[RPG • 16+] Saltwater Sleep | Speeltopic 1 - Speeltopics

22 juli 2025 - 17:12 Merrin is offline

Merrin 29030

Saltwater Sleep

d r e a m s d o n ' t d i e . t h e y d r o w n .

START | BABBEL 3 - 2 - 1 | SPEEL 2 - 1

CW: In deze RPG komen volwassen thema's aan bod zoals seks, grensoverschrijdend gedrag, geweld, mentale problematieken, toxische relaties en traumatische jeugdervaringen.

Port Bersea is een verborgen parel in de waters tussen Nieuw-Zeeland en Australië waar toerisme de laatste jaren stilaan meer begint te bloeien. Rijke socialites vinden er hun weg naar de Mervine Estate dat hoog in de kliffen haar best doet om bedreigde boomsoorten opnieuw voort te planten in de Mervine Sanctuary. Backpackers genieten van de prachtige natuur die overal op het eiland te vinden is: witte stranden, complexe grotten en weelderige bossen. Rijke jongvolwassenen genieten er van het florerende nachtleven in eliteclubs waar enkel de besten binnen kunnen om er hun wildste fantasieën te beleven.

Eén van die rijke jongvolwassenen was Eli Noble, student aan de University of Melbourne, die er samen met zijn vriendin Madeleine 'Maddy' Walsh de zomer van zijn leven plande nadat hij zijn studies na vijf lange jaren eindelijk had afgerond. Helaas kwam Maddy alleen terug naar het vasteland, anderhalve maand vroeger dan gepland. Twee weken na hun aankomst spoelde Eli namelijk aan op het strand van Port Bersea. Verdronken in de grotten, zeggen officiële bronnen, maar Maddy was hysterisch toen ze terugkwam. Ze vertelde hallucinante verhalen over de grotten die ze samen met Eli bezocht had - dat de Mervine Estate een groep heksen was die niets liever deed dan de gemeenschap van Port Bersea te terroriseren. Ze had het over vreemde dromen die zij en Eli deelden - dromen die niet veel later werkelijkheid werden, die haar bleven achtervolgen totdat ze zes maanden geleden zelf de dood als uitweg zocht.

Vandaag vertrekken Eli en Maddy's beste vrienden op reis naar Port Bersea om hen te eren, een jaar na Eli's dood. Sommigen van hen willen er gewoon heen om te feesten zoals hun vrienden dat gedaan zouden hebben, om hun herinnering in ere te houden. Anderen hopen te ontdekken wat er in vredesnaam aan de hand is op het kleine eiland.

Locaties

p o r t b e r s e a t o w n

Main Wharf & Ferry Dock – enige officiële toegang tot het eiland per boot.
Bersea Town Center – gezellig centrum met cafés, surfshops, een kleine markt.
The Mirage – exclusieve club op een klif, favoriet van rijke jongeren.
Tidefall – moderne villa van de Archambeau-Strathwynfamilie, niet ver van The Mirage
Sunset Hostel – waar backpackers verblijven. Dicht bij het strand.
St. Cordelia Clinic – het eilandziekenhuisje. Sommige eilandbewoners verdenken de staf van betrokkenheid bij vreemde zaken.
De oude vuurtoren – verlaten, uitzicht over het eiland. Locals zeggen dat hij 's nachts nog brandt, ook al is hij al jaren buiten gebruik.
Strandhuis 'The Tides' – groot, modern vakantiehuis met zicht op zee en directe toegang tot Siren's Shore, waar Eli en Maddy vorig jaar verbleven. Afgelegen genoeg om feestjes te houden zonder pottenkijkers.
Luxehotel 'Azure Palms Resort' – high-end hotel aan de rand van de stad, populair bij rijke toeristen, met cocktailbars, infinity pool, wellness, ... maar ook personeel dat misschien nét iets te veel weet.
Whispering Pines Trailer Park – de armere wijk waar de meeste anti-Mervine Estate Dromers wonen.
The Broken Bell – lokale bar, informeel hoofdkwartier van de Dromers.
Tempest Point – uitkijkpunt boven op de rotsen waar eilandbewoners vaak samenkomen. Wilde energie, sommigen zeggen dat je er “de dromen hoort waaien”.
Makutu Bakery – bekende bakkerij en toeristische hotspot voor het prachtige zee-uitzicht.
BerseaMovers – van oudsher een verhuisbedrijfje; inmiddels een bedrijf dat onder andere verhuist, (verkeers)hekken plaatst, sjouwt, en voor evenementen benodigd meubilair opbouwt en afbreekt. Backpackers en jongeren kunnen er beunen om een zakcentje bij te verdienen.
Bersea Beach Bar – een toeristische trekpleister op het populairste surfstrand van Port Bersea. Dure drankjes, maar wel van goede kwaliteit. Dé plek die het meest voorkomt als je 'bersea bars' zoekt op TrustPilot en waar de esthetische foto's genomen worden. Inwoners vermijden de plek liever.

n a t u u r

Mervine Estate – landgoed boven op de kliffen met botanische tuinen en verborgen droom-magiesymboliek.
Mervine Sanctuary – beschermd natuurgebied met zeldzame flora, grenst aan het landgoed.
Pulp Farms – lokale fruit-, groente- en grondstoffenboerderij begonnen als kleinschalig familiebedrijf, maar inmiddels leverancier bij veel Berseaanse horecagelegenheden. Backpackers kunnen er voor dagloon klussen doen zoals zaaien, oogsten en sproeien om hun reis verder te financieren.
Dreaming Caves – liggen aan de noordkust en bestaan uit tientallen grotten, tunnels en ondergrondse kamers. Sommige grotten zijn toegankelijk voor toeristen (via boottochtjes of wandelpaden), anderen zijn afgesloten of vergeten - waaronder de Nexus (enkel toegankelijk bij laagtij), waar Dromers worden ingewijd. Vissers spreken van een verzonken grot genaamd The Drowned Mouth, waar stemmen gehoord worden bij vloed. De grotten veranderen subtiel — dromers ervaren dat gangen zich soms anders lijken te gedragen, afhankelijk van hun mentale toestand.
Black Hollow Forest – weelderig bos met wandelpaden, sommige 'vergeten' stukken zijn niet op officiële kaarten te vinden.
Sirens’ Shore – wit zandstrand waar Eli werd gevonden. Rustig, mysterieus.

d r o o m p l e k k e n

The Lapse – een droomplek die elke dromer anders ziet, maar altijd gevuld met echo’s van overleden Dromers - waaronder ook Eli en Maddy.
The Mirror Lagoon – fysiek meer waar dromen zich soms in weerspiegelen. Dient als 'portaal' waardoorheen Dromers andere Dromers kunnen bezoeken.

Dromers, Droommagie & de Mervine Estate

d r o m e r s & d r o o m m a g i e

Dromers zijn mensen die het geheim van de grotten kennen - zowel de Inner Circle van de Mervine Estate als een groep eilandbewoners. Iedereen kan een Dromer worden als die ingewijd wordt door een andere Dromer in de Nexus van de grotten van Port Bersea. De krachten van Dromers manifesteren zich op verschillende manieren. Ze zijn allemaal in staat om elkaar in elkaars dromen op te zoeken en die dromen te beïnvloeden/beschermen van ongewenste bezoekers - sommigen zijn daar beter in dan anderen. Sommigen van hen kunnen elementen uit hun eigen dromen naar buiten trekken en fysiek manifesteren in de echte wereld. Anderen zijn in staat om mensen zomaar ineens in slaap te laten vallen en hen vast te houden in hun dromen - zonder dat die persoon doorheeft dat het een droom is. Nog anderen kunnen inbreken in het hoofd van mensen en hun diepste dromen lezen. Heel zeldzaam zijn degenen die via dromen hun eigen bewustzijn kunnen projecteren in het lichaam van een ander, en degenen die herinneringen van een ander in dromen kunnen oproepen.

m e r v i n e e s t a t e & d e i n n e r c i r c l e

De Mervine Estate is een landgoed van de familie Mervine. De familie houdt zich vooral bezig met natuuronderhoud en liefdadigheidswerk, en de Estate is populair bij een heleboel socialites. Eilandbewoners blijven er over het algemeen ver van weg; vele geruchten maken hun weg van de Mervine Estate naar de stad in het centrum van het eiland, en ze doen meer dan eens wenkbrauwen fronsen. Toch gaan de leden van de Mervine Estate gewoon hun gang. Het lijkt soms zelfs alsof ze een bepaald soort macht over het eiland hebben - en dat is ook precies het doel van de Inner Circle die aan het hoofd van de Mervine Estate staat. Zij willen het geheim van de grotten voor hen alleen, zodat zij over het eiland kunnen heersen en hun rijkdom kunnen vergroten.

e i l a n d d r o m e r s

Er zijn echter nog eilandbewoners die het geheim van de grotten kennen en die beter hun best doen om de plannen van de Mervine Estate te dwarsbomen. Een heel deel van hen is ervan overtuigd dat de Mervine Estate iets te maken heeft met de tragische dood van Eli Noble. Of zeggen ze dat alleen maar om zichzelf onschuldig te doen lijken?

