Melbourne, die er samen met zijn vriendin Madeleine 'Maddy' Walsh de zomer van zijn leven plande nadat hij zijn studies na vijf lange jaren eindelijk had afgerond. Helaas kwam Maddy alleen terug naar het vasteland, anderhalve maand vroeger dan gepland. Twee weken na hun aankomst spoelde Eli namelijk aan op het strand van Port Bersea. Verdronken in de grotten, zeggen officiële bronnen, maar Maddy was hysterisch toen ze terugkwam. Ze vertelde hallucinante verhalen over de grotten die ze samen met Eli bezocht had - dat de Mervine Estate een groep heksen was die niets liever deed dan de gemeenschap van Port Bersea te terroriseren. Ze had het over vreemde dromen die zij en Eli deelden - dromen die niet veel later werkelijkheid werden, die haar bleven achtervolgen totdat ze zes maanden geleden zelf de dood als uitweg zocht.

Vandaag vertrekken Eli en Maddy's beste vrienden op reis naar Port Bersea om hen te eren, een jaar na Eli's dood. Sommigen van hen willen er gewoon heen om te feesten zoals hun vrienden dat gedaan zouden hebben, om hun herinnering in ere te houden. Anderen hopen te ontdekken wat er in vredesnaam aan de hand is op het kleine eiland.

Locaties

p o r t b e r s e a t o w n

Main Wharf & Ferry Dock – enige officiële toegang tot het eiland per boot.
Bersea Town Center – gezellig centrum met cafés, surfshops, een kleine markt.
The Mirage – exclusieve club op een klif, favoriet van rijke jongeren.
Sunset Hostel – waar backpackers verblijven. Dicht bij het strand.
St. Cordelia Clinic – het eilandziekenhuisje. Sommige eilandbewoners verdenken de staf van betrokkenheid bij vreemde zaken.
De oude vuurtoren – verlaten, uitzicht over het eiland. Locals zeggen dat hij 's nachts nog brandt, ook al is hij al jaren buiten gebruik.
Strandhuis 'The Tides' – groot, modern vakantiehuis met zicht op zee en directe toegang tot Siren's Shore, waar Eli en Maddy vorig jaar verbleven. Afgelegen genoeg om feestjes te houden zonder pottenkijkers.
Luxehotel 'Azure Palms Resort' – high-end hotel aan de rand van de stad, populair bij rijke toeristen, met cocktailbars, infinity pool, wellness, ... maar ook personeel dat misschien nét iets te veel weet.
Whispering Pines Trailer Park – de armere wijk waar de meeste anti-Mervine Estate Dromers wonen.
The Broken Bell – lokale bar, informeel hoofdkwartier van de Dromers.
Tempest Point – uitkijkpunt boven op de rotsen waar eilandbewoners vaak samenkomen. Wilde energie, sommigen zeggen dat je er “de dromen hoort waaien”.
Makutu Bakery – bekende bakkerij en toeristische hotspot voor het prachtige zee-uitzicht.

n a t u u r

Mervine Estate – landgoed boven op de kliffen met botanische tuinen en verborgen droom-magiesymboliek.
Mervine Sanctuary – beschermd natuurgebied met zeldzame flora, grenst aan het landgoed.
Dreaming Caves – liggen aan de noordkust en bestaan uit tientallen grotten, tunnels en ondergrondse kamers. Sommige grotten zijn toegankelijk voor toeristen (via boottochtjes of wandelpaden), anderen zijn afgesloten of vergeten - waaronder de Nexus (enkel toegankelijk bij laagtij), waar Dromers worden ingewijd. Vissers spreken van een verzonken grot genaamd The Drowned Mouth, waar stemmen gehoord worden bij vloed. De grotten veranderen subtiel — dromers ervaren dat gangen zich soms anders lijken te gedragen, afhankelijk van hun mentale toestand.
Black Hollow Forest – weelderig bos met wandelpaden, sommige 'vergeten' stukken zijn niet op officiële kaarten te vinden.
Sirens’ Shore – wit zandstrand waar Eli werd gevonden. Rustig, mysterieus.

d r o o m p l e k k e n

The Lapse – een droomplek die elke dromer anders ziet, maar altijd gevuld met echo’s van overleden Dromers - waaronder ook Eli en Maddy.
The Mirror Lagoon – fysiek meer waar dromen zich soms in weerspiegelen. Dient als 'portaal' waardoorheen Dromers andere Dromers kunnen bezoeken.

