[RPG • 0] Happy Hunger Games • Speeltopic - Speeltopics

20 april 2025 - 21:09 bitterzoet is offline

bitterzoet 129

... and may the odds be ever in your favor

Deze rpg speelt zich af in een alternatieve tijdlijn waarin de gebeurtenissen uit het boek niet hebben plaatsgevonden. Het is het jaar van de honderdste Hunger Games, de vierde Quarter Quell. Waar de speciale omstandigheden van de Quell normaal van tevoren bekend worden gemaakt, is dat moment nu uitgesteld tot vlak voor de Spelen (om de rebellen eraan te herinneren dat niemand zich kan voorbereiden op de grootste gruwelen van oorlog). In de Districten is de spanning al weken om te snijden. De rpg begint vlak na de reaping. Twee tributen van elk District worden per trein naar het Capitool vervoerd, onder begeleiding van twee mentoren. Iedereen is van kinds af aan ingeprent met de gruwelen die de Spelen met zich mee brengen – maar de echte twist hangt als een donker zwaard boven iedereens hoofd. Nieuwe tributen moeten zich een houding geven ten opzichte van hun lot, terwijl mentoren zich staande proberen te houden in het slangennest van het Capitool. Onder sommige oud-winnaars speelt het idee van een rebellie (denk: Catching Fire).

> In deze rpg zijn rollen weggelegd voor tributen en mentoren. Of je nou een mentor of tribuut kiest (of allebei), alle personages blijven gedurende de rpg relevant. De Quarter Quell-twist wordt pas later in de rpg bekendgemaakt.

Volgorde van gebeurtenissen
- Reaping
- Afscheid van vrienden en familie
- Treinreis naar het Capitool met de mentoren (hier begint de rpg)
- Kennismaking met het prep team, tribuut wordt gewassen, onthaard etc., "klaargemaakt" voor de Spelen
- Aankomst in het Capitool
- Kennismaking met de stylist
- Parade die eindigt bij het presidentiële paleis
- Trainingsessies
- Trainingscores
- Interviews
(Er is tussendoor genoeg tijd voor mentorsessies)
- Op de ochtend van de Spelen wordt de Quarter Quell-regel live op tv bekend gemaakt
- Start van de Spelen

Rollentopic
Speeltopic
Praattopic

Invullijst
Voor mentoren:

Voor tributen:

Regels
> Respecteer elkaar en elkaars personages. Denk met elkaar mee zodat iedereen een plek krijgt in de rpg.
> Posts zijn in het Nederlands
> Maximaal twee personages p.p.
> Sommige personages zullen sterker zijn dan anderen. Dat is prima, maar houd het logisch (waarom heeft diegene deze vaardigheden?) en in balans - iedereen heeft zwakke punten.
> Gezien het onderwerp van de rpg zullen er heftige thema's voorkomen, maar ga hier respectvol en realistisch mee om.

[ bericht aangepast op 17 mei 2025 - 22:21 ]