Personages
i n v u l l i j s t j e

Regels

- Don't be a bitch.
- Iedereen die deelneemt, wordt ook cohost bij alle topics en draagt ook verantwoordelijkheid voor de RPG en de verhaallijn.
- Degene die een topic sluit, maakt het volgende.
- Haal in je post steeds de volgende zaken aan: personagenaam; open of gesloten scène (mogen anderen vrij inspringen of niet?); datum waarop de post plaatsvindt (voor wanneer er timeskips voorkomen maar jij nog even op een andere dag verder wil); locatie
- Post maandelijks. Na 45 dagen wordt je uit de RPG geyeet en wordt je personage een NPC.
- Parallel roleplayen mag. Wat houdt dit in? Je mag je personage in verschillende situaties op verschillende momenten schrijven, zolang je maar duidelijk aangeeft waar en wanneer die zich bevindt. Zo kun je bijvoorbeeld tegelijkertijd aan de gang gaan met een timeskip, terwijl je je vorige scène nog afwerkt. Dat hoeft uiteraard ook niet. (:
- Stel vragen als je er hebt!

Vakantieplanning

1 december 2025: Start kerst/ambachtsmarkt centrum Port Bersea
15 december 2025: Aankomst Julian, Tristan, Chae, Romée
20 december 2025: Verjaardagsfeest Julian (georganiseerd door Chae)
22 december 2025: Surfing Santas festival (benefiet surffestival door de stad)
24-25 december 2025: Mervine Christmas Party (enkel op uitnodiging)
26 december 2025: Boxing Day barbecue @The Tides (georganiseerd door de vriendengroep)
31 december 2025 - 1 januari 2025: Mervine's New Year on the Beach

Vandaag, 20 december 2025

Weer: 23°C na een dag van bijna 30°C. De lucht hangt zwaar boven de zee; de kliffen houden de abnormale hitte van overdag vast. Toch is er een zwoele zeebries.
Tijdstip: 20u12

In Port Bersea wordt vanavond niet over de uitzonderlijke hitte gesproken - de opwarming van de aarde zijn we toch al even gewoon. De zee glanst als vloeibaar zonlicht in de avondschemer en de lucht is zacht, bijna drukkend, terwijl de avond langzaam over de kliffen valt.

In The Mirage is de openbare dansvloer open zoals altijd voor wie durft te kijken, maar boven, op het balkon dat de VIP-zone vormt, wordt de echte nacht gevierd: Julian Archambeau-Strathwyns 23ste verjaardagsfeest, georganiseerd door lieftallige nicht en neef Eloise en Jude Montgomery. De Macallan en Dom Pérignon staan klaar om te vloeien alsof het niet kost. Oesters, kaviaar en luxehapjes op zilveren schalen wachten vol spanning om door luxe-escortes vermomd als bevallige serveersters te worden rondgedragen terwijl DJ's van het vasteland livesets tot diep in de nacht draaien.

Port Bersea praat er al dagen over, zeker nu het gerucht verspreid raakte dat ook de Mervines aanwezig zullen zijn. Plannen worden gesmeed om alsnog binnen te raken, want iedereen weet: rijke mensen feesten altijd beter.

Locatie: The Mirage - Bersea Cliffs Vista VIP zone
Aanvang: 21u
Dresscode: Nightfall Decadence

[ bericht aangepast op 25 feb 2026 - 22:28 ]

help

16 feb 2026 - 20:35 Ashcroft is offline

Ashcroft 5216

˚̣̣̣ ꒷︶†︶꒷˚̣̣̣︶ ͡𑁬♱໒ ͡ ︶˚̣̣̣꒷︶†︶꒷ ˚̣̣̣

JUDE
MONTGOMERY

⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘

19 december ✠ 22 ✠ Playlist ✠ Port Bersea beach ✠ Jack

Jude keek Jack met grote ogen aan toen hij hem stevig bij zijn polsen had gegrepen. Jude haatte het wanneer iemand hem stevig in hun grip hield, het liet zijn overlingsinstinct aanwakkeren. Hij trok dan ook ruw zijn polsen los, en zette een ruime stap terug.
Hij dacht dat Jack inmiddels wel bedaard was, maar zo ver hij wist was dit geen normale reactie op iemand wie je vriendschappelijk aanraakte. Hij wilde hem een sneer geven, over hoe hij het ook gewoon normaal had kunnen vragen. Toen besefte Jude dat Jack niet helemaal zichzelf was, dus slikte hij deze woorden weer in. "Sorry, dat was niet mijn bedoeling. Ik zal het niet meer doen als je dat niet fijn vindt."
Hij moest zijn best doen om te blijven beseffen dat niet Jack was wie dit gedrag vertoonde. Of, nou ja, wel Jack maar niet volledig.
Jack reageerde onverschillig op de vragen die Jude stelde, wat maakte dat hij niet zo goed wist wat nu met de man aan te moeten. Hij leek weer voldoende te kunnen funtioneren om niet in zeven sloten tegelijk te wandelen. Tevens snapte Jude ook wel dat hij wat ruimte nodig had. Een serene wandeling om weer zij zinnen te komen en zijn hoofd leeg te maken.
Jude was nogal van de aanrakingen om zijn woorden kracht bij te zetten, dus moest hij zichzelf eraan herinneren dit dus in deze situatie niet te doen. "Het aanbod blijft staan; mocht er eens iets zijn mag je me altijd contacteren." Sprak Jude oprecht. Hij maakte niet zomaar loze beloften. "Doe rustig aan? En stuur je een berichtje wanneer je thuis bent?" riep hij de man nog na toen hij het terras verliet, zijn voeten weer in het zand zette.
Jude zuchtte uit opluchting. Hij was blij dat Jack weer bij kennis was en er geen medici aan te pas hoefde te komen.
Hij haalde snel een hand door zijn haar, staarde nog even naar de zonsopkomst en vervolgde daarna zijn wandeling over het strand.

