[RPG] Saltwater Sleep | Speeltopic 1 - Speeltopics

De krekels zoemen in het hoge gras dat naast de wegen hoog optrekt. Hoogzomer in Amerika betekent hitte die van het asfalt afslaat en warmte die de lucht erboven vervormt. Gisteren is het slippertje van een dorpsgenoot gesmolten op de weg, het roze plastic ding lag verlaten op de weg, versmolten met het wegdek. Dorp is een groot woord voor waar ik ben geboren. Het is een gat, voornamelijk bestaand uit gigantische herenhuizen en villa’s die ver van elkaar gescheiden zijn door de hectares land die het onroerend goed omringen. Het is dé plek voor oud geld, ver van het glorieuze Los Angeles, Hollywood, Hidden Hills of zelfs Silicon Valley. Mijn vader krijgt altijd een afkeurende frons in zijn voorhoofd als hij voor een zakentrip weer eens daarnaartoe moet.

‘Nouveau riche,’ zegt hij dan, met een bespottend toontje. Alsof wij niet ook nieuw geld zijn. Het Campa-empirium is pas bij mijn ouders’ ouders begonnen. Een gegroeid schoonmaakmiddelbedrijf aan mijn vaders’ kant en een booming ICT-bedrijf aan mijn moeders’ kant. Sterker nog zelfs, zo rijk is de Campa-familie ook weer niet. Al het geld van mijn ouders zit in het huis waar we nu in wonen. Het is maar één huis en we hebben niet veel meer dan dat. Wat de Campa-familie echter héél goed kan, is doen alsof ze rijk zijn. De opsmuk, de tierelantijnen, de subtiele gouden details die doen lijken alsof rijkdom gewend is, de kinderen koste wat het kost lozen op de juiste particuliere scholen: doen alsof is Campa-eigen. Ook al betekent dat dat er niet zoveel overblijft. Noch geld of gevoel, vanuit de sectie ‘menselijk opvoeden’.

Mijn mijmeringen worden doorbroken door de zon die inmiddels door mijn petje heen lijkt te branden. Ik keer om en loop over de autoweg terug naar de villa, die potsierlijk “Adonis’ Refuge” is genoemd door mijn vader. Iemand had hem moeten vertellen dat deze naam echt té kitsch is, maar nee.

Zodra ik het alarm tijdelijk heb uitgeschakeld en ik de tuin in kan, voelt het als een neppe oase in het midden van al het tot hooi-gedroogde gras achter me. De wereld is geel door de droogte, maar de tuin is overdadig groen. Zinnelijke heggen omringen een grasveld wat geen sprietje van zijn plek accepteert. Geen wild boterbloempje of struikje, alles is piekfijn in orde tot op minuscuul detail. Langs de tuindeur kruipt een rozenkrans de muur op. Ik schuif de glazen deur open, mijn moeder zit aan tafel achter de laptop. Ze ruziet met een provider, ik herken de toon. Kil en afgemeten, rustig maar verschrikkelijk angstaanjagend.

‘Emily, we hebben de manschappen simpelweg niet in huis om nu zo’n grote klant te accepteren,’ Ik hoor de wanhoop van de medewerker door de speakers.

‘Dan zorg je ervoor dat je die capaciteit creëert, we gaan hier geen nee tegen zeggen-’ Mijn moeders stem sterft weg zodra ik naar de eerste zitkamer loop. Daar loopt mijn vader net naar binnen, Ben drentelt wat verloren achter hem aan. Ik wacht nog snel even voor de deuropening, benieuwd wat er zich in Ben’s leven afspeelt.

‘Dit is redelijk, maar ik had beter verwacht.’ Mijn vader zet zijn bril op zijn hoofd en houdt iets wat ongetwijfeld de referentie van de docent van Ben is wat verder van zijn gezicht af. ‘Waarom staat hier dat je extra curriculaire inzet voldoende is? Waarom niet goed?’

‘Zo praat professor Canberry nou eenmaal pap,’ Wow, Ben moet wel heel radeloos zijn. Geen van ons beide noemt onze ouders ooit pap of mam, tenzij we een verliezende strijd voeren. Onze ouders vinden het zelfs een beetje irritant, dat ben ik te weten gekomen toen ik ze vorig jaar afluisterde. Tijdens de zomervakantie was ik naar beneden geslopen voor wat ijsblokjes en hoorde Emily en Mark verklaren dat dat gepap en gemam afdeed aan hun imago en zelfbeeld. Ik heb het niet aan Ben verteld, hij had dat jaar een track & field scholarship ontvangen en mijn hele zomer was daardoor naar de gallemiezen. Ik had ergens ook een puntje voor nodig.

‘Hoezo praat ze zo?’

‘Professor Canberry is een man, pap. Hij praat zo, omdat hij zo praat. Hij zegt altijd 'voldoende'. 'Goed' gebruikt hij nooit.’

