[RPG] Saltwater Sleep | Speeltopic 1 - Speeltopics

22 juli 2025 - 17:12 Merrin is offline

Merrin 28879

Saltwater Sleep

d r e a m s d o n ' t d i e . t h e y d r o w n .

Port Bersea is een verborgen parel in de waters tussen Nieuw-Zeeland en Australië waar toerisme de laatste jaren stilaan meer begint te bloeien. Rijke socialites vinden er hun weg naar de Mervine Estate dat hoog in de kliffen haar best doet om bedreigde boomsoorten opnieuw voort te planten in de Mervine Sanctuary. Backpackers genieten van de prachtige natuur die overal op het eiland te vinden is: witte stranden, complexe grotten en weelderige bossen. Rijke jongvolwassenen genieten er van het florerende nachtleven in eliteclubs waar enkel de besten binnen kunnen om er hun wildste fantasieën te beleven.

Eén van die rijke jongvolwassenen was Eli Noble, student aan de University of Melbourne, die er samen met zijn vriendin Madeleine 'Maddy' Walsh de zomer van zijn leven plande nadat hij zijn studies na vijf lange jaren eindelijk had afgerond. Helaas kwam Maddy alleen terug naar het vasteland, anderhalve maand vroeger dan gepland. Twee weken na hun aankomst spoelde Eli namelijk aan op het strand van Port Bersea. Verdronken in de grotten, zeggen officiële bronnen, maar Maddy was hysterisch toen ze terugkwam. Ze vertelde hallucinante verhalen over de grotten die ze samen met Eli bezocht had - dat de Mervine Estate een groep heksen was die niets liever deed dan de gemeenschap van Port Bersea te terroriseren. Ze had het over vreemde dromen die zij en Eli deelden - dromen die niet veel later werkelijkheid werden, die haar bleven achtervolgen totdat ze zes maanden geleden zelf de dood als uitweg zocht.

Vandaag vertrekken Eli en Maddy's beste vrienden op reis naar Port Bersea om hen te eren, een jaar na Eli's dood. Sommigen van hen willen er gewoon heen om te feesten zoals hun vrienden dat gedaan zouden hebben, om hun herinnering in ere te houden. Anderen hopen te ontdekken wat er in vredesnaam aan de hand is op het kleine eiland.

Locaties

p o r t b e r s e a t o w n

Main Wharf & Ferry Dock – enige officiële toegang tot het eiland per boot.
Bersea Town Center – gezellig centrum met cafés, surfshops, een kleine markt.
The Mirage – exclusieve club op een klif, favoriet van rijke jongeren.
Sunset Hostel – waar backpackers verblijven. Dicht bij het strand.
St. Cordelia Clinic – het eilandziekenhuisje. Sommige eilandbewoners verdenken de staf van betrokkenheid bij vreemde zaken.
De oude vuurtoren – verlaten, uitzicht over het eiland. Locals zeggen dat hij 's nachts nog brandt, ook al is hij al jaren buiten gebruik.
Strandhuis 'The Tides' – groot, modern vakantiehuis met zicht op zee en directe toegang tot Siren's Shore, waar Eli en Maddy vorig jaar verbleven. Afgelegen genoeg om feestjes te houden zonder pottenkijkers.
Luxehotel 'Azure Palms Resort' – high-end hotel aan de rand van de stad, populair bij rijke toeristen, met cocktailbars, infinity pool, wellness, ... maar ook personeel dat misschien nét iets te veel weet.
Whispering Pines Trailer Park – de armere wijk waar de meeste anti-Mervine Estate Dromers wonen.
The Broken Bell – lokale bar, informeel hoofdkwartier van de Dromers.
Tempest Point – uitkijkpunt boven op de rotsen waar eilandbewoners vaak samenkomen. Wilde energie, sommigen zeggen dat je er “de dromen hoort waaien”.
Makutu Bakery – bekende bakkerij en toeristische hotspot voor het prachtige zee-uitzicht.

n a t u u r

Mervine Estate – landgoed boven op de kliffen met botanische tuinen en verborgen droom-magiesymboliek.
Mervine Sanctuary – beschermd natuurgebied met zeldzame flora, grenst aan het landgoed.
Dreaming Caves – liggen aan de noordkust en bestaan uit tientallen grotten, tunnels en ondergrondse kamers. Sommige grotten zijn toegankelijk voor toeristen (via boottochtjes of wandelpaden), anderen zijn afgesloten of vergeten - waaronder de Nexus (enkel toegankelijk bij laagtij), waar Dromers worden ingewijd. Vissers spreken van een verzonken grot genaamd The Drowned Mouth, waar stemmen gehoord worden bij vloed. De grotten veranderen subtiel — dromers ervaren dat gangen zich soms anders lijken te gedragen, afhankelijk van hun mentale toestand.
Black Hollow Forest – weelderig bos met wandelpaden, sommige 'vergeten' stukken zijn niet op officiële kaarten te vinden.
Sirens’ Shore – wit zandstrand waar Eli werd gevonden. Rustig, mysterieus.

d r o o m p l e k k e n

The Lapse – een droomplek die elke dromer anders ziet, maar altijd gevuld met echo’s van overleden Dromers - waaronder ook Eli en Maddy.
The Mirror Lagoon – fysiek meer waar dromen zich soms in weerspiegelen. Dient als 'portaal' waardoorheen Dromers andere Dromers kunnen bezoeken.

Dromers, Droommagie & de Mervine Estate

d r o m e r s & d r o o m m a g i e

Dromers zijn mensen die het geheim van de grotten kennen - zowel de Inner Circle van de Mervine Estate als een groep eilandbewoners. Iedereen kan een Dromer worden als die ingewijd wordt door een andere Dromer in de Nexus van de grotten van Port Bersea. De krachten van Dromers manifesteren zich op verschillende manieren. Ze zijn allemaal in staat om elkaar in elkaars dromen op te zoeken en die dromen te beïnvloeden/beschermen van ongewenste bezoekers - sommigen zijn daar beter in dan anderen. Sommigen van hen kunnen elementen uit hun eigen dromen naar buiten trekken en fysiek manifesteren in de echte wereld. Anderen zijn in staat om mensen zomaar ineens in slaap te laten vallen en hen vast te houden in hun dromen - zonder dat die persoon doorheeft dat het een droom is. Nog anderen kunnen inbreken in het hoofd van mensen en hun diepste dromen lezen. Heel zeldzaam zijn degenen die via dromen hun eigen bewustzijn kunnen projecteren in het lichaam van een ander, en degenen die herinneringen van een ander in dromen kunnen oproepen.

m e r v i n e e s t a t e & d e i n n e r c i r c l e

De Mervine Estate is een landgoed van de familie Mervine. De familie houdt zich vooral bezig met natuuronderhoud en liefdadigheidswerk, en de Estate is populair bij een heleboel socialites. Eilandbewoners blijven er over het algemeen ver van weg; vele geruchten maken hun weg van de Mervine Estate naar de stad in het centrum van het eiland, en ze doen meer dan eens wenkbrauwen fronsen. Toch gaan de leden van de Mervine Estate gewoon hun gang. Het lijkt soms zelfs alsof ze een bepaald soort macht over het eiland hebben - en dat is ook precies het doel van de Inner Circle die aan het hoofd van de Mervine Estate staat. Zij willen het geheim van de grotten voor hen alleen, zodat zij over het eiland kunnen heersen en hun rijkdom kunnen vergroten.

e i l a n d d r o m e r s

Er zijn echter nog eilandbewoners die het geheim van de grotten kennen en die beter hun best doen om de plannen van de Mervine Estate te dwarsbomen. Een heel deel van hen is ervan overtuigd dat de Mervine Estate iets te maken heeft met de tragische dood van Eli Noble. Of zeggen ze dat alleen maar om zichzelf onschuldig te doen lijken?

Personages
i n v u l l i j s t j e

Regels

- Don't be a bitch.
- Iedereen die deelneemt, wordt ook cohost bij alle topics en draagt ook verantwoordelijkheid voor de RPG en de verhaallijn.
- Degene die een topic sluit, maakt het volgende.
- Haal in je post steeds de volgende zaken aan: personagenaam; open of gesloten scène (mogen anderen vrij inspringen of niet?); datum waarop de post plaatsvindt (voor wanneer er timeskips voorkomen maar jij nog even op een andere dag verder wil); locatie
- Post maandelijks. Na 45 dagen wordt je uit de RPG geyeet en wordt je personage een NPC.
- Parallel roleplayen mag. Wat houdt dit in? Je mag je personage in verschillende situaties op verschillende momenten schrijven, zolang je maar duidelijk aangeeft waar en wanneer die zich bevindt. Zo kun je bijvoorbeeld tegelijkertijd aan de gang gaan met een timeskip, terwijl je je vorige scène nog afwerkt. Dat hoeft uiteraard ook niet. (:
- Stel vragen als je er hebt!

Vakantieplanning

1 december 2025: Start kerst/ambachtsmarkt centrum Port Bersea
15 december 2025: Aankomst Julian, Tristan, Chae, Romée
20 december 2025: Verjaardagsfeest Julian (georganiseerd door Chae)
22 december 2025: Surfing Santas festival (benefiet surffestival door de stad)
24-25 december 2025: Mervine Christmas Party (enkel op uitnodiging)
26 december 2025: Boxing Day barbecue @The Tides (georganiseerd door de vriendengroep)
31 december 2025 - 1 januari 2025: Mervine's New Year on the Beach

Vandaag, 15 december 2025

Weer: 27°C, helderblauwe hemel. Vannacht wordt onweer voorspeld.
Tijdstip: 15:17

Julian, Tristan, Chae en Romée zijn zo'n 15 minuten geleden aangekomen in de haven van Port Bersea. Met hun vele koffers en tassen slenteren ze naar de glimmende zwarte taxi's die hen staan op te wachten om hen mee te nemen naar the Tides, waar ze tot halfweg januari zullen verblijven. De sfeer is een tikkeltje gelaten; de herinnering aan hun vrienden scherp in hun achterhoofd - maar niets wat een beetje meer alcohol niet kan fiksen. De meesten zijn eigenlijk al tipsy door de appetisers die ze aan boord van de ferry gehad hebben.

