[RPG] Saltwater Sleep | Speeltopic 1 - Speeltopics

22 juli 2025 - 17:12 Merrin is offline

Merrin 28879

Saltwater Sleep

d r e a m s d o n ' t d i e . t h e y d r o w n .

Port Bersea is een verborgen parel in de waters tussen Nieuw-Zeeland en Australië waar toerisme de laatste jaren stilaan meer begint te bloeien. Rijke socialites vinden er hun weg naar de Mervine Estate dat hoog in de kliffen haar best doet om bedreigde boomsoorten opnieuw voort te planten in de Mervine Sanctuary. Backpackers genieten van de prachtige natuur die overal op het eiland te vinden is: witte stranden, complexe grotten en weelderige bossen. Rijke jongvolwassenen genieten er van het florerende nachtleven in eliteclubs waar enkel de besten binnen kunnen om er hun wildste fantasieën te beleven.

Eén van die rijke jongvolwassenen was Eli Noble, student aan de University of Melbourne, die er samen met zijn vriendin Madeleine 'Maddy' Walsh de zomer van zijn leven plande nadat hij zijn studies na vijf lange jaren eindelijk had afgerond. Helaas kwam Maddy alleen terug naar het vasteland, anderhalve maand vroeger dan gepland. Twee weken na hun aankomst spoelde Eli namelijk aan op het strand van Port Bersea. Verdronken in de grotten, zeggen officiële bronnen, maar Maddy was hysterisch toen ze terugkwam. Ze vertelde hallucinante verhalen over de grotten die ze samen met Eli bezocht had - dat de Mervine Estate een groep heksen was die niets liever deed dan de gemeenschap van Port Bersea te terroriseren. Ze had het over vreemde dromen die zij en Eli deelden - dromen die niet veel later werkelijkheid werden, die haar bleven achtervolgen totdat ze zes maanden geleden zelf de dood als uitweg zocht.

Vandaag vertrekken Eli en Maddy's beste vrienden op reis naar Port Bersea om hen te eren, een jaar na Eli's dood. Sommigen van hen willen er gewoon heen om te feesten zoals hun vrienden dat gedaan zouden hebben, om hun herinnering in ere te houden. Anderen hopen te ontdekken wat er in vredesnaam aan de hand is op het kleine eiland.

Locaties

p o r t b e r s e a t o w n

Main Wharf & Ferry Dock – enige officiële toegang tot het eiland per boot.
Bersea Town Center – gezellig centrum met cafés, surfshops, een kleine markt.
The Mirage – exclusieve club op een klif, favoriet van rijke jongeren.
Sunset Hostel – waar backpackers verblijven. Dicht bij het strand.
St. Cordelia Clinic – het eilandziekenhuisje. Sommige eilandbewoners verdenken de staf van betrokkenheid bij vreemde zaken.
De oude vuurtoren – verlaten, uitzicht over het eiland. Locals zeggen dat hij 's nachts nog brandt, ook al is hij al jaren buiten gebruik.
Strandhuis 'The Tides' – groot, modern vakantiehuis met zicht op zee en directe toegang tot Siren's Shore, waar Eli en Maddy vorig jaar verbleven. Afgelegen genoeg om feestjes te houden zonder pottenkijkers.
Luxehotel 'Azure Palms Resort' – high-end hotel aan de rand van de stad, populair bij rijke toeristen, met cocktailbars, infinity pool, wellness, ... maar ook personeel dat misschien nét iets te veel weet.
Whispering Pines Trailer Park – de armere wijk waar de meeste anti-Mervine Estate Dromers wonen.
The Broken Bell – lokale bar, informeel hoofdkwartier van de Dromers.
Tempest Point – uitkijkpunt boven op de rotsen waar eilandbewoners vaak samenkomen. Wilde energie, sommigen zeggen dat je er “de dromen hoort waaien”.
Makutu Bakery – bekende bakkerij en toeristische hotspot voor het prachtige zee-uitzicht.

n a t u u r

Mervine Estate – landgoed boven op de kliffen met botanische tuinen en verborgen droom-magiesymboliek.
Mervine Sanctuary – beschermd natuurgebied met zeldzame flora, grenst aan het landgoed.
Dreaming Caves – liggen aan de noordkust en bestaan uit tientallen grotten, tunnels en ondergrondse kamers. Sommige grotten zijn toegankelijk voor toeristen (via boottochtjes of wandelpaden), anderen zijn afgesloten of vergeten - waaronder de Nexus (enkel toegankelijk bij laagtij), waar Dromers worden ingewijd. Vissers spreken van een verzonken grot genaamd The Drowned Mouth, waar stemmen gehoord worden bij vloed. De grotten veranderen subtiel — dromers ervaren dat gangen zich soms anders lijken te gedragen, afhankelijk van hun mentale toestand.
Black Hollow Forest – weelderig bos met wandelpaden, sommige 'vergeten' stukken zijn niet op officiële kaarten te vinden.
Sirens’ Shore – wit zandstrand waar Eli werd gevonden. Rustig, mysterieus.

d r o o m p l e k k e n

The Lapse – een droomplek die elke dromer anders ziet, maar altijd gevuld met echo’s van overleden Dromers - waaronder ook Eli en Maddy.
The Mirror Lagoon – fysiek meer waar dromen zich soms in weerspiegelen. Dient als 'portaal' waardoorheen Dromers andere Dromers kunnen bezoeken.

Dromers, Droommagie & de Mervine Estate

d r o m e r s & d r o o m m a g i e

Dromers zijn mensen die het geheim van de grotten kennen - zowel de Inner Circle van de Mervine Estate als een groep eilandbewoners. Iedereen kan een Dromer worden als die ingewijd wordt door een andere Dromer in de Nexus van de grotten van Port Bersea. De krachten van Dromers manifesteren zich op verschillende manieren. Ze zijn allemaal in staat om elkaar in elkaars dromen op te zoeken en die dromen te beïnvloeden/beschermen van ongewenste bezoekers - sommigen zijn daar beter in dan anderen. Sommigen van hen kunnen elementen uit hun eigen dromen naar buiten trekken en fysiek manifesteren in de echte wereld. Anderen zijn in staat om mensen zomaar ineens in slaap te laten vallen en hen vast te houden in hun dromen - zonder dat die persoon doorheeft dat het een droom is. Nog anderen kunnen inbreken in het hoofd van mensen en hun diepste dromen lezen. Heel zeldzaam zijn degenen die via dromen hun eigen bewustzijn kunnen projecteren in het lichaam van een ander, en degenen die herinneringen van een ander in dromen kunnen oproepen.

m e r v i n e e s t a t e & d e i n n e r c i r c l e

De Mervine Estate is een landgoed van de familie Mervine. De familie houdt zich vooral bezig met natuuronderhoud en liefdadigheidswerk, en de Estate is populair bij een heleboel socialites. Eilandbewoners blijven er over het algemeen ver van weg; vele geruchten maken hun weg van de Mervine Estate naar de stad in het centrum van het eiland, en ze doen meer dan eens wenkbrauwen fronsen. Toch gaan de leden van de Mervine Estate gewoon hun gang. Het lijkt soms zelfs alsof ze een bepaald soort macht over het eiland hebben - en dat is ook precies het doel van de Inner Circle die aan het hoofd van de Mervine Estate staat. Zij willen het geheim van de grotten voor hen alleen, zodat zij over het eiland kunnen heersen en hun rijkdom kunnen vergroten.

e i l a n d d r o m e r s

Er zijn echter nog eilandbewoners die het geheim van de grotten kennen en die beter hun best doen om de plannen van de Mervine Estate te dwarsbomen. Een heel deel van hen is ervan overtuigd dat de Mervine Estate iets te maken heeft met de tragische dood van Eli Noble. Of zeggen ze dat alleen maar om zichzelf onschuldig te doen lijken?

