[RPG] Pirates -Exchange- 3. - Speeltopics

Maxime - Dame.

Arm schaapje? Ts, als hij dat nog één keer.. wacht, eigenlijk ben ik dat stiekem ook wel.
'O, dan huur ik toch maar een kajuit. En dat kan ik prima zelf betalen, dat hoef je niet voor te schieten. Slaap jij wel tussen de rest? Dat lijkt me ook een hel, tussen al die stinkende, onverzorgde en snurkende mannen, dan ben jij het arme schaap,' lach ik.
Goudstukken zijn voor mij geen probleem, ik heb genoeg voorraad bij. Maar ik hoop wel dat we snel terug zijn, want zo lang kan ik hier nou ook weer niet mee vooruit.

everything, in time

May
Ik gniffel even en glimlach. "Oh,lady Dubois,mevrouw Carter is hier niet,godzijdank. Noem me maar gewoon May. En inderdaad,ik vaar mee." zeg ik lachend. Ik kijk haar even aan. "Als ik even brutaal mag zijn,wat doet een duidelijk adellijke dame op een schip als dit?"

Don't make people into heroes, John. Heroes don't exist. And if they did, I wouldn't be one of them. -Sherlock Holmes

Maxime - Dame.

'En wanneer was je dan van plan aan te komen? Kom je dan toevallig langs Engeland, ja toch? Want ik wil eigenlijk wel naar huis.' Ja, thuis klinkt geweldig. Ik steek mijn arm weer door de zijne en loop met hem mee. Bij de kapiteins hut wil Felix weer aankloppen, maar ik ben hem voor. Hoe kinderachtig het ook klinkt, dat heb ik altijd eens willen doen. Ik heb geen idee waarom, want zo speciaal is het niet om op een deur te kloppen.
'Wat wilde je ook alweer precies in de VS doen?'

everything, in time

Josephine
Ik glimlach beleefd en kijk even naar de mensen die door de haven krioelen. "Het schip van mij en mijn vriendinnen is vergaan. We zijn nog net op tijd in een reddingsbootje gaan zitten en opgepikt door dit schip." Ik zucht even als ik aan thuis denk. Zullen we ooit nog wel terugkomen? "En u? Bent u op reis?"

Olivier
Er wordt op de deur geklopt en ik sta op. Ik loop langs de nieuwe jongen heen en open de deur. Maxime en Felix. "Hallo, kom binnen." Ik wacht tot ze binnen zijn gestapt en sluit dan de deur. "Wat is er?" Misschien hebben ze nieuws over Abby, denk ik bij mezelf. Ik wil niet graag vertrekken zonder haar, maar over zo'n vier uur is het toch echt tijd.

Maxime - Dame.

'Ah, dat vind ik echt heel er lief klinken. Ik hoop dat het je echt gaat..' De deur opent en ik hou meteen mijn mond. Zodra de kapitein zegt dat we naar binnen mogen, stappen Felix en ik inderdaad naar binnen. 'Uw hoofd staat er waarschijnlijk niet naar, maar ik zou graag een kajuit voor mezelf willen huren. Felix zei dat dat één goudstuk per maand zou zijn, klopt dat?' Ik wacht het antwoord niet af, maar begin al te zoeken, best gênant, maar ergens in mijn korset moeten toch die... Ah, hebbes. Behendig haal ik er een goudstuk uit en leg het voor hem neer. Hopelijk blijft het bij die ene, want één maand op dit schip vind ik wel genoeg. 'Heeft u al wat meer over Abby gehoord?' vraag ik, ik hoorde wat over varen, maar zonder Abby zullen we toch zeker niet wegvaren, dat zou enorm lullig zijn.

everything, in time

Maxime.