Ondertussen is in het dorp de kerstmarkt in volle gang, en ook de rijke stinkerds van de Mervine Estate beginnen te arriveren om alles in orde te brengen voor het benefiet-apperitiefconcert dat binnen twee uur van start gaat.

[ bericht aangepast op 4 feb 2026 - 12:47 ]

help

28 jan 2026 - 17:53 glowfaery is offline

glowfaery 1655

ELOISE MONTGOMERY
𓎢𓎟𓎟𓎟༺  ♰  ༻𓎟𓎟𓎟𓎡

10 NOVEMBER ♰ NEW LYCEUM SOCIETY, MELBOURNE UNIVERSITY ♰ FLORA & JULIAN

Terwijl Julian haar flacon ophief, volgde Eloise zijn blik, tot ze Tristan vond. Ze wist een zucht tegen te houden. Hoewel een goed stuk drama de avond misschien iets interesanter wist te maken, had ze liever dat het dan om mensen zou gaan die ze absoluut niet kende.
Eloise rolde met haar ogen zodra Julian een zoen op haar wang drukte en over haar haren streelde. “Jij maakt mijn leven zoveel beter,” sprak hij, met een soort engelenglimlach op zijn lippen. Ze hield haar gezicht in de plooi, hoewel het moeilijk werd. Ze bestuurde zijn gezicht, alsof ze ergens een kiertje vond om te zien waarom hij zo op oorlogspad was vanavond.
“Als je dat nou ook eens zegt als je niks van mij nodig hebt,” kaatste ze terug, met een kopie van zijn engelenglimlach. Ze viste de flacon tussen zijn vingers vandaan en nam een grote slok.
“Wat fijn dat je het gala nog wilde zegenen met je aanwezigheid,” sprak Flora. “Jij kan vast deze gelegenheid meer leven inblazen. Vertel, wat is er daarnet gezegd dat Eli zo naar je staart?”
Het was niet moeilijk om Eli te vinden tussen de mensen. De staar in Julian’s richting was niet heel onopvallend. Eloise draaide haar hoofd naar Julian, en liet de flacon weer in zijn hand zakken.
“Ik denk dat je wel betere avonden had kunnen uitkiezen om een ruzieënd bestuur te hebben,” sprak Eloise. Ze klopte kort net boven zijn knie, voor ze overeind kwam. “Er moet toch ergens hier wel een fles goede drank te vinden zijn,” zuchtte ze, haar donker rode jurk kort glad strijkend.
“Verveel je niet dood zonder mij alsjeblieft,” glimlachte ze naar Julian en Flora voor ze richting de toiletten liep.

˚̣̣̣ ꒷︶†︶꒷˚̣̣̣︶ ͡𑁬♱໒ ͡ ︶˚̣̣̣꒷︶†︶꒷ ˚̣̣̣

28 jan 2026 - 20:24 Merrin is offline

Merrin 28879

marianne grieves

17 december 2025, voormiddag • 28 • the beach - walker's house • walker • open

Walkers tas kwam met een harde klap weer neer op het kookeiland en Minnie kromp ongewild in elkaar. Haar blik versprong naar Walker, wiens humeur duidelijk veranderd - gekelderd - was.
Goed, voel je maar even kut als ik.
Dit was niet wat ik wilde.
Ze bleef stil. Haar handen klauwden in de stof van haar blouse, daar waar haar bovenste ribben zaten. Ze wilde wegkijken, maar om de een of andere reden lukte dat niet.
'Vind je het zelf niet vermoeiend?' Zijn stem was koel. IJzig, bijna.
Plots zat er iets vast in Minnie's keel. Ze had hem eerder boos gezien. Ze hadden, toen met wat ze ook hadden, af en toe wel eens ruzies gehad. Over pietluttigheden.
Ze had scherven tegen de vloer gegooid toen ze van hem was weggelopen. Toen hij haar te diep geraakt had.
En dit was nog steeds iets anders. Ze kon er niet echt haar vinger op letten. Ze wist alleen dat ze zich plots heel erg schuldig voelde - en ze wist niet wat ze daarmee wilde doen. Bozer worden? Afstandelijker? Of toegeven?
'Het is vier jaar geleden, Min. Ik ben erover geraakt,' sprak hij verder.
Zonder het te willen doen schudde Minnie stil haar hoofd. Ze wilde dichterbij komen en haar handen warmen aan de tas koffie die hij voor haar gemaakt had, maar haar benen leken het niet te doen.
'Kan je niet gewoon hetzelfde doen?'
Je kan je niet voor de rest van je leven verschuilen achter al je muren. Ze dacht aan Sadie. Knipperde verward met haar ogen, want waarom dacht ze aan Sadie?
Minnie deed een poging om haar lichaam te ontspannen, maar het ging moeilijk, dus bleef ze maar gewoon verstijfd staan waar ze stond. En toen de stilte te lang begon te duren zei ze zacht: 'Ik ben hier, toch?' Ik had kunnen wegblijven. Je nieuwe nummer blokkeren.
Dat had ze gedaan toen haar razernij, haar ontkenning, haar ontzetting nog te groot was geweest. Dat was vier jaar geleden.

[ bericht aangepast op 28 jan 2026 - 20:24 ]

help

28 jan 2026 - 21:23 Hollander is offline

Hollander 12420

WALKER
MERVINE

17 december 2025 • 30 • Walker's huis • Minnie • closed

De stilte duurde ellendig lang. Walker kwam bijna tot het besluit dat het geen zin had. En toen sprak Minnie zacht: ''Ik ben hier, toch?''
Walker zuchtte en de ergernis verliet zijn lichaam. Hij schoof met zijn kneukels haar koffietas dicht naar haar toe. ''Kunnen we gewoon eerlijk zijn tegen elkaar? We waren het toen niet maar we kunnen het nu zijn.'' Ik wil graag je vriend zijn. Hij tikte met zijn vingers tegen het keramiek van zijn eigen koffietas en wendde zijn blik af van haar gezicht, door het raam naar de glinsterende zon op de golven.
''Ik vergeef je,'' zei hij na een tijdje, ook al had ze het hem niet gevraagd. Zijn blik was nog op de horizon gefixeerd. ''Als dat iets uitmaakt.'' Minnie had hun laatste conversatie nogal abrupt beëindigt. Haar krijsende woorden en het gekletter van porselein op de grond weergalmde nog in zijn oren. ''Ik hoop dat je mij ook kan vergeven.'' Het waren woorden die Walker maar al te graag tegen meer dan één persoon kon zeggen. Veel kansen waren hem ontnomen, maar degene die hij nog had, greep hij maar al te graag vast.
Hij keek terug naar zijn handen en nam nog een slok van de koffie. ''Theo en Sloane,'' begon hij traag. Hij had hun namen in tien maanden niet meer luidop uitgesproken - of gehoord. ''Hoe was de begraving?'' Walker werd wanhopig voor antwoorden.

kindness is never a burden.

28 jan 2026 - 21:39 Monpress is online

Monpress 6089

༺~~Tiaki Makutu~~༻
^{^༺Jack Mckall^༻}

TW: Mental breakdown

Aan de rand van de stad stond een kleine, vrijstaande bungalow. De verf op de houten panelen mocht een keer opgefrist worden, maar het stukje tuin was netjes bijgehouden. Dichte gordijnen deden vermoeden dat er niemand thuis is.
Jack sprintte het erf op en gooide de deur open. Zijn hart klopte in zijn keel. Zijn ademhaling te snel om gezond te zijn. Hij keek achterom.

De straat was leeg.

Met trillende handen greep hij naar sleutels. Te veel. Te klein.
Dicht.
Alles moet dicht.
Op slot.
Weg.
Veilig.
"FACK!"
De sleutel ketste voor de derde keer tegen de deurpost voordat de hele bos door de kleine woonkamer vloog. Metaal rinkelde tegen de muur, maar zijn oren suisden te hard om het nog te horen.
Jack zakte langs de deur naar beneden. Zijn rug zo strak mogelijk tegen het hout.
Dicht.
Alles moest dicht.
Op slot.
Veilig.

Hij greep naar zijn mes en vouwde zijn armen om zijn opgetrokken knieën. Het lemmet trilde tegen zijn blote benen. Meer pijn trok door zijn arm terwijl hij zichzelf strakker vastklemde. Jack kneep zijn ogen dicht en drukte zijn hoofd tegen zijn knieën. Zijn hart hamerde bijna uit zijn borstkas. Te snel. Te onregelmatig. Jack probeerde te blijven ademen, maar elke ademhaling bleef steken.
Golven spoelen tegen de rotsen. Jack lacht. Iemand anders lacht harder. Hij kijkt om, verder de grot in.
Vuurrode ogen staren terug.
Zijn vingers begonnen te tintelen. Zijn maag trok samen.
Wind ruist door de bomen. Mos kriebelt tegen zijn nek waar hij ligt. Een stem. Jack lacht. Iets gromt. Jack kijkt de persoon voorbij.
Fel gele ogen staren terug.
Iets warms stroomde langs zijn gezicht. Iemand schreeuwde. Te hard. Te dichtbij.
Regen tikt tegen het raam. Iemand schreeuwt. Jack schreeuwt terug. Rug tegen de muur. Iets slaat tegen de deur. Splinters vliegen alle kanten op. Een halve deur hangt nog in de scharnieren. Handen grijpen naar de lucht.
Leeg. Het vertrouwde handvat nergens te bekennen.
Jack staart naar de deur.
Koolzwarte ogen staren terug.
Beelden bleven komen. Steeds sneller en sneller. Ander licht. Ander geluid. Andere geur. Dezelfde persoon. Altijd dezelfde persoon.

Iemand had het gezien.
Nu.
Eerder.
Iemand had het gezien.
Vroeger.
Het kon niet.
Onmogelijk.
Hij was dood.
Zijn vader had dat gezegd.
Dood.
Begrafenis.
Zijn vader had gezegd dat er een begrafenis was.
Dat het wel prima was.
Dat Jack zich niet met die kinderen moest bemoeien.
Nee.
Het kon niet.
Onmogelijk.

Wat als het weer gebeurde?
Wat als iemand het zag?
Niemand mocht het zien.
Niemand was veilig.

Het huis was stil.

༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄
^{^{༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄}}
27 ⸙ Dokter @ St. Cordelia Clinic
15 December ⸙ Voormiddag > ??
Home ⸙ Living room
Alone ⸙ Closed
size=5]༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄[/size]
^{^{༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄}}

༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄
^{^{༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄}}

[ bericht aangepast op 1 feb 2026 - 21:13 ]

Do it scared, but do it anyway.

28 jan 2026 - 21:44 Merrin is offline

Merrin 28879

J.M. ARCHAMBEAU-STRATHWYN

^{S O U N D | L O O K}

1 0 N O VE M B E R , V O R I G J A A R |
2 1 E N 1 1 M A A N D E N
N E W L Y C E U M S O C I E T Y , M E L B O U R N E U N I V E R S I T Y | E L I , M A D D Y , E L O I S E T R I S T A N & F L O R A

'Als je dat nou ook eens zegt als je niks van mij nodig hebt,' reageerde Eloise. Ze spiegelde zijn glimlach.
Julian wou antwoorden - ik heb jou altijd nodig, Lolly - maar Flora was hem voor, wat Eloise de gelegenheid gaf om haar flacon terug te stelen.
'Wat fijn dat je het gala nog wilde zegenen met je aanwezigheid,' glimlachte ze. 'Jij kan vast deze gelegenheid meer leven inblazen. Vertel, wat is er daarnet gezegd dat Eli zo naar je staart.' Ze keek langs hem heen, ongetwijfeld naar Eli achter hem.
Julian bestudeerde haar gezicht en haalde achteloos zijn schouders op. 'Misschien is hij eindelijk voor mijn onevenaarbare schoonheid gevallen,' antwoordde hij, zonder haar blik te volgen.
Er hing onweer in de lucht. Hij voelde het in de hitte van Eli's blik op zijn rug.
'Ik denk dat je wel betere avonden had kunnen uitkiezen om een ruziënd bestuur te hebben,' zei Eloise met een klopje op zijn knie.
Julian schudde met een glimlach zijn hoofd. Hij wist niet wat Eli had, maar hij hoopte dat wat het ook was hem geen zwaar genoege dreun op zijn kop gegeven had om domme dingen te doen.
'Er moet toch ergens hier wel een fles goede drank te vinden zijn,' zuchtte Eloise terwijl ze overeind kwam. 'Verveel je niet dood zonder mij alsjeblieft.'
'Een deel van mij sterft altijd een beetje wanneer je me verlaat, Lolly.' De woorden kwamen zo gemeend over zijn lippen dat hij ze bijna zelf geloofde.
'Geen zorgen, Julie, ik reanimeer je wel.'
De wolken begonnen er dreigender uit te zien. Eli's stem was allesbehalve joviaal.
Julian keek met een glimlach op naar zijn beste vriend - wiens eigen glimlach er geforceerd uitzag. Zijn kaak stond strak. Zijn ogen flitsten rond de zaal en dan weer naar Julian. Hij draaide zich half en wenkte hem in de richting van de grote openstaande schuifdeuren die aan de andere kant van de zaal de frisse zomerlucht binnen lieten. Alsof hij een hond met zich mee riep.
Irritatie borrelde bij Julian op, maar zijn gezicht bleef opgewekt.
Eli was nooit de beste geweest in het verbergen van zijn emoties, zeker als hij kwaad was. En kwaad was hij duidelijk. Er zinderde iets onder zijn huid dat Julian bijna kon ruiken, en het feit dat hij op een avond als het niet gewoon even aan de kant kon schuiven maar het blijkbaar per se openbaar aan iedereen die naar zijn gezicht keek moest vertellen, zorgde bij Julian voor argwaan. En irritatie. Voornamelijk dat laatste.
Hij richtte zich opnieuw tot Flora. 'Mijn excuses, Florence.' Hij wiebelde met zijn wenkbrauwen. 'Meneer de president wil blijkbaar even wat quality time met zijn trouwste onderdaan.'
Hij griste snel zijn blazer van het tafeltje waar hij hem vijf minuten eerder gegooid had en volgde Eli, die met grote stappen in de richting van het buitenterras aan het benen was. Het kostte Julian moeite om niet zijn ogen ten hemel te slaan. Onderweg plukte hij nog een glas cava van een van de plateautjes die de obers ronddroegen en knipoogde hij naar een professor die hij in het afgelopen jaar héél goed had leren kennen. Hij was amper buiten toen Eli zich woest naar hem omdraaide.
'Hoe lang al?' siste hij.
Julian trok zijn wenkbrauwen hoog op terwijl hij een grote slok van zijn champagne nam. 'Heeft iemand vanmorgen weer in je cornflakes geplast?' vroeg hij.
Eli rukte het glas uit Julians hand, draaide zich om, en gooide het met al zijn kracht in de bloemenperken die ergens verderop stonden.
'Eli, het is de bedoeling dat we geld inzamelen vanavond, niet verkwanselen door kristallen glazen kapot te maken.' Deze keer was zijn stem iets koeler.
'Iedereen weet het hé?' Eli gebaarde wild achter Julian, naar de mensen binnen die, wanneer Julian over zijn schouder keek, amper de moeite deden om hun nieuwsgierigheid te verbergen.
'Dat jij je verstand blijkbaar verloren bent? Nu wel, zou ik zo denken.' Zijn glimlach maakte plaats voor een boze frons.
Eli lachte humorloos. 'Je wil echt dat ik het luidop zeg, hé?'
'Ik denk dat jij je bed in moet voordat je dit hele gala verkloot.'
'Jij en Maddy. Hoe lang al?'
O. Dat was het. Julian had er niet eens bij stilgestaan. Een fout, zo bleek. Een geluid dat het midden hield tussen een zucht en een grinnik kroop uit zijn keel terwijl hij een hand over zijn gezicht streek. 'Dit gaat niet om Maddy.' Hij hield zijn hoofd schuin.
Eli snoof en Julian wist dat hij juist zat, ook al spraken Eli's woorden hem tegen. 'Natuurlijk gaat het wel om Maddy.' Het was een zwakke poging om zichzelf te overtuigen.
Julian zette een stap dichterbij. ‘Eli,’ zei hij laag. ‘Voorzitter. Beste vriend. Je wil je niet belachelijk maken. Niet vanavond.’ Hij had te hard gewerkt om alle mensen die nu binnen stonden hier te krijgen. Hij weigerde om het te verkwanselen omdat zijn idioot van een beste vriend even moest doen alsof hij iets gaf om de liefde van zijn leven. Alsof hij zelf niet al voldoende scheef geschaatst had.
Hij schonk Eli een waarschuwende blik en draaide zich om om terug naar Flora te lopen. Om te doen alsof er helemaal niets aan de hand was.
Eli trok hem aan zijn schouder terug. Even leek het alsof hij Julian een mep wilde verkopen — maar hij hield zich in. Met moeite, zag Julian.
‘Het is nooit genoeg voor jou, hé?’ siste hij.
Julian klemde zijn kiezen op elkaar. Zijn armen liet hij los langs zich hangen. Geen vuisten.
‘Je zegt altijd dat je alles voor mij doet, wrijft het continu in mijn gezicht, terwijl je ondertussen achter mijn rug -’
‘Zo naïef ben je niet,’ onderbrak Julian hem. ‘Of ben ik dom genoeg geweest om je altijd al te veel krediet te geven?’ Hij kantelde zijn hoofd een fractie, zijn blik kalm.
Eli antwoordde niet.
‘Willen we de meetlatten bovenhalen?’ zei Julian zacht.
Een flauwe, wrange glimlach.
‘Dan weten we allebei hoe dit afloopt.’
Hij draaide zich voor de tweede keer om en liep terug naar binnen. Het was moeilijker nu om zijn gezicht neutraal te houden onder de vele blikken die niet zo stiekem in zijn richting geworpen werden. Hij keek strak langs Maddy heen, die overstuur bij Romée stond, en probeerde zichzelf te overtuigen dat het goed was voor nu toen hij het geklik van Eli’s schoenen achter zich hoorde.
‘Ik vraag me soms af,’ zei Eli luid - te luid, ‘of je moeder hier trots op zou zijn.’
Een paar mensen lachten onzeker. Iemand haalde scherp adem.
In het midden van de ruimte bleef Julian stilstaan. Zijn hele lichaam werd ijs. Zijn gezicht in de plooi houden lukte niet. Niet meer. Langzaam draaide hij zich om - en toen hij Eli's gezicht had, wist hij wat het was dat zijn beste vriend van hem wilde.
Zijn gezicht was nog steeds kwaad, maar in zijn ogen glinsterde iets anders. Wanhoop.
Julian wist dat het niet ging om Maddy's nachtelijke avonturen ging. Het ging om gezichtsverlies. Het ging om macht - macht die hij koste wat kost bij zich moest houden.
Iedereen rond hen wist het. Ze wisten het al lang. Ze fluisterden achter Eli's rug, lachten achter hun hand. Want hij was de blinde mol die niet kon zien dat zijn vriendin en zijn beste vriend hem al maanden - jaren - publiekelijk belachelijk maakten.
Julian had het moeten zien aankomen. Misschien had hij dat ook, maar genoot hij te veel van zijn eigen macht om er echt mee in te zitten.
De vraag was duidelijk: help mij.
En Julian zou Julian niet zijn als hij zijn handen niet vuilmaakte. Zijn reputatie was buiten de lijntjes. Rebels. Hij kon fouten maken en niemand zou het hem kwalijk nemen, want dat was wie hij wás.
Eli was anders. Zijn status was smetteloos. Erestudent, president van de meest prestigieuze studentenclub van heel Melbourne, met het knapste meisje van de school aan zijn arm. Hij kon de eerste klap niet uitdelen. Dat zou alles waar hij al zo lang voor werkte - alles wat Julian hem geschonken had - kapotmaken.
Dus maakte Julian een beslissing. Misschien zou hij er spijt van krijgen, maar de kans was groter dan hij ermee zou wegkomen.
Je zegt altijd dat je alles voor me doet.
Eli had gelijk.
Kalm liep Julian een stukje rechtdoor terwijl hij zijn blazer van zijn schouders trok. 'Doe even lief en hou dit voor me bij, Florence,' zei hij met een bittere glimlach. Hij draaide zich weer om en stroopte de mouwen van zijn hemd op.
Een fractie van een seconde zag Eli er onzeker uit.
En toen maakte Julians vuist contact met zijn gezicht.