Personages
i n v u l l i j s t j e

Regels

- Don't be a bitch.
- Iedereen die deelneemt, wordt ook cohost bij alle topics en draagt ook verantwoordelijkheid voor de RPG en de verhaallijn.
- Degene die een topic sluit, maakt het volgende.
- Haal in je post steeds de volgende zaken aan: personagenaam; open of gesloten scène (mogen anderen vrij inspringen of niet?); datum waarop de post plaatsvindt (voor wanneer er timeskips voorkomen maar jij nog even op een andere dag verder wil); locatie
- Post maandelijks. Na 45 dagen wordt je uit de RPG geyeet en wordt je personage een NPC.
- Parallel roleplayen mag. Wat houdt dit in? Je mag je personage in verschillende situaties op verschillende momenten schrijven, zolang je maar duidelijk aangeeft waar en wanneer die zich bevindt. Zo kun je bijvoorbeeld tegelijkertijd aan de gang gaan met een timeskip, terwijl je je vorige scène nog afwerkt. Dat hoeft uiteraard ook niet. (:
- Stel vragen als je er hebt!

Vakantieplanning

1 december 2025: Start kerst/ambachtsmarkt centrum Port Bersea
15 december 2025: Aankomst Julian, Tristan, Chae, Romée
20 december 2025: Verjaardagsfeest Julian (georganiseerd door Chae)
22 december 2025: Surfing Santas festival (benefiet surffestival door de stad)
24-25 december 2025: Mervine Christmas Party (enkel op uitnodiging)
26 december 2025: Boxing Day barbecue @The Tides (georganiseerd door de vriendengroep)
31 december 2025 - 1 januari 2025: Mervine's New Year on the Beach

Vandaag, 15 december 2025

Weer: 27°C, helderblauwe hemel. Vannacht wordt onweer voorspeld.
Tijdstip: 15:17

Julian, Tristan, Chae en Romée zijn zo'n 15 minuten geleden aangekomen in de haven van Port Bersea. Met hun vele koffers en tassen slenteren ze naar de glimmende zwarte taxi's die hen staan op te wachten om hen mee te nemen naar the Tides, waar ze tot halfweg januari zullen verblijven. De sfeer is een tikkeltje gelaten; de herinnering aan hun vrienden scherp in hun achterhoofd - maar niets wat een beetje meer alcohol niet kan fiksen. De meesten zijn eigenlijk al tipsy door de appetisers die ze aan boord van de ferry gehad hebben.

Ondertussen is in het dorp de kerstmarkt in volle gang, en ook de rijke stinkerds van de Mervine Estate beginnen te arriveren om alles in orde te brengen voor het benefiet-apperitiefconcert dat binnen twee uur van start gaat.

[ bericht aangepast op 4 feb 2026 - 12:47 ]

help

29 jan 2026 - 22:45 Monpress is online

Monpress 6089

Carter Nathaniel Mervine-Beck
^{Carter Nathaniel Mervine-Beck}

≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋
^{^{≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋}}

Carter kon niets anders dan hartelijk lachen bij de bekentenis dat Sadie hem kende én hem volgde op Instagram.
"Ik ben blij dat mijn fame zelfs Port Bersea weet te bereiken." Ze was echt niet de eerste die hem zo begroette. Gelukkig was ze veel minder intens-fangirl dan hij wel meegemaakt had. Die waren toch altijd een beetje ongemakkelijk om mee te praten.
"Ja, ik kan het toch meestal best aardig inschatten, welke richting mensen opgaan," zei hij toen ze het had over de toekomst. "Maar soms heb je iemand en die lapt echt alle ideeën aan hun laars." Het was niet dat ze elkaar zo goed gekend hadden om duidelijke voorspellingen te doen, maar dat waren details die Sadie niet zoveel aan gingen.

Het was goed om te horen dat ze het in ieder geval naar haar zin had. Carter voelde de enthousiasme en de trots die ze uitstraalde terwijl het over haar werk ging.
"Zeker! Ik denk dat veel meer mensen er beter aan toe zouden zijn als ze zich wat meer met de natuur bezig hielden. Is het ook jou winkel, of?" Carter keek het winkeltje door. Alles was leuk aangekleed en de muziek maakte het helemaal af. Het paste gewoon precies in het plaatje van hoe een lokale bloemenzaak zou moeten zijn.
Zijn blik volgde haar terwijl ze de plek achter de toonbank innam en overschakelde naar de zakelijke kant van Carters komst.
"Een vogeltje heeft mij ingefluisterd dat jullie altijd de fantastische decoratie doen voor Mervine feesten. En nu is het zo dat ik met een klein probleempje zit betreffende het Nieuwjaarsfeest." Carter trok zijn beste puppy-ogen gezicht terwijl hij zijn handen bij elkaar vouwde. Hij wist dat het kort dag was om het nu nog te vragen, maar vragen kon altijd.
"Lieve Sadie, wil je me alsjeblieft uit de brand helpen en zeggen dat je de bloemen voor het Nieuwjaarsfeest kan verzorgen?"

24 ⎔ Atleet en onderzoeker
18 december ⎔ Afternoon
Lilly Pilly
Sadie ⎔ Open

≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋
^{^{≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋}}

[ bericht aangepast op 29 jan 2026 - 22:45 ]

Do it scared, but do it anyway.

