[RPG • 16+] Saltwater Sleep | Speeltopic 1 - Speeltopics

p o r t      b e r s e a      t o w n Main Wharf & Ferry Dock – enige officiële toegang tot het eiland per boot. Bersea Town Center – gezellig centrum met cafés, surfshops, een kleine markt. The Mirage – exclusieve club op een klif, favoriet van rijke jongeren. Tidefall – moderne villa van de Archambeau-Strathwynfamilie, niet ver van The Mirage Sunset Hostel – waar backpackers verblijven. Dicht bij het strand. St. Cordelia Clinic – het eilandziekenhuisje. Sommige eilandbewoners verdenken de staf van betrokkenheid bij vreemde zaken. De oude vuurtoren – verlaten, uitzicht over het eiland. Locals zeggen dat hij 's nachts nog brandt, ook al is hij al jaren buiten gebruik. Strandhuis 'The Tides' – groot, modern vakantiehuis met zicht op zee en directe toegang tot Siren's Shore, waar Eli en Maddy vorig jaar verbleven. Afgelegen genoeg om feestjes te houden zonder pottenkijkers. Luxehotel 'Azure Palms Resort' – high-end hotel aan de rand van de stad, populair bij rijke toeristen, met cocktailbars, infinity pool, wellness, ... maar ook personeel dat misschien nét iets te veel weet. Whispering Pines Trailer Park – de armere wijk waar de meeste anti-Mervine Estate Dromers wonen. The Broken Bell – lokale bar, informeel hoofdkwartier van de Dromers. Tempest Point – uitkijkpunt boven op de rotsen waar eilandbewoners vaak samenkomen. Wilde energie, sommigen zeggen dat je er “de dromen hoort waaien”. Makutu Bakery – bekende bakkerij en toeristische hotspot voor het prachtige zee-uitzicht. BerseaMovers – van oudsher een verhuisbedrijfje; inmiddels een bedrijf dat onder andere verhuist, (verkeers)hekken plaatst, sjouwt, en voor evenementen benodigd meubilair opbouwt en afbreekt. Backpackers en jongeren kunnen er beunen om een zakcentje bij te verdienen. Bersea Beach Bar – een toeristische trekpleister op het populairste surfstrand van Port Bersea. Dure drankjes, maar wel van goede kwaliteit. Dé plek die het meest voorkomt als je 'bersea bars' zoekt op TrustPilot en waar de esthetische foto's genomen worden. Inwoners vermijden de plek liever. n a t u u r Mervine Estate – landgoed boven op de kliffen met botanische tuinen en verborgen droom-magiesymboliek. Mervine Sanctuary – beschermd natuurgebied met zeldzame flora, grenst aan het landgoed. Pulp Farms – lokale fruit-, groente- en grondstoffenboerderij begonnen als kleinschalig familiebedrijf, maar inmiddels leverancier bij veel Berseaanse horecagelegenheden. Backpackers kunnen er voor dagloon klussen doen zoals zaaien, oogsten en sproeien om hun reis verder te financieren. Dreaming Caves – liggen aan de noordkust en bestaan uit tientallen grotten, tunnels en ondergrondse kamers. Sommige grotten zijn toegankelijk voor toeristen (via boottochtjes of wandelpaden), anderen zijn afgesloten of vergeten - waaronder de Nexus (enkel toegankelijk bij laagtij), waar Dromers worden ingewijd. Vissers spreken van een verzonken grot genaamd The Drowned Mouth, waar stemmen gehoord worden bij vloed. De grotten veranderen subtiel — dromers ervaren dat gangen zich soms anders lijken te gedragen, afhankelijk van hun mentale toestand. Black Hollow Forest – weelderig bos met wandelpaden, sommige 'vergeten' stukken zijn niet op officiële kaarten te vinden. Sirens’ Shore – wit zandstrand waar Eli werd gevonden. Rustig, mysterieus. d r o o m p l e k k e n The Lapse – een droomplek die elke dromer anders ziet, maar altijd gevuld met echo’s van overleden Dromers - waaronder ook Eli en Maddy. The Mirror Lagoon – fysiek meer waar dromen zich soms in weerspiegelen. Dient als 'portaal' waardoorheen Dromers andere Dromers kunnen bezoeken.