Dromers, Droommagie & de Mervine Estate

d r o m e r s & d r o o m m a g i e

Dromers zijn mensen die het geheim van de grotten kennen - zowel de Inner Circle van de Mervine Estate als een groep eilandbewoners. Iedereen kan een Dromer worden als die ingewijd wordt door een andere Dromer in de Nexus van de grotten van Port Bersea. De krachten van Dromers manifesteren zich op verschillende manieren. Ze zijn allemaal in staat om elkaar in elkaars dromen op te zoeken en die dromen te beïnvloeden/beschermen van ongewenste bezoekers - sommigen zijn daar beter in dan anderen. Sommigen van hen kunnen elementen uit hun eigen dromen naar buiten trekken en fysiek manifesteren in de echte wereld. Anderen zijn in staat om mensen zomaar ineens in slaap te laten vallen en hen vast te houden in hun dromen - zonder dat die persoon doorheeft dat het een droom is. Nog anderen kunnen inbreken in het hoofd van mensen en hun diepste dromen lezen. Heel zeldzaam zijn degenen die via dromen hun eigen bewustzijn kunnen projecteren in het lichaam van een ander, en degenen die herinneringen van een ander in dromen kunnen oproepen.

m e r v i n e e s t a t e & d e i n n e r c i r c l e

De Mervine Estate is een landgoed van de familie Mervine. De familie houdt zich vooral bezig met natuuronderhoud en liefdadigheidswerk, en de Estate is populair bij een heleboel socialites. Eilandbewoners blijven er over het algemeen ver van weg; vele geruchten maken hun weg van de Mervine Estate naar de stad in het centrum van het eiland, en ze doen meer dan eens wenkbrauwen fronsen. Toch gaan de leden van de Mervine Estate gewoon hun gang. Het lijkt soms zelfs alsof ze een bepaald soort macht over het eiland hebben - en dat is ook precies het doel van de Inner Circle die aan het hoofd van de Mervine Estate staat. Zij willen het geheim van de grotten voor hen alleen, zodat zij over het eiland kunnen heersen en hun rijkdom kunnen vergroten.

e i l a n d d r o m e r s

Er zijn echter nog eilandbewoners die het geheim van de grotten kennen en die beter hun best doen om de plannen van de Mervine Estate te dwarsbomen. Een heel deel van hen is ervan overtuigd dat de Mervine Estate iets te maken heeft met de tragische dood van Eli Noble. Of zeggen ze dat alleen maar om zichzelf onschuldig te doen lijken?

Personages
i n v u l l i j s t j e

Regels

- Don't be a bitch.
- Iedereen die deelneemt, wordt ook cohost bij alle topics en draagt ook verantwoordelijkheid voor de RPG en de verhaallijn.
- Degene die een topic sluit, maakt het volgende.
- Haal in je post steeds de volgende zaken aan: personagenaam; open of gesloten scène (mogen anderen vrij inspringen of niet?); datum waarop de post plaatsvindt (voor wanneer er timeskips voorkomen maar jij nog even op een andere dag verder wil); locatie
- Post maandelijks. Na 45 dagen wordt je uit de RPG geyeet en wordt je personage een NPC.
- Parallel roleplayen mag. Wat houdt dit in? Je mag je personage in verschillende situaties op verschillende momenten schrijven, zolang je maar duidelijk aangeeft waar en wanneer die zich bevindt. Zo kun je bijvoorbeeld tegelijkertijd aan de gang gaan met een timeskip, terwijl je je vorige scène nog afwerkt. Dat hoeft uiteraard ook niet. (:
- Stel vragen als je er hebt!

