[RPG • 0] Happy Hunger Games • Speeltopic - Speeltopics

20 april 2025 - 21:09 bitterzoet is offline

bitterzoet 129

... and may the odds be ever in your favor

Deze rpg speelt zich af in een alternatieve tijdlijn waarin de gebeurtenissen uit het boek niet hebben plaatsgevonden. Het is het jaar van de honderdste Hunger Games, de vierde Quarter Quell. Waar de speciale omstandigheden van de Quell normaal van tevoren bekend worden gemaakt, is dat moment nu uitgesteld tot vlak voor de Spelen (om de rebellen eraan te herinneren dat niemand zich kan voorbereiden op de grootste gruwelen van oorlog). In de Districten is de spanning al weken om te snijden. De rpg begint vlak na de reaping. Twee tributen van elk District worden per trein naar het Capitool vervoerd, onder begeleiding van twee mentoren. Iedereen is van kinds af aan ingeprent met de gruwelen die de Spelen met zich mee brengen – maar de echte twist hangt als een donker zwaard boven iedereens hoofd. Nieuwe tributen moeten zich een houding geven ten opzichte van hun lot, terwijl mentoren zich staande proberen te houden in het slangennest van het Capitool. Onder sommige oud-winnaars speelt het idee van een rebellie (denk: Catching Fire).

> In deze rpg zijn rollen weggelegd voor tributen en mentoren. Of je nou een mentor of tribuut kiest (of allebei), alle personages blijven gedurende de rpg relevant. De Quarter Quell-twist wordt pas later in de rpg bekendgemaakt.

Volgorde van gebeurtenissen
- Reaping
- Afscheid van vrienden en familie
- Treinreis naar het Capitool met de mentoren (hier begint de rpg)
- Kennismaking met het prep team, tribuut wordt gewassen, onthaard etc., "klaargemaakt" voor de Spelen
- Aankomst in het Capitool
- Kennismaking met de stylist
- Parade die eindigt bij het presidentiële paleis
- Trainingsessies
- Trainingscores
- Interviews
(Er is tussendoor genoeg tijd voor mentorsessies)
- Op de ochtend van de Spelen wordt de Quarter Quell-regel live op tv bekend gemaakt
- Start van de Spelen

Rollentopic
Speeltopic
Praattopic

Invullijst
Voor mentoren:

Voor tributen:

Regels
> Respecteer elkaar en elkaars personages. Denk met elkaar mee zodat iedereen een plek krijgt in de rpg.
> Posts zijn in het Nederlands
> Maximaal twee personages p.p.
> Sommige personages zullen sterker zijn dan anderen. Dat is prima, maar houd het logisch (waarom heeft diegene deze vaardigheden?) en in balans - iedereen heeft zwakke punten.
> Gezien het onderwerp van de rpg zullen er heftige thema's voorkomen, maar ga hier respectvol en realistisch mee om.

[ bericht aangepast op 17 mei 2025 - 22:21 ]