For those who come after

16 feb 2026 - 21:30 Monpress is offline

Monpress 6133

༺~~Tiaki Makutu~~༻
^{^༺Jack Mckall^༻}

Jude's laatste woorden achtervolgde hem terwijl Jack de straat uitliep. Geen ervan werden concrete plannen die hij wilde uitvoeren. Hij kon zich niet herinneren dat hij Jude's nummer überhaupt in z'n telefoon had staan. Jude was zijn patient. Die relatie was niet voor niks afstandig en afgekadert tot binnen zijn spreekkamer. Een ruimte waar het vreemd was voor Jude om hem zomaar aan te raken, ongepast zelfs. Waar Jack precies wist wat er ging gebeuren en hij de regie in handen had.
Jack dook het eerste steegje in en verdween tussen de nauwe straten die de meeste toeristen over het hoofd zagen. Elke stap maakte zijn benen zwaarder. Bijna thuis. Een doffe hoofdpijn kwam op. Bijna thuis. Honger en dorst werden weer merkbaar. Bijna thuis. Elke stap herhaalde hij die gedachten totdat zijn hand de bekende voordeur raakte. De sleutel zocht naar het slot, maar de deur ging open. Thuis. Achter zich sloot hij de voordeur weer. Een rilling trok over zijn rug. Het beetje temperatuurverschil genoeg om hem te beseffen in welke staat zijn lichaam was. Hij wist wat hij moest doen. Lang geleden al een keer uitgezocht wat hij nu het beste kon ondernemen om zijn lichaam terug te krijgen. Elke handeling ging langzaam, maar het gebeurde. De douche werd aangezet. Jack zag hoe de stoom de spiegel besloeg en schreef zijn naam in de waterdamp. Hij voelde hoe de warme zijn spieren deed ontspannen. De handdoek was zacht tegen zijn huid. Het ontsmettingsmiddel prikte op zijn arm, maar alles zag er naar verwachting uit dus dat was goed.
In de keuken begon hij met een groot glas water terwijl hij de waterkoker aanzetten. Bouillon en toasty met vegemite. Om te voorkomen dat hij aan tafel in slaap viel, pakte Jack zijn telefoon. Een zwart scherm groette hem. Leeg? Uit? Uit was het antwoord toen wit licht hem bijna verblindde na het indrukken van de power-knop. Twee ongelezen berichtjes van Malia begroetten hem. Eentje van de vijftiende waarbij ze zei dat hij rustig aan moest doen en eentje van gisteravond dat hem vertelde dat ze zijn shift van vandaag gewisseld had met Ty voor volgende week en hem een twee dagen weekend geregeld had. Wat moest hij ook zonder haar... Weekenden waren natuurlijk altijd met de uitzondering 'tenzij er een noodgeval gebeurt', maar toch was dit een zeer aangename verrassing. Jude's nummer werd niet eens opgezocht voordat hij zijn telefoon weer uit deed. Hij had een pager voor noodgevallen.
Als laatste, voor nu, verplaatste Jack zich naar zijn slaapkamer. Negentig minuten, over zoveel tijd werd zijn wekker gezet voordat hij zich onder een extra deken nestelde en zijn ogen sloot.

༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄
^{^{༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄}}
27 ⸙ Dokter @ St. Cordelia Clinic
19 December ⸙ Night
Beach
Jude ⸙ Closed
༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄
^{^{༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄}}

[ bericht aangepast op 16 feb 2026 - 21:56 ]

Do it scared, but do it anyway.

16 feb 2026 - 21:31 Ashcroft is offline

Ashcroft 5216

˚̣̣̣ ꒷︶†︶꒷˚̣̣̣︶ ͡𑁬♱໒ ͡ ︶˚̣̣̣꒷︶†︶꒷ ˚̣̣̣

JUDE
MONTGOMERY

⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘

2 jaar geleden ✠ 20 ✠ U.S. Army Harir Air Base, Iraq ✠ Walker

Jude zijn ogen bleven gefixeerd op Walker terwijl hij zich aankleedde. Ergens vond hij het zonde dat zijn aantrekkelijke lichaam weer onder de stof van zijn hemd verdween.
''Je moet me leren hoe je dat trucje met je tanden deed,'' sprak de man hees, iets wat Jude hard op zijn onderlip liet bijten. Hij lachte zacht en knikte. "Ik zal het je de volgende keer voordoen,"
Hij liet het klinken als iets wat al vast stond. Hij was benieuwd hoe Walker daarop zou reageren. en keek hem aan met een speelse, bijna uitdagende twinkeling in zijn blik.
Hij had intens genoten van hun tijd samen. Het voelde anders dan hij gewend was. Natuurlijk speelde lust een grote rol, maar het was niet enkel dat. Er speelde ook passie, verlangen. Het voelde alsof hij high was en of Walker zijn drug was, hoe afgezaagd dat ook klonk. Hij had hem net gehad, maar kon nu al niet wachten op een vervolg.
Jude keek geamuseerd toe hoe Walker zijn blik rond zijn kantoor liet glijden. Jude nodigde niet snel iemand uit in zijn persoonlijke ruimte, hij hield dingen graag voor zichzelf. Maar hij wilde Walker zoveel mogelijk van zijn wereld laten zien, al was deze maar klein. Tevens wilde hij zelf zoveel mogelijk over Walker te weten komen, hij wist alleen niet goed waar te beginnen. Conversatie maken viel niet onder één van Jude's talenten.
Jude sloot kort zijn ogen toen hij Walker zijn lippen weer in zijn nek voelde, het gevoel van daarnet kort herbelevend. Hij legde zijn hand tegen zijn wang aan, en liet deze via zijn arm naar beneden glijden toen hij weer weg liep.
Jude ging naast hem staan en deed een poging zijn haar wat te fatsoeneren bij het kleine spiegeltje wat aan de muur hing.
''Ik wist niet dat je een tweeling was,'' merkte Walker op. Jude zijn blik gleed van zijn eigen spiegelbeeld naar Walker, wie naar een foto van hem en Eloise aan het staren was. Er verscheen een glimlach op Jude zijn gezicht bij de herinnering aan toen de foto gemaakt werd. De foto had een groot contrast met de geforceerde familie foto's die in hun huis in New York hingen. Op deze stonden ze niet in een toegewezen positie en waren ze daadwerkelijk aan het glimlachen. "Eloise is haar naam," glimlachte hij, waarna hij richting Walker liep en van achter zijn armen rond zijn middel sloeg. Hij drukte een kus in zijn hals, waarna hij zijn kin op zijn schouder liet rusten en naar de foto keek. "Mijn steun en toeverlaat," voegde hij toe. Er was niets aan gelogen. Zonder Eloise had zijn leven er thuis heel anders uitgezien.
Walker dook nieuwsgierig voorover om zijn verzameling platen te bekijken. Jude vroeg zich af naar wat voor muziek Walker luisterde. "En jij? Heb jij broers of zussen?" vroeg hij, waarna hij richting het kleine raam in de hoek van het kantoor liep, deze opendeed en zich vervolgens op de vensterbank liet zakken. Hij had ineens een enorm verlangen naar nicotine.
Hij pakte het gehavende pakje Lucky Strike sigaretten van de vensterbank en stak er een tussen zijn tanden. "En? Zit er wat tussen?" vroeg hij, alvorens hij de sigaret aanstak. Hij nam een lange hijs, waarna hij deze in de buitenlucht uitblies.
Het was geen geheim dat het leven op een militaire basis nogal stressvol en hectisch kon zijn. Hij had deze slechte gewoonte dan ook opgedaan tijdens zijn eerste missie, geleerd van zijn mede soldaten. Jude had rokers vroeger voor gek verklaard, maar nu begreep hij het. Het kon geen problemen wegnemen, maar het zorgde wel voor een klein rust moment.
Jude keek op toen hij de eerste tonen van Shepherd of Fire het kantoor hoorde vullen. Hij was gek op dit album, wat waarschijnlijk ook aftelezen was van de staat waarin de hoes van de plaat zich verkeerde. Echter was dit een keuze welke Jude niet direct achter Walker had gezocht. Hij was aangenaam verrast. De meeste mensen in zijn omgeving zouden dat album met een boog vermijden.
"Nu ben ik benieuwd naar welke muziek jij normaal luistert?" vroeg hij, terwijl hij Walker nog eens goed in hem opnam. Het voelde nog steeds surrealistisch hem zo in zijn kantoor rond te hebben lopen. Jude kon wel wennen aan dit uitzicht.