Vakantieplanning

1 december 2025: Start kerst/ambachtsmarkt centrum Port Bersea
15 december 2025: Aankomst Julian, Tristan, Chae, Romée
20 december 2025: Verjaardagsfeest Julian (georganiseerd door Chae)
22 december 2025: Surfing Santas festival (benefiet surffestival door de stad)
24-25 december 2025: Mervine Christmas Party (enkel op uitnodiging)
26 december 2025: Boxing Day barbecue @The Tides (georganiseerd door de vriendengroep)
31 december 2025 - 1 januari 2025: Mervine's New Year on the Beach

Vandaag, 15 december 2025

Weer: 27°C, helderblauwe hemel. Vannacht wordt onweer voorspeld.
Tijdstip: 15:17

Julian, Tristan, Chae en Romée zijn zo'n 15 minuten geleden aangekomen in de haven van Port Bersea. Met hun vele koffers en tassen slenteren ze naar de glimmende zwarte taxi's die hen staan op te wachten om hen mee te nemen naar the Tides, waar ze tot halfweg januari zullen verblijven. De sfeer is een tikkeltje gelaten; de herinnering aan hun vrienden scherp in hun achterhoofd - maar niets wat een beetje meer alcohol niet kan fiksen. De meesten zijn eigenlijk al tipsy door de appetisers die ze aan boord van de ferry gehad hebben.

Ondertussen is in het dorp de kerstmarkt in volle gang, en ook de rijke stinkerds van de Mervine Estate beginnen te arriveren om alles in orde te brengen voor het benefiet-apperitiefconcert dat binnen twee uur van start gaat.

[ bericht aangepast op 4 feb 2026 - 12:47 ]

help

3 feb 2026 - 19:44 Merrin is offline

Merrin 28879

J.M. ARCHAMBEAU-STRATHWYN

^{S O U N D | L O O K}

1 6 D E C E M B E R V O O R M I D D A G | 2 2 E N 5 1 W E K E N
H A R B O U R | E L O Ï S E & J U D E | O P E N

'Je weet toch hoe ik ben met getallen,' grapte Jude. 'Dyscalculie. Je wordt 32, toch?'
Julian stuurde een fijne glimlach in Judes richting, niet overtuigd door de gekunstelde joviale toon waarop zijn neef sprak.
'Ik zweer het, Loise, de volgende keer stuur ik je met een helikopter,' sprak hij verder terwijl Julian de koffer leegde.
'Ach nee,' antwoordde Julian, over Eloïses zachte bedanking heen. 'Dan kan ik me niet voor haar uitsloven, en dat vindt ze toch zo leuk.' Hij knipoogde naar haar.
'Ik verlang echt naar een douche,' zuchtte ze terwijl ze binnengingen. 'Please, zeg dat er goede plekken zijn om te lunchen op dit eiland.'
'Nou, Julie, tijd om je rol als guide te vervullen,' voegde Jude toe met een klopje op Julians schouder.
Julian schudde geamuseerd zijn hoofd. 'Het is vijf jaar geleden dat ik hier geweest ben,' zei hij terwijl ze de omvangrijke living binnen gingen. Blijkbaar waren Romée en Tristan elders heen getrokken.
Hij zette de twee koffers die hij alvast voor Eloïse mee naar binnen genomen had neer op de grond. 'Volgens mij waren jullie er toen ook bij - of was de laatste keer met mijn veertiende verjaardag?' mijmerde hij luidop. 'God, we worden oud.' Hij schudde laconiek zijn hoofd, bestudeerde eerst Eloïse en toen Jude van top tot teen en klakte met zijn tong. 'In die zweetkleren neem ik jullie helemaal nergens mee naartoe.'
Hij draaide zich op zijn hiel en liep naar het keukeneiland aan de andere kant van de ruimte, waar een espressomachine stond.
De koffie van vanmorgen was niet voldoende geweest om hem in staat te stellen de hele dag happy family te spelen zonder op z'n minst één keer met zijn ogen te rollen, laat staan om zijn kater weg te werken.