30 jan 2026 - 0:25 Rozanov is offline

Rozanov 5150

˚̣̣̣ ꒷︶†︶꒷˚̣̣̣︶ ͡𑁬♱໒ ͡ ︶˚̣̣̣꒷︶†︶꒷ ˚̣̣̣

JUDE
MONTGOMERY

⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘

2 jaar geleden ✠ 20 ✠ U.S. Army Harir Air Base, Iraq ✠ Walker

Jude zwoer dat hij de blik van Walker op zijn huid voelde branden. Had hij dan toch gelijk? Voelde Walker ook wat hij voelde?
Het leek hem stug. Jude had wel eens sterke verhalen gehoord over dat veel soldaten stiekem homoseksueel waren, maar in de praktijk had hij dit nog nooit meegemaakt. Al was dat ook best begrijpelijk. Het was duidelijk dat het niet geaccepteerd werd, dus zou men er ook niet snel te koop mee gaan lopen.
Jude probeerde de gedachte uit zijn hoofd te verbannen, iets waar hij normaal heel goed in was. Alles wat hem ook maar een beetje liet voelen begroef hij diep onder de grond - en stampte er nog eens een paar keer op. Het maakte hem zwak. Maar het leven als robot begon hem langzaam maar zeker op te breken. Hij besefte nu dat hij zo verlangde naar die liefkozende streling, de lichamelijke warmte van een ander…
Iemand wie hem vertelde dat het oké was soms te breken - menselijk zelfs.
''Dat lijkt me best normaal, dat je je roeping nog niet hebt gevonden aan zestien. Wie wel?''
Jude wist niet direct waarom, maar door deze woorden voelde hij de sensatie van prikkende tranen achter zijn ogen opwellen. Iets wat hij al in jaren niet meer had gevoeld. Misschien waren het de woorden van begrip. Jude had dan ook snel zijn blik van de man afgewend, en keek inmiddels naar de melancholiek druppende kraan aan het keukenblok.
Jude schudde kort zijn hoofd. “Mijn vader dacht daar anders over.” sprak hij wat hees. Hij had zijn best gedaan de brok in zijn keel weg te slikken, duidelijk zonder succes.
Jude was blij dat het gesprek niet enkel weemoedig was. Tevens was het een opluchting dat ook Walker eigenlijk geen idee had wat hij nou eigenlijk aan het doen was. Iets wat Jude alleszins verbaade; Walker leek op het eerste zo zelfverzekerd en georganiseerd. Jude vroeg zich af hoe hij overkwam op anderen.
Zijn volgende vraag was eruit gevlogen voor hij er erg in had. Jude zag dat het iets met Walker deed, en hij voelde zich misschien een klein beetje schuldig.
''Niet meer. Het was wennen - het is nog steeds wennen. Maar ik bekijk het als een uitzonderlijke levenservaring.''
Jude herinnerde zich zijn eerste week in het veld. Het was zoveel meer dan waar ze je op voorbereiden. Hier heerste er geen negen tot vijf mentaliteit. Het vuren stopte niet zomaar wanneer je behoefte had aan slaap. Het was alles behalve gestructureerd en voorspelbaar. Jude was gek op het gevoel van adrenaline; het liet hem voelen dat hij er nog was en dat hij iets aan het doen was wat er toe deed. Dat hij misschien niet helemaal zijn leven aan het verdoen was.
“Gelukkig maar. Ik zou het jammer vinden als ik je gezicht hier niet meer zou zien.” glimlachte Jude. Het was in eerste instantie niet flirterig bedoeld, als kwam dit wellicht wel zo over. Maar eigenlijk, nu Jude er zo over nadacht, leek het op beiden manieren van toepassing.
Jude verstijfde lichtelijk toen hij Walker zijn knie langs die van hem voelde. Het was een korte aanraking, welke er desalniettemin voor zorgde dat Jude zijn zenuwstelsel alert werd. Jude wist de plotselinge aanraking niet goed te plaatsen. Was het een toevalligheid? Of was het misschien een uitnodiging geweest?
Ongeacht wat voor bedoeling de man ermee had gehad, het had Jude van zijn apropos gebracht.
Dus besloot Jude te vragen naar wie de echte Walker was. Met dat hij opbiechtte dat hij eigenlijk geen idee had, lag zijn mok plots aan diggelen op de vloer.
Jude moest even verwerken wat er zojuist gebeurd was. In zijn hoofd had hij al tientallen scenario’s afgespeeld over hoe hij ervoor ging zorgen dat de al korte afstand tussen hen verder overbrugd zou worden.
Walker verontschuldigde zich, Jude antwoordde door door zijn hurken te gaan en de scherven op beginnen te rapen. Dit was niet de eerste keer dat Jude deze handeling uitvoerde en vast ook niet de laatste. Het leek misschien of Jude zijn lichaam perfect onder controle had, maar de man kon ontzettend lomp zijn.
”Hopelijk was dit niet van sentimentele waarde voor je.” Jude schudde lachend zijn hoofd, waarna zijn blik die van Walker kruiste. Jude vond het wonderbaarlijk hoe zijn helder blauwe ogen, een prachtig kille kleur, toch zoveel warmte uit wisten te stralen. “Ik verwacht er nu op zijn minst een prachtig exemplaar voor terug, dat begrijp je.” grapte de man, alvorens hij naar een volgende scherf reikte. In plaats daarvan raakte hij de hand van Walker aan. Zijn ademhaling stokte voor een paar seconde. Niet omdat het zo dramatisch was om per ongeluk iemands hand aan te raken, maar om het feit dat Jude zich al een deel van de avond bezig had gehouden met te bedenken of het acceptabel was dat hij de neiging hiertoe had. Jude zijn eerste ingeving was om zijn hand snel weg te trekken, zich te verontschuldigen. In plaats daarvan liet hij zijn hand rusten en vonden zijn ogen opnieuw die van Walker.
Wat was hij in vredesnaam aan het doen?
Toch wilde hij zijn hand niet verplaatsen. Hij wilde weten of Walker net zo brandde van verlangen als hij zelf deed.

[ bericht aangepast op 30 jan 2026 - 0:26 ]

For those who come after

30 jan 2026 - 11:55 Monpress is online

Monpress 6089

Carter Nathaniel Mervine-Beck
^{Carter Nathaniel Mervine-Beck}

≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋
^{^{≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋}}

Een zucht weerklonk door de kamer toen Vik zei dat ze zijn geld niet wilde aannemen.
"Als laatste redmiddel," beaamde hij uiteindelijk. Direct aan haar geld overmaken werd inderdaad het laatste redmiddel. Verder had Carter helemaal niet de drang om haar gezag te ondermijnen... Het was immers zijn geld. Daarnaast, wat moest hij er anders mee? Hij had een normale baan die zijn normale leven betaalde en hem zelfs prima business class liet vliegen. Oude sponsor deals zorgde nog steeds voor een overvloed aan spullen in zijn berging en een simpele pickup truck was niet zó duur om te onderhouden.
"Wat?! Mijn geld, ho maar! Maar fraude is helemaal prima?" Lachte Carter toen ze het casino opperde. Hij was ergens heel blij dat zijn magie gewoon niet zo werkte en dat wist zij gelukkig ook.

Devika bevestigde dat hij inderdaad dé Julian gevonden had. Op haar beurt noemde ze een nieuwe naam die blijkbaar aan de jongen gelinkt was. Carter scande het artikel totdat hij bleef hangen op de foto. Een fractie van een seconde trok er een lichte waas over zijn ogen. Zonlicht dat vreemd weerkaatste.
"Interessant," zei hij toen hij z'n telefoon weer aanpakte. Het feestje was met Viks uitnodiging ineens veel logischer. "Ik vroeg me al af hoe ik op dat feestje zou belanden." Dat hij ergens ging zijn was altijd leuk om te weten, maar hoe en waarom bleef zelfs voor hem vaak de vraag.
"Maar verjaardagsfeestje crashen, altijd leuk! Al kan dat natuurlijk niet zonder cadeautje. Weet je nog wat er vroeger bij ons bij de trap stond?" Carter wiebelde samenzwerend met zijn wenkbrauwen. "Volgens mij hebben we dat nog steeds ergens in een opslagloods staan."

Carter leunde tegen de bedrand en trok zijn benen in kleermakerszit. Natuurlijk wilde Vik ook dingen over hem weten.
"Mijn leven gaat eigenlijk op rolletjes." Carter had serieus weinig aan te merken op hoe het nu ging. "Maar klopt, ik ben voor nu even mijn wedstrijden op pauze gezet." Dat was altijd een groot deel van zijn actiefoto's, zeker bij grotere wedstrijden waar er specifiek media aanwezig was om zulke foto's te maken.
"Het komt niet door ma hoor. Zij heeft volgens mij toch eindelijk door dat ik een grote jongen ben met een eigen leven en dat alleen maar constant op mijn magie vertrouwen gewoon niet altijd een goed idee is." Carter loog alles glashard bij elkaar. "Ze is eindelijk wat rustiger aan gaan doen en denkt na over pensioen. Niet dat ik dat kan geloven, volgens mij kan ze echt nog geen uur iets doen zonder zich ergens mee te bemoeien." Carter lachte bij het idee. Zijn moeder die ergens geen controle over wilde houden was gewoon ondenkbaar.
"Nee, ik heb een normale baan weet je wel. Eentje waar ik de laatste tijd gewoon wat meer tijd in stop. Afgelopen jaar had ik een super interessant project in Hawaii en eentje in Sri Lanka. En ik ben ook meer bezig met het regelen van beursaanvragen waar veel tijd in gaat zitten om dat allemaal goed te doen." Enthousiasme straalde van hem af bij het idee over wat hij allemaal kon bereiken met zijn onderzoek.

24 ⎔ Atleet en onderzoeker
17 december ⎔ Late morning ⎔ Mervine Estate
Vik ⎔ Gesloten

≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋
^{^{≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋}}

[ bericht aangepast op 30 jan 2026 - 12:02 ]

Do it scared, but do it anyway.

30 jan 2026 - 15:15 Miyah is offline

Miyah 1589

TRISTAN EVERETT MONTROSE
10 november, vorig jaar— 23 — New Lyceum society, Melbourne— Eli, Maddy, Flora, Eloise, Julian

Hij had geprobeerd zijn frustratie richting Julian te parkeren en om zich volledig te richten op het doel van deze bijeenkomst. Julian was het niet waard om deze avond te laten verpesten, dat hield hij zich telkens maar weer voor. Vanavond zou perfect zijn en hij zou niet ontploffen, hoe dichtbij hij daar ook was. Suck it in and go back to business, Tris.