Meteen draai ik me om naar Felix, lichtelijk beledigd dat hij het zegt, terwijl ik er niet over wil praten. En ook omdat hij me naar voren duwde. 'En bedankt, daarvoor waren we hier niet.' Wat een gemene streek, hij maakt er gewoon misbruik van dat we hier zijn. 'Ja, ik was er bij. Maar zo veel heb ik ook niet gezien, echt niet. Abby riep heel hard door de menigte, maar ze was te laat. De grond onder Kenneth was al verdwenen, toen kwam de dader naar Abby toe en nam haar zonder pardon mee. Volgens mij kende ze hem wel, daar leek het op. Er waren meerdere mannen bij, Abby had geen schijn van kans. Maar ik heb dus ook geen idee waar ze kan zijn.' Nu tevreden, Felix?

everything, in time

Josephine
Ik glimlach beleefd en kijk even naar de mensen die door de haven krioelen. "Het schip van mij en mijn vriendinnen is vergaan. We zijn nog net op tijd in een reddingsbootje gaan zitten en opgepikt door dit schip." Ik zucht even als ik aan thuis denk. Zullen we ooit nog wel terugkomen? "En u? Bent u op reis?"

Olivier
Ik kijk verbaasd naar Maxime die aan haar korset begint te peuteren. Ze vist er een goudstuk uit en geeft het aan mij. Ik voel dat het nog warm is en glimlach ongemakkelijk. Ik loop naar achter en open de kast met sleutels. "Eens zien.. Wilt u liever een kamer met of zonder raam?" Maxime geeft echter geen antwoord maar begint een heel verhaal over Abby en Kenneth te vertellen. Bedenkelijk kijk ik haar aan. "Hm.. Hopelijk ontsnapt ze nog op tijd."

[ bericht aangepast op 24 april 2011 - 17:20 ]

Maxime - Dame.

'Eh, met raam, alstublieft,' antwoord ik pas later, als ik klaar ben met mijn verhaal. "Hm, hopelijk ontsnapt ze nog op tijd." Huh? 'Gaan we haar niet redden dan?' Dat zal toch zeker wel, je kunt iemand toch niet achterlaten, en al helemaal niet op Tortuga, dat is intussen wel duidelijk geworden. 'We kunnen haar hier toch niet achterlaten? Wanneer wordt er dan weer gevaren?'

everything, in time

En daar gaat Simone weer in der eentje RPG'en

Abby
Ik wist dat ik iets moest doen, de pijn was ondragelijk. Ik vocht tegen mijn tranen, die gozer was het niet waard om mij te zien huilen.
"Stop eens.." Bracht ik schor uit met een zwak stemmetje, toch was het hard genoeg geweest want hij leek te stoppen.. De klap had allang weer moeten komen, voorzichtig keek ik over mijn schouder.
"Spreek." Hij stond met zijn handen over elkaar en keek me ietwat utidagend aan, maar ook nieuwsgierig. Ik draaide me voorzichtig om en rechtte met een ietwat pijnlijk gezicht mijn rug, nu moest ik het doen. Het was mijn enige kans. Er was maar één ding wat James wilde, mij.. Binnen een paar seconden had zich een plan gevormd in mijn hoofd, ik wist dat het lastig voor me ging worden, maar ik had geen keus.

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

May
Ik zucht even en haal mijn hand door mijn haren. "Op reis? Nee,op de vlucht. Voor de man die mijn ware liefde heeft laten ophangen voor poging tot moord op mij. Een moordpoging die hij zelf ondernomen heeft." Ik sluit even mijn ogen en vecht tegen de tranen. Ik haal diep adem en keer me weer naar Josephine. Ik glimlach vriendelijk terwijl ik op het hout van de reling tokkel.

