[RPG} Geen weg meer terug. [11] - Speeltopics

Nummer 1: Blub.
Nummer 2: Blub.
Nummer 3: Blub.
Nummer 4: Blub.
Nummer 5: Blub.
Nummer 6; Blub.
Nummer 7; Blub.
Nummer 8; Blub.
Nummer 9; Blub.
Nummer 10; Blub.

Joinen maar geen idee wat RPG's zijn?
Kijk hier!
Inspringen altijd mogelijk. Vraag maar een samenvatting aan mij en ik zal je helpen met in het verhaal komen (;
Het verhaal
Het gaat over een stel kinderen die om de een of andere reden in een verlaten villa in het bos komen. Denk aan weddenschap, weggelopen, verdwaald etc. De villa is enorm, heeft alles wat je maar wensen kan, ookal is het stoffig en wat oud. Maar wat ze niet weten is dat de villa die zo verlaten lijkt al bewoond is, niet door mensen of dieren. Door vampiers. Twee sorten nog wel, de slechte kennen geen medeleven en drinken van alles en iedereen en houden zich vaak niet in, de 'goede' doen het zo lang mogelijk met dierenbloed, maar moeten af en toe ook dat van een mens. Ze nemen dan zo min mogelijk en doen de mensen verder niks. Die twee soorten vampiers haten elkaar, obviously.
Dan nu het grootste probleem, als een mens eenmaal binnen de poorten die rond de villa staan stapt, kan die niet meer terug. Enkel vampiers kunnen naar binnen en naar buiten. Overleven ze het?

Rollen - Het waren er meer maar bon ;p
Normale tiener: Dewi - Candy - Timothy - JamieGoede vampier: Elif - Gawyn - Lew - Odile - Yue
Slechte vampier: Faith - Savoy
Vampierjagers: Ask (Damiën) - Chase (James)

Weetjes over vampiers
- Ze kunnen in het daglicht, maar niet de hele dag. Eerst gaat het jeuken als ze te lang zien en dan pijn doen, als ze dan nog te lang blijven is er logisch wat er gebeurt.
- Als een vampier van een mens drinkt wordt dat mens geen vampier, dat gebeurt pas als een vampier gif 'inspuit'
- Een vampier die een mens ook tot nachtwezen maakt creëert als het ware een band en is eigenlijk verplicht die persoon te begeleiden in het begin.
- Vampier worden is een zeer pijnlijk proces.
- Als vampiers elkaar écht mogen drinken ze elkaars bloed zodat ze een sorot band krijgen ^^
- Vampiers zijn sneller en sterker dan mensen en al hun zintuigen zijn ook sterk ontwikkeld.
- Vampiers kunnen sluipen zonder geluid te maken en kunnen haast opgaan in de schaduwen.
- Vampiers hebben geen eten/drinken nodig, ookal kunnen ze het wel eten.
- Vampiers hebben bijna geen slaap nodig.
- En als laatst; Elke vampier heeft een soort kleine gave, geen vuursturen of iets dergelijks maar denk aan gedachten lezen. Hier een

lijstje met ideeën.
Gedachten lezen door op persoon te concentreren of door aanraking
Iemands hele verleden zien door simpele aanraking
Persoon pijnigen als je wilt door enkel te kijken
Dingen verplaatsen zonder aan te raken
Hypnose
Iemand in slaap kunnen laten vallen
Zelf kunenn beslissen hoe je eruit ziet
Ogen verkleuren naar je emotie
Gedachten kunnen 'verzenden'
Als iemand slaapt en je raakt die persoon aan kan je droom meekijken
Dromen manipuleren
Genezen
Emoties aanvoelen
Weten of iemand de waarheid spreekt
Visioenen
En ga zo maar door.

HAVE FUN :'D

[ topic verplaatst door een moderator ]

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Er is btw nieuwe rpg. Skyland 8D VOor de geïnteresseerde. ;]

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Odile - Goede vampier.