[ bericht aangepast op 28 jan 2026 - 21:44 ]

help

29 jan 2026 - 2:02 Rozanov is offline

Rozanov 5150

˚̣̣̣ ꒷︶†︶꒷˚̣̣̣︶ ͡𑁬♱໒ ͡ ︶˚̣̣̣꒷︶†︶꒷ ˚̣̣̣

JUDE
MONTGOMERY

⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘⫘

2 jaar geleden ✠ 20 ✠ U.S. Army Harir Air Base, Iraq ✠ Walker

Jude was over het algemeen geen ster in het peilen van mensen. Net zoals het feit dat hij niet goed was in het opvangen van social cues.
Jude kon uit Walkers blik niet ontcijferen of hij het gewoon moeilijk vond te geloven dat dienen in het leger iemand zijn passie kon zijn - of omdat zijn verhaal voor hem - net als vele anderen met hem - te makkelijk leek.
Jude stak er de draak mee, maar het gros van de soldaten was er oprecht van overtuigd dat Jude iemand van hogerop om had weten te kopen.
”Klinkt vooral vermoeiend, en eenzaam.” was Walker zijn conclusie. Jude was voor een moment afgeleid door de tanden wie hij in zijn onderlip boorde. Het was Jude al opgevallen dat Walker, net als zijn accent, mooie volle lippen bezat. Er ging een schok door zijn lichaam toen hij zichzelf erop betrapte dat hij zich afvroeg of ze zo zacht zouden voelen als dat ze eruit zagen. Het geen waar hij nog het meest van versteld stond was het feit dat hij niet eens ontstelt was door deze gedachte.
Met iedere blik welke hij over het lichaam van de man liet glijden, leek de aantrekkingskracht groter te worden. Tevens kreeg hij steeds meer het verlangen om zijn handen over zijn lijf te laten dwalen.
Toch waren lust en verlangen niet het enige wat de jongeman lost wist te maken.
Jude was in de veronderstelling dat menig mens niet door zijn pantser heen wist te kijken, echter bewees Walker het tegendeel. Hij had de spijker recht op zijn kop geslagen. En daarmee borrelde dat misselijkmakende, maar al te bekende gevoel van heimwee weer op. Niet heimwee naar thuis, maar heimwee naar genegenheid. Naar iemand wie hem écht begreep, iemand wie hem nam zoals hij was. Iemand waarvoor hij geen façade hoog zou hoeven houden.
Hij had dat gevoel van geborgenheid nooit voor lange tijd mogen ervaren. Maar net lang genoeg om er naar te kunnen verlangen.
Jude slikte met enige moeite de ontstane brok in zijn keel weg, en ontweek de blik van zijn metgezel.
”Heb je niet het gevoel dat je je jeugd hebt verspild?” deed de Nieuw-Zeelander er nog een schepje bovenop. Ieder ander had Jude het zwijgen opgelegd. Hij had ze gevraagd waar ze zich in vredesnaam mee aan het bemoeien waren. Maar Walker, ondanks dat ze elkaar nog maar net kende, wist zijn toetsen perfect te bespelen. Er was iets aan hem wat maakte dat Jude oprecht wilde zijn.
Hij schudde kort zijn hoofd. “Het is niet het meest gezellige bestaan, nee.” sprak hij correct. “Dit laat me niet echt lijken alsof ik een leuk persoon ben om mee om te gaan,” lachte hij, lichtelijk nerveus. “Maar ik ben nooit van het feesten en uitgaan geweest. Ik heb nogal… en moeilijk begin gehad. Geloof het of niet, ik was nogal een handvol voor mijn ouders. Ik was zo druk bezig met dwars zijn, dat ik een daadwerkelijke passie op mijn zestiende nog steeds niet had gevonden. Mijn ouders stuurde me naar West Point en dat was dat.” Het leek intussen net of er een interview bij hem werd afgenomen. Jude was direct, maar hij was direct te classificeren als een flapuit. Toch had Walker al meer uit hem weten te krijgen dan menig mede soldaat.
“Ik zal je een geheim verklappen; ik heb nog steeds geen idee wat ik de rest van mijn leven wil doen. Voor nu ben ik hier content mee, maar wie weet besluit ik ooit nog eens om bij het circus te gaan.” biechtte hij op, grijnzend bij de laatste woorden.
Kon hij maar uitspreken hoe eenzaam hij zich daadwerkelijk voelde. Hoe erg hij verlangde naar constructief gesprek met iemand te voeren, en hoe fijn hij hun onderonsje eigenlijk vond.
Jude wilde Walker zoveel mogelijk op zijn gemak stellen, dus had hij hem iets te eten aangeboden. ”Die 'u' is echt niet nodig,” verzekerde Walker hem.
“Sorry, macht ter gewoonte.” verontschuldigde hij zich voor de zoveelste keer. Het was wonderbaarlijk hoe één iemand Jude beiden nerveus en op zijn gemak kon laten voelen tegelijkertijd. Hij schaamde zich dood voor hoe hij zich plotseling gedroeg. Hij wilde voorkomen dat men zou beginnen denken dat hij een softie was.
''Hoe ben ik op het idee gekomen? Ik heb rechten gestudeerd. En toen, tja, werd mijn hart gebroken, dus deed ik wat elke verstandige man doet als zijn hart gebroken is. Ik ging het leger in.'' Jude was altijd gefascineerd geweest door mensen die de motivatie hadden om een intensieve opleiding te volgen. Nu was zijn opleiding ook geen walk in the park geweest, maar hij hoefde tenminste geen tientallen regels uit zijn hoofd te weten.
“Die memo heb ik gemist,” lachte Jude zacht op de opmerking over het gebroken hart. Jude was het leger in gegaan net als ieder andere macho man; aanzicht en spelen met wapens en andere imposante apparatuur en voertuigen. Al speelde het feit dat hij iets wilde betekenen voor de minderheid ook een grote rol.
“Spijt van?” de woorden rolde al van zijn lippen voordat hij er erg in had. Jude moest bekennen dat Walker er niet bepaald uitzag als iemand wie je zou verwachten op de basis. Walker gaf Jude iets meer invulling over wat hij hier nu precies deed.
“Mijn excuses als ik hier een grens overschrijd - maar wie is Walker als hij geen juridische adviezen geeft?” vroeg Jude, niet langer instaat zijn brandende nieuwsgierigheid naar alles wat deze man was en bezighield te onderdrukken.
Inmiddels had Jude zijn mok leeg, welke hij op de tafel wilde zetten. Met deze beweging besefte hij pas dat hij intussen wel heel dichtbij Walker was komen te staan, volledig onbewust. Het was alsof Walker de magneet was en hij het metaal. In plaats van directe achteruit te deinzen, bleef hij staan. Jude klemde zijn hand stevig om de rand van de tafel, alsof hij de spanning op een plek wilde leggen waar hij deze kon voelen.

[ bericht aangepast op 29 jan 2026 - 2:03 ]

For those who come after

29 jan 2026 - 6:55 Monpress is online

Monpress 6089

༺~~Tiaki Makutu~~༻
^{^༺Jack Mckall^༻}

TW: Dissociation

De wekker piept.
Jack knippert en staat op. Zijn gewrichten kraken als hij zichzelf uitrekt.
De wekker stopt.
Jack pakt een bakje uit de koelkast en plaatst het in de magnetron. Dezelfde drie knoppen. Stand, tijd, aan. Altijd dezelfde volgorde. Het apparaat begint te draaien.
De douche gaat aan.
Stoom vult de kleine badkamer. De ventilator zoemt in een poging de mist op te lossen. Zeep eindigt op zijn hand. Methodisch. Hoofd, schouders, armen. Altijd dezelfde volgorde. Eerst links, dan rechts. Eerst boven, dan onder. Jack vermijdt het verband op zijn arm.
De magnetron piept.
De douche gaat uit. Water drupt van zijn lichaam als hij een handdoek pakt.
Een troebel gezicht staart terug terwijl Jack een scheermes langs zijn kaak haalt. Condensdruppels vormen een barrière om scherp te zien.
Dezelfde schone kleren. Shirt, overhemd, korte broek. Altijd dezelfde volgorde. Geen fouten.
Het bakje belandt met een vork erin op de tafel. Vijftien happen. Het bakje belandt in de vuilnis.
Jack wikkelt het verband van zijn arm. De wond wordt ontsmet, het gaas vervangen, wondfolie eroverheen.
Een metalen thermos klinkt op het aanrechtblad. Koffie klettert in de beker.

Auto's rijden voorbij. Iemand zegt hallo. Jack zegt hallo terug. Dezelfde route. De straat uit, wachten, oversteken, doorlopen. Altijd dezelfde volgorde. Geen twijfel.
De deur opent. Een lange jas gaat over zijn kleding. Zijn badge hangt recht. Zijn handen stabiel. Geen fouten.
Hij hoort zichzelf tegen patiënten praten, stelt de juiste vragen, legt meer uit.
Een patiënt huilt.
Jack knikt. Zegt de juiste dingen. Zijn stem is kalm en beheerst, geruststellend.
Malia geeft een samenvatting van gisteren. Jack maakt notities.
Tijd verdwijnt tussen consulten en dossiers. Hij volgt zijn college naar de kantine. Een dienblad wordt gevuld. Hij drinkt zijn koffie. Meer patiënten. Meer dossiers. Dezelfde stappen. Luister, vraag, beslis, noteer. Altijd dezelfde volgorde.
Niemand stelt vragen. Geen twijfel. Geen fouten.

