Catan schreef:
Mensen die ook last hebben (gehad) van eenzaamheid: what the fuck to do...
Ik merk dat ik de hele tijd online zoek naar erkenning maar als ik het dan krijg, doet het me nauwelijks iets en als ik het niet krijg, doet het vet veel pijn. En mensen in het echt zien kan niet door mijn ziekte en afleiding zoeken helpt ook niet want ik kan nauwelijks iets doen.
Mijn inbox hier/IG/Discord staat altijd open om te praten <3
Ik ben nu bijna twee jaar bezig met therapie omtrent erkenning - EMDR en praattherapie, afwisselend; recent ook gestart met creatieve therapie. Ik worstel ook enorm met erkenning accepteren (als ik het al krijg) omdat ik heel erg veel (recente) ervaring heb met non-erkenning/afwijzing terwijl erkenning net een van mijn belangrijkste waarden in het leven is.
De laatste maanden hebben we het ook vaak over online contacten gehad en heb ik beseft dat die het eigenlijk niet meer helemaal voor me doen - dat ik me te hard in online relaties gooi en die te sterk ga zien als even sterke vriendschappen als de mensen met wie ik in het echte leven het meest close ben. Ik ben ook iemand die (platonische) relaties heel intens ervaar; het woord 'vriend' is een heel moeilijk label voor mij, en als ik beslis om het te gebruiken, dan betekent dat enorm veel en ga ik hoge eisen aan zowel mezelf als mijn vrienden opleggen. Ik ben nu pogingen aan het doen om dat te temperen en een soort (klinkt lelijk, zo, maar zo is het wel) 'hiërarchie' in mijn vriendschappen te gaan zien, zodat ik niet elke relatie als een even grote 'plicht' zie en over mijn grenzen ga in het onderhouden van elke relatie.
Online connectie is nog steeds heel fijn en ik apprecieer ook dat ik dat kan ervaren met bepaalde vrienden, maar het is voor mij niet voldoende. Zaken komen anders over online dan in het echt en emoties worden doorheen tekst troebel. De drempel is lager om online contacten te leggen, maar er gaat ook een soort vanzelfsprekendheid mee gepaard (je bent altijd aanwezig, altijd beschikbaar, en je hebt vaak niet door dat communicatie anders verloopt dan irl) die altijd (in mijn ervaring) voor een bepaalde disconnect tussen jou en de persoon aan de andere kant van het internet zorgt. Die disconnect is niet altijd duidelijk, waardoor botsingen pijnlijker zijn en waardoor het verwarrend is wanneer bepaalde dingen gezegd worden (zoals het geven van erkenning) en je die niet helemaal kan internaliseren. Maar opnieuw, dat is mijn ervaring en mijn persoonlijke analyse. Ik zou zelf verkiezen om vaker met 'online vrienden' (die ik graag als 'echte vrienden' wil bestempelen, maar ik ben de laatste tijd veel voorzichtiger omdat ik mijn hart te snel verlies - klinkt opnieuw wat dramatisch maar zo voelt het wel) te videochatten of te bellen, maar die drempel ligt ook weer hoger.
Anyway, what the fuck to do: ik ben meer met vrienden in het echt gaan afspreken. Ze wonen minimaal een uur verderop, maar ik haal zoveel energie uit samen gaan wandelen, conventies, D&D, ... Ik snap ook dat dat voor jou momenteel geen optie is, en dan is online gaan zoeken natuurlijk geen slecht idee, maar ik zou wel aanraden om de internetmuur zo dun mogelijk te maken, door bv. te videochatten of te discordbellen terwijl je samen of apart iets leuks doet.
En, wat ik eerder ook al gevraagd heb, maar dat heb je denk ik niet gezien: praat je met een professional? Want ik maak me zorgen dat je vast komt te zitten in je eigen denkpatronen en daarin geïsoleerd raakt en vast komt te zitten. Ik heb er ook gezeten, ook met professionele hulp, en perspectief blijft zo ontzettend belangrijk als je even geen uitwegen meer ziet. Vandaar dat ik ook even mijn eigen ervaring wilde delen. Niet per se als advies, maar als inzage in een andere ervaring - die helpen bij mij wel vaker. Hopelijk voor jou ook.
Anyway, hopelijk heb je iets aan deze hele preek. Of misschien denk je 'Marthe, ur full of shit', which is also valid and also fine. In any case, many hugs, en dat eerste zinnetje meende ik.
help
Leodh
'Gelukkig' heb ik in de tussentijd astma ontwikkeld dus kan ik ook niet meer roken zonder acuut te sterven (in stead of slowly)