Al gauw was hij weer gevangen geraakt in een dodelijk saai gesprek. Hij knikte op de juiste momenten, stelde de juiste vragen en liet zijn glimlach net lang genoeg hangen. Het was dat Tristan erg trouw was aan Eli, anders was hij allang vertrokken. Dit soort bijeenkomsten waren een vaste prik in zijn familie. Nu hij iets ouder was geworden en er meer vrijheid was, wilde hij dit soort evenementen zoveel mogelijk ontlopen.
Toen Tristan net op het punt stond om een goede deal te sluiten, werd zijn gesprek verstoord door lawaai. Het geluid sneed dwars door het geroezemoes heen. Glas dat brak, gevolgd door een golf van geschrokken stemmen.
Tristan verstarde een fractie van een seconde, want hij moest even verwerken wat er nu precies gebeurde. Vanuit de hoek waar hij stond kon hij niets zien, alleen maar dat er veel onrust ontstond. Er klonk gegil, gelach en mensen vertrokken. Er was iets goed mis.
Tristan excuseerde zichzelf naar zijn gesprekpartner. Zonder echt te wachten op een antwoord, beende hij al door de menigte heen.
Al snel zag hij de chaos bij de champagnetoren. Julian. Eli. Flora, die Julian’s blazer vastklemde en machteloos moest toekijken.
Hij voegde zich gehaast naast Flora, om eerst te checken of zij ongedeerd was. Hij viel middenin deze situatie en had geen enkel idee wat zich had afgespeeld. Het leek op een vechtpartij tussen Eli en Julian, waarvan hij vrijwel direct al de schuld bij Julian had gelegd. Hij wist dat Eli niet sloeg, in ieder geval niet als eerste. Maar diep vanbinnen wist Tristan ook wel dat hij bevooroordeeld was. Hij mocht Julian niet en Eli kon in zijn ogen niet erg veel fout doen, ook al was hij het niet altijd eens met de beslissingen die hij maakte.
Tristan zocht naar het beste moment om in te grijpen zonder het zou escaleren. Hij probeerde het eerst met woorden, al was hij daarin nooit echt tactisch geweest. Sociaal gezien kon hij best onhandig zijn, vooral in onvoorziene situaties.
‘’Wat de fuck zijn jullie aan het doen?’’ snauwde hij, zijn stem laag, maar scherp genoeg om door het lawaai heen te snijden. ‘’Zijn jullie nu compleet van jullie godvergeten verstand beroofd?’’
Hij zette een stap naar voren voor het geval dat er een nieuwe aanval zou volgen en hij zou kunnen ingrijpen als dat nodig was. Maar hij hoopte dat deze woorden al genoeg deden om de heren in te laten zien waar ze mee bezig waren.

"She would've made such a lovely bride, what a shame she's fucked in the head, " they said

30 jan 2026 - 15:21 Hollander is offline

Hollander 12420

WALKER
MERVINE

Twee jaar geleden • 27 • U.S. Army Harir Air Base, Iraq • Jude

Bijna simultaan doken de twee mannen naar de vloer om de scherven op te ruimen.
''Ik verwacht er nu op zijn minst een prachtig exemplaar voor terug, dat begrijp je,'' grapte Jude. Zijn hand botste tegen dat van Walker, en bleef daar enkele tellen liggen. Walker keek op van de grond en boorde zijn ogen in die van Jude. Hij hield zijn adem in. Zijn ogen flitsten naar Jude's lippen, nu dichter bij dan hij al geweest was sinds hun ontmoeting. Walker voelde warmte langs zijn nek en oren omhoog kruipen, gevolgd door een trekkend gevoel in zijn onderbuik. Hij hoefde alleen maar een beetje voorover te buigen en...
Zijn hand gleed langs Jude's wang naar diens nek. Met een zachte, maar krachtige beweging bracht hij Jude's mond naar de zijne en drukte hun lippen tegen elkaar, hopend dat Jude hem zou toelaten.

kindness is never a burden.

30 jan 2026 - 16:20 Merrin is offline

Merrin 28879

marianne grieves

17 december 2025, voormiddag • 28 • the beach - walker's house • walker • open

Walker schoof de koffietas die voor haar bedoeld was een klein beetje dichterbij en Minnie twijfelde, nog steeds, of ze zelf de stap wilde zetten.
'Kunnen we gewoon eerlijk zijn tegen elkaar? We waren het toen niet, maar we kunnen het nu zijn.'
Minnie klemde haar kaken op elkaar. Misschien was dit toch een fout geweest. Hij kende haar te goed - en ze voelde zich betrapt. Toen had ze doen uitschijnen dat hij haar hart gebroken had, dat ze werkelijk geloofde dat hij haar zielsverwant was. En ergens was ze dat, doorheen hun relatie, ook een beetje gaan geloven. Gaan hopen dat het écht was. Dat het waar was. Dat ze niet het beschamende wezen was waar ze voor vreesde.
Walkers woorden vertelden haar dat hij het wist. Ze vroeg zich af of hij haar nu ook beschamend vond. Of hij wist dat het haar speet.
'Ik vergeef je,' zei hij.
Kennelijk wel. En toch irriteerde zijn aanname haar, want ze had nooit haar verontschuldigingen aangeboden. Dat deed ze zelden. Als ze het al deed, was het omdat ze iets van een ander wou.
'Als dat iets uitmaakt.'
Minnie blies haar adem door haar neus uit en gooide haar haren over een schouder. Eindelijk nam ze, stijfjes, plaats op een van de barkrukken en trok ze de koffie dichterbij.
'Theo en Sloane,' begon Walker toen ze zelf geen initiatief nam om nog iets te zeggen. 'Hoe was de begraving?'
Haar postuur verzachtte ietwat, alsof ze een ballon was die heel traag leegliep. 'Mooi,' zei ze zacht. Ze tikte met haar nagels op de tas die nu haar handen warmde. 'ik had er eigenlijk niet bij stilgestaan dat je ... daarover wilde praten.'
Hij was ook zijn vader verloren. Het besef drong nu pas tot haar door.

[ bericht aangepast op 30 jan 2026 - 16:20 ]

help

30 jan 2026 - 18:28 Merrin is offline

Merrin 28879

J.M. ARCHAMBEAU-STRATHWYN

^{S O U N D | L O O K}

1 0 N O VE M B E R , V O R I G J A A R |
2 1 E N 1 1 M A A N D E N
N E W L Y C E U M S O C I E T Y , M E L B O U R N E U N I V E R S I T Y | E L I , M A D D Y , E L O I S E T R I S T A N & F L O R A