Ik glimlach bij zijn vraag en onwillekeurig schiet de gedachte toch naar binnen. Getrouwd? Ik, Odile Lavossa? Denkt hij echt dat we getrouwd zijn? Een warm gevoel racet door mijn lijf, bruut afgekapt door het besef dat hij me niet eens kent. Tot mijn grote ellende begint hij weer over Savoy en of ik het nu wil of niet, ik weet dat ik hem een bedankje schuldig ben. Ondanks dat Chase de controle over mij had, voelde ik elke aanraking, elke ademtocht en ik mag mezelf enorm gelukkig prijzen dat hij me toen van zich af duwde. Ik vraag me af of hem bedanken uberhaupt zin heeft, laat staan vertellen dat iemand anders m'n geest en lichaam bestuurde. Hij zou me niet geloven. Enfin, zaken voor later.
Lew staart me nog steeds dwingend aan en ik besef dat ik nog geen antwoord heb gegeven.
'Nee, we zijn niet getrouwd.' Ik probeer het op een andere manier. Wie weet ziet hij kans de herinneringen van de tijd dat hij nog mens was nog naar boven te halen. 'Je was nog jong en samen met een meisje. Ze heette Georgina. Toen je terugkwam van dienst ging ze met iemand anders aan de haal. Dat was zeker zestig jaar terug. En in de oorlog werd je vampier gemaakt. Je bent nu in een huis met meerdere vampiers. Savoy is er één van. Je bent hier gekomen om een groep mensen te redden die vastzaten door een vloek die voorkomt dat het menselijk leven naar buiten kan. Er zijn twee mensen die door de poort kunnen en zij hebben ons geholpen.' Ik zwijg en aai over zijn wang. Allerlei details nu vertellen gaat geen zin hebben. Ik vrees dat Lew het al moeilijk gaat krijgen deze informatie binnen te krijgen. 'Ik wilde je doden omdat.. wacht, ik begin verkeerd. Die twee mensen weten hoe ze met magische krachten om kunnen gaan. Door gebeurtenissen is gebleken dat ze er op uit waren ons één voor één te vermoorden. Dat is gebeurd, een aantal van ons is dood. En ik nam wraak. Eén van hem beloofde ons te helpen als ik ze liet leven. Dat deed hij, hij brak de vloek. Zo kan Dewi naar buiten. Je kent Dewi toch wel? Lew? Oh ik.. sorry. Vlak daarna raakte je ziek. Ik was bezig je te verzorgen toen één van die mensen weer naar binnen kwam, me gijzelde en het bos meenam. Ik dacht voor een seconde dat ik hem te pakken had, tot hij met een spreuk de controle had over mijn geest en lichaam. Hij.. hij wilde je doden via mij. Hij wilde jou pijn doen en mij. Ik heb een gruwelijke hekel aan Savoy en daarom wilde hij me met hem naar bed laten gaan. Als het niet aan hem lag en dat hij me wegduwde, was het waarschijnlijk nog gebeurd ook. En ik wilde het niet! Ik probeerde zo hard om de controle terug te krijgen en pas het moment dat ik de keuze had om je te laten leven of af te maken in dat bos, vocht ik zo hard dat het me lang genoeg lukte om een manier te vinden om hem te verjagen. Het was een gok, maar het lukte. Ik wilde je niet doden, Lew. Ik hou van je. Hij wilde dat. Hij wilde me zo'n pijn doen door mij degene af te laten nemen waar ik het meest om geef, jij. Ik heb niks meer om voor te vechten.. geen leven, of waardigheid, geen ouders of familie. Ik was een moordenaar, tot jij, Yue en Dewi me in lieten zien dat er ook een andere weg was. Herinner je je het?'

No growth of the heart is ever a waste

Odile - Goede vampier.