d r o m e r s      &      d r o o m m a g i e Dromers zijn mensen die het geheim van de grotten kennen - zowel de Inner Circle van de Mervine Estate als een groep eilandbewoners. Iedereen kan een Dromer worden als die ingewijd wordt door een andere Dromer in de Nexus van de grotten van Port Bersea. De krachten van Dromers manifesteren zich op verschillende manieren. Ze zijn allemaal in staat om elkaar in elkaars dromen op te zoeken en die dromen te beïnvloeden/beschermen van ongewenste bezoekers - sommigen zijn daar beter in dan anderen. Sommigen van hen kunnen elementen uit hun eigen dromen naar buiten trekken en fysiek manifesteren in de echte wereld. Anderen zijn in staat om mensen zomaar ineens in slaap te laten vallen en hen vast te houden in hun dromen - zonder dat die persoon doorheeft dat het een droom is. Nog anderen kunnen inbreken in het hoofd van mensen en hun diepste dromen lezen. Heel zeldzaam zijn degenen die via dromen hun eigen bewustzijn kunnen projecteren in het lichaam van een ander, en degenen die herinneringen van een ander in dromen kunnen oproepen. m e r v i n e      e s t a t e      &      d e      i n n e r      c i r c l e De Mervine Estate is een landgoed van de familie Mervine. De familie houdt zich vooral bezig met natuuronderhoud en liefdadigheidswerk, en de Estate is populair bij een heleboel socialites. Eilandbewoners blijven er over het algemeen ver van weg; vele geruchten maken hun weg van de Mervine Estate naar de stad in het centrum van het eiland, en ze doen meer dan eens wenkbrauwen fronsen. Toch gaan de leden van de Mervine Estate gewoon hun gang. Het lijkt soms zelfs alsof ze een bepaald soort macht over het eiland hebben - en dat is ook precies het doel van de Inner Circle die aan het hoofd van de Mervine Estate staat. Zij willen het geheim van de grotten voor hen alleen, zodat zij over het eiland kunnen heersen en hun rijkdom kunnen vergroten. e i l a n d d r o m e r s Er zijn echter nog eilandbewoners die het geheim van de grotten kennen en die beter hun best doen om de plannen van de Mervine Estate te dwarsbomen. Een heel deel van hen is ervan overtuigd dat de Mervine Estate iets te maken heeft met de tragische dood van Eli Noble. Of zeggen ze dat alleen maar om zichzelf onschuldig te doen lijken?

[ bericht aangepast op 15 feb 2026 - 11:29 ]

---

help

Jude keek Jack met grote ogen aan toen hij hem stevig bij zijn polsen had gegrepen. Jude haatte het wanneer iemand hem stevig in hun grip hield, het liet zijn overlingsinstinct aanwakkeren. Hij trok dan ook ruw zijn polsen los, en zette een ruime stap terug. Hij dacht dat Jack inmiddels wel bedaard was, maar zo ver hij wist was dit geen normale reactie op iemand wie je vriendschappelijk aanraakte. Hij wilde hem een sneer geven, over hoe hij het ook gewoon normaal had kunnen vragen. Toen besefte Jude dat Jack niet helemaal zichzelf was, dus slikte hij deze woorden weer in. "Sorry, dat was niet mijn bedoeling. Ik zal het niet meer doen als je dat niet fijn vindt." Hij moest zijn best doen om te blijven beseffen dat niet Jack was wie dit gedrag vertoonde. Of, nou ja, wel Jack maar niet volledig. Jack reageerde onverschillig op de vragen die Jude stelde, wat maakte dat hij niet zo goed wist wat nu met de man aan te moeten. Hij leek weer voldoende te kunnen funtioneren om niet in zeven sloten tegelijk te wandelen. Tevens snapte Jude ook wel dat hij wat ruimte nodig had. Een serene wandeling om weer zij zinnen te komen en zijn hoofd leeg te maken. Jude was nogal van de aanrakingen om zijn woorden kracht bij te zetten, dus moest hij zichzelf eraan herinneren dit dus in deze situatie niet te doen. "Het aanbod blijft staan; mocht er eens iets zijn mag je me altijd contacteren." Sprak Jude oprecht. Hij maakte niet zomaar loze beloften. "Doe rustig aan? En stuur je een berichtje wanneer je thuis bent?" riep hij de man nog na toen hij het terras verliet, zijn voeten weer in het zand zette. Jude zuchtte uit opluchting. Hij was blij dat Jack weer bij kennis was en er geen medici aan te pas hoefde te komen. Hij haalde snel een hand door zijn haar, staarde nog even naar de zonsopkomst en vervolgde daarna zijn wandeling over het strand.