Het daglicht verdwijnt. Jack deponeert zijn jas in de wasmand. Auto's rijden voorbij. Iemand zegt hallo. Jack zegt hallo terug. Dezelfde route. De straat uit, wachten, oversteken, doorlopen. Altijd dezelfde volgorde.
De deur opent. Sleutels vallen in het slot. Een klik galmt door het huis.
Veilig.
Jack pakt een bakje uit de koelkast en plaatst het in de magnetron. Dezelfde drie knoppen. Stand, tijd, aan. Altijd dezelfde volgorde. Het apparaat begint te draaien.
Hij verwijdert de wondfolie en het gaas. Ontsmet de snee op zijn arm en vervangt het verband.
De magnetron piept.
Het bakje belandt met een vork erin op de tafel. Vijftien happen. Het bakje belandt in de vuilnis.
Kleren belanden in de wasmand.
Jack zakt in de matras. Dezelfde handelingen. Laken tot zijn kin, rug recht, armen langs zijn zij. Altijd dezelfde houding.
Geen twijfel.
Geen fouten.
Veilig.

༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄
^{^{༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄}}
27 ⸙ Dokter @ St. Cordelia Clinic
16 December
Home ⸙ Work
Alone ⸙ Closed
size=5]༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄[/size]
^{^{༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄}}

[ bericht aangepast op 1 feb 2026 - 21:14 ]

Do it scared, but do it anyway.

29 jan 2026 - 10:20 Renna is offline

Renna 3245

DEVIKA "VIK" MERVINE

≻──────────────── ⋆✩⋆ ────────────────≺

Golden Girl • 16 december • late morning • met Minnie• Minnie's huis

Drie woorden. Dat was al dat nodig was om Devika’s muren te doen instorten.
Gaat alles wel?
‘Nee,’ zei ze eerlijk, haar stem te hoog en verdraaid. Eindelijk kwamen de tranen. Alles wat ze in de afgelopen nacht binnen had weten te houden vocht zich nu een weg naar buiten. Ze lachte maar wat ter verontschuldiging. ‘Die vraag zou verboden moeten worden onder beste vriendinnen.’
Minnie stapte opzij om haar binnen te laten. Devika zou zich zo in haar armen hebben gestort als ze Lou niet al vast had gehad. Na een snelle aai over het bolletje pluis als begroeting sloot ze de deur achter zich en liet zich er tegenaan vallen. Ze zocht even naar de juiste woorden, ondertussen trachtend haar ogen droog te vegen zonder dat haar mascara uitliep. Ze opende haar mond—en registreerde toen Minnie’s ongekamde haren en vluchtig omgeslagen japon.
‘Shit. Heb ik je wakker gemaakt?’
Ze was blijkbaar niet de enige geweest die een lange nacht had gehad.
Had nou maar gebeld.
Devika veegde een verdwaalde pluk haar uit haar gezicht en gooide toen alles er maar uit, zoals je een pleister in één keer van een wond zou trekken: ‘Skyler heeft schulden gemaakt en is sinds gisteren het eiland af gevlucht naar God weet waar.’
Ze haalde beverig adem en duwde haar schouderbladen tegen de deur. Als ze het snel zei, viel het eigenlijk wel mee, hield ze zichzelf voor.

≻──────────────── ⋆✩⋆ ────────────────≺

^{Playlist • Pinterest}

Dramatic

29 jan 2026 - 12:30 Catmint is offline

Catmint 8045

FLORA
^{^{^{Florence Antoinette Idris}}}

Vibes ✧ Playlist

INNOCENT FLOWER 🙥 22 🙥 10 NOVEMBER, VORIG JAAR 🙧 NEW LYCEUM SOCIETY, MELBOURNE UNIVERSITY 🙧 ELI, MADDY, ELOISE, JULIAN, TRISTAN

“Misschien is hij eindelijk voor mijn onevenaarbare schoonheid gevallen,” zei Julian nonchalant, zijn schouders ophalend. Hij keek niet eens de kant uit waar Eli stond. Ze miste eigenlijk nog de haar-flick om het plaatje compleet te maken.
Maar ondanks dat hij zo luchtig deed, was de spanning te snijden. Hij liet het niet merken, maar ook Julian wist dat er iets aan de hand was. Eli zou niet zomaar rondkijken alsof hij op oorlogspad was.
“Ik denk dat je wel betere avonden had kunnen uitkiezen om een ruziënd bestuur te hebben.” Eloise gaf haar neef een bemoedigend klopje op de knie, al was Flora niet zeker hoe bemoedigend het bedoeld was. Verveeld stond ze hierna op. “Er moet toch ergens hier wel een fles goede drank te vinden zijn,” zuchtte ze. “Verveel je niet dood zonder mij alsjeblieft.”
“Een deel van mij sterft altijd een beetje wanneer je me verlaat, Lolly.” Flora moest haar lachje inhouden nadat Julian zijn overdramatische woorden had uitgesproken. Misschien meende hij ze, maar de flair die hij had toegevoegd maakte het niet per se geloofwaardiger.
Flora zag Eloise haar exit maken richting de toiletten. Misschien moest ze volgen, gezien de sfeer steeds grimmiger leek te worden achter de sluier van luxe en extravagantie. Ze had niet de behoefte om in een discussie tussen Eli en Julian te belanden. Het ongemak kroop al langzaam haar lichaam in en ze pakte de zitting vast om zichzelf omhoog te gaan duwen zodat ze zich uit deze situatie kon verwijderen voor het te laat was.
“Geen zorgen, Julie, ik reanimeer je wel.” Eli’s stem was kil en hard, ondanks dat mensen hen konden horen. Ondanks dat zij er bij zat. En weglopen was nu zeker geen optie meer. Ze liet langzaam en voorzichtig de bank los, alsof een te snelle of abrupte beweging Eli zou triggeren. Ze keek snel rond, hopende dat er een andere vluchtweg was of dat Tristan of iemand anders misschien deze kant op zou komen om tussen beide te komen voordat het zou escaleren. Niks of niemand te vinden. Iedereen kakelde luidruchtig door, gemaakte lachjes en neppe complimenten in overvloed.
Julian bleef, zoals gewoonlijk, zijn uiterst charmante en irritante zelf. De schijn hoog, de glimlach permanent op zijn gezicht. Eli daarentegen was allesbehalve dat. Hij zag er slecht uit. Woest. Eli’s blik flitste door de zaal. Zocht hij Maddy? Of was hij aan het berekenen of hij zijn vice-president in een volle zaal terecht kon stellen voor de misdaad die hij blijkbaar was begaan.
Hij deed echter niks. Nog niks. Hij gebaarde Julian om hem te volgen. Een commando, van president naar vice-president. Niet van vriend naar vriend.
”Mijn excuses, Florence.” Julian keek naar nog snel aan en gaf haar zijn equivalent van een knipoog. Ze hoopte maar dat Eli de wiebelende wenkbrauwen niet zag en dit als een bijkomend misdrijf interpreteerde. “Meneer de president wil blijkbaar even wat quality time met zijn trouwste onderdaan.”
Voordat ze kon reageren had Julian zijn blazer van het tafeltje gepakt en was hij onderweg naar het buitenterras, Eli achterna.
Dit kon alleen maar fout gaan. Moest ze hier blijven zitten? Het gala was in volle gang, dus niemand zou het opmerken als ze nu weg zou gaan. Daarentegen zou het wal opvallen als ze niet aanwezig was wanneer het bestuur een toespraak zou houden en iedereen daarin bedankte voor de inzet voor het gala.
Maddy stond overstuur in een hoekje bij Romée, een glas of vijf cava bij hen in de buurt die langzaam leeg gingen. Ze kon er bij gaan staan, maar als dit ging over wat ze dacht was Maddy net zo schuldig als Julian en verdiende ze geen medelijden.
Ze hadden het nooit expliciet benoemd, maar het was op gaan vallen. Julian en Maddy die toevallig tegelijkertijd arriveerden, of juist kort na elkaar. Te kort na elkaar om toeval te zijn. De flirterige opmerkingen en blikken die ze met elkaar wisselden tijdens gesprekken waren haar eerst niet specifiek opgevallen en had ze afgeschreven als gesprekken tussen beste vrienden. Tot Maddy ook met Eli’s armen om haar heen gewikkeld een suggestieve knipoog naar Julian gaf. Ineens had het geklikt bij Flora dat er meer gaande was dan ‘gewoon goede vrienden’ en was ze op gaan letten.
Geen van beide had het openlijk toegegeven, ook niet toen ze Julian hier een keer op aangesproken had in de hoop het te stoppen voordat Eli erachter zou komen. De woorden die hij ‘ter geruststelling’ had gesproken waren net iets te goed blijven hangen. “Ach, Florence. Maak je niet druk - straks besmeur je je onschuldige zieltje nog en dat zou me triest maken,” had hij met een lieve glimlach gezegd. Daarna waren ze in een filosofische discussie beland alsof er niks aan de hand was.
Julian kwam terug naar binnen gelopen terwijl de genodigden zo stiekem mogelijk naar hem keken, nu op de hoogte dat er iets gaande was. Hij deed het goed, zijn gezicht netjes in de plooi gehouden. Ze wist niet zo goed waar hij naar keek, maar het leek alsof hij zijn blik op haar – of in ieder geval haar kant – had gefocust. Elegant stond ze op, waarna ze hem tegemoet liep met een bemoedigend glimlachje op haar gezicht. Een poging tot de aandacht van de twee bestuursleden af te halen en om Julian een uitweg te bieden. Misschien konden ze hierna aan de andere kant van de zaal gaan staan en daar wat hoge piefen proberen te paaien, zo ver mogelijk van Eli vandaan.
“Ik vraag me soms af of je moeder hier trots op zou zijn.” Eli’s verheven stem rolde door de zaal. Gesprekken verstomden, hier en daar werd er ongemakkelijk gelachen. Julian verstijfde in het midden van de zaal. Flora liep voorzichtig, maar stellig door, proberend zelf de schok te verbijten. Dit was een smerige zet van Eli. Ze wist hoeveel pijn het Julian deed en Eli ook, misschien nog wel beter dan zij dat wist. Hoe graag ze ook een hand op zijn arm of schouder wilde leggen om te laten weten dat ze er was voor hem, ze bleef op een verstandige afstand van Julian staan. Dit was al een probleem tussen enkel Julian en Eli, maar nu zeker. Niemand, zelfs Eli niet, mocht zo over Julian’s moeder spreken. Haar beste zet was om er niet tussen te komen en het conflict zijn natuurlijke weg te laten gaan. Hoe fout dit ook zou gaan lopen, haar bemoeienis zou het niet oplossen of beter maken of ook maar iets uitmaken.
Langzaam draaide Julian zich om naar Eli. Hij leek even adem te halen, ongewoon kalm voor wat er gezegd was. Flora kon de storm in zijn hoofd bijna zien.
Hij trok zijn blazer terug uit en bracht deze richting haar. “Doe even lief en hou dit voor me bij, Florence,” zei hij, en drukte het jasje zachtjes in haar handen. De wrange glimlach die hij op zijn gezicht had getoverd leek niet eens moeite te doen zijn ogen te halen. Voordat hij zich terugdraaide gaf ze hem nog een bemoedigend knikje, in de hoop dat hij wist dat ze aan zijn kant stond.
De mouwen werden opgestroopt en voordat iemand kon ingrijpen weerklonk de klap van de impact al door de zaal, direct gevolgd door akelig gekraak van een kaak die zich niet meer in een intacte staat bevond. Een hard contrast met hoe zacht hij net zijn blazer aan haar had gegeven.
Eli greep gelijk naar de kaak met een kreun van pijn, en Julian wreef even over zijn knokkels. Met een enigszins voldane blik draaide Julian zich weg en liet Eli met zijn ontwrichte of gebroken kaak staan. Was het al klaar? Eli leek zijn verlies te nemen, een hand tegen de kaak in een poging de pijn te verzachten, om de kaak stabiel te houden. En zijn tegenstander leek overwinning te claimen. Julian kwam al naar haar gelopen om zijn blazer te halen.
Flora zette instinctief een paar stappen naar voren om hem zijn blazer aan te rijken, maar werd terug naar achter getrokken door een aantal omstanders toen Julian ook ineens terug achteruit stapte.
Nee. Niet stapte. Getrokken werd. Eli had hem aan zijn overhemd vast en trok Julian zo hard terug naar achter dat hij in de champagnetoren belandde. Kristal spatte uiteen op de grond, champagne spetterde op jurken, schoenen en broeken, en Julian’s overhemd was doorweekt.
Ze had verschillende scenario’s bedacht en verwacht die zouden gebeuren als Eli achter Julian en Maddy zou komen, maar dit was er niet een van. Langzaam begonnen Julian’s overhemd rood te kleuren op verschillende plekken. Ze wilde hem helpen, de twee uit elkaar trekken, maar wist dat ze het alleen maar erger zou maken als ze dat zou doen. Dit ging om eer – en geen van beide zou wijken voor de ander nu.
Om haar heen slaakten mensen een gil van schrik, werd gelachen om en luidruchtig gesproken over het drama, en ze zag meerdere mensen verdwijnen uit de zaal. Weg van het feest. De kakofonie werd steeds luider rondom haar, steeds meer mensen voegden zich bij de ruis. En Flora kon alleen stilletjes toekijken hoe de zaal in chaos belandde, de twee ‘heren’ in gevecht met elkaar, terwijl zij daar aan de grond genageld stond. Met Julian’s blazer stevig in haar handen geklemd.
Alsof dat zou helpen.

