[RPG] Pirates - Exchange 6 - Speeltopics

Abby (Rosaline Abigail Valence)
Ik keek maxime aan die vroeg wta en hoe we het precies gingen doen. "Ik weet het niet.. Iets eetbaars brengen, want dat zal hij wel niet krijgen en ik vrees dat we niet veel meer voor hem kunnen doen." Deze keer stak ik mijn handen in mijn zakken en beet op mijn onderlip. "God, ik wou dat we hem er gewoon uit konden krijgen," fluisterde ik, meer tegen mezelf dan tegen iemand anders. Alleen het leek me onmogelijk, hij zat daar vast, voor in ieder geval een lange periode.. Ik denk niet dat de kapitein hem er gauw uit zal laten.

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Oew, dit is leuk geworden

Tristan - Piraat.
Ik ben eerst te verbaasd over Ace's actie om vragen te stellen. Met beide handen neem ik de biefstuk aan, het ruikt net zoals het eruitziet: overheerlijk. Na al die tijd op water en oud brood, loopt het water me in de mond. Net wanneer ik wil vragen waarom hij dit doet en vooral: hoe het met Abby is, klinkt er een onheilspellende stem aan het begin van de gang.
'Ik moet weg, voor hij me levend vilt.' 'Bedankt,' zeg ik nog, maar ik betwijfel of hij het nog gehoord heeft, zo snel is hij al verdwenen. Ik zet mezelf in een hoek, zodat het vlees verborgen zit in het donker achter mijn rug. Ik hoor de voetstappen van mijn bewaker dichterbij dreunen en niet veel later houdt de hij halt voor mijn cel. Hij torent boven me uit, zijn ogen gefrustreerd tot spleetjes geknepen. Uit gewoonte gaat mijn hand naar mijn zij, zoekend naar de steun van Jane's gevest, maar dat vind ik niet, ze hebben al mijn wapens afgenomen voordat ze me in deze vochtige, schimmelige cel gooiden.
'Volgende keer krijg ik ze wel, daar moet je niet aan twijfelen.' En dan grinnikt hij alsof er iets vreselijk grappig is aan deze hele situatie.
'Alsof dat met jouw hersencapaciteit zou lukken,' mompel ik.
Ineens lacht de piraat niet meer. ‘Wat zei je daar?’
Ik voel het bord met de biefstuk op in mijn rug duwen en klem mijn tanden op elkaar. Als hij besluit me te gaan slaan of erger, ben ik mijn eten kwijt. Dus hoe graag ik die lomperik ook verder wil beledigen, ik houd me in. ‘Niets.’
‘Zo mag ik het horen.’ Hij kijkt me door de roestige tralies nog eens vuil aan en loopt dan weer weg. Pas wanneer ik de deur hoor dichtslaan, haal Ace’s verrassing tevoorschijn. Het smaakt nog beter dan ik dacht, en hoewel het een serieuze portie was, heb ik het snel op. Hij heeft zijn best wel gedaan, die Ace, maar ik snap niet waarom. Nadenkend spring ik recht en begin ik te ijsberen, terwijl ik het lege bord opgooi tussen mijn handen.
Het kan niet anders of Abby zit hierachter. Waarom zou ze zelf niet gekomen zijn? Zou de kapitein haar ook hebben opgesloten? Hoe langer ik daar over nadenk, hoe waarschijnlijker het klinkt. Ze is me hier immers komen opzoeken en volgens mij was dat niet met zijn goedkeuring, laat staan zijn medeweten. De klootzak. Ik gooi het bord al lang niet meer op, maar knijp er met beide handen in alsof het zijn keel is. Ik vraag me af wanneer de smeerlap zelf een kijkje bij mij komt nemen. Hopelijk duurt het niet te lang, want na amper 2 dagen in deze cel ben ik al gek aan het worden.
Er zijn in elk geval twee lichtpuntjes: één: hij noemde me ‘Wright’, wat wil zeggen dat Abby niemand mijn naam heeft verteld, en twee: hij gaat me persoonlijk willen afmaken, wat wil zeggen dat hij me niet aan Haugh gaat doorspelen.

