[RPG] Pirates -Exchange- 3. - Speeltopics

Meheh, ik vind dat je toch anders nogal evil bent om haar zo aan het lijntje te houden!:'D

Maxime - Dame.

Zijn antwoord maakt mij aan het lachen, tot hij vraagt of ik moe ben. Beschaamd knik ik. 'Laten we jou naar je bed brengen,' zegt hij en ik glimlach zachtjes. Onze vingers verstrengelen in elkaar en ik moet wederom mijn best doen de vlinders in bedwang te houden. Gewillig laat ik hem me leiden en loop met hem mee. Als hij vraagt waar de kabines precies zijn, pak ik de sleutel en concentreer me op het nummer. Ik kan het nog net lezen; 'Nummer vier.' antwoord ik. Geen idee welke dat is. 'Ik heb het gewoon koud omdat ik moe ben, ben jij wel al moe?' vraag ik, anders is het ook zo dom om te gaan slapen.

everything, in time

Het is precies de goede balans tussen Evil en lief
Nouja.. Lief :'D Aan de buitenkant dan..

Josephine
Ik schrik van haar verhaal en merk dat ze ineens veel verdrietiger klinkt. Ze glimlacht naar me, maar ik kan zien dat ze nog verdrietig is. In een reflex leg ik mijn hand op haar schouder. Ze kijkt verbaasd op, en ik glimlach. "Je ziet er uit als een sterke vrouw. Misschien krijg je ooit de kans om wraak op hem te nemen."

Olivier
Ik kijk verbaasd naar de jongen die wegloopt. Één goudstuk per dag? Dat zou belachelijk duur zijn voor die hutten. Ik wil hem nog achterna roepen, maar hij is al weg. Ik zucht en loop naar Torrap. "Wat moeten we nu doen? Moet ik Abby hier achterlaten?" zeg ik zacht terwijl ik Torrap op zijn kop kriebel. Hij kijkt me met grote zwarte ogen aan en maakt zijn knorrende geluidje, waarmee hij wil zeggen dat hij het fijn vindt. Ik glimlach en aai hem over zijn rug. Dan zie ik de nieuwe jongen weer voorbij komen en ik roep hem. "Hé, je vergiste je! Het is één goudstuk per maand, niet per dag. Dat zou belachelijk veel zijn." zeg ik met een glimlach. Ik loop op hem af en pak de sleutels weer op. "Trouwens, hoe zei je ook al weer dat je naam was? Door al die drukte met Maxime is het me ontschoten."

[ bericht aangepast op 26 april 2011 - 21:39 ]

Maxime - Dame.

Eenmaal bij de juiste deur laat ik met tegenzin zijn hand los om de deur te openen. 'Dat klinkt best handig, dat je zo uren door kan gaan zonder moe te worden,' glimlach ik. Dan zegt hij dat ik eerst naar binnen mag gaan om mezelf om te kleden. 'Wat een eer,' lach ik en ga inderdaad voor hem de kamer binnen waarna ik de deur voorzichtig achter me sluit. De kamer is niet geweldig groot, maar aangezien we er alleen maar hoeven te slapen, is het groot genoeg. Het eerste wat ik doe is het raam open zetten, is er tenminste wat frisse lucht. Vervolgens ontdoe ik mezelf zo snel mogelijk van zowel mijn jurk als mijn korset, helaas heb ik geen slaapkledij bij. Ik haal de speldjes uit mijn haar zodat het uiteindelijk helemaal los komt te hangen. Tenslotte stap ik het bed in en zorg ervoor dat de laken me goed genoeg bedekken. Het geld heb ik goed onder de jurk verstopt, dat slaapt tenslotte niet fijn. 'Treedt u binnen, mijnheer!' lach ik wederom.

everything, in time

Tristan

Verdomme zeg, dit schip is een doolhof. Voor de tweede keer al passeer ik de deur van de kapitein. Wanneer ik opeens zijn stem hoor, laat ik van het schrikken mijn kist vallen. Ja, ik weet wat ze zeggen over een slecht geweten. Met een harde plof- ik hoop dat niet heel het schip wakker is- valt het ding op de grond en ik laat het daar liggen.
'... Het is één goudstuk per maand, niet per dag. Dat zou belachelijk veel zijn.' De kapitein loopt op me af, met de sleutels in zijn hand. In mijn hoofd bedenk ik al verschillende manieren om ze weer te weigeren.
'Trouwens, hoe zei je ook al weer dat je naam was? Door al die drukte met Maxime is het me ontschoten.'
'Tristan Wright, cap'tain. Maar over die kajuit, het lijkt me het beste als ik gewoon bij de rest van de bemanning slaap. Ik wil niet de indruk wekken me beter te voelen dan hen, zeker niet als nieuweling.'