· · ─────── ·🙥· ─────── ·✦· ─────── ·🙧· ─────── · ·

It finally happened - I'm slightly mad! ~ Queen

29 jan 2026 - 17:43 Merrin is offline

Merrin 28879

marianne grieves

16 december 2025, middag • 28 • home • vik • closed

Eigenlijk was de vraag onnodig. Het was duidelijk genoeg. De hoge 'nee' die uit Devika's keel kroop was enkel een laatste bevestiging. Net alsof ze Minnie's gedachten las, voegde ze toe: 'Die vraag zou verboden moeten worden onder beste vriendinnen.'
Minnie stapte opzij met een verontschuldigende glimlach. Wanneer de deur dicht was, liet Vik zich ertegen vallen.
'Shit. Heb ik je wakker gemaakt?'
Minnie schudde haar hoofd en liet Lou op de grond springen. De zwarte kat nestelde zich meteen tegen Devika's zij, en Minnie ging aan haar andere kant neerzitten op de vloer. Ze bestudeerde Vik zijlings, alsof ze zo kon zien wat er scheelde, afwachtend tot ze van wal stak.
Dat deed ze zo'n halve seconde later: 'Skyler heeft schulden gemaakt en is sinds gisteren het eiland af gevlucht naar God weet waar.'
Minnies wenkbrauwen schoten hoog de lucht in, verrast. Dit had ze niet meteen zien aankomen. Alles met Skyler en Vik ging altijd zo goed, zo vlot. Toen ze haar eigen businessmodel had uitgewerkt voor de galerij, waren de Mervines haar eerste voorbeeld geweest.
'Shit, Vivi,' zei ze zachtjes. Voorzichtig reikte ze haar hand uit om een blonde lok uit Viks gezicht te strijken. Daarna staarde ze voor zich, de inkomhal in, en leunde ze haar schouder tegen die van Vik. Even hield ze haar adem in, zoekend naar antwoorden - naar hulp. 'Hoeveel kom je te kort? Mijn spaarboek ziet er goed uit - ik kan een donatie doen?' Ze humde kort. 'Ik heb een aantal klanten die interesse hadden in een expositie in de Sanctuary, dus ...' Ze onderbrak zichzelf. 'Of misschien wil je nu even geen oplossingen bedenken en gewoon wat afleiding?'
Ze legde haar hoofd op Viks schouder en keek omhoog met een geruststellende glimlach.

[ bericht aangepast op 29 jan 2026 - 17:44 ]

help

29 jan 2026 - 19:03 Renna is offline

Renna 3245

DEVIKA "VIK" MERVINE

≻──────────────── ⋆✩⋆ ────────────────≺

Golden Girl • 17 december • afternoon • met Carter • Mervine Estate

Carter’s bereik op sociale media had ze nog niet eens overwogen als mogelijke bron van inkomsten. Meevaller.
Devika trok echter een gezicht toen hij voorstelde om wat geld over te maken. ‘Ik wil eigenlijk geen geld van je aannemen,’ zei ze. ‘Dat voelt niet goed. Dit is Skyler’s rotzooi, niet de jouwe, en ik wil de schuld ook niet verplaatsen.’ Noem het een principekwestie, noem het trots, maar ze kon het niet aan om Carter’s bankrekening leeg te plunderen. ‘Ik weet dat je het met liefde geeft, maar… alleen als laatste redmiddel, goed?’
Zelf had ze ook nog een potje over van de erfenis. Lang niet zo groot als het geld dat miste, maar het zou genoeg moeten zijn om hun hoofd net boven water te houden. Ze opende de notities op haar telefoon en begon te tikken. ‘Terugbetalingsregeling neem ik voor mijn regeling. En ik zat nog te denken, kunnen we niet naar het casino?’ Ze grijnsde. ‘Als jij nou droomt, zet ik all in op rood of zwart.’
Zoals verwacht was Carter niet heel enthousiast over de planning. ‘Och, gezellig! Zo’n diner wat ik zeker al zes jaar niet gemist heb!’
Ze lachte. ‘Het offer dat je brengt met je aanwezigheid wordt gezien en gewaardeerd.’
De nieuwjaarscatering kwam ook op haar to-do lijstje terecht. Ze liet een adem ontsnappen die al lang in haar borstkas opgesloten had gezeten. Een concreet plan, daar kon ze mee door.
Terwijl Carter zijn detective-hoed opzette en het internet af stalkte naar Julian Archambeau-Strathwyn, scrollde Devika door de mogelijke cateringopties voor het nieuwjaarsfeest. Foodtrucks waren een leuke optie, maar waren vrij lastig naar het strand te vervoeren. Of zouden er foodtruck-boten zijn?
Ze beet nadenkend op de binnenkant van haar wang, maar veerde op toen Carter begon te lachen. ‘Vik, ik denk dat we een champagnetoren moeten met kerst!’ Hij draaide zijn telefoonscherm naar haar toe met een grote grijns. ‘Is dit hem?’
Devika trok een wenkbrauw op en nam Carter’s telefoon over. De schokkerige video toonde twee net geklede jongens die op een of ander gala met elkaar op de vuist gingen. Een van de twee landde een rake klap en smeet de ander onder luid gerinkel dwars door de champagnetoren heen. Devika siste, neus opgetrokken, alsof ze de scherpe glasscherven in haar eigen huid voelde snijden. De jongen krabbelde overeind, zijn witte overhemd doorweekt met champagne en bevlekt met rood. Onmiskenbaar Julian. ‘Kan niet missen.’
Haar blik bleef hangen op de andere jongen. Het trok aan iets in haar geheugen. Zodra er een meid in beeld stapte die zich dapper tussen de twee kemphanen in begaf, viel de herinnering op zijn plek.
Het koppel was op Port Bersea geweest, vorig jaar. Niet dat Devika het gezicht van iedere dronken toerist onthield, maar het zijne had dagenlang op het nieuws gecirculeerd. Een snelle zoekopdracht bracht zijn naam naar boven.
‘Eli Noble,’ zei ze hardop, terwijl ze Carter het nieuwsartikel liet zien. ‘Hij is hier vorig jaar verdronken in de grotten. Blijkbaar kende Julian hem.’ Ze hield haar hoofd schuin en herinnerde hoe Julian bewust vaag had gelaten wat hij op Port Bersea te zoeken had. Hier was haar antwoord.
Devika trok een grimas. ‘Dan kan hij die champagnetoren inderdaad wel gebruiken.’ Ze gaf Carter zijn telefoon terug. ‘Zin om zaterdag zijn verjaardagsfeest te komen crashen? Het percentage vastelanders is me anders te hoog.’
Ondertussen scrollde ze verder in de lijst met cateringopties tot haar oog op BBQ-donuts viel: donut-vormige vlotten met een ingebouwde barbecue waarin je kon dobberen op het water. Ze tuitte haar lippen. Dat was origineel én zou werken op het strand, al was het de vraag of de dingen op tijd zouden arriveren.
Devika sloeg hem op onder haar favorieten en stak toen haar telefoon weg. ‘Maar goed, genoeg over mijn misère,’ zei ze terwijl ze Carter weer aankeek. ‘Hoe is het met jou? Heb al een tijdje geen surfposts meer voorbij zien komen op je Insta.’ Vragend hield ze haar hoofd schuin. ‘Niet Tante Sienna die weer roet in het eten gooit, hoop ik?’