Home is now behind you. The world is ahead!

Aangezien er 2 dagen voorbij zijn

Abby (Abigail Rosaline Valence)
Er waren alweer twee dagen sinds Tristan aka Thomas in de cel werd gegooid. Het was midden op de dag, het drukste moment, dus niemand zou me missen. Gauw glipte ik de keuken binnen, ik wilde toch niet met lege handen aankomen. Zoals gewoonlijk jatte ik een appel en ging toen gauw de keuken weer uit voor de kok terugkwam. Rustig begon ik richting de cellen te lopen, ik had een aantal goudstukken op zak, ik wilde even met hem praten en dat ging niet als ik de bewaker even weg was en dan terug kwam om te ontdekken dat ik daar zat en me vervolgens wegsleepte. Dus eenmaal aangekomen vroeg de bewaker opnieuw wat ik kwam doen. "Hetzelfde als de vorige keer," antwoordde ik kalm. "Hmm, 7 goudstukken," zei hij nors. Ik overhandigde hem die en liep daarna gauw door, geen zin meer om met dat stuk chagerijn te praten. Toen ik weer bij Tristans zelf was hurkte ik voor de tralies neer. "Hé," zei ik zachtjes en keek hem aan. Hij zag er niet gehavend uit voor zover ik kon zien, dus volgens mij hadden ze hem heel gelaten en niet gemarteld, gelukkig. "Ik heb wat voor je," zei ik vervolgens en haalde de appel tevoorschijn. "Sorry, meer kon ik niet meekrijgen," voegde ik eraan toe met verontschuldigend glimlachje.

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Tristan
Ik kijk op wanneer ik Abby zie. Is ze dan niet opgesloten? Heel mijn idee van wat er aan boord gebeurt, valt uiteen, maar dat kan me niet schelen. Ik schiet naar de tralies en steek mijn handen naar haar uit. Dankbaar neem ik de appel uit handen. 'Geen probleem. Straks brengen ze mijn feestmaal ook nog.' Eventjes is het stil en ik streel zachtjes over haar wang. 'Ik wil me excuseren voor die ochtend. Nu gezien had ik ons die miserie kunnen besparen.' Ik kijk haar in haar ogen, dat ze me vergeeft is het enige wat me nu interesseert. 'Abby, het spijt me.'

Home is now behind you. The world is ahead!

We moeten even bedenken hoe we T uit die cel halen ;p Haha, anders zit je nog een maand.

Abby (Abigail Rosaline Valence)
Ik legde mijn hand op de hand waarmee hij mijn wang streelde."Het is oké.." fluisterde ik en streelde met mijn vingers zijn hand. "Maar waarom ging je weg?" voegde ik eraan toe, het was eruit voordat ik er erg in had, ik móést het weten. "Je hebt me verdomme in zoveel verwarring achter gelaten. Ik wist niet of ik boos moest zijn, omdat je me achter liet. Of juist blij, omdat je het deed voor mij, ik wist enkel dat ik je verdomd miste.." Ik sprak zachtjes, de bewaker stond dan ver weg, maar hij hoefde niet te weten waar het over ging. "Ik wou dat ik je hieruit kon halen, maar het enige wat ik momenteel voor je kan doen is het je nog een beetje aangenaam proberen te maken daar. De rest helpt ook," zei ik met glimlachje. "Ace was al langs geweest hè? Ik had het niet van hem verwacht, maar hij lijkt te willen helpen. Net zoals de rest trouwens." Ik zweeg even en liet zijn hand los. "De kapitein is nogsteeds chagerijnig, maar ik zal hem proberen om te praten. Of iemand anders het laten doen, als er een aantal bemanningsleden zich komen beklagen bij hem kan hij je toch niet hier laten zitten? Een ontevreden bemanning is wel het laatste wat een kapitein wil.. Toch? Ik haal je hier uit, echt," beloofde ik hem. Ik zuchtte zachtjes, ik wou dat ik me in zijn armen kon sluiten, weer samen met hem het bed kon delen, maar we werden gescheiden door die stomme tralies. "Als er trouwens iets is wat ik voor je kan doen, zeg het me dan, ik zal er alles aan doen om het dan voor elkaar te krijgen, oké?"