29 nov 2025 - 21:53 Omatikaya is offline

Omatikaya 11399

GOLDIE CAELIA SOLOMON

18 — District 2 — Career tribute — Rajann — training room — open scene

Op de eerste trainingsdag had Goldie zich al meteen van haar beste kant laten zien. Het voelde goed om eindelijk te showen wat ze fysiek in huis had. Ze kon mooi zijn, ze kon mooi zwaaien en glimlachen terwijl ze werden rondgeparadeerd, maar dit was waar het écht om draaide: vechten. Gisteren was ze in de weer geweest met overlevingstechnieken, zoals het maken van vuur en het jagen op kleine dieren. Ze wist allang hoe dat moest, natuurlijk. Haar vader had haar zo ongeveer alles al geleerd. Maar het waren verplichte onderdelen die ze moest doorstaan, en ze was blij dat alles nog een keer herhaald werd. Een paar keer was ze even bij Atticus, de mannelijke tribuut uit haar District, gaan staan, maar ze werd niet blij van wat ze bij hem zag. Hij leek helemaal niets te weten. Het idee om zich direct tegen hem te keren in de Arena, nam een steeds duidelijkere vorm aan. Tijdens het Bloedbad zou ze hem makkelijk kunnen hebben, maar misschien zorgde ze voor nog meer aandacht als ze hem eerst losweekte van de groep en hem daar vermoordde. Alle mogelijke scenario's zou ze nog wel een keer met Vipsanius bespreken.
Hoewel Goldie de vorige dag al veel had laten zien, had ze haar favoriete wapen nog niet in handen gehad. Dat wilde ze laten wachten tot vandaag. Ze liep gedecideerd langs meerdere tributen die druk in de weer waren — Goldie vond ze verre van bedreigend — en griste een speer van de kar af. Soepel draaide ze het wapen een paar keer rond en raakte bijna de kleine jongen uit District 11. Hij strompelde achteruit en er leken tranen in zijn ogen te springen. Ze besteedde er geen aandacht aan: ze had wel betere dingen te doen.
Terwijl ze naar een lege plek in het trainingscentrum liep, viel haar oog op dé man die ze al tijden wilde ontmoeten. Rajann stond bij haar in de buurt. Drie jaar geleden won hij zijn Games. Hoewel die niet benoemenswaardig was, had hij zich daarna ontwikkeld tot een heuse bekendheid binnen het Capitool en in de hogere Districten. Vlak na zijn winst had Goldie hem voor het eerst gezien, en sindsdien was ze groot fan. Het was haar droom hem te ontmoeten. Als ze hem kon spreken — en nog beter, als ze samen met hem gefilmd zou worden — zou dat voor meer aandacht en meer sponsors zorgen. Vipsanius had beloofd dat hij met Raja zou spreken, maar voor zover Goldie wist, had hij dat nog niet gedaan. Zou het erg zijn als ze zelf de stoute schoenen zou aantrekken? Vast niet. Raja zou het natuurlijk heel leuk vinden om een fan te ontmoeten.
Met de speer nog steeds in haar hand overbrugde Goldie de laatste paar meters tussen haar en haar idool. Voor hij naar haar keek, gooide ze nog even haar blonde haar over haar schouder en ze zette een vriendelijke glimlach op. 'Raja?' trok ze toen zijn aandacht. Ze zette de speer naast zich neer. Hopelijk zou ze eruitzien als een ware Valkyrie, al waren deze trainingsoutfits niet te vergelijken met de overdadige gouden kostuums die ze enkele dagen geleden droeg. 'Ik heb je altijd al willen ontmoeten. Ik ben een gróót fan.' Ze stak haar hand naar hem uit. 'Goldie Solomon, aangenaam kennis te maken.'

Protect the people.

10 dec 2025 - 15:09 Merrin is offline

Merrin 28849

⋆ ✧˚₊‧⋆. ✧˚₊‧⋆ ✧˚₊‧⋆. ✧˚₊‧⋆ ✧˚₊‧⋆. ✧˚₊‧⋆

_{Stella Rivers}
^{^{Stella Rivers}}⋆ ✧˚₊‧⋆. ✧˚₊‧⋆ ✧˚₊‧⋆. ✧˚₊‧⋆ ✧˚₊‧⋆. ✧˚₊‧⋆

20 ⋆ 94TH VICTOR ⋆ DISTRICT 4 ⋆ PARADE ⋆ NERISSA (closed scene)

De glimlach rond Nerissa's lippen was cynisch en het kleine sprankje hoop dat kortstondig in Stella's borstkas opflakkerde, ook al deed ze haar best om het te negeren, ging pijnlijk snel weer uit. De verontschuldiging die er meteen na kwam, deed niets om het te temperen. Dus richtte Stella zich iets langer op en hief ze haar kin, liet ze haar ogen op de mensen rond hen gaan alsof ze in een museum naar kunstwerken stond te kijken.
Toen de parade van start ging, keek ze kort naar Nerissa. Alle camera's waren nu op de tributen gericht, die hun ronde maakten tot aan het presidentiële huis. 'Je hoeft niet alsof te doen,' zei Stella stil. 'We hoeven niets meer te doen dan er voor de tributen te zijn. Daarbuiten ...' Ze haalde diep adem en duwde Reef dichter bij zich toen die een protesterend geluidje maakte. '... kunnen we elkaar maar beter weer uit de weg gaan. Dat lijkt me veiliger.'