≻──────────────── ⋆✩⋆ ────────────────≺

^{Playlist • Pinterest}

[ bericht aangepast op 29 jan 2026 - 19:05 ]

Dramatic

29 jan 2026 - 19:04 Monpress is online

Monpress 6089

Carter Nathaniel Mervine-Beck
^{Carter Nathaniel Mervine-Beck}

≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋
^{^{≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋}}

Zoals gewoonlijk maakte jetlag tijd vreemd, maar dat hield Carter niet tegen. Toen hij eenmaal wakker was had hij de ochtend gebruikt om foto's te maken van de sanctuary zodat hij die kon gebruiken voor content. Hij moest nog een leuk bericht bedenken en wat linkjes opzoeken, maar daarna kon die post ook ingepland worden. Ook had hij een update gemaakt over zijn switch van San Diego naar Port Bersea nadat hij zijn volgers al een kiekje vanuit het vliegtuig gestuurd had. Natuurlijk zonder enige hints over waar hij heen ging. Zijn precieze slaapadres bleef vaag en ook zijn relatie met Vik was er niet eentje die hij zomaar online gedeeld had. Iedereen online kende hem immers als een Beck, niet als een Mervine. Dat was een naam die alleen op het eiland aan hem gelinkt werd. Daar had zijn moeder wel voor gezorgd.

Nu was het tijd om achter de decoratie aan te gaan. Zijn skateboards hobbelde over de ongelijke keien, maar de ondergrond deed Carter weinig. Een koele zeebries waaide door zijn losse witte shirt, een zonsondergang-graphic op de achterkant. Een simpele korte broek en een paar sneakers maakte zijn look af. Soepel navigeerde hij tussen de toeristen die een zonnig kerst wilde. Blaadje met een adres in zijn hand. Er waren een paar straten bijgekomen, maar het meeste was nog zoals hij zich herinnerde. De winkels daarentegen, dat was een ander verhaal. Een voor een werden oude namen geschrapt en de nieuwe namen in zijn mentale kaart geplaatst. Alle informatie werd netjes opgeslagen. Een gewoonte die zijn moeder hem vroeger opgelegd had, maar eentje waar hij nu blij mee was. Je wist immers nooit wanneer het van pas kwam om te weten hoe een plek eruit zag.

Carter hield halt toen hij een naam overeen kwam met het gekrabbel op zijn briefje. De Lilly Pilly Floral Shop. Een naam waar hij nog nooit van gehoord had, maar aldus iedereen was dit dé plek voor bloemen die hij nodig had voor het Nieuw Jaars feest. Natuurlijk had hij onpersoonlijk kunnen bellen of nog onpersoonlijker: een bediende laten bellen. Nee, hij moest er niet aan denken! Dit was een goede kans om meer van het eiland te zien en mensen te bestuderen. Hij moest eens vragen op er nog meer leuke plekken waren hier om te gaan kijken. Misschien iets voor een late lunch. De mensen in de winkel konden hem vast op weg helpen. Carter trapte op de staart van z'n cruiser en ving het gemakkelijk in zijn hand.
"Goedemiddag," riep hij vrolijk door het winkeltje toen hij binnen liep. De geur van verse bloemen vulde meteen zijn neus. Carter haalde een keer diep adem. Heerlijk! Het duurde niet lang voordat hij een medewerkster gevonden had. Waarom kwam haar hoofd hem zo bekend voor?
Denk Beck!
Terwijl hij naar de toonbank liep, begon er langzaam iets te dagen. Hij kende haar inderdaad, maar waarvan!
"Pfoeh, dit is lang geleden," gaf hij toe toen hij haar even indringend aankeek, hopend dat dat hem zou helpen. "Niks zeggen! Dit weet ik..." Carter beet op het topje van zijn duim terwijl hij nadacht.
"S... Sa..." Ja dat leek ergens op. "Sallie..." Hmm, nee dat klonk niet goed. "Sadie! Ja! Dat was het. Sadie Arnaud! Wij hebben samen op de basisschool gezeten." Een vriendelijke glimlach ging haar kant op. Trots dat hij het geraden had na al die tijd en alle mensen die hij in de tussentijd ontmoet had. Carter zette zijn skateboard tegen de toonbank en leunde er zelf ook tegenaan. De winkel was rustig, dus hij had de tijd om een praatje aan te gaan.
"Hoe is het? Nooit gedacht dat jij in een bloemenwinkel zou werken. Heb je het naar je zin?"

24 ⎔ Atleet en onderzoeker
18 december ⎔Afternoon
Lilly Pilly
Sadie ⎔ Open

≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋
^{^{≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋}}

Do it scared, but do it anyway.

29 jan 2026 - 19:25 Hollander is offline

Hollander 12420

WALKER
MERVINE

Twee jaar geleden • 27 • U.S. Army Harir Air Base, Iraq • Jude

Jude vertelde over zijn verleden, en Walker blik was geboeid op de andere man gevestigd. Hij had de tas thee tussen beide handen geklemd en hield het zwevend voor zijn onderlip, zodat hij kon genieten van de kruidige dampen.
''Dat lijkt me best normaal,'' zei Walker tussen de woorden van Jude door. ''Dat je je roeping nog niet hebt gevonden aan zestien. Wie wel?'' Hij haalde kort zijn schouders op. ''Ik vind het zelf bijna absurd dat er verwacht wordt van jongeren dat ze op hun achttiende een levensbepalende - levens veranderende! - keuze zoals college of uni richtingen moeten bepalen, laat staan op je zestien.'' Walker had besloten dat hij een hartig woordje zou spreken met eender wie Jude het idee had gegeven dat zijn leven zo moest zijn.
''Ik zal je een geheim verklappen; ik heb nog steeds geen idee wat ik de rest van mijn leven wil doen,'' vervolgde Jude en Walker lachte. Hij hield zijn theekopje uit naar Jude en klinkte de twee tassen samen. ''Idem dito.''
''Voor nu ben ik hier content mee, maar wie weet besluit ik ooit nog eens om bij het circus te gaan.'' De twee mannen lachten samen om het idee. Walker zag het al voor hem, de gespierde luitenant op een mini fietsje op een koord, tien meter de lucht in. Hij zou een ingangsticketje kopen voor die show.
Toen Walker zijn triest verhaaltje vertelde over hoe hij bij het legen kwam, lachte Jude zacht bij de opmerking over het gebroken hart. En daarna vroeg hij: ''Spijt van?''
Walker beet opnieuw op zijn onderlip. Dat was een goeie vraag. Had hij er spijt van? Het eerste moment wel. Hij had op een middelbare school gezeten in Amerika, maar was er daarna amper nog geweest, behalve voor af een toe een business uitje van Theo, of een vakantie met uni vrienden. Terug in Amerika zijn voor de JAG opleiding was eenzaam, eenzamer dan hij had verwacht. De andere magistraten-in-wording waren allemaal ouder dan Walker, hadden al jaren dienst in het leger achter de rug, of grotere onderscheidingen in hun broekzak. Maar als hij toen moest kiezen tussen blijven en miserabel zijn, of terugkeren naar Port Bersea en daar miserabel zijn, was Amerika de lesser of two evils. ''Niet meer," zei hij uiteindelijk, en knipoogde naar Jude. ''Het was wennen - het is nog steeds wennen. Maar ik bekijk het als een uitzonderlijke levenservaring.''
''Mijn excuses als ik hier een grens overschrijd - maar wie is Walker als hij geen juridische adviezen geeft?'' vroeg Jude verder. Een mondhoek trok omhoog om de directheid van de luitenant. Jude zette zijn koffietas neer, waardoor hij plots heel dicht bij Walker kwam te staan. Die laatste leunde nog steeds tegen de houten kast, met uitgestrekte benen en voeten gekruist over elkaar. Jude stond links van hem. Walker's ogen flitsen even over de lippen van de andere man. Hij had Jude eerder hetzelfde zien doen, toen Walker op zijn onderlip beet. Walker bewoog zijn knie, waardoor die van hem tegen die van Jude tikte, zachtjes, aftastend. Zou hij?
Walker schraapte zijn keel. Zijn ogen flitsten nogmaals van Jude's ogen naar zijn mond en terug. ''Wie ben ik?'' herhaalde hij afgeleid. Een dromer, dacht hij. Een idioot, een zoon, een teleurstelling Hij glimlachte, maar zijn ogen lachten niet mee. ''Weet je, ik heb geen idee.''
Afgeleid door de plotse nabijheid van de andere man, en de onverwachtse intimiteit van het moment, vergat Walker zijn thee helemaal. Het kopje raakte de rand van de kast, kantelde om en barste in tientallen stukje uit elkaar.
''Ah, fuck, sorry.'' Walker duwde zich af van de kast en moest genoodzaakt een stap achteruit doen om zich te kunnen buigen over de keramische scherven. ''Hopelijk was dit niet van sentimentele waarde voor je.'' Kans verkeken, moment voorbij. Hij probeerde niet te teleurgesteld te kijken.

kindness is never a burden.

29 jan 2026 - 21:03 Monpress is online

Monpress 6089

༺~~Tiaki Makutu~~༻
^{^༺Jack Mckall^༻}

TW: Dissociation

Duister verandert in licht. Een wekker piept. Het geluid klinkt dof, onder water zelfs. Zijn kleren liggen netjes op de stoel. Daar waar hij ze altijd neer legt. Altijd op dezelfde plek. Jack loopt door zijn huis.
Ver weg zoemt de magnetron.
De douche gaat aan. Het water is heet, Jack ziet de stoom, maar hij voelt nauwelijks hoe het water over hem heen spoelt.
De spiegel is wazig, condens vult zijn zicht. Er kijkt iemand terug, ogen scherp en alert. Jack herkent een naam, een functie.
Nieuwe wondfolie eindigt over de snee in zijn arm. Methodisch schoongemaakt. Het had pijn moeten doen toen hij het verband eraf trok.
De magnetron piept zacht. Ver weg. Onder water. Het eten is smakeloos en Jack neemt niet eens de moeite om te kijken wat het precies is. Vijftien happen. Niet genoeg om het bakje leeg te maken, maar genoeg om te overleven.