[ bericht aangepast op 3 feb 2026 - 19:44 ]

help

3 feb 2026 - 19:52 Catmint is offline

Catmint 8044

FLORA
^{^{^{Florence Antoinette Idris}}}

Vibes ✧ Playlist

INNOCENT FLOWER 🙥 23 🙥 16 DECEMBER 🙧 THE TIDES 🙧 TRISTAN

De verlichting van het huis was aangesprongen toen het beweging had gedetecteerd en ze kon Tristan prima zien, ondanks dat de zon bijna onder was.
Stiekem was ze een beetje opgelucht dat Tristan hier voor haar stond en niet Julian. Ondanks dat ze ook hem pijn had gedaan met haar plotse vertrek zonder enige vorm van uitleg, was ze er zeker van geweest dat hij milder zou reageren dan Julian.
Julian’s passieve agressiviteit – of soms niet in passieve vorm – was te verwachten. Een kil, ijzig antwoord op haar komst, misschien nog wel gehuld in een amicale begroeting alsof ze nooit weggeweest was. Ondanks dat ze wist wat haar te wachten stond, had ze zichzelf hier nog niet voldoende op voorbereid merkte ze nu.
Langzaam kwam Tristan dichterbij gelopen, een aarzeling in zijn stap. Was hij bang om haar aan te spreken? Ze zou het hem niet eens kwalijk kunnen nemen na haar onbezonnen idee om zonder pardon naar Chester te vliegen en hem pas daar in te lichten van wat ze ging doen.
Toch stond hij uiteindelijk recht voor haar. Een licht ongemakkelijke sfeer hing tussen hen in.
Het bleef even stil en ze was ergens toch bang dat hij om zou draaien, naar binnen zou wandelen zonder iets te zeggen en haar hier gewoon zo zou laten staan. Wat ze zou verdienen, om eerlijk te zijn.
“Hey,” verbrak hij de stilte, “je hebt mijn uitnodiging dus ontvangen?”
Flora knikte. Ze leek haar haar woorden verloren te zijn aan het koele zeebriesje dat langs hen trok. Het ongemak begon wat weg te trekken, al wist ze nog niet zo goed wat ze moest zeggen.
Iets in haar wilde zichzelf verontschuldigen, opnieuw en opnieuw, en alles vertellen tot ze niet meer kon en alles er eindelijk uit was, maar ze mocht niet breken.
Ze wilde niet breken.
“Ik wist eigenlijk niet of ik moest komen,” biechtte ze op. “Maar iets in me zei dat ik toch moest komen.”
Ze had haar woorden zo zorgvuldig mogelijk gekozen. Het was niet per se iets geweest, maar iemand die de knoop om te komen had doorgehakt voor haar. Waardoor de twijfel alleen maar meer aan haar knaagde, want dat was waarschijnlijk zijn bedoeling niet geweest. “Als jullie me liever niet hier hebben, zoek ik wel een hotel of ander soort slaapplaats, hoor. Ik kan begrijpen dat jullie niet per se op mij zitten te wachten na mijn abrupte vertrek.” Hoe graag ze bij de groep wilde zijn vanwege de gelegenheid van dit reisje, besefte ze zich dat het misschien niet gepast zou zijn als ze hier zomaar zou verblijven.
Ze haalde een keer diep adem. Eén keer wilde ze het zichzelf toestaan te zeggen. “Het spijt me, overigens, dat ik jullie niks heb verteld.”
Ik wilde wel, maar ik durfde niet, wilde ze toevoegen, maar ze hield zichzelf net op tijd in. De woorden waren oprecht en kwamen uit haar hart, waardoor de rest wilde volgen zo hard als dat het kon. Waar ze daarnet geen woorden had die wilden komen, stonden ze nu paraat om te vloeien tot ze niet meer kon praten.
Ze wist nog steeds niet hoeveel haar ouders konden achterhalen en ieder detail dat ze liet glippen was er een te veel. Elk splintertje van haar leven in Chester wat ze konden bemachtigen kon tegen haar gebruikt worden, en ze was nog niet klaar om hen onder ogen te komen. Zeker niet klaar voor wat haar te wachten zou staan, wat haar vader voor haar had bedacht.
Met alle dingen die ze wilde zeggen, voelde ze de emoties ook arriveren. Tranen prikten achter haar ogen, een subtiel signaal dat ze zichzelf bij elkaar moest houden voordat ze uiteen zou vallen hier voor Tristan’s ogen.
Ze rechtte haar rug en toverde een glimlach op haar gezicht, een zielige poging de gedachten en emoties van haar af te schudden. “Maar ik heb jullie wel ontzettend gemist,” voegde ze er nog aan toe. Pure waarheid, al hoopte ze dat het niet als vleierij over zou komen.
Afwachtend keek ze Tristan aan, of ze opnieuw een taxi moest bellen of niet.