Ik zwijg en weet niet wat te doen. Hij weet het echt niet.
'Heb je geen behoefte aan bloed?' vraag ik voorzichtig. Hij wendt zich van me af en staart richting het raam. Hoe kan dit? Hoe kan hij alles zijn vergeten wat hem Lew maakt? Ik heb nooit geweten dat die zieke spreuken van die twee stervelingen zo ver konden gaan. Heel voorzichtig laat ik mijn hand door zijn haar aaien, schuif mijn schoenen uit en ga bij hem op bed liggen. 'Het is geen grap. Was het maar waar. Kon ik nu maar wakker worden, naar buiten lopen en het allemaal vergeten,' fluister ik tegen de lucht. In elke andere situatie had ik nu allang mijn armen om hem heen geslagen, maar nu ben ik gewoon te bang om dingen bij hem te doen die hij niet eens wil. Hoe kan hij om een vrouw geven die hij niet eens kent? Ik voel me ellendig en machteloos terwijl ik nog steeds zwijgend naar zijn rug staar. Zijn 'ik hou van je' is nu voor mij niet meer dan een holle kreet. Hoe kan het betekenis hebben als hij niet eens de geschiedenis weet die daar vooraf aan ging? Hij is niet alleen zichzelf verloren, maar ik ben hem ook verloren. Ik lig naast een volslagen vreemde in bed.
'Je moet.. je moet niet in de zon komen,' zeg ik dan zakelijk, om mijn eigen pijn te verbergen. Abrupt kom ik overeind, buig me over hem heen en schuif het zwarte gordijn voor het raam. 'Het zal niet lang duren voor het zonlicht hier ook binnen komt. Je moet het gordijn niet open doen.' Ik sta op en besef dat er weer een pluk haar in een pijpenkrul dreigt te springen. Geweldig, en mijn humeur was al naar de klote. Ik pak de stijltang erbij en vernietig de krul.
'Kan ik je ergens mee van dienst zijn? Moet ik voor je gaan jagen? Wil je eten. Zeg het maar,' zeg ik tegen de brede rug, die nog steeds naar het raam gericht is. Ik bijt op mijn lip. Verdomme Odile, wees niet zo'n ellendig watje. Alsof hij het niet al druk heeft met zijn eigen vete.

No growth of the heart is ever a waste

Chase - Vampierjager.

Met een ongelooflijke snelheid wordt mijn energie teruggekaatst in mijn eigen lichaam. Naar het bos dus, waar het al die tijd zorgeloos lag. Niemand kan het aanraken als mijn energie er niet is, alsof er een soort krachtveld omheen zit. Nog een tikkel duizelig en ontzettend boos sta ik op. Niemand gooit mij uit zijn of haar lichaam! Ik loop terug naar het huis en storm iedere kamer in, tot ik Odile heb gevonden. Naast haar zit Lewis. 'Jij had dood moeten zijn, verdomme!' schreeuw ik over mijn toeren. Ik kan het niet meer hebben, ik krijg iedere vampier met gemak om, ze sterven allemaal, dus zij ook!

everything, in time

Odile - Goede vampier.