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Ah, hij zit daar best goed vind ik (:
Laten we wachten tot Els er weer is? Dan is het nog spannender ook (;

Tristan - Piraat.
'Bedankt voor alle moeite, dat apprecieer ik echt. Maar zorg alsjeblieft dat jullie uit de problemen blijven.' Met andere woorden, dat ze geen domme dingen doen. Zoals bij de kapitein gaan zeuren, dan gaat hij me nog meer haten. Ik pak haar hand terug vast, nu ze eindelijk weer bereikbaar is, wil ik haar zo dicht mogelijk bij mij. Ik haal even diep adem, hoe moet ik dit gaan vertellen? Er zit een gestoorde luitenant achter me aan, die mij en iedereen die me lief is op een zo pijnlijk mogelijke manier uit de weg wil ruimen?
'Ik ging weg omdat ik jou wil beschermen. Ik heb... problemen, waarvan ik niet wil dat je erin verzeilt geraakt.' Ik geef een zacht kneepje in haar hand. Als deze tralies niet in de weg zaten... Ach, dan heb ik dit deel van de Medusa ook eens gezien, hé. Ik kijk Abby aan, benieuwd naar haar reactie. Hopelijk vraagt ze niet verder door.

Home is now behind you. The world is ahead!

Haha, is prima. Ik ga toch in die periode ook weg, dus dan konden we toch al niks.

Abby (Abigail Rosaline Valence)
Ik zuchtte zachtjes. "Wat moet ik dan? je hier zo laten zitten? Dat wil ik je niet aandoen, er moet een manier zijn om je hieruit te krijgen. Maar ik zal mijn best doen uit de problemen te blijven." Hij pakte mijn hand en ik kneep er zachtjes in. Hij legde uit waarom hij vertrokken was ik en glimlachte. "Tristan.." zei ik zachtjes. "Al die problemen en gevaren zijn het waard, als ik maar bij jou kan zijn." Ik zweeg even en grinnikte zachtjes. "Klinkt cliché hè? Maar waarom denk je dat ik van huis ben weggelopen? Het was er saai, ik wilde avontuur en neem alle gevaren die daarbij komen van lief en tenslotte heb ik al vele problemen en gevaren doorstaan. Dus je hoeft je echt geen zorgen om me te maken, écht niet." Ik streelde met mijn duim over de bovenkant van zijn hand. "Ben je trouwens wel gewapend? Of hebben ze alles afgepakt?" vroeg ik plots op fluistertoon, mochten ze hem willen martelen moest hij zichzelf wel kunnen beschermen. "Wacht, ik heb nog wel iets." Ik keek even of de bewaker oplette of deze kant opkeek, maar iets anders leek zijn aandacht getrokken te hebben. "Hier," fluisterde ik en stopte hem een klein mes toe, door de grootte viel het gemakkelijk te verstoppen. Dat was ook de reden dat ik hem bijna altijd bij me droeg, hij viel gemakkelijk op te bergen.

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Even ter informatie; Er zijn dus twee dagen verstreken :'D Je kan dus je personage zetten waar je wilt ^^