· · ─────── ·🙥· ─────── ·✦· ─────── ·🙧· ─────── · ·

It finally happened - I'm slightly mad! ~ Queen

3 feb 2026 - 21:45 Hollander is online

Hollander 12419

WALKER
MERVINE

Twee jaar geleden • 27 • U.S. Army Harir Air Base, Iraq • Jude

Walker leunde tegen Jude's hand, vooraleer de andere man zijn handen naast zijn lichaam liet vallen. De plotselinge afwezigheid van Jude's warme huid bezorgde Walker rillingen over zijn rug. Walker plaatste zijn eigen handen op de kast toen Jude een stap achteruit deed. Hij klemde zijn vingers over de rand van het hout en kneep tot zijn kneukels wit zagen. Hij hoopte dat de bult in zijn broek niet zo opvallend was als hij dacht.
''Ja. Dat lijkt me… verstandig,'' zei Jude hees. Alsof Walker nog niet opgewonden genoeg was. Hij vroeg zich af hoe Jude's stem klonk vroeg in de ochtend, als hij net wakker was.
"Ik zal met je meelopen.''
Walker twijfelde. Niet dat hij het voorstel niet apprecieerde - hij vond het bijna aandoenlijk zelfs - maar enerzijds dacht Walker dat eenieder die hen nu zou tegenkomen en hun rode wangen en donkere ogen zou zien, scheef zou kijken, en anderzijds leek een beetje afstand tussen hen niet slecht. Hij zou Jude liever niet bespringen voor de neus van de commandant.
''Misschien is het beter dat we na elkaar gaan.'' Hij nam Jude's hand in de zijne en kneep zachtjes. ''Stel dat iemand ons ziet. Ik houd dit, wat dit ook is, liever geheim.'' Hij wilde eraan toevoegen dat hij liever niet verrot geslagen zou worden, of gedropt in de woestijn als straf, maar liet de stilte tussen hen voor zich spreken.
Walker keek terug naar de scherven op de grond, het theezakje verschrompeld onder de groeven van zijn legerlaarzen. Zwijgend ruimde hij de scherven op. Hij wierp een blik op de klok. 0345. Walker's wekker - want hij had een wekker - ging af om 0700. Meetingen met de andere krijgsauditoren. Hij keek er nu al tegenop.
Toen de ruimte er weer uitzag zoals eerder, liep Walker naar Jude en sloeg opnieuw een arm rond de middel van de man. Hij drukte een korte, snelle zoen op Jude's lippen en grijnsde. ''Tot snel.'' Hij knipoogde, liep het gebouw uit en spoedde zich naar zijn slaapplek - waar hij de rest van de nacht wakker bleef tot zijn wekker trilde.

kindness is never a burden.