For those who come after

16 feb 2026 - 22:27 Ashcroft is offline

Ashcroft 5216

˚̣̣̣ ꒷︶†︶꒷˚̣̣̣︶ ͡𑁬♱໒ ͡ ︶˚̣̣̣꒷︶†︶꒷ ˚̣̣̣

JUDE
MONTGOMERY

⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘

20 December 2025 ✠ 22 ✠ Port Bersea, Beach > Koffietent ✠ Julian & Walker ✠ Playlist

Jude voelde de brok in zijn keel met de seconde groter worden. Shit. Het voelde alsof dit iets was dat Jude had moeten weten. En hij nam het zichzelf kwalijk dat hij dat niet deed. Eerst had hij Walker zijn blik gemeden uit nijd, nu was het uit schaamte.
De houten stoelen van het terras vond hij plotseling erg interessant.
"Ik, ehm..." wist Jude met moeite uit te brengen. Zijn keel was plots gort droog. "Sorry, dat wist ik niet." Sprak hij zacht, zijn duim afwezig over de koffiebeker in zijn hand bewegend. Hij voelde zichzelf echt een ontzettende lul nu. Hij wist niet of Walker een goede band had gehad met zijn ouders, maar ze beide verliezen kon nooit leuk zijn. Hij had er graag voor hem willen zijn. Hij wilde niet dat ze plots vreemden voor elkaar waren, al voelde het nu wel zo. Een besef wat een pijnlijke steek door zijn borstkas liet gaan.
Het moment werd onderbroken door Julian wie plotse omdraaide en weg liep, alsof hij op automatische piloot stond. Jude keek fronzend toe hoe hij zijn fotocamera erbij pakte. Jude was bekend met het fenomeen always take the shot, maar wist niet dat het ook zo letterlijk genomen werd, zeker door Julian.
Jude ving de vragende blik van Walker op, wie al net zo verbaas leek als hij zelf. Hij haalde kort zijn schouders op. Hij had ook geen idee wat hier gebeurde.
''Sorry, dat uitzicht is gevaarlijk fotogeniek.'' Verontschuldigde Julian zich eenmaal hij weer teruggekeerd was. 'Net als sommige mensen hier.' Jude zijn frons werd dieper met de seconde. Waar doelde Julian in vredesnaam op. Hij vond deze interactie met Walker naar zijn smaak veel te vermakelijk. Jude wist dan ook niet wat hij hier op moest reageren, iets waar Julian waarschijnlijk van smulde. Hij maakte er bijna een sport van Jude op de kast te jagen. Normaal was Jude hier wel wat meer tegen gewapend, maar zijn hoofd draaide. Het voelde alsof hij zich in een slechte film bevond. Dus nam hij maar een slok van zijn inmiddels lauwe koffie.
'Trouwens, Judy, waarom nodigen we je beste vriend niet uit voor vanavond?' vroeg Julian. Jude stikte bijna in zijn koffie. Welja, misschien konden ze hem meteen ook uitnodigen voor een slaapfeestje.
Jude kon niet ontkennen dat hij stiekem blij was Walker weer te zien, maar iets zei hem dat het geen goed idee was hem te lang in één ruimte met Julian te laten. Jude schraapte zijn keel na zijn korte hoestbui, en gunde Julian een vuile blik.
"Ja, goed idee. Al weet ik niet of Walker daar tijd voor heeft?"
Het idee dat Jude zich weer dicht bij Walker zou bevinden deed zijn hart sneller kloppen, maar tegelijkertijd was hij bang. Bang om uit te vinden dat wat ze hadden over en uit was. Bang wat voor snode plannetjes Julian aan het maken was. Jude herkende de blik in zijn ogen; fresh meat. Hij vroeg zich af wat Julian zijn ware intentie was met deze uitnodiging, al had hij het vermoeden dat hij daar snel genoeg achter zou komen.

[ bericht aangepast op 16 feb 2026 - 22:27 ]

For those who come after

17 feb 2026 - 17:44 Renna is offline

Renna 3360

DEVIKA "VIK" MERVINE

20 december • 's Avonds • met Carter • Mervine Estate

Razendsnel ving Carter haar handen en hield ze op een veilige afstand van zijn gezicht. ‘Ho even,’ zei hij. ‘Dat gaan we dus niet zomaar doen.’
Grijnzend strekte Devika haar vingers uit om de glitter balm toch nog iets dichter naar hem toe te duwen. ‘Ah toe? Dan matchen we.’
Carter leunde achterover alsof ze hem wilde brandmerken. ‘Kijk, make-up vind ik prima. Maar glitter gaat mij echt te ver.’
Devika trok een pruillip. ‘Skyler had het sowieso wel goed gevonden,’ zei ze sluw, maar ze liet de glitter balm zakken en lachte om te laten merken dat ze het niet kwaad bedoelde. ‘Maar make-up vind je wel goed?’ Ze deed een stapje achteruit en hield haar hoofd schuin, handen netjes op haar rug deze keer. Haar blik gleed berekenend over de vormen en contouren van zijn gezicht en de lijnen rond zijn ogen. ‘Een stoere smokey-eye dan. Zwart met een beetje bordeaux, dat staat goed bij je overhemd. Kom.’
Devika haakte haar arm door de zijne en loodste hem naar de kruk voor haar spiegel, waar ze een handdoek over zijn schouders drapeerde zodat er geen make up-vlekken in zijn kleding zouden komen. In het felle licht van de lampen rond haar spiegel zocht ze haar materialen bij elkaar: haar donkerste concealer (Carter had nog meer zon gezien dan zij had), haar palet aan oogschaduw en een hele rits aan verschillende kwastjes. Met getuite lippen bracht ze eerst een laagje nude oogschaduw aan om de gradiënt op te bouwen, en blendde dat vervolgens met eerst rood en daarna zwart. Voor een paar minuten was haar kamer gevuld met niets meer dan de muziek uit haar telefoon en hier en daar een gemompelde instructie als ‘ogen dicht’ of ‘kijk omhoog’. Carter hield zich goed terwijl ze met hem bezig was, zeker voor een man.
Ze eindigde met een kohlpotlood langs zijn waterlijn voor extra definitie en zette toen een stapje achteruit om haar meesterwerk te inspecteren.
Carter knipperde naar haar op met sprekende ogen. Devika haalde de handdoek van zijn schouders en bestudeerde het totaalplaatje. ‘Ja,’ zei ze, tevreden knikkend. De smokey eye was een verdomd goede toevoeging, als je het haar vroeg. Het gaf Carter nog iets extra flair, maar het bleef net subtiel genoeg dat hij zich wel zichzelf kon voelen. ‘Je kan zo door voor Damiano David.’ Ze knipoogde. ‘Niet te veel harten breken vanavond.’