---

For those who come after

Jude's laatste woorden achtervolgde hem terwijl Jack de straat uitliep. Geen ervan werden concrete plannen die hij wilde uitvoeren. Hij kon zich niet herinneren dat hij Jude's nummer überhaupt in z'n telefoon had staan. Jude was zijn patient. Die relatie was niet voor niks afstandig en afgekadert tot binnen zijn spreekkamer. Een ruimte waar het vreemd was voor Jude om hem zomaar aan te raken, ongepast zelfs. Waar Jack precies wist wat er ging gebeuren en hij de regie in handen had. Jack dook het eerste steegje in en verdween tussen de nauwe straten die de meeste toeristen over het hoofd zagen. Elke stap maakte zijn benen zwaarder. Bijna thuis. Een doffe hoofdpijn kwam op. Bijna thuis. Honger en dorst werden weer merkbaar. Bijna thuis. Elke stap herhaalde hij die gedachten totdat zijn hand de bekende voordeur raakte. De sleutel zocht naar het slot, maar de deur ging open. Thuis. Achter zich sloot hij de voordeur weer. Een rilling trok over zijn rug. Het beetje temperatuurverschil genoeg om hem te beseffen in welke staat zijn lichaam was. Hij wist wat hij moest doen. Lang geleden al een keer uitgezocht wat hij nu het beste kon ondernemen om zijn lichaam terug te krijgen. Elke handeling ging langzaam, maar het gebeurde. De douche werd aangezet. Jack zag hoe de stoom de spiegel besloeg en schreef zijn naam in de waterdamp. Hij voelde hoe de warme zijn spieren deed ontspannen. De handdoek was zacht tegen zijn huid. Het ontsmettingsmiddel prikte op zijn arm, maar alles zag er naar verwachting uit dus dat was goed. In de keuken begon hij met een groot glas water terwijl hij de waterkoker aanzetten. Bouillon en toasty met vegemite. Om te voorkomen dat hij aan tafel in slaap viel, pakte Jack zijn telefoon. Een zwart scherm groette hem. Leeg? Uit? Uit was het antwoord toen wit licht hem bijna verblindde na het indrukken van de power-knop. Twee ongelezen berichtjes van Malia begroetten hem. Eentje van de vijftiende waarbij ze zei dat hij rustig aan moest doen en eentje van gisteravond dat hem vertelde dat ze zijn shift van vandaag gewisseld had met Ty voor volgende week en hem een twee dagen weekend geregeld had. Wat moest hij ook zonder haar... Weekenden waren natuurlijk altijd met de uitzondering 'tenzij er een noodgeval gebeurt', maar toch was dit een zeer aangename verrassing. Jude's nummer werd niet eens opgezocht voordat hij zijn telefoon weer uit deed. Hij had een pager voor noodgevallen. Als laatste, voor nu, verplaatste Jack zich naar zijn slaapkamer. Negentig minuten, over zoveel tijd werd zijn wekker gezet voordat hij zich onder een extra deken nestelde en zijn ogen sloot.

༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄ ༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄ 27 ⸙ Dokter @ St. Cordelia Clinic 19 December ⸙ Night Beach Jude ⸙ Closed ༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄ ༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄

[ bericht aangepast op 16 feb 2026 - 21:56 ]

---

Do it scared, but do it anyway.