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Tristan - Piraat.
‘Hoe sneller ik uit deze godverdomse cel ben, hoe liever,’ zeg ik. Ik meen het, ik word gek hier. Ik zit de hele tijd maar, zonder iets te doen, ’s nachts is het hier koud en alles is full-time vochtig. Hij heeft echt de beste plek van zijn schip uitgezocht om een kerker van te maken... Mocht Abby en de rest van de bemanning er niet zijn, was ik hier zeker wanhopig geworden. ‘Maar niet ten kosten van jou. Wees alsjeblieft voorzichtig.’ Ik weet dat ik in herhaling val, maar da’s alles wat ik kan doen van hieruit.
Het idee dat ze me de gevaren waard vind, geeft me nieuwe kracht. Wanneer ze zegt dat ze avontuur wilde, lach ik even. Als ze in mijn buurt blijft, krijgt ze nog een overdosis.
'Ben je trouwens wel gewapend? Of hebben ze alles afgepakt?'
Ik schudt mijn hoofd, ik ben zo gevaarlijk als een pasgeboren kind: ze hebben zelfs het stiletto in mijn laars gevonden. Ze reikt me een mesje aan, wat ik dankbaar aanneem. Zonder wapens voelde ik me een beetje naakt. Ik bekijk het even - het is net iets groter dan een keukenmesje en goed onderhouden -, maar steek het vervolgens snel weg, opnieuw in mijn laars. ‘Bedankt,’ zeg ik. Even zitten we elk in onze eigen gedachten verzonken. Terwijl ik haar lieve gezicht bestudeer, bedenk ik dat het eigenlijk niet eerlijk is om haar niet te vertellen wat er op haar wacht. Ze moet het weten, en dan kan ze zelf beslissen wat ze wil. Al denk ik niet dat ze lang gaat nadenken over haar keuze. Net wanneer ik haar dat wil zeggen, komt de bewaker weer aangelopen. Hij trekt Abby hardhandig recht waardoor onze handen elkaar loslaten, met als uitleg ‘dat het nu wel welletjes is geweest.’ Ik veer kwaad recht, maar ik kan niets anders doen dan machteloos toezien hoe hij haar mijn gezichtsveld uitduwt. Plots voel ik me weer zo vreselijk alleen.

Natambu - Piraat.
Er is iets verandert aan boord, ik voel het. Een klein groepje piraten, waaronder die sletterige Abby, lijkt met iets bezig te zijn. Ze zitten constant in de kajuiten en op het dek te smoezen en kijken uit hun ogen alsof ze bang zijn om opgemerkt te worden. Ik buk me en voel het WANTED-papier van die Peter knisperen in mijn binnenzak. Nadenkend strijk ik over die plaats van mijn jas. Misschien moet ik hem eens gaan vragen wat er aan de hand is, hij hoort immers ook bij de samenzweerders. De eerstvolgende keer dat ik hem zie, neem ik mezelf voor.

Home is now behind you. The world is ahead!

Jo :'D Wat is het stil hier zeg, lol. Ik dacht, jullie gaan wel eevn door als ik weg ben '] Want het is toch snertweer in Nederland? Haha ;p Anyway, we hebben hier gratis internet, maar het was altijd ebzet en via mijn DS deed hij het niet --' Achja, ik ga zwemen. Au revoir

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Ace - Piraat.

'Full house, dwaas. Kom maar op met die centen!' Gretig gris ik de zilverstukken van tafel. Kaartspelen met dronkenlappen was gewoon te gemakkelijk. Ook al wonnen ze, dan nog hadden ze het in de helft van de gevallen niet door. 'Ah, moge de duivel je ziel hebben,' zegt een jongeman nors en verlaat de tafel. Ik grinnik even ingenomen en volg zijn voorbeeld. Fluitend over mijn nieuwe aanwinst wandel ik het dek op, nog steeds op mijn hoede voor Olivier. Kom op, Ace, wees niet zo'n verdomde lafaard. Je lot komt je toch wel achtervolgen. In een ooghoek valt mijn blik op die neger. Ik frons de wenkbrauwen even en lanceer een klodder spuug in het zeewater.
'Waar zit jij naar te loeren?' vraag ik. 'Als je maar van m'n duiten afblijft,' voeg ik niksverhullend toe. Aan subtiliteit heb je hier niks, maak meteen je punt duidelijk. Ik vertrouw die gast voor geen cent.