≻──────────────── ⋆✩⋆ ────────────────≺

^{Playlist • Pinterest}

Dramatic

17 feb 2026 - 18:20 Lister is offline

Lister 12513

WALKER
MERVINE

Twee jaar geleden, mei • 27 • U.S. Army Harir Air Base, Iraq • Jude

"Ik zal het je de volgende keer voordoen.'' Dat klonk hem goed in de oren. Zowel het voorstel, als Jude's suggestie over een volgende keer. Want Walker hoopte dat dit niks eenmalig was.
Ze stonden naast elkaar, Walker keek naar een foto van Jude en een blond meisje, en Jude fatsoeneerde zijn haar in een klein spiegeltje.
"Eloise is haar naam," zei Jude en sloeg zijn armen om Walker heen, zijn kin op Walkers schouder. Die laatste liet zijn vingertippen over Jude's onderarmen glijden, over de haartjes op zijn huid en terug. Het voelde een beetje absurd hoe erg Walker meteen op zijn gemak was bij de jongere man. Ze kenden elkaar amper. Ze bevonden zich in een actief oorlogsgebied. En hier stonden ze dan, alsof ze een verliefd stel waren in het prille begin van een relatie.
''Je mist haar vast enorm.'' Walker had op school gezeten - zowel in het middelbaar als aan de universiteit - met een handvol tweelingen. Die waren stuk voor stuk twee handen op één buik. Walker kon zich moeilijk inbeelden gescheiden te moeten worden van zo een persoon. Plots zat Minnie in zijn hoofd. Een pijnscheut trok door zijn nek naar een punt op zijn achterhoofd.
"Mijn steun en toeverlaat," beaamde Jude, zich van geen kwaad bewust. Walker knikte afwezig, zich plots erg bewust van het vernauwend gevoel in zijn borstkas. Voorzichtig maakte hij zich los uit Jude's omhelzing, om zogezegd door de collectie platen te bladeren. Jude verplaatste zich naar het raam. "En jij? Heb jij broers of zussen?"
''Een zus,'' antwoordde Walker ademloos. ''Half eigenlijk.'' Hij nam een plaat uit de collectie en legde die op de speler. ''En een halfbroer. Allebei jonger.'' De naald zakte op de plaat. De eerste klanken waren dat van knetterend vuur en een kerkklok. Walker draaide zich naar Jude toe met opgetrokken wenkbrauw.
"En? Zit er wat tussen?"
Een gitaarrif volgde, dan een laag blaasinstrument en een drum. Walker waande zich even in Lord of the Rings. Of een Call of Duty missie. Het hielp hem wel om Minnie en de pijn in zijn borst te vergeten.
Walker overbrugde de afstand tussen hem en Jude, graaide een sigaret uit het pakje op de vensterbank en nam plaats tegenover Jude, zijn rug tegen het raamkozijn. Hij plukte Jude's sigaret van tussen zijn lippen en gebruikte het brandend uiteinde om zijn eigen sigaret aan te steken. Walker inhaleerde, de band begon te zingen.
''Nu ben ik benieuwd naar welke muziek jij normaal luistert?"
Walker stootte een lachje uit, welke overging in een korte hoest door de combinatie van de rook en nicotine in zijn longen. ''Ben je het zeker? Het is wat anders dan deze harde boel.'' Hij hoorde de pretentieuze ondertoon in zijn eigen stem, maar kon zichzelf niet tegenhouden. ''Jazz, voornamelijk. John Coltrane, Billie Holiday. Iets met veel blazers. Of klassiek zoals Debussy.'' Walker zou een moord doen om nu in de woonkamer van zijn New York appartement een jazz plaat te kunnen beluisteren. Een glas wijn aan zijn linkerkant, een knappe metgezel aan zijn rechter. Hij had hier op z'n minst één van die twee dingen al. ''Of meer low-key indie muziek, zoals Cigarettes After Sex.'' Hij knipoogde naar Jude en trok van de sigaret. Dat hij het liefst harde EDM knalde wanneer hij ging sporten of frustraties moest uiten, liet hij voorlopig achterwege.

kindness is never a burden.

17 feb 2026 - 18:41 Monpress is offline

Monpress 6133

Carter Nathaniel ~~Mervine~~ Beck
^{Carter Nathaniel Mervine Beck}

≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋
^{^{≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋}}

Geen van Viks pogingen om toch glitter op z'n gezicht te krijgen werkte. Carter was immuun voor haar pruillip en het argument dat Skyler het wel toegestaan had. Zijn nichtje kreeg hem echt niet zomaar om. Haar idee voor de make-up die goed zou staan vond hij echter wel helemaal oké. Carter had geen moeite met make-up en meestal maakte het een outfit ook echt af. Het was alleen nooit iets geweest waar hij zelf genoeg interesse in had om het te leren. Dus hij liet zich gewillig optutten door vrienden die het wel konden. Zonder tegenstribbelen liet hij zich naar de spiegel loodsen en op de kruk zetten. Geamuseerd keek hij naar de spullen die ze pakte. De glitter balm van eerder bleef echter weg. Had ze zich erbij neergelegd? Ergens kon hij dat nog niet helemaal geloven. Toch deed hij zijn ogen dicht en vertrouwde zijn gezicht helemaal aan haar toe. Netjes werd elke instructie van Vik opgevolgd. Elke beweging deed hem verder ontspannen in het hele proces. Zacht neuriede hij mee met de muziek die door de kamer klonk. Er was altijd iets geweest aan helemaal verzorgd worden door iemand anders dat Carter kon waarderen.
De nabijheid van Vik's lichaam nam af en het was duidelijk dat ze klaar was. Carter keek met een glimlach in de spiegel. Het verbaasde hem dat ze niet alsnog de glitterbalm erbij gepakt had of op z'n minst glitter oogschaduw opgedaan had.
"Nice!" Hij knikte goedkeurend terwijl hij zich op het krukje richting zijn nichtje draaide.
"Ik zal m'n best doen," zei hij lachend. Nu was het nog wachten tot Vik klaar was en het daadwerkelijk tijd was om te gaan. Op tijd komen was natuurlijk niet voor hen bedoeld. Hij leunde tegen de kaptafel.
"Vik," begon Carter, serieuzer dan zijn woorden tot nu toe, toen de muziek even rustiger werd en van nummer wisselde. "Hebben we eigenlijk nog oude dingen in opslag ergens?" Even liet hij de vraag bezinken voordat hij een extra toevoeging deed. Het was een onderwerp waarbij Carter nog niet zo goed wist hoe het zou vallen. Hij dacht er al de hele dag over na, maar hij wist nog steeds niet of hij zelf klaar was om het antwoord te weten.
"Echt oud zeg maar. Van toen ze jong waren. Oom Theo bedoel ik. En pap... "

24 ⎔ Atleet en onderzoeker
20 december ⎔ Avond ⎔ Vik's slaapkamer
Vik ⎔ Open

≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋
^{^{≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋}}

[ bericht aangepast op 17 feb 2026 - 18:42 ]

Do it scared, but do it anyway.