14 mei 2026 - 11:31 Zoya is online

Zoya 10453

╒═══════════════════════════════════════════════════════════════╕

Elijah Kamal
╘═══════════════════════════════════════════════════════════════╛

35 ⌖ District 11 ⌖ Mentor ⌖ outfit of the day

Met Gail in de mentorenlounge ⌖ open scene

De avond voor de Spelen
Elijah voelde honderden blikken over zijn lichaam roven. Hij klemde zijn kaken op elkaar. De nabijheid van al deze mensen was verstikkend, zelfs met de baricade die de potentiële tributen veilig afzonderde van het publiek. Ze gedroegen zich als jachthonden aan de ketting, smekend om een bloedbad.
Het was niet hun medogeloze enthousiasme dat het ondragelijk maakte. Elijah was gewend aan juichende mensen die betaalden om hem te zien vallen. Hij genoot er zelfs van om neer te gaan en tegen hun verwachtingen in weer op te staan. Grijnzend als de duivel, het bloed tussen zijn tanden vandaan druipend.
Nee, het waren de sniffelende gezichten die zakdoeken tegen hun ooghoeken drukten. De mensen die riepen dat het oneerlijk was, die vrijstelling voor hun favoriete celebrities eisten. Ze maakten er een show van om gehoord te worden, maar aan de hongerige glans in hun ogen was te zien dat ze hier van smulden.
Sommige mensen genoten het allermeest als hun hart werd gebroken.
Elijah hief zijn kin en hield zijn blik zorgvuldig gericht op een scheur in het roze pleister van een flatgebouw recht tegenover hen, een kleine imperfectie die niet op tijd gefixt was. Hij keek niet naar Marigold, niet naar Cole, niet naar Gail. In de afgelopen dagen waren zijn trots en zelfverzekerdheid weggesleten tot hij rauw en rafelig vanbinnen was. Wat overbleef was een bloederig omhulsel vol haat en angst. Als iemand de kans kreeg om hem in de ogen te kijken zou hij breken.
Hij had zich pas gerealiseerd hoe blind hij al die tijd was geweest toen de president eindelijk zijn eindspel onthulde. De mentoren gingen ook de arena in. Niemand was veilig. Vanaf het moment dat de aankondiging door de trainingsruimte galmde, wist Elijah dat hij ging sterven. Hij was te ver gegaan, en nu was hij de kosten niet meer waard. Dit was de reden dat hij plotseling was opgeroepen om mentor te zijn, na twintig jaar de bijl te hebben ontweken. En nu zou het Capitool een waarschuwing maken van zijn einde. De onaantastbare Elijah Kamal zou een gruwelijke, adembenemende dood tegemoet gaan.
Een overweldigend gejuich overspoelde het plein in een collectieve golf die alle tributen verdronk. De Tweede Boete was begonnen.
Elijah voelde een zorgvuldig samengestelde soort niets.
De eerste loting rolde over hem heen. Gail ging de arena niet in. Hij hoefde niet bang te zijn voor haar verraad — of erger, zachte handen in het donker die hem mild maakten. Het litteken op zijn zij gaf een kleine, opstandige steek.
Pas toen Marigold met een ruk opkeek realiseerde Elijah zich dat hij niks had meegekregen van de rest van de Boete. De ondergaande zon dompelde het plein in een gouden gloed terwijl de schaduwen zijn kille vingers al over hun ruggen streelde. Hij onderdrukte een rilling.
"En dan nu District 11."
Elijah kon niet voorkomen dat zijn hard stommelde in zijn borst. Hij had iedere seconde van de afgelopen week toegewerkt naar dit moment. Al zijn woede laten razen, alle nachtmerries voor zijn geesteoog af laten spelen, al zijn angst weggedronken, zodat hij niets meer hoefde te voelen als hij op camera stond — en toch knalden alle emoties met onveranderde intensiteit door hem heen.
Het kippenvel op zijn rug veranderde abrupt in kleine pootjes met weerhaken. Hij herkende de felle, jeukende pijn van vlijmscherpe miniscule kaken die een weg door zijn lichaam wroetten. Hij ging kopje onder in complete, allesoverheersende angst van een ongrijpbaar insect dat tunnels onder zijn huid groef totdat hij op het randje van waanzin balanceerde. Hij kon ze horen knagen. Rook zijn eigen bloed en de stoffige rioolgeur van zijn arena.
Oh, hij wist precies welke mutts hij ging treffen in deze nieuwe arena.
Hij werd zo opgeslokt door de herbeleving dat hij de aankondiging bijna miste. Pas toen de laatste echo wegstierf en de stilte zich over het plein uitstrekte, kwamen de woorden bij hem binnen.
Ellerey Kamal.
Eén oneindig moment lang voelde hij zich gewichtloos. Toen, met een haast hoorbare snap verloor hij de grip op zichzelf. Een lach borrelde op in zijn borst, door zijn keel en langs zijn lippen voordat hij er erg in had.
Ellery Ellery Ellery - de naam die hij al twintig jaar had begraven, samen met de herinneringen aan zijn Spelen, was in één klap met heel de wereld gedeeld. De president speelde een spelletje, en dit was zijn persoonlijke waarschuwing dat hij precies wist waar hij moest drukken om Elijah te breken. Deze Spelen zouden niet alleen zijn dood worden; dit werd de show van de eeuw met hèm in de hoofdrol. Hij had het de val niet zien aankomen totdat hij compleet verstrikt was in het net.
Elijah hoorde hoe zijn lach over de grens naar hysterisch duikelde. Zijn blik gleed als vanzelf naar Marigold. Zie je dit? Zie je wat je te wachten staat? Ze staarde terug met die blik in haar ogen die hij zo haatte. Hij ontblootte zijn tanden in een grauw.
Afgetekend in haar scherpe wenkbrauwen en de fijne lijntjes om haar donkere ogen zag hij het moment waarop haar angst plaatsmaakte voor een onverzettelijke zekerheid.
"Ik ga."
Het koste haar moeite om hem te overstemmen. Elijah's gelach stierf weg. Buiten adem staarde hij haar aan. Ze slikte en stak haar hand op. "Ik ga in zijn plaats."
De wereld werd onder zijn voeten weggeslagen.
Elijah begreep eindelijk waarom hij zo wanhopig graag haar strijdlust, haar goedheid wilde verstikken. Waarom hij werd gedreven door het verlangen om haar te zien vallen zoals hij deed.
Zij is het levende bewijs dat mijn leven anders had kunnen zijn. Dat er een keuze was. Dat alle pijn en gif en miserie mijn eigen schuld zijn, en niet een onvermijdelijk product van onze wereld.
In dat moment haatte hij Marigold Lark met meer passie dan hij ooit gevoeld had.