Jude zijn ogen bleven gefixeerd op Walker terwijl hij zich aankleedde. Ergens vond hij het zonde dat zijn aantrekkelijke lichaam weer onder de stof van zijn hemd verdween. ''Je moet me leren hoe je dat trucje met je tanden deed,'' sprak de man hees, iets wat Jude hard op zijn onderlip liet bijten. Hij lachte zacht en knikte. "Ik zal het je de volgende keer voordoen," Hij liet het klinken als iets wat al vast stond. Hij was benieuwd hoe Walker daarop zou reageren. en keek hem aan met een speelse, bijna uitdagende twinkeling in zijn blik. Hij had intens genoten van hun tijd samen. Het voelde anders dan hij gewend was. Natuurlijk speelde lust een grote rol, maar het was niet enkel dat. Er speelde ook passie, verlangen. Het voelde alsof hij high was en of Walker zijn drug was, hoe afgezaagd dat ook klonk. Hij had hem net gehad, maar kon nu al niet wachten op een vervolg. Jude keek geamuseerd toe hoe Walker zijn blik rond zijn kantoor liet glijden. Jude nodigde niet snel iemand uit in zijn persoonlijke ruimte, hij hield dingen graag voor zichzelf. Maar hij wilde Walker zoveel mogelijk van zijn wereld laten zien, al was deze maar klein. Tevens wilde hij zelf zoveel mogelijk over Walker te weten komen, hij wist alleen niet goed waar te beginnen. Conversatie maken viel niet onder één van Jude's talenten. Jude sloot kort zijn ogen toen hij Walker zijn lippen weer in zijn nek voelde, het gevoel van daarnet kort herbelevend. Hij legde zijn hand tegen zijn wang aan, en liet deze via zijn arm naar beneden glijden toen hij weer weg liep. Jude ging naast hem staan en deed een poging zijn haar wat te fatsoeneren bij het kleine spiegeltje wat aan de muur hing. ''Ik wist niet dat je een tweeling was,'' merkte Walker op. Jude zijn blik gleed van zijn eigen spiegelbeeld naar Walker, wie naar een foto van hem en Eloise aan het staren was. Er verscheen een glimlach op Jude zijn gezicht bij de herinnering aan toen de foto gemaakt werd. De foto had een groot contrast met de geforceerde familie foto's die in hun huis in New York hingen. Op deze stonden ze niet in een toegewezen positie en waren ze daadwerkelijk aan het glimlachen. "Eloise is haar naam," glimlachte hij, waarna hij richting Walker liep en van achter zijn armen rond zijn middel sloeg. Hij drukte een kus in zijn hals, waarna hij zijn kin op zijn schouder liet rusten en naar de foto keek. "Mijn steun en toeverlaat," voegde hij toe. Er was niets aan gelogen. Zonder Eloise had zijn leven er thuis heel anders uitgezien. Walker dook nieuwsgierig voorover om zijn verzameling platen te bekijken. Jude vroeg zich af naar wat voor muziek Walker luisterde. "En jij? Heb jij broers of zussen?" vroeg hij, waarna hij richting het kleine raam in de hoek van het kantoor liep, deze opendeed en zich vervolgens op de vensterbank liet zakken. Hij had ineens een enorm verlangen naar nicotine. Hij pakte het gehavende pakje Lucky Strike sigaretten van de vensterbank en stak er een tussen zijn tanden. "En? Zit er wat tussen?" vroeg hij, alvorens hij de sigaret aanstak. Hij nam een lange hijs, waarna hij deze in de buitenlucht uitblies. Het was geen geheim dat het leven op een militaire basis nogal stressvol en hectisch kon zijn. Hij had deze slechte gewoonte dan ook opgedaan tijdens zijn eerste missie, geleerd van zijn mede soldaten. Jude had rokers vroeger voor gek verklaard, maar nu begreep hij het. Het kon geen problemen wegnemen, maar het zorgde wel voor een klein rust moment. Jude keek op toen hij de eerste tonen van Shepherd of Fire het kantoor hoorde vullen. Hij was gek op dit album, wat waarschijnlijk ook aftelezen was van de staat waarin de hoes van de plaat zich verkeerde. Echter was dit een keuze welke Jude niet direct achter Walker had gezocht. Hij was aangenaam verrast. De meeste mensen in zijn omgeving zouden dat album met een boog vermijden. "Nu ben ik benieuwd naar welke muziek jij normaal luistert?" vroeg hij, terwijl hij Walker nog eens goed in hem opnam. Het voelde nog steeds surrealistisch hem zo in zijn kantoor rond te hebben lopen. Jude kon wel wennen aan dit uitzicht.