‘Termen als ‘voldoende’ en ‘goed’ gebruiken professoren niet zonder reden, Ben. Als het goed was geweest, had hij wel ‘goed’ gezegd. Je kunt overduidelijk beter je best doen.’

‘Ik heb vorig jaar toch een van de drie sportbeurzen gekregen, pap? Dat is toch vast wel genoeg bewijs dat ik veel extra curriculaire activiteiten onderneem?’ Ik glimlach stiekem om zijn gebruik van de term ‘pap’ als overredingsfactor. Hij weet niet eens hoe erg hem dat op dit moment tegenwerkt. Dan denk ik aan de schoolpsycholoog die zei dat ik mezelf niet was als het over mijn familie ging. Dat alhoewel het niet mijn schuld is, de competitiedrang in mij is gestopt en het mijn eigen verantwoordelijkheid is om het patroon te doorbreken. De glimlach verdwijnt van mijn gezicht. Geen leedvermaak. Een beetje ontluisterd hang ik tegen de deurpost aan. Zelfrealisatie is niet leuk. Zou ik een keer met Ben moeten praten hierover?

‘Ik kan beter mijn best doen ja, maar ik doe het al heel goed. Christy heeft geen enkele beurs binnengehaald én volgens mij ook geen ‘goed’ als het gaat over extra curriculaire activiteiten. Ik heb tenminste die beurs nog.’
Verdomme Ben. Laat maar, ik heb geen zin om met Ben te praten.

Het is even stil. ‘Dat is waar,’ zegt mijn vader uiteindelijk.

Nee toch? Gaat die beurs wéér mijn vakantie om zeep helpen? Ga ik weer de hele zomer vergeleken worden met Ben’s sportprestaties?

‘Christy?’ Mijn vader roept me. Ik wacht even om niet te verraden dat ik alles heb kunnen horen en loop dan de kamer in. Ben zit op de bank, mijn vader staat ervoor alsof hij een strenge docent is die een stout schooljongetje van repliek dient.

‘Ja, Mark?’ Zeg ik, met lichte nadruk op de ‘Mark’.

‘Heb jij nog wat meegekregen van je docenten, qua referenties? Rapport?’ Hier was ik op voorbereid, ik haal het papier uit mijn tas en geef het aan mijn vader. Hij zet zijn bril op en begint met lezen.

‘Ik heb goede cijfers gehaald, goede inzet voor buitenschoolse activiteiten en sta bovenaan de top 1% van aanwezigheid.’

‘Voldoende inzet zie ik hier. Niet ‘goede’ inzet,’ zegt mijn vader onmiddellijk terwijl hij het papier leest. ‘Je cijfers zijn wel uitmuntend. Daar kan Ben nog een puntje aan zuigen,’ hij kijkt over de rand van zijn bril naar beneden, naar Ben.

Ben kijkt boos, ik zie zijn kaak straktrekken. ‘Ja, maar wat heeft Christy in beurzen binnen geharkt dit jaar?’

Het is even stil, mijn vader lijkt alles grondig tot zich te nemen. ‘Helemaal niks, nee. Dat heb jij beter gedaan Ben.’ Hij gooit het stapeltje papier op de leuning van de bank. Ben werpt snel een blik op mijn beoordelingen. ‘Ik ga hier met jullie moeder even voor zitten. In ieder geval goed gedaan Ben,’ hij kijkt expliciet niet naar mij terwijl hij naar de keuken loopt, waar onze moeder hoorbaar net haar telefoongesprek afrond.

Ben kijkt naar me, zichtbaar in zijn nopjes. ‘Het ziet er naar uit dat de trend van de vorige zomer nog even doorzet,’ hij is echt verschrikkelijk zelfgenoegzaam. Hij weet ook precies hoe hij het bloed onder mijn nagels vandaan kan halen. ‘De hoge-cijferperiode van Chris Campa is voorbij.’ Natuurlijk noemt hij me alleen bij mijn voorkeursnaam als onze ouders er niet bij zijn.

Ik probeer het vuurwerk van frustratie dat afgaat in mijn maag te stillen door aan het vriendelijke gezicht van de schoolpsycholoog te denken.

‘Ben, moeten we het een keer hebben over onze ouders?’

Hij kijkt verbouwereerd op. Hij was net breeduit over de bank gaan liggen van trots. Met zijn armen neemt hij de halve rugleuning in beslag. We zijn een lange familie.
‘Hoe bedoel je?’

‘Ben je die competitie nooit zat?’ De irritatie vloeit langzaam weg.

‘De competitie?’