Hij bleef even staan, na de klap. Een halve seconde. Om te voelen hoe de schok van zijn hand naar boven ging, door zijn arm, de rest van zijn lijf. Om te voelen hoe zijn hart adrenaline begon rond te pompen.
Hij wilde verder, maar hij hield zichzelf tegen, dwong zichzelf om te kijken.
Eli's hoofd was opzij geslagen. Zijn lichaam leek de draad even kwijt te zijn. Geluidloos en veel te laat hapte hij naar adem, een hand tegen zijn kaak gedrukt alsof hij die met wilskracht op zijn plaats probeerde te houden.
Julian schudde zijn pols los. Wreef over zijn knokkels. Glimlachte grimmig en draaide zich op zijn hiel om weer te vertrekken. Dat was het dan. Hij had zichzelf als de klootzak laten zien waar Eli op uit was - die Eli nodig had.
Hij negeerde de veroordelende blikken, negeerde de kwaadheid die hij voelde omwille van de opoffering die hij gemaakt had. Want het was perfect gedoseerd geweest, hield hij zichzelf voor. De brokken waren groot genoeg om aan elkaar te lijmen. Eli had hem een reden gegeven, en Julian had gehandeld. Zijn geweld viel niet goed te keuren, maar toch ... Zijn uithaal was begrijpelijk.
Hij had er niet op gerekend dat Eli hem terug zou trekken.
Hij stond twee passen bij Flora vandaan toen Eli hem hardhandig bij de schouders vastnam, en hij was te overweldigd om te reageren. Om zichzelf te beschermen. Het lukte hem net om zijn armen voor zijn gezicht te gooien toen Eli hem zijlings de champagnetoren in duwde.
Pijn. In zijn wang. Zijn nek. Zijn borst, zijn benen. Duizenden naalden staken hem in zijn vlees, overal waar ze hem raken konden, en de wereld kleurde rood.
Hij kon blijven liggen. De gedachte schoot kort door zijn hoofd. Hij kon zielig op de grond blijven liggen, gebroken als de scherven rond hem, en vol ongeloof naar Eli staren. Maar zijn hoofd bewoog al. En zijn blik was ziedend. Niet berekend, niet gecontroleerd, niet mooi gedoseerd om de mensen rond hem te paaien.
Nu was het oorlog.
Julian duwde zichzelf weer overeind. De scherven duwden in zijn handpalmen, die rood drupten toen hij Eli opnieuw aanvloog. Hij greep hem bij zijn middel en liet zijn gewicht tegen zijn beste vriend vallen, om hem op de vloer te krijgen en hem daar te houden, maar Eli verplaatste zijn gewicht en zijn knie kwam in Julians maag terecht.
Julian hapte naar adem, verloor grip, en voelde hoe Eli's vuist onder zijn oogkas landde. Een scherf glas die was blijven steken, worstelde zich dieper zijn huid in, als brandend vuur dat tranen in zijn ogen deed opwellen.
Hij stootte terug met zijn hoofd, zonder te mikken. Iets kraakte. Misschien Eli’s neus.
Eli vloekte schor en wankelde een halve stap achteruit, maar zijn handen bleven rond Julians overhemd geklemd. Hij rukte Julian weer naar zich toe en sloeg blind, woest - een vuist tegen zijn slaap, nog een tegen zijn schouder.
Julian was blind. Sterren dansten voor zijn ogen, maar hij voelde Eli's gewicht, zijn adem, zijn greep. Hij haalde uit met zijn elleboog. Hard en kort, recht in de ribben die Eli's longen beschermden.
Een klaaglijk, dierlijk geluid kwam uit Eli's keel naar boven. Zijn vingers verkrampten een fractie - precies lang genoeg voor Julian om zich los te maken.
Deze keer greep híj Eli vast, bij zijn revers. Hij ramde hem tegen zich aan, zijn knie omhoog, zijn heupen vooruit. Nog een stoot in de ribben, dieper deze keer. Lager.
Eli kreunde. Het was niet gespeeld. Niet theatraal. Zijn gezicht vertrok van pijn, maar zijn ogen haakten zich vast in die van Julian. Woest, vernederd, wanhopig.
'Blijf ...' begon iemand ergens, maar het geluid verdronk in het geraas van bloed in Julians oren.
Hij voelde niets meer. Niet het glas dat in zijn lijf stak, niet de pijn in zijn slapen. Hij voelde enkel zijn eigen hartslag en Eli onder zijn handen.
Nog een elleboog. Nog een stomp. Geen maat. Geen publiek. Geen rol meer. Alleen twee lichamen die elkaar probeerden te breken.
'Wat de fuck zijn jullie aan het doen?'
Julian hoorde het amper. Eli had hem weer beet en sleurde hem tegen de grond.
Een vuist tegen zijn tanden.
'Zijn jullie nu compleet van jullie godvergeten verstand beroofd?'
Tristan.
Een lach borrelde op in Julians borstkas, maar die werd afgesneden door nog een stomp in zijn gezicht.
Hij spuugde bloed naast zich op het parket.
Eli stond boven hem. Zijn schaduw viel over Julians gezicht, zwaar en vervormd door het gebroken licht.
Zijn vuist kwam nog eens naar beneden.
Julian ving hem half met zijn onderarm op, half met zijn jukbeen. Zijn hoofd sloeg opzij, maar hij bleef naar Eli kijken, zijn ogen wild.
'Is dat het?' hijgde hij. 'Maak het af.'
Eli's kaak spande zich. Hij trok zijn arm opnieuw omhoog.
Twee armen sloegen zich om zijn bovenlijf. Rukte hem achteruit. Weg van Julian.
'Laat me ...' gromde Eli terwijl hij achteruit struikelde. Hij probeerde zich los te trekken van wie het ook was die hem tegenhield, zijn blik nog steeds op Julian brandend. Zijn vrije arm maaide wild, op zoek naar contact. Naar botten die gebroken konden worden.
'Eli, stop!' Maddy's stem brak, maar haar greep niet. Ze trok hem nog verder achteruit, trok hem met haar hele wezen.
Julian sloot kort zijn ogen. De hele wereld draaide.
'Laat los!' snauwde Eli, alsof hij niet eens door had wie hem beet had. 'Hij ...'
'Nee!' Ze zette haar voet tussen de zijne en duwde hem terug wanneer hij zich weer probeerde los te trekken. Haar knokkels waren wit om de stof van zijn revers. 'Kijk naar jezelf!'
Eli's adem schokte. Zijn hele lijf trilde.
Julian lag tussen glas en champagne, zwaar ademend, en aanschouwde het tafereel. De woede was er nog steeds. Rauw en allesverzengend.
Zijn lichaam deed te veel pijn om er nog meer gehoor aan te geven. De adrenaline liet hem in de steek. Vloeide weg, samen met zijn bloed en de champagne onder hem.
'Dit zijn jullie niet!' riep Maddy. Tranen liepen over haar gezicht. Ze hield haar ogen strak op Eli gericht. 'Dit ben jij niet!'
Iets in Eli loste. Of brak. Julian kon het vanop zijn plekje op de vloer niet zien.
Hij beet op zijn kiezen terwijl hij overeind kwam - want niemand kwam hem helpen. Hij klemde zijn hand tegen zijn ribben en spoog een tweede keer op de grond.
Eli hield zich aan Maddy vast alsof zij het enige vaste punt op aarde was. Hij was weg. Terug in zijn wereld.
Haar betraande ogen vonden die van Julian, en hij zag de keuze die ze maakte.
Hij rechtte zijn schouders, liet zijn hand weer naast zich vallen, hoe hard zijn blauwe ribben ook schreeuwden om ondersteuning. Een korte, wrange glimlach, en toen richtte hij zich tot de mensen in de zaal.
Zijn publiek.
De zaal was doodstil. Tristan stond nog steeds klaar om in te grijpen, alsof hij ervan overtuigd was dat Julian nog niet klaar was. Flora hield zijn blazer vast alsof het iets heiligs was.
'Dat was het dan.' Zijn stem was schor, maar de woorden waren helder. Beschuldigend. Hebben jullie van de show genoten? 'Geniet van jullie avond.'
Hij negeerde alles. De mensen rond hem. De pijn die stilaan overweldigend begon te worden. Tristan en Flora, die in zijn weg stonden terwijl hij zijn exit maakte.
Pas toen hij de buitenlucht inademde en eindelijk alleen was, liet hij het toe. Pas dan zakte hij in elkaar en leunde hij zwaar tegen de muur, amper in staat om zichzelf overeind te houden.