Ik zwijg als ik Lew hoor praten. 'Ja,' fluister ik dan. 'Ik denk ook dat hem gelukt is.' Een pijn, vergelijkbaar met dat van een dolk, snijdt door me heen.
'Ik weet het niet, Lew. Ik weet het echt niet.' Ik wil hem omhelzen, maar mijn verstand zegt 'nee'.
Ik hoor een deur openslaan en binnen no time heb ik door wie het is: Chase. Ik laat de stijltang los en druk uit pure kwaadheid de lippen op elkaar. En dan, ineens, zie ik wat anders bij hem. Hij ziet er.. anders uit. Alsof hij twee weken in de jungle heeft moeten leven. De vermoeidheid is op zijn gezicht af te lezen, ook al ziet hij het zelf waarschijnlijk niet door de woede. En ik besef maar al te goed dat mensen meer slaap nodig hebben dan vampiers.
De gedachte heeft al een tijdje in mijn hoofd rondgespookt om hem bepaalde details uit mijn verleden niet te vertellen. Als hij werkelijk alles is vergeten, dan is hij ook vergeten hoe Chase ons in de val heeft laten lopen. En als het aan mij ligt, hoef ik het niet meer op te rakelen. Ik wil die pijn niet meer in zijn gezicht zien. Hij heeft het moeilijk genoeg met zijn eigen ik terugvinden, laat staan mijn shit erbij nemen.
Langzaam loop ik op Chase af. Ik zie het in zijn ogen staan: het is niet eerlijk!
'Daar hoef je je niet druk om te maken, dat is hij al,' sis ik met een snijdende, harde toon tegen hem. 'En jij bent hier niet welkom. Dus opflikkeren. Je hebt mazzel dat je nog leeft.' Hij verzet geen stap. En ineens komt Lew overeind en gaat tussen ons in staan. Hij schreeuwt richting Chase en ik heb het vermoeden dat hij weet dat Chase de boosdoener is van dit alles. Ik begin weer te praten als ik naast Lew kom staan.
'Ik weet het, Chase. Het is niet eerlijk. Ik heb je alles afgenomen. Maar je denkt toch niet werkelijk dat ik niet heb geboet voor mijn daden? Geeft het je de bevrediging als ik zeg dat ik al vijftig jaar boet voor mijn daden? Nee he? Want jij wil degene zijn met mijn bloed aan je handen.' Ik kijk hem een moment zwijgend aan. 'Ik sta niet toe dat jij de enige waar ik om geef van me af neemt. Ga je gang. Probeer me maar aan te vallen als je daar gelukkig van wordt. Laat jezelf keer op keer, dag in dag uit vullen met diezelfde, verachtelijke haat tot je niks anders meer voelt.' Ik trek heel kort een mondhoek omhoog.
'Je karakter lijkt verdacht veel op een vampier, moet ik zeggen. Ik zal je een advies geven. Het advies van een moordenaar. Ga hier weg en kom nooit meer terug. Maak wat van je leven, probeer gelukkig te worden.'

[ bericht aangepast op 10 juli 2011 - 15:32 ]

No growth of the heart is ever a waste

Chase - Vampierjager.

Wanneer Odile me weer los heeft gelaten hap ik naar adem en probeer mezelf snel weer te vermannen.
'Ik hoef jouw adviezen niet! Ik ben niet zoals jij, in geen enkel opzicht.' In één laatste wanhopige poging breek ik met al mijn kracht de houten poot van Odiles kaptafel, waardoor er een scherpe punt op het uiteinde ontstaat en ren daarmee naar Odile. Ik hoop dat ze overdonderd raakt, niet op let en dat ik haar dan met gemak kan doorboren. Maar zelfs ik heb tijdens mijn aanval al door dat dit kansloos is.

everything, in time

Odile - Goede vampier.

"Ik hoef jouw adviezen niet! Ik ben niet zoals jij, in geen enkel opzicht!" Ik draai me naar Chase, die ineens in een ruwe beweging mijn tafel sloopt. Mijn sieraden - voor zover ik die heb, de stijltang en de make-up lazert naar beneden. Wel godverdomme. Tot mijn verbazing rent Chase dan als een bezetene op me af met de tafelpunt. Met een lage, woeste grom grijp ik de punt met één hand vast en stop Chase. Het bloed van de splinters sijpelt langs mijn hand en pols op de grond. Ik geef Chase een harde trap in de buik, waardoor hij met een doffe knal tegen de muur aan vliegt. Nu ben ik het zat. Dit pingpongspel moet eindigen. Ik grijp hem vast, open het raam - niet eens aandacht bestedend aan de zon die binnen komt en duw hem uit het kozijn.
'Wanneer is het nu godverdomme duidelijk? Het spel is nu voorbij! Ik ben het zat om verdomme elke keer opnieuw kansen uit te delen!' Zonder aarzeling duw ik hem met woest geweld door het kozijn en smijt hem het raam uit. Ik spring er achteraan en kom op de grond terecht. Ik buig me over hem heen, zet hem klem en fluister in zijn oor: 'Wil je hetgene worden dat je zo diep haat? Maar één beet. Eén goede beet en je bent hetzelfde monster als wij!'

No growth of the heart is ever a waste

Chase - vampierjager.

