Ze wist wel beter, maar kon het niet laten

Ze wist wel beter, maar ze kon het niet laten.
Daarachter in de linkerhoek van het schoolplein zat ze. Rode ogen, net gevlucht van de pestkoppen die haar kleren onder de douche hadden gegooid tijdens de gymles.
Haar armen altijd volledig bedekt, want als iemand het zou zien…
Uit haar voorvakje van de rugzak pakte ze het. Een zilveren briefopener. Hij was nog van haar opa geweest, maar waar die het met gerichte bewegingen door het papier sneed, deed zij dat door iets anders
Met een geoefende beweging trok ze met haar tanden de mouw over haar ellenboog. De bleke huid op haar pols met de zilveren streepjes van reeds genezen littekens werd zichtbaar.
Normaal gesproken waren het Korte en snelle bewegingen. Vandaag was dat niet genoeg. Lange vloeiende strepen was ze naar op zoek.
Ze wist dat het niet een blijvende oplossing zou zijn, maar voor nu voelde het wel beter.
De punt drong een millimeter haar huid binnen. Een robijn op een linnen tafelkleed.
Ik kan nu nog stoppen, dacht ze bij zichzelf. Maar voor wie zou ik dat doen?
Vlak voor haar neus, een paar sportschoenen op de tegels.
Met de briefopener nog op haar arm volgde ze de benen omhoog.
Een jongen die ze vaag van gezicht kende. Nooit mee gesproken, maar dat had ze met niemand hier op school.
“Ik zag wat er gebeurde bij de gymles. Ik dacht misschien kan je dit wel gebruiken.”
Apathisch keek ze naar wat hij in zijn handen hield. Een grijze joggingbroek en een wit T-shirt met een bandlogo erop.
“Nee.” Wanneer de laatste keer was dat ze iets tegen een ander had gezegd, wist ze niet meer.
“Maar je kan ook hier niet in je gymkleren blijven zitten.”
De spieren van haar mond en keel waren praten al bijna verleerd.“Korte mouwen.”
Een vlugge blik op haar polsen. “Hoe lang al?”
Verwantschap. “Vijf jaar.”
Met haar ogen scande ze zijn polsen en armen. Vragend keek ze hem aan.
Kort wreef hij over zijn bovenbeen. “De oude nagelvijl van mijn moeder werkt ook, maar die geeft niet van die mooie scherpe lijnen als jouw vriend.”
Ze stak haar hand uit naar de kleding. Het gevoel van gêne was haar inmiddels na al die jaren vreemd. Snel trok ze haar kleine sportbroekje uit en verwisselde hem voor de veel te grote broek van de jongen.
Met twee vingers hield hij nog het shirt omhoog. Een kort schudden van haar hoofd.