[ bericht aangepast op 10 dec 2025 - 15:09 ]

help

16 dec 2025 - 12:44 Moriendi is offline

Moriendi 464

NASH ARDOR HUNTSMAN

17 — mannelijke tribuut, district 7 — trainingsruimte — theme — met elijah — gesloten scene

Ooit was het een leuke activiteit geweest.
Nash liet zijn duim over het glanzende lemmet van de hakbijl glijden, het oppervlakte van het wapen zo glad als ijs. Hij was altijd een uitblinker geweest - een uitslover, als hij Luna-Maria zou quoten - in handbijlwerpen. Twee jaar geleden had hij de districtcompetitie tijdens het jaarlijkse oogstfestival zelfs nog gewonnen. Het had hem een maand lang gratis appelcake opgeleverd.
Een bijna onzichtbare grijns sierde zijn lippen bij de gedachte aan de oude districtbakker. De arme sukkel. De uitdrukking op zijn gezicht, toen hij besefte dat hij zijn voorwaarden niet goed had gecommuniceerd, stond nog helder op Nash’ netvlies gebrand. Hij had geen andere keuze gehad dan al zijn appelcake af te staan aan de tiener aan de andere kant van de toonbank. Vanaf dat moment keek hij elke Septemberochtend weer ietsje norser uit zijn ogen wanneer Nash zijn zaak binnenliep om z’n volledige dagvoorraad aan appelcake op te halen en deze tussen de middag uit te delen aan de werkende kinderen en volwassenen op de boomgaarden. Het daaropvolgende jaar had de oude bakker slechts twee appeltaarten aan de winnaar uitgereikt met de feestelijke woorden dat "één of andere rotte appel hem vorig jaar bijna failliet had gekregen". Ach. Nash was nooit de beroerdste om anderen een waardevol lesje te leren.
Hij zette zijn benen lichtjes uiteen voor een stabiele stance op de grond, en hief de hakbijl boven zijn hoofd. De textuur van de steel voelde onwennig onder zijn vingers. Het vertrouwde gevoel van hout was vervangen met het ruwe oppervlak van kunststof. Hoe kon het ook anders. Hij bevond zich in de arena van schijn en onoprechtheid. God verbied dat iets in het Capitool daadwerkelijk gemaakt werd van natuurlijke fucking materialen.
Met een korte adem in en uit focuste hij zich op één van de ronde sparrenhouten doelen aan het einde van de ruimte. Nadat hij kort had gecontroleerd of er niemand in de buurt was, zwaaide hij de bijl soepel naar voren en liet hij los zodra het wapen ooghoogte bereikte.
De bijl maakte haar omwenteling voordat het zich vastgreep in het zachte hout, net naast de roos in het midden. Niet slecht. Als Lux daar had gelopen, had hij 100% raakt gegooid.
Hij strekte zich uit terwijl hij richting het doel liep om de bijl op te halen. Zodra hij deze uit het doel had getrokken en terug naar zijn werpspot wandelde, keek hij de ruimte in om te zien waar Jude was. Tot zijn ontzetting was hij net op tijd om te zien hoe ze tegenover een of andere volwassen kerel stond en ergens uit leek te drinken - en hard begon te hoesten. Als zijn alarmbellen al niet afgingen bij de aanblik van een of ander vaag figuur dat zijn jonge medetribuut stond lastig te vallen, deed diens duivelse grijns dat wel. Met grote stappen beende Nash op het tweetal af om te zien wat er aan de hand was.
“Oh jee,” hoorde hij de man op een minachtende toon tegen het meisje zeggen. “Hier zit nog wat in. Dat was niet de afspraak.”
What the actual fuck? Wie was deze vent en wat moest hij van haar?
Nash opende zijn mond op wat te roepen, maar het geluid bleef steken in zijn keel toen pure ongeloof het overnam. De man had de flacon omgekeerd boven Jude’s schoenen, en een onbekende vloeistof stroomde als een kabbelende rivier naar beneden.
Het was niets vergeleken met de rancune die als een vloedgolf door Nash’ lichaam schoot.
Zijn armspieren bolden op met het ballen van zijn vuisten terwijl hij, gevoed door pure woede en adrenaline, naar voren vloog.
“HEY!”
Hij greep Jude bij haar schouder en trok het meisje naar achteren, zijn ogen gefixeerd op de persoon tegenover haar. De Capitool-duivels hadden hen al uit hun huizen geplukt om hen met zijn allen tegen elkaar te laten vechten, maar dat was niet genoeg. Daarbovenop moesten ze met elke stap ook lastiggevallen en vernederd worden. Dan hadden ze aan hem echt de fucking verkeerde.
“Ga je daar lekker op?” snauwde hij in het gezicht van de man tegenover hem terwijl zijn grip verstrakte rondom de hakbijl in zijn hand. Het gezicht van de kerel kwam hem vaag bekend voor, maar hij wist niet waarvan. Opvallender was dat zijn adem stonk naar alcohol. Fuck. Je zou maar alles hebben wat je geprivilegieerde hartje begeerde, en nog steeds een fucking low-life zijn. Hoe triest. “Een beetje kleine meisjes pesten? Ben je een fucking creep, ofzo?”