[ bericht aangepast op 30 jan 2026 - 18:29 ]

help

30 jan 2026 - 22:31 Hollander is offline

Hollander 12420

Sadie Arnaud
18 december, namiddag • 25 • Lilly Pilly Florals • Carter • open

"Zeker! Ik denk dat veel meer mensen er beter aan toe zouden zijn als ze zich wat meer met de natuur bezig hielden. Is het ook jou winkel, of?" Carters enthousiasme werkte aanstekelijk en Sadie voelde haar humeur positiever worden.
''Bloed, zweet en tranen,'' bevestigde ze met een grijns en wreef trots met haar hand over het hout van de toonbank, alsof die haar liefde zou voelen.
"Een vogeltje heeft mij ingefluisterd dat jullie altijd de fantastische decoratie doen voor Mervine feesten. En nu is het zo dat ik met een klein probleempje zit betreffende het Nieuwjaarsfeest. Lieve Sadie, wil je me alsjeblieft uit de brand helpen en zeggen dat je de bloemen voor het Nieuwjaarsfeest kan verzorgen?" Carter keek haar aan met puppy-ogen.
Sadie fronste. Ze kon zich niet herinneren dat Carter ooit iets op Instagram had geplaatst over de Mervines, noch had ze hem al eerder op de domeinen van het Estate gezien. ''Is er iets met Devika?'' vroeg ze nogal direct. Ze had een professionele band met de golden girl van de Mervine-clan, maar ze mocht Devika wel. Het idee dat er iets met Devika was gebeurd, zeker zo kort na de dood van haar ouders, bracht Sadie toch een beetje van haar stuk. ''Ik bedoel, meestal komt ze zelf naar de winkel om bestellingen te plaatsen of evenementen te bespreken. En nu ben jij hier.'' Het flapte eruit, zoals wel vaker gebeurde bij Sadie. Ze had zelfzelf de laatste jaren proberen leren om meer op haar tanden te bijten in de winkel, maar soms faalde ze nog.

kindness is never a burden.

30 jan 2026 - 22:50 Monpress is online

Monpress 6089

Carter Nathaniel Mervine-Beck
^{Carter Nathaniel Mervine-Beck}

≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋
^{^{≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋}}

Het vermoeden dat de winkel inderdaad van haar was, werd snel bevestigd.
"Heel nice!" Carter keek nog een keer onder de indruk de winkel door. "Het ziet er allemaal heel goed uit." Je kon echt zien hoeveel ze gaf om haar winkel en de uitstraling ervan en Carter kon niks anders dan dat oppikken.
De terughoudendheid die volgde had hij niet zo snel verwacht.
"Iets met Vik?" vroeg hij verbaasd, totdat hij zich realiseerde dat Sadie zijn connectie met zijn nichtje misschien niet kende.
"Oh, nee hoor!" zei hij snel. "Met Vik is niks aan de hand, behalve dat ze behoorlijk druk is met allemaal dingen voor kerst en oud op nieuw." Het was natuurlijk ook veel logischer dat ze normaal zelf kwam en nu was hij inderdaad hier dus dat moest gek zijn.
"Dus ik bood aan om te helpen gezien ik er toch al was en werd gepromoveerd tot loopjongen." Eigenlijk had hij zichzelf gepromoveerd tot loopjongen, maar goed, details.
"Maar ik weet inderdaad helemaal niet hoe jullie dat normaal doen. Ik gokte stiekem dat ik gewoon binnen kon lopen en een bestelling zou kunnen plaatsen. Maar als je het liever anders hebt, moet je dat vooral zeggen!"

24 ⎔ Atleet en onderzoeker
18 december ⎔ Afternoon
Lilly Pilly
Sadie ⎔ Open

≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋
^{^{≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋}}

[ bericht aangepast op 30 jan 2026 - 22:50 ]

Do it scared, but do it anyway.

30 jan 2026 - 23:38 Hollander is offline

Hollander 12420

WALKER
MERVINE

17 december 2025 • 30 • Walker's huis • Minnie • closed

Toen Minnie eindelijk plaatsnam op één van de krukken, ontsnapte een adem door Walkers lippen - hij was er zich niet bewust van dat hij die had ingehouden. Zijn schouders ontspanden lichtjes toen ze met haar nagels tegen de keramiek van de koffietas tikte.
Geen volledige acceptie. Ze leek nog steeds gespannen en op haar ongemak, maar het was al een stap in de goede richting.
''Mooi,'' Minnie's stem was zacht. ''Ik had er eigenlijk niet bij stilgestaan dat je ... daarover wilde praten.''
Het verraste Walker. Maar hij knikte traag. Natuurlijk had ze er niet bij stilgestaan. Walker twijfelde er niet aan dat Minnie nog amper aan hem dacht. Haar allesoverheersende - en als je het hem vroeg té eenzijdige - vriendschap met Devika... ze had hoogstwaarschijnlijk haar handen vol gehad.
''Onder meer,'' zei hij, maar ging er niet verder op in. Het was niet zijn intentie geweest om daarover te praten met Minnie, maar hij liep over van vragen – vragen die hij de laatste tien maanden had getracht te negeren en die nu, hier terug op het eiland, bijna onmogelijk werden. Dat waren de gevolgen van zijn heden en verleden vermijden, en hij zou ermee moeten leren omgaan.
Hij wendde zijn blik af van Minnie en nam van het moment gebruik om twee glazen met kraantjes water - het beste water van het eiland, naar zijn mening, want het kwam van zijn eigen bronwaterput - te vullen en naast de koffietassen op het keukeneiland te plaatsen.
''Ik ben gewoon....'' Walkers stem haperde. ''Gewoon zó boos.'' Hij balde zijn vuist en vermeed nog steeds Minnie's blik. ''En ik weet niet van waar het komt.'' Dat was een leugen. Walker wist goed genoeg vanwaar het kwam.

Sloane's ogen waren op het landschap gericht - verschillende tinten groen en bruin flitsten voorbij, maar ze kon geen vormen onderscheiden - mijlenver weg in haar eigen dagdroom.
Walker zat achter het stuur van zijn Land Rover met gesloten ogen. Hij hoorde muziek in de auto spelen, enkel kwam het niet uit de stereo boxen van zijn auto maar uit die van een andere, oudere wagen- de auto in Sloane's dagdroom, Theo's auto, een vintage Aston Martin welke Walker had laten overkomen vanuit het Verenigd Koninkrijk voor Theo's 50e verjaardag.
Hij voelde haar nervositeit in de dagdroom, haar ongemak. Een tintellende sensatie liep over zijn volledige ruggengraat en even werd het beeld wazig; Walker focuste op de magie, op de gevoelens en gedachten van zijn stiefmoeder. Zoals sneeuw op een oude televisie kwam het beeld terug, maar deze keer keek hij niet mee vanuit een buitenstaandersperspectief - hij wás Sloane.
''Ik weet het niet, Theo,'' sprak Sloane-Walker.
Door Sloane's ogen zag Walker zijn vader aan het stuur - Theo's vingers strak rond het stuur gespannen en zijn blik op de baan voor hem.
''Ik weet dat hij je zoon is,'' zei Sloane-Walker. ''Maar iets in het plaatje klopt niet.'' Sloane-Walker keek weg van Theo, naar het landschap buiten. Walker herkende de omgeving niet - hij dacht niet dat ze zich nog op Port Bersea bevonden.
''Ik denk dat je misschien gelijk hebt.''
Sloane-Walkers blik flitste terug naar Theo. Hij voelde haar verbazing - en opluchting - alsof het zijn eigen gevoelens waren.
''Misschien,'' ging Theo traag verder. ''Misschien heeft hij me beïnvloed. Misschien was ik te onoplettend.''

''Ik weet niet goed wat ik ermee moet doen,'' zei Walker, en schudde het gevoel van de dagdroom van zich af. ''Met de woede.'' Hij aarzelde en bracht zijn blik terug naar Minnie's gezicht, bestuderend, aftastend. ''Je voelt het ook toch? Die shift?'' Zijn stem klonk bijna smekend. ''Eerst toen die jongen aanspoelde en toen nogmaals met Theo.''