Buiten is de wereld stil. Vogels fluiten, mensen lachen. Jack ziet monden bewegen, maar het geluid komt niet aan. Zijn lichaam navigeert automatisch. Dezelfde straten. Dezelfde route. Geen twijfel.

De bekende witte muren activeren de routines. Hij leest de notities. Duidelijk van zijn hand, maar geen enkele herinnering dat hij het opschreef. Toch klopt elke beslissing die hij gemaakt lijkt te hebben. Zijn hoofd is scherp. Hij weet dat hij hier goed in is. Gefocust loopt hij door de gangen. Zijn volgende consult: een patiënt met een gebroken been. In zijn hoofd somt hij alle taken op die hij moet verrichten. Een lijst die hij moet afvinken.
PATS!
Jacks hartslag schiet omhoog, lichaam gespannen. Een kopje spat uiteen op de harde vloer. Alles vlakt weer af. Stemmen verstommen weer. Hij blijft staan. Kalm. Beheerst. Afgesloten. Alles wordt weggeduwd voordat het ook maar de kans heeft om vorm te krijgen. Ouders verontschuldigen zich. Jack stelt ze gerust en stuurt een verpleegster voor een veger en blik terwijl hij zelf de patiënt verder bekijkt. Geen fouten.

Niemand merkt iets. Waarom zouden ze?
Hij is kalm. Efficiënt. Goed.

Pas wanneer alles even stil staat voelt hij de leegte aanscherpen. Terwijl hij op de lift moet wachten komt de realisatie dat hij dingen zou moeten voelen. Terwijl hij in de spiegel staart, herkent hij het gezicht niet dat terug kijkt.

Jack duwt alle gedachten weg. Hij functioneert en hij functioneert goed.
Geen fouten.

Met snelle pas loopt hij terug naar zijn kantoor. Meer dossiers om te schrijven. Methodisch werkt hij zich door het materiaal heen. Altijd op dezelfde volgorde. Prioriteit op basis van ernst en van binnenkomst. Bij de laatste zin blijft hij hangen. Opnieuw probeert hij de woorden te begrijpen, maar elke keer glipt de betekenis weg voordat hij het kan vatten. Jack staart te lang naar zijn scherm. Hij mist Malia's binnenkomst. Ze kucht. Zijn blik schiet omhoog.
Te laat.
Zijn hart slaat te snel, maar het zakt weer weg voordat Jack het door heeft. Hij loopt met haar mee. Hij mist de blik die de assistente zijn kant op werpt. Malia zegt dingen, maar zijn hoofd slaat ze niet op.

Een alarm onderbreekt het eenzijdige gesprek. Meteen schiet Jack in actie. Zijn lichaam rent al een richting op voordat hij door heeft welke woorden er door de speaker kwamen. Op automatische piloot bekijkt hij de scene. Een ongeluk. Meerdere gewonden. Kritieke toestand voor verschillende patiënten. Chaos ontstaat in de kleine kamers terwijl dokters en verpleegkundigen alle kanten op gaan en familieleden zich in elk gesprek willen mengen. Jack hoort iemand orders roepen. Te laat realiseert hij zich dat het zijn stem is die leiding neemt. Iedereen gehoorzaamt. Niemand twijfelt aan zijn beslissingen.
De schaar in zijn zicht trilt. Niemand merkt het op. Zijn hand trilt ook. Hij zet zijn schouders rechter. Dwingt controle af over zijn lichaam. Het trillen stopt.
Geen fouten.

Jack blijft van kamer naar kamer rennen. Iedereen heeft een lijstje. Taken die hij moet afwerken. Resultaten waar hij op wacht. Mensen wie hij te woord moet staan. Methodisch stuurt hij iedereen aan. Totdat het allemaal stopt. De overdracht gaat automatisch. Namen. Tijden. Statussen. Alles wordt genoteerd. Afgevinkt. Doorgegeven.

De witte muren doen niks meer. Jack blijft in de gang staan. Geen volgende taak. Zijn handen hangen doelloos langs zijn zij. Hij weet dat hij iets moet doen. Alleen niet wat. Malia zegt iets. Jack knikt.
Zijn jas belandt in de wasmand.
Koele lucht blaast in zijn gezicht.

Hij staat stil bij een kruispunt. De lichten wisselen. Rood. Groen. Rood. Zijn lichaam wacht, correct, maar zijn gedachten voelen leeg. Alsof hij halverwege een zin blijft hangen. Jack schud zijn hoofd, herpakt zich, maar hij is te laat. Het licht klopt niet meer. Zijn hartslag kruipt omhoog. Geen fouten.

Hij loopt de straat uit.
Steen gaat over in zand.
Elke stap voelt log. Vermoeiend.
De zee ruist in zijn oren. Te hard en te zacht tegelijk.
Licht verandert in duister.
Hij heeft niet door wanneer zijn handen beginnen te trillen.
Stemmen proberen de mist te doorboren. Te zacht? Te hard? Jack weet het niet meer.
Hij blijft lopen.
De lichten van de haven prikken in zijn ogen. Hij draait om.
Hij blijft lopen.
De eerste zonnestralen kruipen over de horizon.
Jack blijft lopen.

༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄
^{^{༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄}}
27 ⸙ Dokter @ St. Cordelia Clinic
19 December ⸙ Night
Beach
Alone ⸙ Closed
༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄
^{^{༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄}}

[ bericht aangepast op 1 feb 2026 - 21:13 ]

Do it scared, but do it anyway.

29 jan 2026 - 22:03 Hollander is offline

Hollander 12420

Sadie Arnaud
18 december, namiddag • 25 • Lilly Pilly Florals • Carter • open

Sadie's duim zweefde twijfelachtig boven de verzendknop. Ze zat op een barkruk achter de toonbank van de bloemenwinkel, en wiebelde nerveus met haar benen heen en weer. Mari, alsjeblieft las het bericht. Ze slaakte een wanhopige zucht en verwijderde de letters één voor één van het scherm. Fuck, negeer me niet!!! typte ze vervolgens. Net na de lunchpauze was de winkel nog leeg. Donderdagen waren ook in het algemeen de traagste van de week. Naast de kerstmarkt vond ook de lokale boeren- en vissersmarkt plaats op donderdag, en Sadie verloor altijd wel enkele klanten aan de bloemisten van het vaste land.
De knopjes van de Nokia piepten opgewekt toen Sadie ook dat bericht verwijderde. Als je niks meer met me te maken wil, fucking zeg dat dan gewoon. Verzend. Ze sloeg met een klap de telefoon op de toonbank, en gebruikte dezelfde beweging om van het krukje te springen.
''Kom op, Sadie,'' sprak ze zichzelf binnensmonds toe. ''Je verdient beter.''
Ze begon stelselmatig de snijbloemen te ordenen en fatsoeneren die in de grote emmers en vazen tegen de muur van de winkel stonden. Eucalyptus, rozen, dahlia's, gypsophila, maar ook speciale bloemen zoals aronskelken, kangoeroepoten en strelitzia - birds of paradise bloemen - versierden de winkel met hun talrijke kleuren en geuren. Sadie hield ervan om de potten wekelijks in een andere kleurenwaaier te sorteren. Vaak ging ze voor de meest voor de hand liggende formatie - de regenboogkleuren. Deze week had ze geopteerd om geel, roze en paars centraal te zetten en de rest als een krans erboven, tussen en langs.
Door de muziekboxen die door de winkel verspreid waren, hoorde Sadie de zachte tonen van Chappell Roan's Casual. Dit klein stukje paradijs was zorgvuldig vervaardigd in de afgelopen jaren zodat Sadie hier helemaal zichzelf kon zijn.
De deurbel weerklonk en Sadie keek op van - of eerder over - de emmer hortensia's waar ze net mee bezig was.
''Goedemiddag!'' riep een vrolijke stem.
''Ik ben hier!'' riep ze automatisch terug. Ze zette de emmer neer, en stak haar hoofd om de pilaar waarachter ze stond. Voor haar verscheen een blonde, jonge man. Casual gekleed met een skateboard onder zijn oksel. Sadie herkende hem meteen.
"Pfoeh, dit is lang geleden," zei hij en bestudeerde haar gezicht. "Niks zeggen! Dit weet ik... S... Sa... Sallie..."
Sadie trok een wenkbrauw op. Ze vond zichzelf zeker geen Sallie.
"Sadie! Ja! Dat was het. Sadie Arnaud! Wij hebben samen op de basisschool gezeten,'' besloot hij uiteindelijk. Sadie knikte, en schonk hem een glimlach terug.
''Klopt. En jij bent Carter Beck. Ik volg je op Instagram,'' gaf ze toe. Dat ze samen op de basisschool hadden gezeten was Sadie al lang vergeten. Ze zaten niet in hetzelfde jaar of dezelfde klassengroep, meende ze te herinneren, maar dat hij meedeed met surfwedstrijden en de wereld rondreisde... dat had ze allemaal via zijn instagram gezien.
"Hoe is het? Nooit gedacht dat jij in een bloemenwinkel zou werken. Heb je het naar je zin?" vroeg hij.
Ze keek even trots rond naar de winkel die ze zelf met bloed, zweet en tranen had gebaard. ''Vreemd he, hoe het leven soms een onverwachte wending kan nemen,'' antwoordde ze met een lach. Mocht iemand haar tien jaar geleden gevraagd hebben of ze ooit een eigen zaak zou starten, was het antwoord een korte 'nee, bedankt' geweest, waarschijnlijkheid gevolgd met een 'ik haal mijn achttiende verjaardag nog niet eens'. Ze was heel tevreden met deze onverwachte wending. ''Ik vind het geweldig.'' De glimlach op haar lippen kon niet breder. ''De schoonheid van de natuur kunnen delen met anderen, ik bedoel, daar moet ik jou niks over vertellen, Mister Worldwide.''
Ze wandelde rond de blonde man naar de achterkant van haar toonbank en trommelde met haar handen op het hout. ''Vertel, wat doet een superster als Carter Beck in mijn nederig winkeltje? Waarmee kan ik je helpen?''

To Mari: Als je niks meer met me te maken wil, fucking zeg dat dan gewoon.

[ bericht aangepast op 29 jan 2026 - 22:07 ]

kindness is never a burden.

Index RPG Actieve Topics Zoek