Als Odile me uit het raam heeft gegooid, doe ik niet eens meer mijn best om op te staan. De pijn is bijna ondraaglijk en ik proef het bloed in mijn mond. Wanneer ze dan ook nog in mijn oor fluistert dat ze me makkelijk in hetzelfde monster kan veranderen, hou ik het niet meer. Ik ben moe, uitgeput, kapot, noem het wat je wil, ik ben het. Maar ik zal niet opgeven. 'Doe het dan,' breng ik moeilijk uit. Ademhalen lijkt wel een sport nu. 'Maar bedenk dan wel dat je eeuwig aan me vast zit. Je zult daar ook niets mee bereiken.' Tot mij verbazing voel ik een traan over mijn eigen wang glijden. Verdomme, waar is min controle? Ik sterf liever hier en nu, dan dat ik een vampier moet worden.

everything, in time

Odile - Goede vampier.

Ik snuif kwaad als ik zijn woorden aanhoor.
'Prima. Dan maak ik je hier en nu af.' Ik bezorg hem een harde vuistslag in zijn buik waardoor hij voorover klapt en bloed begint op te hoesten. Onwillekeurig staar ik naar de rode druppels en moet me inhouden het niet als een bezetene te gaan opslurpen. In plaats daarvan haal ik nog een keer hard naar hem uit, waardoor hij weer bloed ophoest. Ik neem hem in me op en zie een traan uit zijn ooghoek sijpelen. Met een vinger veeg ik de traan op. 'Niet te geloven. Je hebt toch nog menselijke emoties,' zeg ik rauw. Daarop til ik hem over mijn schouder en wandel op mijn dooie gemak de poort uit. Als ik een eind onder de beschutting van de bladeren het bos ben in gelopen laat ik hem op de grond vallen. Ik geef hem nog één harde stoot in zijn buik.
'Als het goed is zijn je organen in de buikholte aan het bloeden, waardoor je binnen nu en een paar uur zal sterven aan een inwendige bloeding. Ik zou graag willen genieten van de show, maar ik heb belangrijker zaken te doen. Tot ziens.' Met die woorden draai ik me om en loop weer terug naar het huis. Op de terugweg merk ik dat mijn geweten opspeelt, voor het eerst bij een moord. Ach wat, hij verdient het, zeg ik met gebalde vuisten als ik na een tijdje lopen het terrein weer binnen treed. Ik kom mijn kamer weer binnen en leg toch de armen om Lew heen, ook al herkent hij me niet. Ik slaak een diepe zucht en wil niks anders dan een uur huilen. Maar ik kan mezelf er niet toe brengen. In plaats daarvan leg ik de lippen op zijn mond.
'Ik had nachtmerries. Door mijn verleden. En ik droomde over je, nog voor we uberhaupt een geschiedenis hadden. Althans, een geschiedenis zonder dat we mekaar de strot doorstaken. En de eerste keer dat ik bij je sliep.. ik moet je bekennen dat ik zenuwachtiger was dan ik liet zien,' zeg ik met een glimlachje. 'De eerste keer dat ik naast je in slaap viel waren ze weg. Ik heb in geen vijftig jaar zo goed geslapen.'

No growth of the heart is ever a waste

Odile - Goede vampier.