De nacht voor de Spelen
Marigold's blik ontmoette de zijne in de reflectie van het inktzwarte raam. Iets in haar ogen maakte hem zo vreselijk bewust van de leegte in zijn hart waar ze vond dat zijn ziel had moeten zitten.
Het was makkelijker geweest om te sterven.

De ochtend van de Spelen
Of je het nu wilt of niet, Elijah, jij bent mijn laatste hoop buiten de arena. Doe verdomme je job.
Makkelijker gezegd dan gedaan.
Elijah was een man van evenwicht. Schuld en vereffening. Dat gedachtegoed had hem in leven gehouden in zijn jaren na zijn Spelen. Hij had zichzelf laten gebruiken, stond toe dat zijn lichaam werd verkocht en ging op de knieën voor het rijke, perverse volk. In ruil daarvoor kreeg hij macht. Aandacht. Status. Zijn naam was een symbool, een waarschuwing. Elijah Kamal kreeg wat hij wil. Hij had tenslotte zijn ziel aan de duivel verkocht.
Hij had er alles aan gedaan om dat equilibrium te bewaren. Precies genoeg van zichzelf gegeven om boven alle andere Winnaars te staan. Hij voelde haarfijn aan wat hij moest doen om het geven en nemen te balanceren.
Vanaf het moment dat Marigold zich had aangeboden om in zijn plaats de arena in te gaan, stond hij voor de rest van zijn leven bij haar in de schuld.
Niemand, niemand had erop gerekend dat het kleine, uilachtige meisje uit District 11 zichzelf zou opofferen. Niet voor iemand als hij. Mensen vreesden hem, aanbeden en begeerden hem — maar als hij viel, dan viel hij alleen. Daar had de president op gerekend. Het was nooit de bedoeling geweest dat hij deze Spelen zou overleven, en Elijah wist uit ervaring dat de president het niet in dank afnam wanneer zijn plannen werden ondermijnd.
Marigold had zojuist een levensgroot target op haar rug geschilderd. Daarmee was zijn plicht om die schuld te vereffenen volkomen onmogelijk geworden.
Vreselijk kind.
Elijah masseerde zijn kaken. Vandaag waren ze zo verkrampt dat hij met moeite uit zijn woorden kwam.
Met een harde trap knalde hij een zijdeur van de lounge open. Het scherm aan zijn linkerkant was zo levensgroot dat het de hele muur in beslag nam. Alle tributen hadden een eigen camera, die af werd gewisseld met sfeerbeelden van de arena. Bos in allerlei seizoenen, doorstoken met kleine beekjes. Elijah had geen idee of dat goed of slecht was. Hij had al twintig jaar geen Spelen meer gezien.
De uitzending verschoof naar de camera van Cole en Elijah dreeg bijna de glinsterende zwarte vloer te decoreren met zijn maaginhoud.
Hij keerde de het scherm zijn rug toe en bewoog zich door de verzamelde sponsoren, die in varierende mate van beneveling door de ruimte verspreid stonden. Een Senator in een afzichtelijke pluchen roze jurk kruiste zijn blik en glimlachte veelbetekenend. Elijah bewoog zich onmiddelijk weg van haar plakkerige blik. Zijn vingers gleden gedachteloos over de huid van zijn pols, alsof ze zich herinnerden wat hij had verdrukt.
Achterin de lounge, haast verstopt in de schaduwen, stond Gail. Er hing een afwezige glans in haar ogen. Een groepje sponsoren, dat op een gepaste afstand samenzwoor, wierp misprijzende blikken in haar richting, alsof ze hen persoonlijk had beledigd.
Een herinnering van een paar dagen geleden dreef naar boven. Gail in zijn deuropening, haar wenkbrauw opgetrokken alsof ze wilde zeggen 'dacht je nou echt dat ik onder de indruk was?'. Het glas dat hij naar haar hoofd had gesmeten lag in stukken aan haar voeten. Ze had de ravage in zijn kamer in zich opgenomen en zich niks aangetrokken van zijn humeur, dat als een gitzwarte mantel om hem heen had gehangen. Na een moment van overweging had ze een ongesneuvelde fles drank gevonden en was ze in stilte naast hem neergestreken. Haar aanwezigheid, die hij met tegenzin had geaccepteerd, had het zwarte gat dat hem al dagen dreeg te verzwelgen op afstand gehouden.
Stil als een schaduw voegde hij zich aan haar zijde. Zonder te spreken richtten ze zich naar de lounge, waar het aftellen naar de Spelen was begonnen. Het gewicht van het moment als een verstikkende deken over hen heen. Ze waren aan de arena ontsnapt, maar tegen welke prijs?

[ bericht aangepast op 14 mei 2026 - 15:58 ]

|| Thy hatred only wakes a smile. ||

Index RPG Actieve Topics Zoek