hodie mecum eris in paradiso

2 jan 2026 - 17:57 Via is offline

Via 1443

Isolde Twyne

24 ● Mentor ● District 8 ● 92e Hongerspelen ● Dane ● Gesloten scène

Met de armen over elkaar geslagen sloeg Isolde Lyssa gade. Het stemde haar allemaal weinig hoopvol. Toch had haar tribuut geen keuze. Ze was vastberaden Lyssa aan alle onderdelen te werpen. En wanneer de anderen sliepen, aten of over thuis peinsden, verwachtte ze dat die extra stap zette. Spartaans, hadden anderen haar aanpak in het verleden genoemd. Lui, had ze in gedachten teruggekaatst. Ook al waren Lyssa’s kansen niet goed, Isolde waakte er wel voor haar dat te laten weten. Gebrek aan zelfvertrouwen was het begin van het einde van de Spelen.
In ieder geval was ze in staat om contact te leggen. Het was iets. Isolde knipperde met haar ogen en herkende Caspians tribuut. Dat bondgenootschap kon ze wel regelen. Ze waren wat, drie, vier dagen bezig. Langzamerhand kende ze de namen, de gezichten, de districten en tekende zich er een overzicht af van de spelers dat jaar. Maar daarmee waren ze er nog niet. Ze had nog minstens twee anderen nodig. En er bleven niet veel over. Spijtig genoeg was 11 dit jaar kansloos. Ze vroeg Elijah nog liever hoe ze morphling moest gebruiken dan dat ze hem om een bondgenootschap smeekte. De enige optie die ze had was om het via Cole te proberen, maar of dat zin had?
Ze verlangde terug naar de warme dekens, zijn armen om haar heen. Zijn vertrekken waren simpel te vinden geweest, in tegenstelling tot die van haar, die middenin lagen. Hij was opgestaan die ochtend, daar had ze voor gezorgd. Maar hem vragen om een bondgenootschap te bekokstoven was niet iets wat ze bij hem wilde beleggen. Bovendien was het nog maar de vraag waar haar vertrouwen in de vrouwelijke tribuut vandaan kwam. Stel dat het volkomen misplaatst was?
Ze was echter nergens te bekennen en gefrustreerd beet Isolde op haar lip. Op dat moment hoorde ze een stem naast haar. Ze snoof, zonder op te kijken. Hij had een tribuut kunnen zijn, hij klonk nog jong, maar de hulpeloosheid die in zijn stem doorschemerde verraadde de angst die ook zij zo goed kende: het plots verantwoordelijk zijn voor een klein kind.
‘Dat is fraai van je,’ zei ze spottend. ‘Het is hier hermetisch afgesloten.’
Op dat moment keek ze op en herkende ze tot haar ongenoegen Dane Dynaris. Haar lip trilde kort van ingehouden woede. De jongen zag eruit alsof hij het verkeerde uniform droeg. Hij had meer weg van een tribuut dan van de mentor die hij op dit moment moest voorstellen.
‘Drie dagen kan genoeg zijn als je het maar graag genoeg wil,’ antwoordde ze stug.
Isoldes blik verhardde terwijl ze haar ogen weer op de tributen onder ze richtte. Bij één van de trainingsstations herkende ze kleur die District 3 dit jaar was toegewezen. Op de achtergrond klonk een diepe zucht. Ze zweeg en draaide zich toen toch weer om. Wat had deze jongen gedaan om de Spelen te mogen winnen?
'Hoe lang heb jij getraind?'
Het bleef even stil. ‘Jij hebt wel lef,’ siste ze uiteindelijk toen ze besefte dat hij geen weet had van wie hij voor zich had. Isolde knikte kort, en vervolgde op kille toon: ‘Met een dolk kun je veel bereiken, niet waar?’
Wat had Cole met hem besproken? Hadden ze gelachen, hadden ze small talk gemaakt? Had Cole hem adviezen gegeven? (Niet dat die van toegevoegde waarde zouden zijn, maar toch.) Het voelde verschrikkelijk verkeerd.
‘Er zijn veel manieren om iemand te doden,’ zei Isolde met opgetrokken wenkbrauwen. ‘Vraag maar eens rond naar mijn kill count. De eerstvolgende keer dat je mij benadert of ook maar oogcontact met me maakt zul je wensen dat je je Spelen had verloren.’
In de stilte die viel knikte Isolde naar de stations onder ze. ‘Hij loopt daar, mocht je nog altijd zoeken.’
Haar handen beefden van woede toen ze Elijah op een afstand ontwaarde. Hij stond tegen een klein meisje te praten. District 7. Uiteraard had ze Rajann met zijn tributen gezien. Zoals altijd trok hij meer de show dan de mensen om wie het daadwerkelijk ging. Hij was bijna net zo jong als Dane, maar hij probeerde het tenminste.
Tot Isoldes stomme verbazing stond er een lange, sterke tribuut tegenover de kwal uit 11. Met een hakbijl in zijn hand. Moest ze ingrijpen? Moest ze iets doen? Ze dacht het niet. Elijah Kamal kreeg zijn verdiende loon.
Demonstratief keek ze Dane aan, alsof ze haar woorden extra kracht bij wilde zetten, voor haar blik door gleed naar Nash. Die moest ze hebben.