No growth of the heart is ever a waste

Wauw, ik doe al een uur oevr een post omdat ik probeer it te vinden bij wie ik in de kals kom --''

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Haha :'D Ik moest al lachen om die eerste zin :x En weet je, ik vind Natambu echt een griezel n_n

Abby (Abigail Rosaline Valence) ~ Piraat.
Op een gegeven moment viel er een stilte tussen Tristan en mij, maar geen ongemakkelijke. Zwijgend keek ik naar hem, geen detail sloeg ik over. Ik keek naar zijn smaagdgroene ogen, zijn baardje dat alweer wat langer werd en het ontging me ook niet dat zijn haar stukken korter was en dat het ringetje uit zijn rechteroor ontbrak. Net toen ik hem wou vragen waarom hij zijn haren korter had dan eerst kwam de bewaker aan en trok me hardhandig overeind. "Verdomme, laat me los eikel," zei ik kwaad en verontwaardigd toen hij em richting de uitgang begon te duwen. "Ik kan ook prima lopen zonder jouw hulp," snauwde ik tegen hem en wierp hem een vuile blik toe toen ik me lostrok uit zijn greep. Het was een akelige vent en dat mocht hij weten ook, ik probeerde nog langs hem naar Tristan te kijken maar de bewaker stond ervoor. "Nou doorlopen dan dame, anders sleur ik je alsnog persoonlijk naar buiten," waarschuwde hij me. Ik kon niks anders doen knikken, mompelde nog iets van 'jaja' en liep met tegenzin naar buiten. Ik stak mijn handen in mijn zakken en liep de gangen in, ik vroeg me af wanneer niemand me meer zo na zou staren. Toen ik langs de kapiteinshut kwam keek ik er kort naar, binnenkort zou ik naar hem toegaan. Ik was volwassen en moest me ook zo gedragen, ik moest me niet laten leiden door woede en me in gaan houden als ik de volgende keer een gesprek met hem had leek me ook slim. De volgende keer zou ik het beter aanpakken, ik zou me kalmer houden en beter nadenken voordat ik wat zei. Erg prettig zou ik het namelijk niet vinden als ik hem nog kwader zou maken, ik zat al diep genoeg in de shit en het was tijd voor wat frisse lucht. Misschien zou dat een beetje helpen met het ophelderen van mjin gedachten, met dat in mijn achterhoofd liep ik het dek op.

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Natambu/Nate - Piraat
Ik grijns om zijn directheid, maar er is geen greintje vrolijkheid in te zien. Behalve het feit dat hij nog steeds met een stok pikkelt, is hij tot mijn grote spijt weer bijna de oude. 'Ik zie dat ze je weer bijna helemaal hebben opgelapt,' zeg ik. Ik neem een grote slok rum en houdt hem daarna de fles voor. Het bruine goedje klotst verleidelijk heen en weer in de fles. 'Ook een slokje? Kom op, je bent al niet gestorven, doe me dan zo een plezier,' dring ik zachtjes verder aan, maar zonder iets te forceren.
Hij vertrouwt me niet, maar daar ga ik verandering in proberen te brengen. Als ik die zuipschuit dronken krijg, kan ik hem zo het geheim van al dat gekonkelfoes ontlokken.

Home is now behind you. The world is ahead!

Ben je trouwens nog altijd van plan dat mysterieuze plannetje met Natambu uit te voeren? Haha, want je had me echt nieuwsgierig gemaakt toen.

Abby (Abigail Rosaline Valence) ~ Piraat.
Ik bedacht me net dat ik wel eens kon kijken of ze nog ergens mijn hulp nodig hadden, op die manier zou ik nuttig bezig zijn en kreeg ik weer mjin afleiding. Alleen toen ik Nate bij Ace zag staan besloot ik mijn plannen te veranderen, ik vertrouwde hem nog altijd niet. Zwijgend bleef ik even kijken vanuit mijn ooghoeken en hield ze scherp in de gaten. De keer dat die gozer mijn keel dicht geknepen had was ik zeker niet vergeten, ondanks alle andere problemen die ik naar mijn hoofd geslingerd had gekregen. Ik wist niet wat Ace van Nate vond en besloot er maar eens naar te vragen en zo nodig te waarschuwen. Even twijfelde ik over het idee, maar liep toen toch op het tweetal af, al gunde ik Nate geen blik waardig. "Hé Ace," begroette ik hem en keek hem aan. "Kan ik je even spreken?" vroeg ik hem en daarna richtte ik me blik echter wel op Nate. Kort wierp ik hem een hatelijke blik toe voordat ik mijn aandacht weer op Ace vestigde.

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.