Ik glimlach wat treurig bij zijn woorden. Hij kent me niet, en hij kent zichzelf niet. Kon ik maar iets doen om hem te helpen. Maar aan de andere kant.. ik neem hem in me op. Aan de andere kant besef ik nu wel dat hij écht om me geeft. Die blik.. er is niks anders aan! Ik zie het nog in zijn ogen, hij geeft om me. Misschien zat ik ernaast. Misschien houdt hij echt van me, ook al kent hij me helemaal niet. Ineens trekt hij mijn arm naar zich toe.
'Lew, wat doe j-' Hij begint mijn bloed op te likken en ik glimlach even. "Dus het is waar." Ik knik. 'Ja. En ja. Het is zijn werk. Alles. Hij zorgde ervoor dat niet alleen ik mezelf kwijt was, maar ook jij. Maar het moet moeilijk zijn twee personen tegelijk onder controle te houden en toen de controle over mij verzwakte, moet ook zijn grip op jou verminderd zijn. Maar het is niet helemaal weg. Misschien is dit een nasleep, ik weet het niet.' Dan glimlach ik opnieuw, de ernst verdwijvend. 'Kan ik je wat bloed aanbieden? Het duurt niet lang om te gaan jagen, het lijkt erop dat je wat energie kan gebruiken.' En op dat moment schiet me wat te binnen. Zou het kunnen dat.. dat bloed ook de oplossing is voor zijn geheugenverlies? Ik werp een blik op Lew. Dat zou geweldig zijn, maar het is niet meer dan een theorie. Enfin, wel een theorie die het proberen waard is.

No growth of the heart is ever a waste

Yue
Ik trek Dewi mee uit de kamer naar de deur er naast, die van mijn eigen kamer is. "Ik weet niet wat er met Lew aan de hand is, maar het is daar nu niet veilig voor je. We kunnen beter hier blijven." Nadat ik de deur achter ons heb gesloten begin ik in mijn klerenkast te rommelen. Ik heb al een tijd geen schone kleren aangetrokken en ik heb behoefte aan iets nieuws. Ik hengel een jurkje, een vestje en ballerina's tussen de troep vandaan en kleed me achter de kastdeur om. Dan ruik ik ineens bloed en geschrokken kijk ik op. Hebben ze Dewi te pakken gekregen zonder dat ik het heb gemerkt? "Dewi?" zeg ik bezorgd en ik stap vanachter de kast vandaan, maar ze is nog steeds ongeschonden en kijkt me vragend aan. "Ik ruik bloed." zeg ik zacht, en ik loop naar het raam als ik een harde klap hoor. Ik blijf in de schaduw staan, maar zie buiten duidelijk Chase en Odile. Ik krimp in elkaar als ze hem in zijn buik slaat en wegdraagt, en blijf verbijsterd kijken naar het bloedspoor dat hij heeft opgehoest. Odile komt snel weer terug en ik draai me naar Dewi. "Ik ben zo terug. Blijf hier, en roep Odile als je een probleem hebt." Terwijl ik uit het raam spring glimlach ik treurig bij mezelf. Ze zal er wel genoeg van hebben om zo gecommandeerd te worden, maar gelukkig is het bijna voorbij. De zon is fel en brandend, en ik volg snel het bloedspoor het bos in, waar ik Chase al snel ergens onder de bomen zie liggen. De bloedgeur maakt me duizelig en voorzichtig zak ik naast hem neer op de grond. Werkelijk overal zit bloed, en zijn tranen trekken schone strepen door de rode vlekken op zijn wangen. Waarom heeft hij ze wéér aangevallen? Leert hij het dan nooit? "Chase? Chase, kun je me horen?" Voorzichtig strijk ik een pluk haar uit zijn gezicht, en ik hoop dat ik het juiste doe. Maar ik kan gewoon niet geloven dat hij door en door slecht is. Iedereen heeft een goede kant, daar ben ik door Odile alleen nog maar meer van overtuigt geraakt.

Savoy
Zonder het antwoord op mijn vraag te krijgen spring ik uit het raam en besluit dat het nu eindelijk maar eens tijd wordt om nieuwe kleren te halen. En misschien wat bloed te drinken. Ja, bloed.. Daar heb ik behoefte aan. Ik begin door het bos naar het dorp te rennen en al snel zie ik de eerste huizen in de verte op doemen. Het is nog geen avond, en voorzichtig glip ik een steegje in. Eerst maar eens wachten tot de zon onder gaat, en dan sla ik mijn slag.

Odile - Goede vampier.