[ bericht aangepast op 2 jan 2026 - 18:11 ]

Omnia mutantur, nihil interit

4 jan 2026 - 16:08 Temeraire is offline

Temeraire 20126

Aurelia Sterling

18 • District 1 Tribute • w. Jude • at the axe throwing stand • closed scene

Hoe zeer ze ook van alle aandacht genoot, het voelde goed om zich even terug te kunnen trekken tijdens de trainingen. Aurelia had het hoekje met de bijlen weten te claimen en hier was ze nu al een tijdje bezig. Voor de spelen had ze geoefend met allerlei wapens, maar niet alles was even ruimschoots aan bod gekomen. Dit was het moment om een feel te krijgen met de paar wapens die ze nog niet goed kende. Voor de rest had ze echt geen training nodig, zo zou ze het zwaard pas oppakken wanneer ze zich moest presenteren voor de gamemakers.
Voor vanochtend was de keuze dus op de bijl gevallen. Aurelia was goed in messen werpen, maar ze had weinig ervaring met het gooien van grotere wapens. Tijd dus om daar verandering in te brengen. Bovendien was er maar één oefenruimte voor het bijlwerpen, dus dit gaf haar een moment om even alleen te zijn en zich te focussen op de training.
Toen ze aankwam bij de ruimte, was er een instructeur aanwezig. ‘Wil je graag uitleg over hoe een bijl te werpen?’ vroeg de man haar. Aurelia keek hem vuil aan. Zag hij niet dat ze van district 1 was?
‘Ik ken de basis al, het lukt me wel,’ snauwde ze hem toe. Ze wilde alleen zijn. Een instructeur die haar waarschijnlijk ging behandelen als een onwetend kind, kon ze nu echt niet gebruiken. De man knikte en liet haar alleen achter, precies zoals ze het wilde. Perfect. Tijd om te gooien.
De bijl was zwaarder dan ze verwachtte, gewend als ze was aan het gewicht van een mes tijdens het werpen. Toch raakte ze er al gauw gewend aan en de eerste paar gooien gingen haar prima af. Zoals ze de instructeur al had toegesnauwd, ze wist de basis en ze probeerde liever zelf vertrouwd te raken met het wapen.
De roos begon ze steeds vaker te raken, maar Aurelia kreeg het idee dat ze niet genoeg kracht achter haar worp wist te krijgen. Hoe moest ze nu iemand in één keer doden met een bijl als de bijl nauwelijks door de borstkas kon komen? Ze zag al voor zich hoe een bijl weer op de grond kletterde, haar doelwit slechts bloedend in plaats van dood. Nee, zo’n afgang kon ze zich echt niet veroorloven.
Dus begon ze de bijl verder naar achter te houden in de hoop dat ze zo haar zwaai meer kracht kon meegeven. Meer armbeweging, meer vaart, niet? Het had een licht effect, maar haar worp ging ook direct hartstikke scheef. De roos was ver uit de buurt van de plek waar de bijl het doelwit raakte. Ze gromde gefrustreerd en probeerde nu of ze dan kracht vanuit haar tenen kon halen terwijl ze accuraat bleef.
Het moment dat de bijl vloog, hoorde ze opeens een stem achter haar. ‘Doe je het expres verkeerd? Of weet je gewoon niet hoe het moet?’ Ze schrok en de bijl kwam niet eens in de buurt van het doelwit. Woest draaide ze zich dan ook om naar het bijdehante meisje. Voor haar zat een klein kind en Aurelia vroeg zich af of ze uberhaupt wel oud genoeg was om gereaped te worden. Het moest wel, want het Capitool maakte geen fouten, maar het beeld schokte haar. Al helemaal omdat er zo’n bijdehante opmerking uit haar mond was gekomen. Ze wist duidelijk niet waar ze het over had, daar was ze te jong voor. Het was Aurelia een raadsel waarom ze überhaupt gesproken had.
‘Ik weet heus wel wat ik aan het doen ben!’ snauwde ze het meisje toe. ‘Ik betwijfel of je überhaupt wel een bijl geworpen krijgt, dus wat weet jij er nu van?’ Al viel het Aurelia toen op dat er een bijl lag in de schoot van het meisje. Alsof ze braaf op haar beurt had zitten te wachten om zelf te mogen gooien.
Voor een seconde twijfelde ze, maar ze was kwaad om de vernedering, dus ze wilde het kind ook vernederen. ‘Als je denkt het beter te kunnen, laat maar zien dan.’ Ze kon niet wachten om te zien hoe de bijl ergens halverwege op de grond ging vallen of zoiets dergelijks. Of dat het meisje omviel voor ze de bijl ook maar geworpen kreeg.