18 feb 2026 - 0:43 Ashcroft is offline

Ashcroft 5216

Jude kon een grijns niet onderdrukken toen duidelijk werd dat Walker een vervolg ook wel zag zitten. Hij keek er nu al naar uit, ook al was Walker nog bij hem. Hij wist net zo goed als Walker dat tijd samen schaars was. Zolang het kon wilde hij nog niet terug keren naar de realiteit en wilde hij in hun eigen bubbel in het kleine kantoortje blijven. Terwijl de rest aan het genieten was van het concert en het vrouwelijk schoon, was Jude meer dan content met de tijd die hij met Walker kon spenderen.
Zodra hij Walker zijn aanraking voelde ontstond er kippenvel op zijn huid, het moment van daarnet nog vers in zijn geheugen.
''Je mist haar vast enorm.'' Merkte Walker op. Voor even werd Jude weer terug gebracht naar de realiteit van de situatie. Hij miste haar inderdaad. Het enige wat hij miste aan zijn thuis. Een plek wat al heel lang niet meer als thuis voelde. Jude vroeg zich af of het ooit zo gevoeld had. Jude was wel eens bij vrienden thuis geweest. Daar had hij kunnen proeven van hoe een funtionerend gezin - een warm thuis - hoorde te voelen. Een vreemde gewaarwording. Het voelde ongrijpbaar, alsof de mensen een ingestudeerd script opvoerde. Natuurlijk hadden zij zo ook hun problematiek, maar Jude kon het niet helpen zo nu en dan naar een warm thuis te verlangen. Desondanks was hij erg dankbaar voor de warme band die hij met Eloise had opgebouwd. Zij was zijn anker.
Jude kauwde verzonken in gedachten onbewust op zijn onderlip. Hij knikte, terwijl hij het merkje op de filter van zijn sigaret aandachtig bestudeerde. "Elke dag," sprak hij zacht, bijna niet hoorbaar.
Jude merkte dat Walker ook diep in gedachten verzonken was. Het moment een sterk contrast tegenover slechts een aantal minuten geleden.
Jude was nieuwsgierig geworden naar hoe Walker zijn familie in elkaar stak. Hij knikte toen hij hem vertelde over zijn half broer en zus. Hij wilde verder vragen, maar zag aan Walker zijn reactie dat het een complex onderwerp was, dus slikte hij zijn vragen voor nu in. Hij wilde niet meteen het vragenvuur openen. Als Walker het met hem wilde delen zou hij dat wel doen, ging hij vanuit.
Het was een vreemde situatie. Ze kende elkaar nog maar net, niet eens goed, maar Jude voelde zich al vrij bij hem. Hij vroeg dingen die hij nog nooit aan andere mensen had gevraagd - simpelweg omdat het hem van andere mensen niet interesseerde. Die anderen waren Walker niet.
Jude moest hardop lachen om Walker zijn reactie op de muziek. "Dit is nog eens wat anders dan dat flauwe gezemel wat ze in de zaal aan het opvoeren zijn." Hier zat tenminste wat pit in. Er was weinig wat Jude zo tot rust wist te brengen dan een scheurend gitaarrif.
Jude trok een wenkbrauw op toen Walker een sigaret uit het pakje viste en deze tegenover hem aanstak - weliswaar met zijn eigen sigaret. Jude had niet verwacht dat Walker ook rookte. Hij had in eerste instantie overgekomen als iemand die nauw de regeltjes op volgt - als was Jude daar inmiddels wel op terug gekomen, anders hadden ze hier nu niet zo gezeten. Stukje bij beetje leerde hij Walker beter kennen en hij begon hem steeds interessanter te vinden. Het werd ook steeds moeilijker hem uit zijn hoofd te krijgen.
Jude keek met een kleine grijns toe hoe Walker zijn lach overging in gekuch. Het was duidelijk dat de man geen vaste roker was.
''Ben je het zeker? Het is wat anders dan deze harde boel.'' Jude knikte enthousiast. Als het even kon wilde hij zelfs de schoenmaat van de man weten, het maakte hem niet uit wat hij over hemzelf vertelde - Jude zou aandachtig luisteren.
Jude glimlachte op zijn antwoord. Hij had geen idee wat voor muziek smaak hij achter hem had gezocht, maar wat hij opnoemde verbaasde hem ook weer niet. "Een man met kennis van muziek, dus." Dit feit maakte Walker nog eens dubbel zo aantrekkelijk in Jude zijn ogen.
Jude prefereerde dan misschien wel snoei harde gitaren en luide drums, maar dat betekende niet dat hij niet van klassiek kon genieten. Natuurlijk waren er dingen waar hij ver van uit de buurt wilde blijven, maar veel kon hij wel waarderen.
De opmerking over Cigarettes After Sex gepaard met de knipoog lieten zijn wangen lichtelijk verspringen van kleur. Hij weet niet wat het was, maar Walker had hem volledig in zijn macht, en hij vond het niet eens erg.
"Die zal ik onthouden voor wanneer ik weer toe ben aan een nieuwe plaat," sprak hij, waarna hij nog eens een lange hijs nam van zijn sigaret - zijn blik gefixeerd op de charmante man voor hem. Hij schaamde zichzelf stiekem een beetje voor hoe zoetsappig hij zich gedroeg in de buurt van de man. Hij kon het niet helpen. Hoe hij daar zo zat, leunend tegen het raamkozijn, was gewoon het perfecte plaatje. Hij kon zo uren naar hem blijven staren.
Hij trachtte een poging zichzelf uit deze gedachtes te schudden door zijn opgerookte sigaret uit het raam te gooien en weer in beweging te komen. "Er zit ook nog wel iets anders tussen mijn collectie dan enkel dit gescheur," grijnsde hij, alvorens hij op zoek ging tussen zijn platen. Het duurde slechts luttele seconden voor hij het album The Velvet Underground er tussenuit graaide. Een welke inmiddels ook al bijna grijs gedraaid was. Het contrast met het huidige album was groot, maar dat was nu juist het mooie aan muziek. Het wist mensen te verbinden, gevoelens uit te spreken die je zelf niet wist te verwoorden.
Hij verwisselde behendig de plaat, Walker zal deze vast nog wel eens te horen krijgen van hem.
Hij wist precies welk nummer hij op wilde zetten, en zette de naald op de juiste plaats om bij het vierde nummer op de plaat te komen; Pale Blue Eyes. Een nummer wat hem de afgelopen twee weken aan Walker deed denken als hij het draaide.
Jude vroeg zich af hoe het feest er nu uit zou zijn - of iemand überhaupt door had gehad dat ze er tussenuit geglipt waren.
Toen de eerste enigszins weemoedige tonen van het nummer de ruimte vulde, draaide Jude zich weer naar Walker. Er verscheen een brede, speelse grijns op zijn gezicht terwijl hij zijn hand naar hem uistak.
"Maar nu lest de vraag: kun je ook dansen?" Vroeg Jude, waarna hij Walker dicht tegen hem aan trok, en wederom verdwaalde in die lichtblauwe ogen.

[ bericht aangepast op 18 feb 2026 - 0:45 ]

For those who come after

18 feb 2026 - 15:20 Merrin is offline

Merrin 29030

J.M. ARCHAMBEAU-STRATHWYN

^{S O U N D | L O O K}

1 6 D E C E M B E R V O O R M I D D A G > A V O N D | 2 2 & 5 1 W E K E N
T H E T I D E S > C E N T R E > T H E T I D E S
E L O Ï S E , J U D E , T R I S T A N , & F L O R A | O P E N

Jude en Eloïse verdwenen naar hun kamers en Julian werd zich bewust van zijn hoofdpijn wanneer de stilte weer viel. Hij vulde eerst een glas water om in één grote slok binnen te werken en zette dan koffie voor Jude en Eloïse.
Helaas duurde de tijd die hij alleen had niet bijster lang. Zo'n halfuur later, waarin Julian weer buiten ging om de binnenkant van zijn auto voor het zekerste nog eens te checken, hadden ze hem weer gevonden.
Hun geklaag zorgde ervoor dat hij zich momentaan een vader waande die voor twee kleine kleuters moest zorgen, maar het gevoel verdween weer toen ze met z'n allen samen in de wagen zaten en kwebbelend richting het stadscentrum reden, waar ze uitgebreid aperitiefden, lunchten, boetiekjes bezochten en uiteindelijk ook het grootste deel van de avond doorbrachten op Julians kosten. Hij was niet zeker hoe het kwam dat hij plots gastheer speelde terwijl ze hier allemaal zogezegd waren om gezellig samen op vakantie te gaan. Om hun dode vrienden te eren. Maakte niet uit dat de groep al versplinterd was.
(Niet dat Julian klaagde, hij was steeds gelukkiger wanneer Tristan ver uit zijn buurt bleef.)
Het begon donker te worden toen ze opnieuw de oprit naar the Tides op reden, de auto deze keer niet volgeladen met Eloises koffers, maar wel met haar aankopen - en die van Julian, die hij vooral op haar aandringen had aangekocht, omdat ze uiteraard gelijk had gehad dat het half-transparante zwarte bloemenhemd dat hij die middag in een naar-vanille-ruikende boetiek had gepast hem beeldig stond én ideaal was voor zijn verjaardagsfeest.
'Natuurlijk staan kleren me goed,' wierp hij op wanneer Jude een opmerking gaf over de hoeveelheid tassen die ze beiden naar binnen zeulden en Eloise reageerde dat zij er niets aan kon doen dat kleren hen nu eenmaal goed stonden. 'Geen kleren staan me trouwens ook heel goed, maar dat lijkt me minder gepast voor een ...'
Zijn zin bleef in de lucht hangen toen hij de woonruimte binnenkwam.
Daar zat ze. Op amper vijf meter afstand. Haar rode haren glinsterden in het gezellige licht van de staande lamp die wat verder stond te branden. Het gemak waarmee hij de afgelopen uren alle spanning van zich had laten glijden, was nergens meer te vinden. Zijn handen verstrakten rond de handvaten van de winkeltassen. Plots zat hij weer achter het stuur van zijn BMW, in Melbourne. Drie dagen geleden. Een lege fles whisky op de passagierszetel naast hem. Alsof dat de enige getuige mocht zijn wanneer hij zichzelf van de klif reed waar de BMW op stond te ronken.
Hij dronk niet eens graag whisky.
'Julie?'
Even had hij zijn adem in gehouden, zijn telefoon tegen zijn oor.
'Wat is er?
Weer uitgeademd.
'Alles oké?'
Hij had een bittere lach ingeslikt en zijn vingers harder rond het toestel geklemd.
'Julian.
Het was stil gebleven. Hij had naar de horizon gestaard, waar een streep oranje het zwart was beginnen wegdrijven.
Hij had die vaker gezien. Met Eli. Met Maddy. Met scharrels die er niet veel van meegekregen hadden omdat ze te druk bezig waren met andere dingen. Het was geen plek die veel betekende.
En toch stond hij daar.
'Ik ben er.'
Het was zo lang stil geweest dat hij bijna vergeten was dat ze had opgenomen. Dat hij bijna had gedacht dat hij het gedroomd had.
Ik ben er.
Dát was de grootste leugen die hij de laatste weken en maanden gehoord had. En hij had er véél gehoord.
Hij had de verbinding verbroken op hetzelfde moment dat die bittere lach die nog steeds in zijn keel kriebelde dan toch boven kwam.
Uiteindelijk had hij alleen zijn telefoon van de klif gegooid.
Julian dwong zichzelf te ontspannen, beet op zijn tong, en wandelde de ruimte verder in. Zijn passen nonchalant, perfect afgemeten. Maar in stilte vervloekte hij de hapering die hem kortstondig onderbroken had. Hij trok zijn blik weg van Flora en Tristan, die gezellig zaten te praten alsof ze nooit weggeweest was en zette de winkeltassen op het keukeneiland.
De beweging was meer bedoeld om de tijd te nemen die hij nodig had om zijn masker terug te vinden. Om zijn houding te ontspannen en op zijn gezicht een stralende glimlach te toveren.
'Onverwacht bezoek,' zei hij. Zijn stem bleef licht. Achteloos. Nonchalant, alsof het bezoek helemaal niet zo onverwacht was. Zijn intonatie verraadde niets. 'Je had kunnen bellen.' In plaats van naar Flora, gleed zijn blik naar Tristan. Alsof die uitspraak voor hem bedoeld was en niet voor haar.
Zijn glimlach bleef terwijl hij zich terug naar de winkeltassen op het aanrecht boog en het zijdepapier openvouwde. 'Koffie? Of liever iets sterkers op dit uur?'