Ik zwijg even en glimlach dan, terwijl ik een hand op zijn schouder leg.
'Je hoeft je niet te schamen, het zit in je natuur. Ik zal wat voor je meenemen.' Ik glimlach even, werp dan een wat zenuwachtige blik door het raam als ik het gordijn openschuif en spring er vervolgens uit.
'De gordijnen weer dicht doen, je kan wel even in het zonlicht blijven, maar niet lang!' schreeuw ik naar boven terwijl ik vol in de zon sta. Wegwezen hier. Ik sprint het bos in, waar de beschutting van de bomen mijn redding is. Het duurt niet lang voor ik een zwijn te pakken heb. Die zijn wat kleiner dan herten en dus makkelijker mee te nemen.
Ik loop met het beest terug en laat mezelf via de voordeur binnen.
'Kijk, vers van de jacht. Ik heb aan jou het genoegen over gelaten om hem leeg te zuigen.' Ik geef hem het dode zwijn aan, waar hij wat vreemd naar staat. 'Nou, je hebt hoektanden, gebruik die dan,' grinnik ik terwijl ik mijn arm om hem heen sla.
'Vooruit dan, ik zal het wel voordoen. Je moet bij de halsslagader wezen, daar kost het de minste moeite om het bloed op te zuigen. Zo dus.' Als een getraind roofdier maak ik een gaatje in de hals en zuig het bloed op. Ik weet mezelf te bedwingen en geef het zwijn over aan hem. 'Jouw beurt.'
Dan frons ik de wenkbrauwen, terwijl ik terug denk aan Ash en Chase. 'We hebben wat nodig om ons te verdedigen, voor dit weer gebeurt. En dan heb ik het niet over tanden, metaal en vuisten. Als het voor die klootzak zo gemakkelijk is om onze geest en lichaam binnen te dringen moeten we hem op de één of andere manier stoppen. Dat betekent dat we ons moeten verdiepen in de magie.' Ik trek een grijns. 'Precies, we moeten zelf spreuken leren. En ze gaan gebruiken. En ik mag hier wel eens gaan opruimen.' Ik werp een blik op de vernielde tafel. Overal in de kamerhoek zit puin door de gevallen spullen. Ik grom kwaad, loop erheen en begin orde op zaken te stellen.
'Nee,' fluister ik dan vol verdriet. 'Nee, nee nee. Dit mag niet waar zijn. Mijn lieveling.' Ik neem de overblijfselen van mijn stijltang in handen. 'Wel godverdomme. De vuile hondenlul. Wat je ook doet en wat je ook zegt, van mijn stijltang blijf je af!' schreeuw ik duivels. Nu is mijn humeur al helemaal om te schieten. Ik mag lijf en leden riskeren om in de stad een nieuwe te stelen. Lew kijkt me geschokt aan, waardoor ik even glimlach. Ik pak het album er weer bij en laat hem opnieuw mijn foto's zien.
'Ik heb van nature krullend haar, waar ik op z'n zachtst gezegd niet zo blij mee ben,' verklaar ik. Tot mijn groot ongenoegen zie ik in een ooghoek een kleine babykrul tevoorschijn komen. Hierdoor alleen al verdient Chase het om afgemaakt te worden.

[ bericht aangepast op 13 juli 2011 - 13:08 ]

No growth of the heart is ever a waste

Odile - Goede vampier.