Home is now behind you. The world is ahead!

May
Ik glimlach dankbaar. "Ohja,ik krijg mijn wraak wel. Op gepaste tijde." Ik aarzel even,maar haal dan toch de brief onder mijn riem vandaan. "Mag ik je wat vragen? Het is belangrijk en ik heb het gevoel dat ik je kan vertrouwen." Ik steek de brief naar haar uit en kijk haar smekend aan. "Wil je deze brief goed bewaren? Hou hem altijd bij je,in welk geval dan ook. Moest mij iets overkomen de komende weken,,overhandig deze brief dan meteen aan de kapitein,maar lees hem zelf niet." vraag ik dwingend,maar niet té. "Het is heel belangrijk en aangezien jij de enige ben die ik ken op dit schip en je lijkt me een oprechte dame."

Don't make people into heroes, John. Heroes don't exist. And if they did, I wouldn't be one of them. -Sherlock Holmes

Oke.. Ik laat het schip vertrekken :']

Josephine
Ik glimlach en kijk weer naar de haven, waar de lichtjes van de café's al branden. Dan geeft ze me een brief en een hele uitleg. In een reflex wil ik hem openen, maar ze houdt me tegen. Ik bijt op mijn lip en knik. Normaal ben ik niet het persoon dat bevelen aanneemt van mensen, maar deze vrouw mag ik wel. "Is goed. Als je ooit iets overkomt geef ik hem aan de kapitein." Ik ben even stil en denk na. "Wat moet ik doen als iemand anders hem ontdekt?"

Olivier
Ik glimlach. "Dat begrijp ik, meneer Wright. Een fijne nacht nog, dan." Ik knik naar hem en loop naar buiten, het dek op. Het wordt echt tijd om te vertrekken. We hadden eigenlijk al vertrokken moeten zijn. Zuchtend kijk ik naar de haven, of ik toevallig ergens Abby zie lopen. Ik wil het niet toegeven, maar ik mis haar. Ik slik en loop naar het roer, waar de stuurman lui tegen aan gezakt zit. Ik mag voor haar geen uitzondering maken, ik moet haar gelijk behandelen. Ik schud de stuurman wakker en hij opent geërgerd zijn ogen. "Wat mot je?" Dan ziet hij dat ik het ben, en zijn gezicht slaat meteen om. "Oh, m'neer de kap'tein. Wat ken ik voor u doen?" Ik glimlach en ga overeind staan. "We moeten vertrekken. Er zijn vast nog wel wat mensen op het dek die ons kunnen helpen met het anker ophalen en de zeilen heisen." Hij knikt en begint bevelen te blaffen naar de piraten die op het dek rondlopen. "Heb u al een nieuwe bestemming uitgezocht, m'neer kap'tein?" vraagt hij terwijl hij tussen zijn tanden pulkt. Ik knik. "Het was mijn plan om naar het Midden Oosten te varen. Dat zal een lange tocht zijn, maar zeker de moeite waard." De stuurman knikt en wend zich naar het roer. "Komt voor mekaar." Ik zie hoe de boot zich langzaam losmaakt van de kant en loop naar de reling. Het doet me eerlijk waar pijn om Abby achter te laten, maar het is niet anders. Ik draai me om naar de stuurman en glimlach. "Als u afgewisseld moet worden waarschuwt u maar." Hij knikt en ik loop naar beneden. Misschien is het slim een preciezere route te gaan plannen..