8 jan 2026 - 16:43 Solek is offline

Solek 13701

Cyrille Eathon
^{^{^{The odds are never in our favor.

⇝ 18 ⋅ District 10 ⋅ Knivestation w/ Lyssa ⋅ Open scene ⋅ ⇜}}}

Het gesprek dat Cyrille met Abel had was op een bijzondere manier… goed geweest? Cyrille vond het ergens lastig dat ze niet volledig zichzelf durfde te zijn, maar de jongen had het voor elkaar weten te krijgen dat ze iets losser kwam. De paar subtiele hints die zij niet alleen aan hem had gegeven, maar ook andersom, deed Cyrille vermoeden - of eerder heel erg hopen - dat ze haar eerste bondgenoot in hem had gevonden. Die avond was ze zelfs voor het eerst sinds haar komst in het Capitool met een kleine glimlach terug naar haar eigen vertrekken gelopen. Dat ze die nacht amper had geslapen, en meer bezig was met het oefenen van kleine tactieken op haar kamer, hield ze maar achterwege.
Nu stond Cyrille in de grauwe trainingsruimte. Het was er kil en koud. Niet een plek waar je voor je lol even wilde zijn en dat was precies de bedoeling ook niet. Cyrille poogde opnieuw wat afzijdig te blijven en sloeg vooral gade wat de anderen deden. In gedachten kon ze echter Caspian's stem horen, die haar erop aandrong juist wat aansluiting te vinden. Cyrille gaf eveneens weinig prijs van wat ze echt kon, iets wat ook niet helemaal in haar voordeel zou kunnen werken. Ze was nog steeds onwennig in haar doen en laten. Iets wat over de careers totaal niet viel te zeggen. Zij leken de camera’s te verslinden en de strijd op deze manier allang gewonnen te hebben.
Uiteindelijk had Cyrille zich bij een wapentraining aangesloten, nadat ze eerst her en der een kijkje had genomen. Het wapenstation was uitgestald met vooral kleine messen, die makkelijk waren te hanteren. Licht in de hand, waardoor ze soepel waren te gebruiken. Cyrille luisterde naar de informatie die werd gegeven, dronk iedere tip gretig op, maar bleef aan de zijlijn staan. Al helemaal toen besloten werd om in duo’s te gaan oefenen.
Één voor één verdwenen de andere tributen in een koppel, waardoor Cyrille al gauw alleen achterbleef, dacht ze.
“Hey,” klonk het zacht groetend. Cyrille keek op naar een roodharige jongedame. “Wil je misschien samen oefenen?” Ze stak een van de messen naar haar uit. Kort keek Cyrille van het mes naar de roodharige. Ze leek haar geen career, of afkomstig vanuit een van de andere hogere districten, maar wat wist zij nou? Misschien dat Cyrille de eerst volgende keer maar eens beter naar Caspian moest luisteren en begon met het plaatsen van welk tribuut in welk district thuishoorde zonder dat ze moest gaan gokken. “Het zouden hele andere Spelen worden als alle wapens van dit materiaal waren,” grapte de jonge vrouw zacht.
Lichtjes wiebelde het rubberen lemmet heen en weer en Cyrille kon een korte grinnik niet helemaal tegenhouden. “Daar zeg je me wat.” Dat een hele andere Spelen iets was waar het Capitool helemaal niet naar uitkeek, hield Cyrille achterwege. Ze kon de opmerking van de roodharige waarderen, de poging om de spanning te breken zelfs accepteren, waardoor ze ze zichzelf ook een stuk minder ongemakkelijk voelde worden. En dus nam Cyrille het mes aan. Het rubber voelde vreemd vertrouwd in haar hand, minder dreigend dan ze had verwacht. Cyrille woog het mes lichtjes een keer, alvorens ze terug keek naar de roodharige. Misschien, dacht ze, hoefde ze hier niet alles alleen te doen.
“Wil jij eerst?” vroeg ze vervolgens.