[ bericht aangepast op 1 feb 2026 - 0:42 ]

kindness is never a burden.

31 jan 2026 - 11:06 Hollander is offline

Hollander 12420

Sadie Arnaud
18 december, namiddag • 25 • Lilly Pilly Florals • Carter • open

Sadie kon haar trots niet verbergen toen Carter de winkel een compliment gaf. Ze had financiële hulp gekregen van haar ouders bij de opstart, dat was waar, maar alles erna had ze helemaal zelf gedaan - van het bouwen van de toonbank tot het schilderen van het plafond. Het was therapeutisch geweest - en een goeie training van haar been. Was ze verschillende keren tijdens het proces op de eerste hulp van het hospitaal beland met een ontsteking, ja? Maar had hat haar tegengehouden?
Ze haalde opgelucht adem toen Carter bevestigde dat er niks met Devika aan de hand was. Hij noemde haar Vik, iets wat ze andere mensen zoals Devika's broer Skyler ook al had horen zeggen. Sadie vroeg zich af wat de band was tussen Carter Beck en Devika Mervine.
''Dus ik bood aan om te helpen gezien ik er toch al was en werd gepromoveerd tot loopjongen,'' vertelde Carter. Sadie's mond maakte een geluidloos 'aha' gebaar. ''Maar ik weet inderdaad helemaal niet hoe jullie dat normaal doen. Ik gokte stiekem dat ik gewoon binnen kon lopen en een bestelling zou kunnen plaatsen. Maar als je het liever anders hebt, moet je dat vooral zeggen!"
Sadie's brein schakelde over naar verkoper-modus, en ze haalde een grote ringmap vanonder haar toonbank en een aantal catalogussen. ''Het is redelijk kort dag voor nieuwjaar, dus sommige van Devika's gebruikelijke arrangementen zullen niet meer mogelijk zijn - ze vraagt geregeld exotische bloemen zoals vlamlelies, maar die hebben een levertermijn van drie weken,'' Sadie opende één van de catalogussen en wees naar de bloem in kwestie, lampionvormig met gekrulde bladeren in geel en rood, ''maar ik kan die gemakkelijk vervangen door iets zoals dit,'' ze bladerde verder en wees naar een andere bloem, een trompet lelie met dezelfde kleuren maar minder zeldzaam, ''minder exotisch maar dezelfde uitstraling.''
Sadie keek op van de catalogussen. ''Wat mogelijk is, hangt ervan af wat je wenst. Of eerder Devika,'' ze knipoogde. ''Heb je een kleuren thema in gedachten? Een specifieke vibe? Het feest vindt weer plaats op het strand neem ik aan?'' De Mervine's New Year Beach Party was wel berucht op het eiland.

kindness is never a burden.

31 jan 2026 - 13:15 Monpress is online

Monpress 6089

Carter Nathaniel Mervine-Beck
^{Carter Nathaniel Mervine-Beck}

≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋
^{^{≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋}}

Gelukkig kon hij inderdaad gewoon de winkel binnenlopen en bestellen. Dat maakte alles echt zoveel makkelijker. Verschillende boekwerken belandden op de toonbank tussen hen in en Carter keek aandachtig mee met alles dat Sadie liet zien. Zijn studie had ooit alleen de beginselen over planten en dieren bevat als een biologie basisvak, voordat het zich volledig focuste op het leven onderwater. Toch kon hij aardig meekomen in de overeenkomsten tussen de wetenschappelijke namen en de plaatjes hielpen enorm.
"Ja, ik kan me wel voorstellen dat ze vaak naar die vraagt." De vlamlelie paste wel bij Vik. Maar de trompet lelie was zeker niet minder mooi dus dat kon inderdaad prima als vervanging dienen. Met het oog op de tijd die ze nog hadden, was Carter niet zo kieskeurig en liet hij die beslissingen beter aan de expert tegenover hem.
"Zeker, op hetzelfde strand als altijd." Waar decoratie elk jaar verschilde, waren er sommige dingen die beter gelijk konden blijven. "We hebben wel een beetje een kleurpalet in gedachten." Carter trok zijn telefoon uit zijn broekzak en begon door het fotoalbum te bladeren.
"We dachten aan een beetje een sunset-thema omdat het de laatste dag is en het feest zich 's avonds en 's nachts afspeelt. Zoals dit of misschien eerder deze. Beetje afhankelijk welke kleuren makkelijker zijn." Verschillende plaatjes kwamen voorbij. "En dan met een aantal grote en kleinere kampvuren over het strand verspreid en zo'n lichtjes pad van de estate naar het strand toe voor gasten."
Carter dook in een van de catalogussen die specifiek ging over inheemse plantensoorten.
"Misschien kunnen we een rode of oranje corymbia ficifolia gebruiken als uitgangspunt en daar de rest bij kiezen?" Hij wees naar een plaatje in het boek ter verduidelijking, de Latijnse naam rolde over zijn tong alsof het niks was.

24 ⎔ Atleet en onderzoeker
18 december ⎔ Afternoon
Lilly Pilly
Sadie ⎔ Open

≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋
^{^{≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋}}

[ bericht aangepast op 31 jan 2026 - 13:16 ]

Do it scared, but do it anyway.

31 jan 2026 - 15:22 Renna is offline

Renna 3245

DEVIKA "VIK" MERVINE

≻──────────────── ⋆✩⋆ ────────────────≺

16 december • late morning • met Minnie• Minnie's huis

Minnie’s zwarte katje Lou nestelde zich tegen haar been en bracht een voorzichtige glimlach op Devika’s gezicht. Met Minnie aan haar andere zijde voelde het alsof alles weer een beetje beter was. Ze sloot haar ogen een moment toen Minnie een haarlok uit haar gezicht veegde. ‘Shit, Vivi,’ klonk haar zachte stem.
Devika’s schouders zakten iets en ze ademde diep in en uit. Even bleven ze zo zitten, genoeg aan de stilte en de verzachtende warmte van elkaars aanwezigheid.
‘Hoeveel kom je te kort?’ vroeg Minnie toen. ‘Mijn spaarboek ziet er goed uit — ik kan een donatie doen? Ik heb een aantal klanten die interesse hadden in een expositie in de Sanctuary, dus…’ Ze slikte haar zin halverwege in. ‘Of misschien wil je nu even geen oplossingen bedenken en gewoon wat afleiding?’
Haar ogen waren begripvol, geruststellend, toen ze haar hoofd op Devika’s schouder legde. Devika leunde haar wang tegen Minnie’s haar. ‘Ik weet het allemaal even niet,’ zei ze vermoeid. Haar keel zat dicht, maar ze wilde er wel over vertellen. Oplossingen zou ze later gaan bedenken. Voor nu was het genoeg als Minnie wist wat er speelde. ‘Ik weet niet eens wat ik moet voelen. Aan de ene kant vind ik het echt een laffe streek. Het is ook gewoon… de manier waarop? Sky heeft geen woord gezegd.’
Kort gaf ze een samenvatting van haar nacht: de rit door de storm, zijn pick-up bij de ferry, het briefje in zijn telefoon. ‘Aan de andere kant lukt het ook niet om echt boos te zijn,’ vervolgde ze, zachter. ‘Ik bedoel, ik weet al heel lang dat hij het op een dag niet meer zou trekken, dus eigenlijk had ik dit moeten zien aankomen. Maar goed. Wegrennen, na alle preken van m’n ouders over hoe familie altijd op nummer één staat? Ugh.’ Ze woelde gefrustreerd een hand door haar haren, wilde naar haar halsketting reiken, maar liet uiteindelijk haar vingers door Lou’s zachte vacht glijden. Ze bleef even kriebelen op dat plekje achter haar oor waar ze altijd van begon te spinnen.
‘Ik heb Carter gebeld,’ voegde Devika toe na een moment van stilte. ‘Ik gokte dat jij nog zou slapen om vijf uur vanochtend.’ Ze gaf een plagerig stootje met haar schouder. ‘Hij komt helpen met de organisatie van het kerstdiner en het nieuwjaarsfeest, en om een financieel plan op te zetten. Maar een expositie in de Sanctuary vind ik ook een goed idee.’
Of dat genoeg zou zijn… Devika wilde eigenlijk geen direct geld aannemen. Het moest terugverdiend worden, niet bij elkaar geschraapt door creatieve boekhouding van vrienden en familie.
Ze slikte en duwde nog iets dichter tegen Minnie aan, dankbaar dat zij in ieder geval nog bij haar was.