[ bericht aangepast op 18 feb 2026 - 15:21 ]

help

18 feb 2026 - 15:45 Merrin is offline

Merrin 29030

marianne grieves

6 maanden geleden • 28 • rainbow road • sadie • closed

Buiten stonden een paar clubgasten te roken, achter de linten en de securitymensen die onwelkome bezoekers moesten buiten houden.
'Toen ik zei dat je me overal mee naartoe kon nemen, bedoelde ik niet meteen de koude winterlucht,' grapte Sadie toen ze buiten kwamen. Ze liet Minnies hand los en trok haar jas aan. Ze diepte een pakje sigaretten op uit haar zak en trok een wenkbrauw op ter aanbod terwijl ze verder ging. 'Ik woon hier een paar straten vandaan ...'
Minnie reikte uit naar het pakje sigaretten terwijl Sadie ergens heen gebaarde, maar net op dat moment, liep iemand tegen haar aan. Hard en onhandig - en plots wurmde een ijzige koude zich door haar kleren heen terwijl ze half tegen Sadie struikelde.
'Wat de ...' Ze draaide zich meteen met een ruk om.
Een blonde jongeman staarde haar onhandig, verontschuldigend aan.
Ze keek naar haar jurk, onder haar openhangende jas, waar nu een plakkerig, alcoholische vloeistof aan vast kleefde. Ze rilde. Door de koude, deze keer. Geen betere turn-off.
Langzaam keek Minnie weer op naar de jongeman, haar blik koel, afkeurend. Ze draaide zich om op het moment dat hij zijn mond open deed om iets te zeggen.
'Zie je?' zei ze tegen Sadie. Ze tikte met haar knokkels tegen de plakkerige plek op haar jurk - vervloekte zichzelf dat ze haar jas niet meteen gesloten had. 'Dit is waarom ik niet van openbare ruimtes hou.'
Minnies ogen gleden kort naar de club achter hen - licht, lawaai, mensen - en dan terug naar Sadie. Ze zuchtte. Daarnet had de nacht er een stuk beter uit gezien.
Ze deed een poging tot een glimlach, maar voelde hoe die mislukte. Net zoals haar intenties voor die avond. Ze fronste. 'Misschien moeten we dit een andere keer ... opnieuw proberen.'
Wie hou je voor de gek?
Ze draaide zich op haar hiel om de andere richting uit te lopen - weg van de gêne die haar plots, zonder reden zo bleek, overviel.

[ bericht aangepast op 18 feb 2026 - 15:45 ]

help

18 feb 2026 - 15:56 Merrin is offline

Merrin 29030

marianne grieves

17 december 2025, voormiddag • 28 • walker's house • walker • open

Ze was nooit echt goed geweest met aanrakingen - met intimiteit in het algemeen. Ze liet mensen nooit dicht genoeg komen - zelfs niet Vik.
En toch voelde Walkers hand op haar achterhoofd goed. Haar andere arm om haar schouders, haar gezicht tegen zijn borst ... het voelde troostend.
Ze vroeg zich af hoe het kwam dat ze hem wel had toegelaten - of wanneer ze dat had gedaan. Misschien was ze zo druk bezig geweest met de valsheid van hun relatie dat ze niet door had dat hij zich in haar hart had weten te wurmen.
Dat was ook waarom ze hier stond. Waarom ze hem die vier lange jaren gemist had.
'We kunnen weer gelukkig zijn, Marianne,' zei hij.
De manier waarop hij haar naam volledig uitsprak, katapulteerde haar terug naar een ander gemis. Een recenter gemis. Dat veel moeilijker was om toe te geven. Ze was nog niet zeker of ze dát gemis wel wilde toegeven.
'Hier. Samen. Niet als toen, maar als vrienden.'
Minnie schudde haar hoofd en duwde zich zachtjes van hem weg. 'Ik ...' Ze fronste, worstelend met zichzelf, en zuchtte dan. 'Ik zal niet opnieuw liegen en zeggen dat ik dat niet wil. Maar ... ik weet niet of dat kán. Niet hier, in Port Bersea. Met Vik.' Ze keek weer naar Walker op. 'Ik hou van haar en zij haat jou,' zei ze. Want zo simpel was het.

[ bericht aangepast op 18 feb 2026 - 15:56 ]

help

18 feb 2026 - 17:14 Miyah is offline

Miyah 1630

TRISTAN EVERETT MONTROSE
16 december — 23 — the tides— With Flora, Eloise, Jude and Julian

“Ik weet niet wat ik moet geloven,” fluisterde ze. “Ik heb het eigenlijk zo snel mogelijk weggestoken om er niet over na te hoeven denken. Het klopte niet, maar ik kon er niks aan doen. En toen zag ik Eli overal, zeker in Julian - maar ook bij jou - en heb ik het nog verder weg proberen te duwen.”
Haar woorden raakten iets wat hij al die tijd strak onder controle had gehouden. Hij herkende het maar al te goed: het wegstoppen, het ontkennen, het jezelf dwingen door te gaan alsof dat genoeg zou zijn. Hij had hetzelfde geprobeerd, maar zijn hoofd liet zich niet het zwijgen opleggen. Gedachten bleven zich aandienen, cirkelend, duwend, op zoek naar houvast. Soms was alcohol het enige dat de scherpe randjes er even afhaalde, dat zijn brein vertraagde tot iets wat te verdragen was.
“Iets klopt gewoon niet,” vervolgde Flora. “Ik wil geloven dat het een ongeluk was en dat Maddy niet kon leven zonder Eli, want dat is de makkelijkste en kortste optie. Maar ergens, diep vanbinnen, weet ik dat het niet de complete waarheid is.”
Hij verlangde niet dat ze dat op kon lossen voor hem. Maar dit gedeelde vermoeden, het hardop durven te zeggen, was meer dan hij in lange tijd had gehad. Het voelde als erkenning; als bevestiging dat hij niet de enige was die bleef haken aan de losse eindjes.
“Hopelijk vinden we iets op dit eiland.”
Hij knikte langzaam, meer voor zichzelf dan voor haar. Niet omdat hij hoopte op afsluiting, maar omdat hij wist dat blijven zoeken soms de enige manier was om overeind te blijven.
‘’Ik ben in ieder geval blij dat je er bent, Flora’’ sprak hij uit.
Want dat was de waarheid, ook al was misschien niet al het oude zeer verdwenen. Ook al stond ze er niet meteen om te springen om over haar nieuwe leven te spreken.
Het was een geruststellend dat ze hier was.