[ bericht aangepast op 8 jan 2026 - 16:43 ]

'Three words, large enough to tip the world; I remember you.'

10 jan 2026 - 23:23 Novalunosis is offline

Novalunosis 1048

_{_DANE}
^Dynaris

20 ● winner of the 99th games (district 5) ● training room ● with Isolde ● Gesloten scene

’Dat is fraai van je,’ het sarcasme droop van Isolde's woorden. Dane had gelijk spijt dat hij überhaupt zijn mond had opengetrokken. ‘Het is hier hermetisch afgesloten.’ Sarcasme was het laatste waar hij nu behoefte aan had. Met een rolbeweging verplaatste hij zijn blik star voor zich uit. Tegenover hen suisde een speer door de lucht en boorde zich feilloos in de roos. De tribuut leek niet eens onder de indruk.
Het maakte tegenwoordig helemaal niet meer uit wat iemand tegen hem zij. Grappen, sarcasme, goed bedoelde opmerkingen, alles riep eenzelfde golf aan afgunst op alsof hij terecht was gekomen in een zee waar hij niet meer uit kwam.
Net toen hij zich wilde omdraaien om iemand te zoeken die hem wél kon helpen, sprak Isolde verder. ‘Drie dagen kan genoeg zijn als je het maar graag genoeg wil.’
De woorden trokken door zijn hoofd als een echo. Ze vertelde hem iets over zijn tegenpartij. Er stond klaarblijkelijk een mentor voor hem met een grote dosis doorzettingsvermogen die hoogstwaarschijnlijk haar tributen liet trainen tot het uiterste. Gevaarlijk, concludeerde Dane. Desondanks verbaasde het hem niet.
Tegelijkertijd legde haar woorden ook iets bloot over hemzelf. Iets waar Isolde hem feilloos naartoe duwde toen ze hem vroeg hoe lang hij had getraind.
Drie dagen.
Dat was het antwoord. Meer niet. Drie dagen waren genoeg om de basics te leren over een dolk. Het gewicht, de balans, hoe je er iemand mee kon doden. Een rilling liep over zijn rug.
Tel daarbij zijn fascinatie voor elektriciteit vanaf jonge leeftijd op en je had de uitkomst van de formule: het winnen van de 99e spelen.
'Okay fa–’ verder kwam hij niet. Isolde onderbrak hem met woorden die scherp genoeg waren om te snijden. Langzaam gleed zijn blik terug naar de brunette wiens bruine ogen hem ijzig aankeken. Voor een fractie van een seconde overlapte de realiteit met het verleden. De training zaal werd arena. Zijn hartslag schoot omhoog, zijn spieren maakte zich klaar voor een reactie.
Maar hij was niet meer in de arena.
’Met een dolk kun je veel bereiken, niet waar?’
Dane's mond viel open. Het afgelopen jaar was één grote waas, maar zijn spelen waren nog altijd helderder dan ooit. Ze kon het maar over één moord hebben. De enige keer dat hij een wapen op die manier had gebruikt. De jongen was nog zo jong.
Maar waarom benoemde Isolde zo specifiek de dolk? Hij kreeg de puzzelstukjes maar niet bij elkaar en tevens de woorden niet.
Isolde had daar geen last van. Als een dijk die doorbroken was spuwde ze haar woede op hem af. Woede waarvan hij geen idee had waar het vandaan kwam. Toen ze achteloos haar kill count benoemde en hem ermee bedreigde knapte er iets in hem. Zijn bloed begon te koken. Zijn leven was hem sinds de overwinning niets meer waard en dat maakte een gevaarlijke combinatie.
Hij begon te lachen.
’Oh vergeef me,' spuwde hij spottend terug. ‘Ik wist niet dat een hoge kill count iemand onschendbaar maakt, of dat het iets is om trots op te zijn.’ De afgunst sijpelde van zijn gezicht af. Voor een milliseconde nam hij haar in zich op. Hij schatte zijn kansen laag in. Isolde's gehele houding – al sinds het begin van hun gesprek – schreeuwde dat ze in staat was tot fysiek geweld, terwijl Dane altijd al moest vertrouwen op zijn brein in plaats van lichaam. Zijn enige voordeel zou zijn lengte zijn. ‘Maar ga je gang,’ ter illustratie spreidde hij zijn armen, zijn stem leeg. 'Ik wens toch al dat ik mijn Spelen had verloren.’
Er viel een stilte.
Ergens vanuit de zaal klonk het geluid van een opstootje. Dane kon de interesse niet opbrengen om te kijken wat er gaande was. Ook Isolde reageerde er niet op.
Uiteindelijk doorbrak ze de stilte door te knikken naar een jong gedaante in de bekende blauwe kleur. ‘Hij loopt daar, mocht je nog altijd zoeken.’ Kellan
Dane bedankte haar niet.