Don't make people into heroes, John. Heroes don't exist. And if they did, I wouldn't be one of them. -Sherlock Holmes

Ik voel me zwaar triest bezig zo alleen, lol :'D
PamPamPaaaaam. Een fail stukje voor diegene die zich vervelen

Abby
Ik stapte voorzichtig op hem af en legde mijn hand op zijn wang, hij leek gespannen en verbaasd door mijn actie.
"Ik weet wat jij wilt." Fluisterde ik, ik volgde met mijn lippen zijn kaaklijn, zo naar zijn oor en drukte daar een kusje op. Het voelde vreselijk en vies, het liefst was ik weggerend, maar dat kon ik niet doen. Ik zou hier levend vandaan komen, koste wat het kost. Ik liet mijn handen over zijn borstkas glijden, naar beneden en legde ze op zijn hand waarmee hij de zweep krampachtig vasthield.
"Ontspan een beetje, ik weet wel dat je het wilt." Fluisterde ik zwoel terwijl ik hem zijn zweep ontnam en op de grond liet vallen. Al gauw ging hij op mijn aanbod in en zoende me gretig, ik haate het, verafschuwde het.. Maar ondertussen omarmde ik deze kans, een kans van ontsnappen. Al gauw merkte ik dat hij sneller ging ademen, hij trok me dichter tegen zich aan en ik liet het gebeuren. Met mijn handen gleed ik over zijn rug, ik liet mijn handen lager glijden naar zijn broek. Hij had niet door dat ik aftastte op zoek naar zijn mes. Al gauw had ik zijn schede met het mes erin gevonden, het hing aan zijn broek. Voorzichtig haalde ik het mes eruit en onderbrak -godzijndank- de zoen. Hij keek me verbaasd aan, mijn armen lagen om zijn middel en ik keek langs hem heen, bang hem aan te kijken. Mijn handen trilde en ik haalde even adem, James leek te willen vragen wat er was maar ik gaf hem de kans niet. Ik strekte mijn armen en ramde toen het mes met al mijn kracht in zijn rug, ik zag de verbazing en shock in zijn ogen toen hij realiseerde dat ik hem erin geluisd had. Hij snakte naar adem en ik trok het bebloede mes terug. Hij trok nog een scheve grimas, blijkbaar had hij het toch verwacht. Vervolgens keek ik toe hoe hij in elkaar zakte op de grond, hij had nog wat griezelige stuiptrekkingen maar bleef toen doodstil liggen. Ik raapte mijn aan stukken gescheurde hemd van de grond en liet het over zijn gezicht vallen, ik kon het niet aanzien. Die lege blik in zijn ogen. Ik huiverde kort en stopte toen het bebloede mes weg, het was nodig geweest, hij verdiende het.. Maar dat betekende niet dat ik me er niet vreselijk bij voelde, ik had iemand vermoord. Ik was verdomme een moordenaar. Verdiend of niet, hij was nu dood en gedane zaken namen geen keer. Nu dit gedaan was, moest ik weg zien te komen. Ik wilde vertrekken, maar realiseerde me dat ik in mijn BH liep. Gauw liep ik terug naar James, ik ontdeed hem van zijn jas en trok die zelf aan, toen ik hem dicht gedaan had pakte ik ook Jame's hoed. Een kapiteinshoed van goede kwaliteit, ik vreesde dat anders de Kapitein me niet zou geloven zodra ik terugkwam, áls ik terugkwam, want hoe ik dat ging doen wist ik nog niet. Ik knoopte mijn bandana goed en zette toen de hoed op. Behalve dat ontdeed ik James ook van zijn pistool, geld en een aantal andere messen die hij bij zich droeg. Zorgvuldig stopte ik alles weg en liep naar de deur, met mijn hand op de klink probeerde ik te bedenken hoe ik dit ging flikken. The murderer was escaping the ship.

[ bericht aangepast op 24 april 2011 - 22:18 ]