'Onverwacht bezoek,' drong een lichte stem tot hem door. Tristan liet zich niet misleiden door de luchtige toon. Julian kon dat als geen ander, woorden licht houden, terwijl hij ondertussen iets onder de oppervlakte hield.
'Je had kunnen bellen.' De blik die hem werd toegeworpen liet hem koud. Hij weigerde zichzelf te laten meespelen in een spel dat hij maar al te goed kende. Niet vanavond. Desondanks sneed de spanning door de lucht, zoals dat altijd deed tussen hem en Julian. Scherp, onuitgesproken. Alleen voelde het deze keer anders. Gelaagder. Alsof er nog iets anders tussen hen in hing, iets wat niet alleen met hém te maken had.
Tristan reageerde niet meteen. Geen frons, geen glimlacht. Alleen een korte ademhaling, alsof hij de opmerking registreerde en net zo gemakkelijk weer terzijde schoof. Julian mocht denken wat hij wilde. Tristan voelde geen enkele behoefte om zich te verantwoorden. Al helemaal niet tegenover hém.
'Koffie? Of liever iets sterkers op dit uur?' vroeg Julian terwijl hij zich boog over zijn tassen.
“Nee, dank je,” zei Tristan beheerst. “Ik ben goed zo.”
Zijn blik bleef op hem rusten, niet uitdagend, maar afgewogen. Alsof hij besloot of Julians woorden het überhaupt waard waren om serieus te nemen.
“Ze is er nu toch?” Meer woorden besloot hij er niet aan te verspillen. Er kwam geen uitleg en al helemaal geen verdediging.

[ bericht aangepast op 18 feb 2026 - 19:25 ]

"She would've made such a lovely bride, what a shame she's fucked in the head, " they said

19 feb 2026 - 15:43 Merrin is offline

Merrin 29030

JAMIE REID

☾ ☾ ☾ ☾ ☾

1 9 D E C E M B E R | 2 6 | B E A C H B A R - C H R I S | O P E N

Ze leek te schrikken van zijn plotse beslissing om weer te vertrekken, maar Jamie bleef niet zitten om haar nog verder te bestuderen.
'Oké, maar dan ga ik ook,' zei ze opgejut, waarna ze plots met surfboard en al langs hem heen schoot.
'Hé, wie betaalt de rest?' klonk een stem achter hem.
Jamie keek verstoord over zijn schouder en zag hoe de barman in hun richting gekomen was - en hem aanstaarde. Hij fronste zijn wenkbrauwen.
'Ik heb niets gedronken,' antwoordde hij. 'En ik ken haar naam niet eens.' Hij keek terug naar de vrouw die, ondanks dat ze hem duidelijk voor paal wilde zetten, toch nog steeds bij de ingang stond, en stapte bruusk naar voor, langs haar heen het strand op.
Hij had al te veel problemen. Een irritante jonge twintiger die hem geld aftroggelde kon er niet meer bij. Straks werd hij nog écht boos en dan was hij verloren.
En toch keek hij met een vuile blik achterom om te zien of ze er nog stond. De herinnering aan wat zij óók had gezien zat nog vers in zijn geheugen.

[ bericht aangepast op 19 feb 2026 - 15:43 ]

help

19 feb 2026 - 15:52 Merrin is offline

Merrin 29030

Andreas Orin Mervine

S O U N D | L O O K

N I G H T F E B R U A R Y 1 2 0 1 3
1 4 A N D 4 9 W E E K S
B L A C K H O L L O W F O R E S T
T I A K I | C L O S E D

Het was nog donkerder dan hij verwacht had - en wat hij verwacht had was al pikzwart. Zelfs de creepy skeletbomen waren amper zichtbaar.
Andreas kon ze horen kraken in de wind, zag gezichten in de hemel. Hij sloot even zijn ogen en haalde diep adem.
Hij kon doen wat hij wilde wanneer hij droomde. Hij kon vliegen, teleporteren, in dieren veranderen, het weer beïnvloeden. Maar hij kon voelen hoe dit niet zijn domein was - hij kon Tiaki's paniek voelen, die hem saboteerde, die hem de duisternis enkel dikker deed maken totdat het voelde alsof er geen lucht meer was.
Maar Andreas hoefde in dromen zelfs niet te ademen, dus toen de paniek ook hem beetgreep en zwaar op zijn borstkas neerdaalde, hield hij gewoon op.
Wanneer hij zijn ogen weer opende, stond Tiaki voor hem. Zijn gezicht was duidelijk, ondanks het donker. Hij zag er doodsbang uit.
Andreas had de neiging om hem aan te raken, maar hij deed het niet. In plaats daarvan knikte hij gewoon - ik ben hier.
'Tiaki,' zei hij zacht, maar hij wist dat zijn stem de wind rond hen overstemde. 'Dit is niet echt.'

help

19 feb 2026 - 16:11 Merrin is offline

Merrin 29030

J.M. ARCHAMBEAU-STRATHWYN

^{S O U N D | L O O K}

2 0 D E C E M B E R O C H T E N D | 2 3 | N O R T H E R N B E A C H
J U D E & W A L K E R | O P E N

Walker lachte. Kort, onverschillig en toch een tikkeltje ongelovig - alsof hij niet helemaal zeker was wat Julian precies was.
Julian had hem exact waar hij hem wilde en de voldoening die dat teweegbracht wiste bijna de herinnering aan zijn nachtmerrie weg.
Bijna. Hij kon de kliffen - de grotten - nog steeds over Walkers schouder zien.
'Vanavond?' herhaalde Walker.
'Ja, goed idee,' stemde Jude in - wat Julian enigszins verraste.
Hij had niet verwacht dat Jude de uitnodiging zomaar zou accepteren, met hoe al zijn spieren gespannen stonden terwijl hij duidelijk zijn best deed om de andere man geen steelse blikken te werpen.
'Al weet ik niet of Walker daar tijd voor heeft?'
Ah, de twijfel was er toch. Blijkbaar niet groot genoeg om uit Walkers buurt te willen blijven.
Julian had nooit stilgestaan bij de geaardheid van zijn neef. Hij was deels verrast en deels ook niet, en hoewel een stemmetje in zijn hoofd dat belachelijk veel als dat van Charlotte klonk hem informeerde dat dit uitgelezen informatie was om tegen Jude te gebruiken moest dat ooit nodig zijn, zei een ander stemmetje dat meer als Victoire klonk dat dat niet netjes was.
Julians eigen stem vervoegde hen met de verfrissende opmerking dat hij sowieso al niet netjes was, maar dat hij toch hoopte dat hij meer stijl had dan zijn neef, die hij - ja echt - toch best graag mocht, te outen om iets te bereiken. Jude had toch helemaal niets dat Julian wilde, dus waarom zou hij moeite doen?
Omdat deze stomme vakantie je melancholisch en verveeld maakt.
Dat was Eli's stem.
Hou je mond.
Julian bande ze alle vier zijn hoofd uit.
'Het is zeker geen levensveranderende verplichting,' zei Julian luchtig, waarna hij bedachtzaam zijn hoofd schuin hield. 'Al herinner ik me nog wel een verjaardag of twee in The Mirage die dat wel waren.' Hij haalde zijn schouders op. 'Maar ik hou het vanavond beschaafd.' Zijn blik gleed weer naar Jude. 'Waarschijnlijk.'

[ bericht aangepast op 19 feb 2026 - 16:11 ]

help

Index RPG Actieve Topics Zoek