[ bericht aangepast op 26 april 2011 - 22:14 ]

Tristan
Ik heb mijn ogen nog niet dicht gedaan of een of andere reusachtige zeebonk port me alweer wakker. 'Groentje! Meekomen, we vertrekken.' Hij grijp me bij mijn arm en duwt me voor zich uit het dek op. Als hij niet dubbel zo groot was als ik, had die kerel al lang een vuist in zijn gezicht gehad. Hij blijft me voor zich uit duwen tot op het dek en zwiert een lantaarn heen en weer voor mijn ogen. Vervolgens wijst hij met één dikke worstvinger naar boven in het want. 'Deze moet je daarboven vastmaken. Aan de tweede mast.'
Ik kijk omhoog - de mast is minstens 13 meter hoog- en de man schiet in de lach. 'Durf je niet meer, groentje?'
Ik grijns en neem de lantaarn over. 'Geef hier dat ding.'
Vervolgens begin ik te klimmen, samen met nog wat piraten. Gelukkig dat dit schip 3 masten heeft, want anders was ik sowieso de verkeerde opgeklommen. In het begin valt het allemaal nog wel mee, al begint de lantaarn na een paar meter wel door te wegen en wordt het hengsel warm in mijn hand. Héél warm. Typisch een taak die je aan een nieuwe zoals ik geef. Het valt mee, tot ik via een touwladdertje verder naar het kraaiennest moet. Ik beleef een spannend moment wanneer mijn linkervoet uitglijdt op een van de smalle sporten en ik me met twee handen moet vastgrijpen. Hierdoor slipt de lantaarn half uit mijn hand, zodat ik hem enkel nog vast heb met mijn ringvinder en ik kan hem pas weer deftig vastnemen als het laddertje stopt met slingeren. De tamelijk harde wind hierboven helpt natuurlijk ook niet mee. Een paar piraten zijn opgehouden met hun werk aan de zeilen om naar mijn capriolen te kijken.
Niet laten vallen, niet laten vallen, bijt ik mezelf toe. Het dek ligt 7 meter onder me en als ik dat glazen bakje laat vallen, gaat er zoiezo iemand onder staan en dan is het mijn schuld. De pijn is niet te harden en ik bijt op mijn lip tot ik bloed proef. Na een minuut of twee besluit de Naamloze dat ik daar lang genoeg gehangen heb en hangt het laddertje weer stil. Opgelucht neem ik de lantaar over met mijn andere hand en klauter ik verder omhoog. Mijn vinger staat in een vreemde hoek, maar ik kom er wel weer bovenop. 'Ik kom jullie even wat bijlichten,' grijns ik wanneer ik de lantaarn ophang boven de marsgasten die me net aan het begapen waren. Ze schieten half lachend weer naar hun posten bij de zeilen en gooien me een of ander touw toe dat ik moet vastmaken. Voor de rest van de nacht doet de bemanning haar uiterste best me de saaiste en vervelendste klusjes in het wand te bezorgen ('maak dit touw eens vast', 'knoop die knoop daar eens los', 'haal eens een haak om dit mee te verstevigen',...) maar na een tijd slaag ik er in te ontsnappen aan hun aandacht -net voor ik van vermoeidheid uit het wand zou zijn gevallen- en kan ik even rusten op het dek. Moe wrijf ik in mijn ogen, van al dat gebengel aan en op touwen ben ik doodop. Waar the hell ben ik aan begonnen? Ik besluit terug naar mijn hangmat te sluipen, te pletter gevallen hebben ze toch niets aan me.

[ bericht aangepast op 26 april 2011 - 23:14 ]

Home is now behind you. The world is ahead!

May
"Dat mag niet gebeuren. Daarom vraag ik je om hem steeds op je lichaam te houden. In een tasje,in je rok,in je corset...eender waar. Het is heel belangrijk dat dit onder ons blijft." Ik glimlach dankbaar. Ik herken zoveel van mijn oude zelf in dit meisje. Vanaf de eerste moment dat ik haar aansprak,weet ik dat ik haar kan vertrouwen. "Dankje,lady Josephine." zeg ik oprecht dankbaar en kijk toe hoe ze de brief veilig wegstopt. Met een dromerige zucht leun ik over de reling terwijl we langzaam de haven uitvaren. Even voel ik een steek van verdriet,vier maanden heb ik vastgezeten in Tortuga,en ik heb een boel vrienden gemaakt. Maar als ik naar de open zee kijk,is het verdriet alweer weg. Eindelijk terug op zee.