---

For those who come after

Jude voelde de brok in zijn keel met de seconde groter worden. Shit. Het voelde alsof dit iets was dat Jude had moeten weten. En hij nam het zichzelf kwalijk dat hij dat niet deed. Eerst had hij Walker zijn blik gemeden uit nijd, nu was het uit schaamte. De houten stoelen van het terras vond hij plotseling erg interessant. "Ik, ehm..." wist Jude met moeite uit te brengen. Zijn keel was plots gort droog. "Sorry, dat wist ik niet." Sprak hij zacht, zijn duim afwezig over de koffiebeker in zijn hand bewegend. Hij voelde zichzelf echt een ontzettende lul nu. Hij wist niet of Walker een goede band had gehad met zijn ouders, maar ze beide verliezen kon nooit leuk zijn. Hij had er graag voor hem willen zijn. Hij wilde niet dat ze plots vreemden voor elkaar waren, al voelde het nu wel zo. Een besef wat een pijnlijke steek door zijn borstkas liet gaan. Het moment werd onderbroken door Julian wie plotse omdraaide en weg liep, alsof hij op automatische piloot stond. Jude keek fronzend toe hoe hij zijn fotocamera erbij pakte. Jude was bekend met het fenomeen always take the shot, maar wist niet dat het ook zo letterlijk genomen werd, zeker door Julian. Jude ving de vragende blik van Walker op, wie al net zo verbaas leek als hij zelf. Hij haalde kort zijn schouders op. Hij had ook geen idee wat hier gebeurde. ''Sorry, dat uitzicht is gevaarlijk fotogeniek.'' Verontschuldigde Julian zich eenmaal hij weer teruggekeerd was. 'Net als sommige mensen hier.' Jude zijn frons werd dieper met de seconde. Waar doelde Julian in vredesnaam op. Hij vond deze interactie met Walker naar zijn smaak veel te vermakelijk. Jude wist dan ook niet wat hij hier op moest reageren, iets waar Julian waarschijnlijk van smulde. Hij maakte er bijna een sport van Jude op de kast te jagen. Normaal was Jude hier wel wat meer tegen gewapend, maar zijn hoofd draaide. Het voelde alsof hij zich in een slechte film bevond. Dus nam hij maar een slok van zijn inmiddels lauwe koffie. 'Trouwens, Judy, waarom nodigen we je beste vriend niet uit voor vanavond?' vroeg Julian. Jude stikte bijna in zijn koffie. Welja, misschien konden ze hem meteen ook uitnodigen voor een slaapfeestje. Jude kon niet ontkennen dat hij stiekem blij was Walker weer te zien, maar iets zei hem dat het geen goed idee was hem te lang in één ruimte met Julian te laten. Jude schraapte zijn keel na zijn korte hoestbui, en gunde Julian een vuile blik. "Ja, goed idee. Al weet ik niet of Walker daar tijd voor heeft?" Het idee dat Jude zich weer dicht bij Walker zou bevinden deed zijn hart sneller kloppen, maar tegelijkertijd was hij bang. Bang om uit te vinden dat wat ze hadden over en uit was. Bang wat voor snode plannetjes Julian aan het maken was. Jude herkende de blik in zijn ogen; fresh meat. Hij vroeg zich af wat Julian zijn ware intentie was met deze uitnodiging, al had hij het vermoeden dat hij daar snel genoeg achter zou komen.

[ bericht aangepast op 16 feb 2026 - 22:27 ]

---

For those who come after