‘Ja, ik bedoel, wanneer spreken we elkaar nou?’ Het is waar. Al sinds kinds af aan hebben we nooit echt veel met elkaar gepraat. We hebben vooral veel naar elkaar gekeken terwijl onze ouders ons tegenover elkaar zetten terwijl ze onze cijfers, kunstwerken, prestaties vergeleken. Ben knikt, hij kijkt even weg. Ook hij is menselijker dan dit. Hij heeft hier vast ook gevoelens over. Heeft hij ook een schoolpsycholoog?

‘Weet je wat ik denk?’ Vraagt Ben. Ik ben even afwachtend stil. ‘Ik denk dat je een beetje gefrustreerd bent, omdat het jouw beurt is om te verliezen.’ Hij lacht, de grijns is terug op zijn gezicht. De gespeelde bedenkelijkheid vervliegt als sneeuw voor de zon. ‘Volgens mij ben je een beetje boos dat je hoge cijfers deze zomer niet genoeg zijn om je te redden. Vorig jaar niet, dit jaar ook niet. Jaloezie staat je slecht, zus. Chris is over, the era of Ben is here, baby!’ Hij roept de laatste paar zinnen luid en olijk.

‘Gozer, wat ben je ook een lul,’ zeg ik gefrustreerd terug en ik loop de kamer uit.




De bus terug is bijna leeg. De airconditioner staat vol aan, wat een welkome verandering is. De uitgestrekte gele velden vol gewiede gewassen en gedroogd gras veranderen langzaam meer in snelwegen, hoogspanningsmasten en druk verkeer. De bus naar mijn universiteit is niet druk bezocht, omdat de meeste mensen pas over drie weken weer terug naar school gaan. Mijn vroege terugkeer kon ik bij mijn ouders excuseren als onderdeel van een intensief schoolonderhoudstraject (weer een puntje erbij), maar was vooral omdat het onhoudbaar was. De verstikkende aanwezigheid van mijn gezin zorgde er de laatste week voor dat ik soms buiten adem was, zonder reden. Alsof hun veeleisende houding een fysieke band om mijn nek legde die steeds krapper ging zitten. Toen ik naar het meertje waar ik vroeger ging zwemmen was gelopen om af te koelen, bleek het geïnfecteerd te zijn door blauwalg. Misschien is dat altijd al zo geweest. Misschien ben ik daarom zo fout.

Ben kreeg daadwerkelijk de eerste twee weken de meeste credits, maar na een positieve aanbeveling in de post naar mijn adres, kreeg ik ook nog een week. Desalniettemin is het niet alsof in de schijnwerper staan bij mijn ouders iets goeds is, dat betekent alleen dat je een hele week bezig bent met luisteren naar de volgende toekomststappen. Dat je een verschrikkelijke druk krijgt om je in te schrijven voor het een of het ander. Het andere kind krijgt niet eens eten gebaseerd op hoe groot het verschil in prestaties is. Vroeger was dat wel veel erger. Deze zomer zocht ik gewoon naar snacks als iedereen naar bed was, vroeger ging een van ons regelmatig met honger naar bed. Doordat het zo’n klein gat is, wordt er nergens eten bezorgd in de buurt. Uiteindelijk kwam ik weer in discrediet doordat ik niet aan mijn ouders uitgelegd kreeg waarom ik de prestigieuze stage van het jaar niet kreeg. Dat het kwam door de ons-kent-ons, het feit dat het bedrijf alleen maar mannen in dienst heeft (en voor zover ik weet nog nooit een vrouw heeft aangenomen) en de man die de keuze maakt nog steeds boos is sinds ik hem vriendelijk heb afgewezen voor een date, kreeg ik er bij hen niet in. Eerlijk gezegd heb ik het niet eens geprobeerd. Sommige dingen hoef je niet te proberen om te weten dat het niet gaat lukken.

Dus ben ik op de bus terug gestapt, weg van vroeger, weg van nu. Terwijl de snelwegen zich langzaam samenvoegen, zie ik de skyline van het stadje van de campus opdoemen. Het zal er leeg zijn, de meeste mensen besteden hun zomers in de riante zomerhuizen van hun ouders. Mijn schoolmail is leeg, behalve het administratieve mailtje dat de studenten op de hoogte stelt van het ontslag van de schoolpsycholoog.
Het is een kleine school, in een kleine stad. Het heeft eigenlijk alleen maar economie en techniek en is in het midden van een staat die bekend staat om de conservatieve waardes. In het oosten vind je zelfs nog een hele Amish-populatie. De uni is een eenzame plek, mannen die zich als wolvengroepen verplaatsen en waar ik niet bij mag, waar ik nooit toegang toe zal hebben. Eerst zal ik drie weken spenderen in een verlaten campus waarna ik nog eens twee jaar zal spenderen zoals nu; vriendloos, eenzaam, niksig. Ik denk aan de bar om de hoek, niet op campus maar wel in de buurt. Misschien ga ik vanavond wel een biertje drinken.