3 feb 2026 - 22:18 Renna is offline

Renna 3245

DEVIKA "VIK" MERVINE

≻──────────────── ⋆✩⋆ ────────────────≺

Golden Girl • 17 december • afternoon • met Carter • Mervine Estate

Carter lachte om haar casino-plan. ‘Mijn geld, ho maar. Maar fraude is helemaal prima?’
‘Gestolen dingen hebben gewoon nét dat beetje extra,’ legde Devika uit, wijselijk knikkend. ‘Net als eten. Sushi van Skyler’s bord smaakte ook altijd lekkerder dan dat wat er op mijn bord lag.’
Zijn naam in haar mond gaf nu alleen een bittere nasmaak, maar dat terzijde.
Alsof Carter het aanvoelde, had hij zijn volgende grijns al klaar. ‘Verjaardagsfeestje crashen, altijd leuk! Al kan dat natuurlijk niet zonder cadeautje. Weet je nog wat er vroeger bij ons bij de trap stond? Volgens mij hebben we dat nog steeds ergens in een opslagloods staan.’
Devika grinnikte. ‘Dan is dit meteen de laatste keer dat we worden uitgenodigd denk ik, maar dat is alleen maar mooi.’ Des te sneller Julian Archambeau-Strathwyn weer van haar eiland zou verdwijnen, des te beter.
Carter ging comfortabel zitten en gaf haar de update over zijn leven die ze nog van hem tegoed had. ‘Mijn leven gaat eigenlijk op rolletjes,’ zei hij. ‘Maar klopt, ik heb voor nu mijn wedstrijden even op pauze gezet. Het komt niet door ma hoor.’ Het kwam er gehaast uit. ‘Zij heeft volgens mij toch eindelijk door dat ik een grote jongen ben met een eigen leven en dat alleen maar constant op mijn magie vertrouwen gewoon niet altijd een goed idee is.’
Devika lachte zacht. ‘Zou eens tijd worden. Je hebt er lang genoeg last van gehad.’
Het had haar in ieder geval haar favoriete neef gekost voor een tijd.
‘Ze is eindelijk wat rustiger aan gaan doen en denkt na over pensioen,’ ging Carter verder. ‘Niet dat ik dat kan geloven, volgens mij kan ze echt nog geen uur iets doen zonder zich ergens mee te bemoeien.’
Haar mondhoek kroop omhoog. De dag dat Tante Sienna ergens geen mening over had was de dag dat ze was gaan hemelen. Er waren vaak genoeg conflicten geweest tussen haar en Sloane, of het nu ging over hun verschillende opvoedstijlen of de decoratie van hun binnenplaats of wat dan ook.
Carter begon te stralen toen hij vertelde over zijn werk. ‘Afgelopen jaar had ik een super interessant project in Hawaii en eentje in Sri Lanka,’ vertelde hij. ‘En ik ben ook meer bezig met het regelen van beursaanvragen waar veel tijd in gaat zitten om dat allemaal goed te doen.’
‘Wat een eer dat Mister Worldwide tijd vrij kon maken om mijn nederige eilandje te bezoeken,’ grapte Devika, maar de lichtheid van haar stem liet wel degelijk merken dat ze dankbaar was voor zijn komst. Ademen ging inmiddels weer een stukje gemakkelijker. ‘Je hebt weer bijzondere dingen meegemaakt, als ik het zo hoor. En als je het surfen mist, het Surfing Santa’s festival is volgende week.’ Ze knipoogde. ‘Dan kan je iedereen eens laten zien wat écht surfen is.’

≻──────────────── ⋆✩⋆ ────────────────≺

^{Playlist • Pinterest}

[ bericht aangepast op 3 feb 2026 - 22:24 ]

Dramatic

4 feb 2026 - 10:48 Monpress is online

Monpress 6089

Carter Nathaniel Mervine-Beck
^{Carter Nathaniel Mervine-Beck}

≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋
^{^{≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋}}