[ bericht aangepast op 10 jan 2026 - 23:23 ]

Adventurer at heart, but oh how she loved to be home

18 jan 2026 - 20:52 Novalunosis is offline

Novalunosis 1048

_{_{L Y S S A}} ^Thimbleton
20 ● District 8 ● at the knife station ● with Cyrille ● Open scène

Het was een wilde gok geweest; een grap maken in een setting die allesbehalve grappig was. Onbewust hield Lyssa haar adem in totdat de jongedame tegenover haar een grinnik liet ontsnappen en vervolgens het mes aanpakte.
’Wil jij eerst?’ Nee, eigenlijk niet. De instructie die ze zojuist hadden gevolgd had alweer een uitweg gevonden via haar andere oor. Echter had Isolde haar op het hart gedrukt dat ze niet te koop moest lopen met haar zwaktes. Niet voor de camera en niet voor haar tegenspelers. De uitspraak was gemakkelijker gezegd dan gedaan, zeker in een ruimte vol training stations waar Lyssa niets van bakte.
Haar hand omklemde het mes steviger alvorens Lyssa een stap achteruitzette. 'Oké.' Ze nam even haar tijd om haar voeten zo te plaatsen zoals de trainer eerder had gedaan. Enigszins gedraaid en voeten zodanig uit elkaar dat ze stevig kon staan en tegelijkertijd veel bewegingsruimte had. Ondanks dat ze het naar eigen inziens netjes opvolgde, voelde alles aan de houding ongemakkelijk aan.
Ze nam een diepe ademteug die ze uitblies voordat ze over ging op de aanval. Haar aanval was aftastend, in de hoop Cyrille's vaste patronen te ontdekken, iets wat de trainer had aangeraden. Desondanks twijfelde Lyssa of ze in staat was om op andermans handelen te letten terwijl ze ook haar eigen lichaam in controle moest houden.
Maar ze gaf niet op, ook niet toen Cyrille haar aanval blokte. Haar tweede aanval verliep soepeler. Lyssa was nog altijd onwennig met het mes, maar dit sluierde ze in valse zelfzekerheid door het tempo op te voeren. Zorgvuldig zorgde ze ervoor dat ze in beweging bleef totdat haar aanval haast op een dans begon te lijken. Misschien ging het ook wel beter als ze in gedachte aan het dansen was, dat was immers veel leuker dan een gevecht. Haar rode staart zwiepte alle kanten op.
'Heb je dit al eens eerder gedaan?’ Vroeg ze Cyrille op een moment dat ze weer afstand had genomen. Haar schouders ontspanden zich voor een fractie van een seconde.
Hoewel Lyssa alle vormen van smalltalk verafschuwde, was het voor de verandering wel fijn om met iemand anders te spreken dan Isolde die haar aan het werk zette, of Velan die haar angst altijd wist aan te wakkeren met zijn gepieker. Een ding moest ze in ieder geval in haar achterhoofd halen: hoe goed het gesprek met Cyrille ook mocht verlopen, ze bleef toch altijd een tegenstander.

[ bericht aangepast op 18 jan 2026 - 20:52 ]

Adventurer at heart, but oh how she loved to be home

Index RPG Actieve Topics Zoek