≻──────────────── ⋆✩⋆ ────────────────≺

^{Playlist • Pinterest}

Dramatic

1 feb 2026 - 14:23 Rozanov is offline

Rozanov 5150

˚̣̣̣ ꒷︶†︶꒷˚̣̣̣︶ ͡𑁬♱໒ ͡ ︶˚̣̣̣꒷︶†︶꒷ ˚̣̣̣

JUDE
MONTGOMERY

⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘

19 december ✠ 22 ✠ Port Bersea beach ✠ Jack

Hoewel Jude het erg naar zijn zin had, merkte hij toch dat hij zich afzijdiger opstelde dan hij wilde. Hij wist gewoon niet goed wat hij met de situatie aanmoest. Wat hij met zichzelf aanmoest. Het was zo lang geleden geweest dat hij zich in zo'n sociale setting had bevonden, dat hij zijn plek niet goed wist.
Hij had pijn en had de energie niet om actief deel te nemen in een gesprek. Hij wilde ook geen pretbederver zijn, dus besloot hij een luchtje te gaan scheppen. Op dit soort momenten besefte hij pas echt wat voor littekens zijn dienst achter had gelaten. Het normale leven voelde hol, alsof hij een toneelspel op aan het voeren was en hij zijn script niet goed onthouden had.
Hij had zijn zus een kus op haar voorhoofd gedrukt en medegedeeld dat hij even weg was. Waarheen? Jude had geen idee. Hij keek wel waar zijn benen hem zouden brengen.
Het strand was een goede optie. Daar werd er niets van hem verwacht. Daar kon hij zonder consequenties instorten, zijn ongenoegen jegens zichzelf uiten. Hij had geen behoefte aan een hand op zijn schouder, aan liefkozende woorden welke hem vertelde dat het allemaal wel goed zou komen. Althans, dat is wat hij zichzelf vertelde.
Hij was moe, opgebrand. Het kostte hem steeds meer moeite zichzelf overeind te houden als de stabiele factor. Want zo voelde hij zich niet. Hij voelde met de dag meer barsten ontstaan in zijn eens zo sterke pantser.
Hij miste het leger. Iets waar hij zich innig schuldig over voelde. Hoe kon hij het missen als hij hier mensen had wie van hem hielden.
Hij miste de structuur, zijn gevoel van er toe doen. Zich begrepen voelen. De connectie.
Zijn connectie met Walker.
Met die laatste gedachte voelde hij zijn ogen prikken. Hij deed het af alsof het door de scherpe zeewind kwam, maar hij wist wel beter.
Jude huilde niet. Hij kon zich de laatse keer dat hij echte tranen had gehad dan ook niet herinneren. Maar nu kwam het gevaarlijk dichtbij. Hij voelde zich zo misplaatst, zo eenzaam.
Hij dacht dat de leegte te herstellen was door zich te dwingen sociaal aanwezig te zijn. Maar het maakte het enkel erger.
Jude was neergeploft op het zand, vlakbij de branding. Hij had zijn schoenen uitgetrokken, zodat hij zich kon focussen op het koude water wat door zijn tenen door stroomde.
Hij liet zijn blik over de magische lichtjes van de haven glijden, over het oneindig lijkende water, over het strand. En toen iets wat hij niet verwachtte; een gestalte wat zijn kant op leek te lopen. Jude wist inmiddels dat hij niet de enige nachtuil op het eiland was, maar het maakte hem benieuwd.
Met de nodige moeite krabbelde hij weer omhoog en liep hij op het figuur af. Het was Jack; zijn behandelaar en iemand wie hij inmiddels was gaan waarderen als misschien iets meer dan enkel zijn behandelaar.
Het was duidelijk dat hij niet helemaal in zijn hum was. Hij had zijn blik op oneindig staan en zijn handen waren aan het trillen. Kenmerken van iets wat Jude maar al te goed wist te herkennen als dissociatie.
"Hey, Jack." glimlachte Jude, waarna hij het tempo van Jack matchte en met hem mee begon te lopen. "Ik ben het, Jude."
Hij wist niet hoe ver Jack al in zijn episode zat, of hij hem überhaupt zou herkennen. "Zullen we even ergens gaan zitten? Misschien wat drinken?"

For those who come after

1 feb 2026 - 15:16 Rozanov is offline

Rozanov 5150

Voor een moment bleef alles stil staan. Daar was de aanraking waar Jude zo stiekem naar had verlangd.
Jude bewoog zijn hoofd mee met Walker zijn aanraking, zijn manier van toestemming geven.
Hij liet zijn opgeraapte scherven op de grond kletteren, voor hij zijn vingers krulde in de stof van Walker zijn shirt en hem zo dichter naar zich toe trok.
De kus was niet gehaast, maar eerder een vraag welke langzaam beantwoord werd. Jude zijn lippen bewogen voorzichtig mee, zijn hartslag duidelijk voelbaar in zijn keel. Hij voelde hoe de spanning langzaam zijn lichaam verliet - alsof hij na lang zijn adem in te houden eindelijk weer kon ademen.
Jude plaatste zijn vrije hand op zijn wang, zijn stoppels prikkend onder zijn huid. Jude rustte zijn duim net onder Walker zijn oor, waar zijn versnelde hartslag duidelijk voelbaar was. Jude maakte een zacht goedkeurend geluid, nauwelijks meer dan een ademhaling.
Zijn lippen voelden net zo zacht als hoe Jude zich had ingebeeld. Maar het moment zelf voelde als meer dan hij zich ooit voor had kunnen stellen. Er was vanbinnen van alles gaande. Zijn hart maakte een sprongetje, zijn maag trok samen en hij raakte licht in zijn hoofd. Het voelde alsof hij bedwelmd was.
Toen Jude de kus verbrak, liet hij zijn voorhoofd tegen dat van Walker rusten, neuzen nog rakend. Jude voelde zich ademloos, lamgeslagen. Hij wist dondersgoed wat voor consequenties dit uitstapje zou hebben mocht iemand erachter komen. Maar op dit moment deed het Jude niet zoveel. Hij zou het zonder aarzelen zo opnieuw doen.
"Scherven brengen geluk?" merkte Jude zacht op, toen hij de blik van Walker ontmoette.
Hij wilde nog zoveel zeggen, maar leek plots als zijn woorden verloren te zijn. Het enige wat Jude zich wist te bedenken was het verlangen om Walker zijn lippen nogmaals op die van hem te voelen.
De tweede kus was anders. Minder aftastend. Nog steeds voorzichtig, maar met een onderstroom van intentie die Jude tot in zijn vingertoppen voelde. Dit was wat hij wilde. Hij had het niet verwacht, niet hier. Niet zo.
Intussen had Jude zijn hand naar Walker zijn achterhoofd verplaatst, waar hij zijn vingers door zijn haar liet woelen.
Jude merkte het nauwelijks bewust op, het moment waarop zijn hand zich verplaatste. Alsof zijn lichaam een beslissing nam waar hij zijn hoofd niet bij nodig had. Zijn vingers gleden van Walkers pols naar diens hand, en haakten zich daar losjes omheen. Geen vastgrijpen. Geen claim. Gewoon contact.

For those who come after

Index RPG Actieve Topics Zoek