Aandachtig luisterde Carter naar de plannen die Sadie bedacht. Haar enthousiasme werkte aanstekelijk voor de surfer en hij ging helemaal mee in haar aantekeningen. Soms had hij een aanmerking over de opzet of een bepaalde plant die hij niet of juist wel mooi vond, maar hij liet haar vooral haar gang gaan. Pas toen ze zelf pauzeerde en even naar achter liep, viel het hem op dat de winkel voller begon te raken.
"Ah sorry ik hou je van je klanten!" zei hij verontschuldigend toen ze weer terug was. "Maar volgens mij hebben we alles nu wel, toch?" Hij keek nog een keer naar de tekening die Sadie gemaakt had.
"En anders heb ik de volste vertrouwen in je dat je er iets moois van maakt." De bloemiste wist sowieso beter hoe ze dit alles vorm kon geven dan hij dat ooit zou doen. Carter pakte zijn telefoon om wat foto's te maken als referentie. Een knorrend geluid klonk vanuit zijn maag toen hij de tijd zag.
"Wat zijn tegenwoordig dé plekken om iets te eten hier?" vroeg hij terwijl hij kort zijn arm tegen zijn buik hield in de hoop het geluid te stillen. Zijn telefoon werd verruild voor een creditcard terwijl hij naar de kassa gebaarde. Het maakte hem niet zoveel uit of hij nu ter plekke moest betalen of een factuur onder zijn neus gedrukt kreeg, maar één ding was zeker: Zijn naam zou onder deze order komen te staan.

24 ⎔ Atleet en onderzoeker
18 december ⎔ Afternoon
Lilly Pilly
Sadie ⎔ Open

≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋
^{^{≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋}}

[ bericht aangepast op 4 feb 2026 - 10:48 ]

Do it scared, but do it anyway.

4 feb 2026 - 12:07 Monpress is online

Monpress 6089

Carter Nathaniel Mervine-Beck
^{Carter Nathaniel Mervine-Beck}

≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋
^{^{≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋}}

"Jou Mister Worldwide moet na z'n vakantie gewoon weer aan het werk." Nep-chagrijn klonk volop door zijn stem. Carter hield van zijn werk en was niet van plan dat zomaar stop te zetten, ook al had hij het absoluut niet nodig. Het was goed dat Vik weer kon lachen. Natuurlijk was het allemaal niet ineens magisch opgelost, maar er was vooruitgang.
"Dat kan ik die arme eiland-zieltjes toch niet aandoen?" Hij was het traditionele surffestival helemaal vergeten. "Nu hebben ze nog hoop dat ze iets kunnen winnen. Dat zal ik niet van ze afpakken." Dat was absoluut de enige reden voor hem om niet mee te doen.
"Maar goed, whoosh!" Carter maakte een wegjagend handgebaar in haar richting. "Tijd voor jou om mijn kamer uitgebonjourt te worden. Ik heb nog dingen om te regelen voor het avondeten." Carter moest een gaap onderdrukken. Jetlag was nog steeds aanwezig, zelfs na zoveel vluchten elk jaar.

Carter viel op z'n bed toen Vik zijn kamer uit was en hij de deur achter haar gesloten had. Vermoeidheid begon nu toch wel in te zetten na zoveel gereis in de afgelopen dagen. Zeker met alles dat Vik hem verteld had. Even bleef hij liggen terwijl hij alles liet inzinken voordat hij zijn telefoon pakte en een nummer intypte.
"Goedemiddag Hayden," zei hij tegen de oudere man aan de andere kant van de lijn. "Sorry voor het spontane telefoontje, maar ik heb een paar dingen." Natuurlijk vond de man het geen enkel probleem dat Carter belde, het was immers zijn werk. Een dienst waarvan de Beck eigenlijk nooit meer gebruik van maakte.
"Ja het gaat verder goed. Ik ben op dit moment in Port Bersea bij Vik." Carter glimlachte terwijl hij met de familievriend bij praatte.
"Klopt, ik had ook niet verwacht dat ik er ooit nog zou komen." Hij kende de man al sinds zijn twaalfde toen ze door hem opgehaald werden van de haven.
"De volgende keer dat ik in Sydney ben kom ik zeker langs! Dit keer was het allemaal een beetje gehaast."Een oude vriend van zijn moeder en iemand die ze uiteindelijk ook in dienst genomen had. Voornamelijk als financieel adviseur, maar snel daarna ook als assistent.
"Maar goed, waar ik voor belde; kun jij een fatsoenlijke donatie doen richting de Mervine Sanctuary?" Als kind had Carter wel gebruik gemaakt van de assistent-baan die Hayden voor de familie had, zeker toen hij meer vrijheid kreeg in Sydney.
"Doe maar periodiek en het liefst dat het niet meteen naar mij terug leidt." Carter vertrouwde de man met bijna alles. Hayden had immers zijn geheimen vaak genoeg verborgen voor zijn moeder in die tijd. Ongeveer het enige dat de man niet wist, was de magie die door zijn lichaam trok.
"Je mag ook wel kijken of je een paar aandelen kunt verkopen en het vermogen wat kan laten groeien. Ik denk dat ik binnenkort nog wel meer grote uitgaven ga doen." Carter haalde zijn telefoon van zijn oor en zette Hayden op speaker. Een digitale catalogus werd geopend en hij scrolde door de plaatjes heen.
"Nog een ander ding: Kun je B-56 uit de opslag halen en zorgen dat die hierheen komt? Met spoed als het lukt, ik heb het eigenlijk de 20e nodig." Hij luisterde naar een pen die snel over papier trok en de bevestiging die de man uitsprak.
"Fantastisch! Je bent, zoals altijd, geweldig Hayden! Fijne dag verder." Met die woorden hing Carter weer op en liet zijn arm over zijn ogen vallen. Een kort uurtje slaap en dan zou het avondeten alweer zijn. Zijn tas zou hij later wel uitpakken.