'Voelt beter he?' vraag ik glimlachend als hij klaar is met het zwijn. Ik zucht voorzichtig en draai me om. 'Ik heb geen idee of wij er wel toe in staat zijn. Misschien kan het wel gigantisch mislopen. Die ellendeling die hier net was zal nu wel het hazenpad hebben gekozen. Ik moet het in elk geval proberen.' Ik glimlach als hij het album doorkijkt, maar helaas geen blik van herkenning. Ik zucht opnieuw.
'Ja. Klopt. Er is me ook wel eens verteld dat ze er precies zo uitzag als ik in mijn jonge jaren. Vreemde gedachte eigenlijk. Iemand die er exact zo uitziet als ik. Gelukkig had ze in elk geval een beter karakter,' voeg ik droogjes toe. Ik pak het album uit zijn handen. Wanneer hij in de kleine krul draait glimlach ik even.
"Ik vind dat je er lief uitziet met die krullen." 'Je mag jezelf gelukkig prijzen met dat geheugenverlies van je, anders had je een ellendige straf moeten ondergaan, puur en alleen om die opmerking,' grijns ik. Ik ga naast hem op bed zitten en of ik het nu wil of niet, een ongelofelijk verlangen om hem te zoenen neemt het in me over. Ik draai me naar hem toe en leg voorzichtig de lippen op de zijne. Heel voorzichtig en zacht zoen ik elke centimeter van zijn mond af, tot er geen gebied meer is om te ontdekken. Subtiel schuif ik een been over zijn schoot en ga me verzitten, zodat ik op zijn schoot terecht kom. Mijn handen glijden onder de trui, banen zich een weg langs zijn rug. Het verlangen wordt heviger en ik bijt zo nu en dan in zijn hals van opwinding. Tot ik ineens stop en hem loslaat. Ik zie hem me verward aankijken en ik moet eerlijk zijn: ik weet die verwarring nu niet te plaatsen. Is het nu omdat ik plotseling ophou of is het omdat er nu een zo goed als vreemde vrouw op hem zit? Ik schaam me ineens en ga van hem af.
'Sorry ik..' Het voelt niet goed. Ik zag geen wederzijds verlangen. Of hij kon het niet uiten. Ik weet het niet. Ik heb het gevoel alsof ik het met een vreemde doe. Daarom kon ik niet verder gaan. 'Ik zal het niet meer doen. Ik ben in de bieb.' Met die woorden verlaat ik mijn kamer, terwijl mijn hart in tweeën wordt gescheurd.
Als ik in de leeszaal aankom durf ik eindelijk openlijk te zuchten. Ik weet niet eens of we boeken over magie hebben. Ik werp een blik op de immens grote boekenkasten. Like the fuck I care! Ik voel me te ellendig om hier serieus onderzoek naar te gaan doen en verlaat de zaal weer zonder ook maar naar één boek om te kijken. Ik loop de zaal door, de trap weer op en klim via een willekeurige kamer via de regenpijp weer het dak op. Daar kom ik in de volle zon. Alles in mijn lijf zegt dat ik hier weer weg moet, maar dat wil ik niet. Ik ben het zat me te moeten verschuilen, keer op keer. Dus ik draai me om richting de zon en neem een flinke teug adem. De plek waar ik normaal zit wordt afgeschermd door de schaduw van de schoorsteen. Langzaam loop ik erheen en neem plaats. Tot rust komen Odile. Voor je helemaal gek wordt.
Ik probeer de kalmte te bewaren, maar besef dat het al gauw niet lukt. De eerste voorzichtige tranen glippen naar buiten, ook al zet mijn geest en wilskracht alles op alles om ze binnen te houden. Het doet zo'n zeer om Lew te verliezen, ook al is hij niet eens dood. Zo'n zeer..

[ bericht aangepast op 16 juli 2011 - 18:17 ]

No growth of the heart is ever a waste

Chase - Vampierjager.

Ik zal sterven, daar heb ik vrede mee. Ik heb er alleen geen vrede mee dat het zo ongelooflijk lang duurt. Ik heb nog nooit zoveel pijn gehad en ik heb totaal geen controle meer over mijn lichaam. Ik kan alleen maar hopen dat het snel overgaat. Ik weet geen enkele spreuk die me nu nog zou kunnen genezen. Die zijn er wel, maar ik kan er niet opkomen. Ik kan niet denken met zoveel pijn. Ik hou mijn ogen gesloten en laat mijn tranen de vrije loop. Ik heb mijn best gedaan, maar krijg Odile niet om, daar schaam ik me voor. Ik had haar zo graag vermoord.
Plotseling hoor ik iemand mijn naam zeggen, maar ik kan de stem zo snel niet thuisbrengen. Geen enkel woord komt helemaal uit mijn mond, dus mompel ik maar wat. Kan de persoon niet zien dat het totaal niet goed gaat?

everything, in time

Rond 8en ga ik even alles lezsen en reageren o-o

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.