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Tristan

Terwijl ik nog aan het uitmaken ben of ik wel of geen kajuit wil huren, komen Felix en zijn meisje binnen. Ze willen ook een kajuit. Ze begint een goudstuk uit haar korset te vissen en ik kijk gefascineert toe. En ergens voel ik jaloezie opkomen. Die Felix heeft het getroffen. Zo'n leuk grietje, en dat betaald dan nog een kajuit voor hen tweeën...
Het verhaal over die geheimzinnige Abby en dode Kenneth kan ik niet goed volgen, maar ik moet toegeven dat ik ergens best opgelucht ben dat we die Abby niet gaan redden. Een reddingsactie klinkt naar gevangenissen, gevangenissen klinken naar soldaten en soldaten klinken naar Haugh. Nee, bedankt. Ik kijk Felix' meisje aan.
'Het is onmogelijk om haar te bevrijden. Ten eerste weten we niet waar ze is opgesloten, als ze al opgesloten zit. Ze kan even goed op het eerste beste marineschip naar Engeland of Frankrijk zijn gezet. Je leven wagen om een fort binnen te komen, zonder te weten waar ze precies zit is gewoon gestoord.'
Hopelijk heb ik hiermee de doorslag gegeven om te te gaan varen. Ik heb mijn buik meer dan vol van Tortuga op dit moment.

[ bericht aangepast op 25 april 2011 - 20:56 ]

Home is now behind you. The world is ahead!

Abby, zonder e

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Dudes, waar is het leven gebleven?
Hier nog een falend stukje

Abby
Met de revolver in mijn ene hand liep ik de ruimte uit, terwijl ik door de gangen dwaalde dankte ik diegene die boven was -wie het ook mocht zijn- dat er niemand was. Erg slecht, maar ik was er blij om. Helaas kende ik het schip niet op mijn duimpje, hij had me, toen ik nog thuis woonde, vaak genoeg rondgeleid en opgeschept over vanalles. Maar mijn aandacht had hij nooit gehad, ik had alleen oog voor het uitzicht buiten. Terwijl ik liep besloot ik eerst maar eens verband te zoeken, de jas schuurde pijnlijk over de nog verse wonden op mijn rug, maar ook nog over mijn arm. Gelukkig voor mij liet mijn hoofd me daarmee niet in de steek, ik kon me nog herinneren hoe trots James al zijn spullen om zijn bemanning te verzorgen had laten zien. 'Ze zijn in goede handen en als ze gewond zijn worden ze verzorgd.' zei hij altijd. Ik opende een deur en hoopte sterk dat hij de indelingen niet verandert had en dat ik niet gek werd in mijn hoofd waardoor ik verkeerd was momenteel. Ik hoorde voetstappen en sloot gauw en geruisloos de deur. Terwijl ik de kastjes doorzocht, zo stil mogelijk, viel het me op dat ik nog bloed aan mijn handen had. Zíjn bloed nota bene. Ik huiverde en probeerde het te negeren en me weer te focussen op het zoeken naar verband, al gauw had ik een rolletje gevonden. Ik trok mijn jas uit en trok even een pijnlijk gezicht toen ik de stof over mijn rug gleed, ik had geen flauw idee hoe mijn rug eruit zag.. Maar de slagen waren hard geweest, ik wist dat het bloedde en het was vreselijk gevoelig. Ik pakte het rolletje verband en begon bovenaan met het om mijn boezem te wikkelen en werkte zo omlaag, ik had geen tijd en zin in gedoe, vandaar dat ik mijn gehele torso maar inwikkelde. Vervolgens keek ik naar mijn rechterarm, vol kleine sneetjes, expres mijn rechterarm omdat ik rechts was. Ook die wikkelde ik in, van mijn pols tot aan mijn elleboog, toen was het rolletje ook op. Ik was nooit zuinig met spullen geweest bedacht ik me met flauw grijnsje. Gauw trok ik mijn -of eigenlijk James'- jas weer aan, de pijn was nu dragelijker dan eerst en plots hoorde ik opnieuw voetstappen op de gang, vluchtiger en harder.. Ze werden gevolgd door een hoop bombarie en geschreeuw van mannen. Gelijk waaide er een gevoel van paniek en adrenaline door me heen, ze hadden James' dode lichaam gevonden, dat kon niet anders.

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Oeps, sorry. Heb het verbeterd
Straks is ze van dat schip af zonder dat wij zijn vertrokken (:

[ bericht aangepast op 25 april 2011 - 20:58 ]

Home is now behind you. The world is ahead!