24 ⎔ Atleet en onderzoeker
17 december ⎔ Late morning ⎔ Mervine Estate
Vik ⎔ Gesloten

≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋
^{^{≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋}}

[ bericht aangepast op 4 feb 2026 - 12:08 ]

Do it scared, but do it anyway.

4 feb 2026 - 15:55 Miyah is offline

Miyah 1589

TRISTAN EVERETT MONTROSE
10 november, vorig jaar— 23 — New Lyceum society, Melbourne— open

De twee leken wel een stel op hol geslagen wilde beesten. Alles ging zo snel dat Tristan geen moment kreeg om tussenbeide te komen. Meer schade voorkomen dan er al werd aangericht, lukte hem niet. Uiteindelijk wist Maddy Eli bij Julian vandaan te trekken.
Julian lag zwaar ademend tussen het glas en de omgevallen champagne. Het aanzicht deed iets met Tristan. Een deel van hem wist dat Julian dit misschien wel verdiend had. Op meerdere momenten had het weinig gescheeld of hij had hetzelfde met hem willen doen. Hij maakte dan ook geen enkele aanstalten om te helpen.
Julian krabbelde overeind, rechtte zijn schouders en liet zijn hand langs zijn zijde zakken. Een korte, wrange glimlach trok over zijn lippen terwijl hij zich tot de mensen in de zaal richtte.
‘Dat was het dan,’ zei hij. ‘Geniet van jullie avond.’
Een zware irritatie trok door Tristan heen. Niet alleen richting Julian, maar ook richting Eli, die samen met hem het benefiet volledig had verpest. Ze hoefden niet langer de gastheren uit te hangen; alles was toch al naar de knoppen.
Hij vertrok, en niet veel later snelde Flora achter hem aan. Julian leek er slechter aan toe te zijn dan Eli, dus Tristan begreep haar keuze wel. Toch voelde het verkeerd. Julian verdiende het niet, ook al wist Tristan dat die gedachte misschien onredelijk was. Hij wílde gewoon geloven dat hij het niet verdiende.
Eli en Maddy hadden zich verplaatst naar een bankje. Maddy depte zijn wonden schoon met een servet. Tristan voelde de drang om op hen af te stormen en verhaal te halen, maar hij wist dat dit niet het moment was. De uitleg zou later wel komen. Het was nu eenmaal gebeurd.
Hij hield zich bezig met damage control en begon de scherven bij elkaar te rapen. Tussen de rommel voelde hij zich vreemd genoeg in de steek gelaten. Zijn frustratie maakte hem onoplettend. Een scherpe rand sneed in zijn vinger.
‘Verdomme,’ siste hij, terwijl hij een servet pakte om het bloeden tegen te houden.
Alsof er al niet genoeg bloed was gevloeid.

"She would've made such a lovely bride, what a shame she's fucked in the head, " they said

Index RPG Actieve Topics Zoek