Don't make people into heroes, John. Heroes don't exist. And if they did, I wouldn't be one of them. -Sherlock Holmes

Ga ik weer
HOLY FUCK Heb een compelte chapter van een story geschreven ofzo Ö
-snakt naar adem- Sorry voor dit lange uitgerekte stuk waarin ik niet eens
reageer op andere mensen en omdat het eigenlijk compleet nutteloos is ;'$

Abby
Plots schrok ik wakker, klaarwakker was ik, ik voelde me uitgerust maar had geen idee hoe lang ik geslapen had, maar aan de zonnestand te zien was het iets van 11 uur 's ochtends. De zon brandde op mijn huid en ik was blij met de cap'tains hoed die ik van James had, ik zette hem wat schuiner op zodat de zon niet in mijn gezicht scheen. Nu ik zo wakker was en alleen dwaalden mijn gedachten weer af en ik probeerde alles op een rijtje te zetten.

Mijn leven vroeger was saai, ik moest binnen blijven en ze hesen me in de meest verschrikkelijke jurken. Althans, de jurken waren prachtig, maar het zat allemaal zo ontiegelijk strak dat je je nog amper kon bewegen, ze waren totaal niet handig. Het waren meer dingen waar je in gaan staan of zitten, de hele dag, enkel om een beetje mooi te wezen. Mijn ouders waren er bijna nooit, ik werd meer opgevoed door de werksters in het huis, ik mocht ze, ze waren vreselijk vriendelijk.. Maar o zo strneg, het was zogenaamd voor mijn eigen bestwil en het waren bevelen van mijn ouders, tssk. Weg jeugd. Kind had ik nooit kunnen zijn, toen ik ouder werd ging ik dan ook steeds meer overal tegenin en soms ontsnapte ik, gewoon om even weg te zijn van alles. Ik had een grote mond en was brutaal tegen mijn ouders, iets wat ze niet dulde, maar ik was niet iemand die graag gecommandeerd werd, ik had een eigen wil. Mijn vader had dit door en toen ik oud genoeg was vond hij het nodig om me uit te huwelijken aan een man die me aankon, hij zou me wel manieren leren en een echte dame van me maken. James.

Al vanaf de eerste dag vond ik hem vreselijk, het was een vreselijke slijmbal en vreselijk nep. Natuurlijk had ik ook tegen hem een grote mond, ik hing niet aan zijn lippen, enkel om zijn status, bezit en manieren. Elke keer als we alleen waren en ik werd brutaal, of ik deed iets wat hem niet aanstond, dan kreeg ik een klap. Hij chanteerde me, hij wist dat ik nachtelijks wegglipte, en van hem moest ik zeggen dat ik gewoon gevallen was. Helaas zag mijn vader niet dat James een masker droeg, mijn vader vond hem perfect, streng en hij zou me wel kunnen hanteren.

Toen het dan ook vast stond dat ik met hem zou trouwen werd het me te veel, ik verkleedde me en wist toevallig dat er piraten waren, ik meldde me aan, klaar voor avontuur. Alles ging vanaf toen snel, ik raakte gauw gewend op het schip en aan het piratenleven. De mannen hadden niks door, ookal had ik het idee dat het nogal doorzichtig was, blijkbaar niet. Toen kwamen we in Tortuga, Kenneth werd opgehangen.. Vreselijk. Ik wist dat het James' werk was, hij leefde ervoor, piraten uitroeien en ik had hem erover horen vertellen, dat hij naar Tortuga zou gaan.. Vroeger deed hij er altijd stoer over;
Al die arrogante, barbaarse zuiplappen zullen eindigen aan de galg en daar ga ik persoonlijk voor zorgen!

Kort huiverde ik, toen nam hij me mee.. Het vreselijkste schoot me weer te binnen, ik had hem vermoord.. Uit alle opgekropte woede van thuis, omdat hij zo achterbaks was, omdat ik me ineens indacht dat hij nog zoveel onschuldige zoals Kenneth vermoord had maar vooral ook, gewoon omdat hij het verdiende. Het was mijn enige uitweg geweest, ik had gedacht dat het goed zou voelen, maar ik voelde me een monster. Zou je je altijd zo voelen na de eerste moord?

Mijn blik gleed af naar mijn nog altijd bebloede handen en ik voelde tranen opkomen. Tranen van wanhoop, angst, woede, verdriet.. Ik had altijd een veilig en zorgeloos leventje geleid thuis, ik had alles wat mijn hartje begeerde, maar nee hoor, ik was niet tevreden. Ik wilde avontuur, ik had het gekregen en was nog niet tevreden. Ik dobberde nu in een bootje op de grote oceaan, eenzaam en alleen.. Ik had geen voedsel, geen drinken, ik was gewond en smolt haast weg door de hitte van de zon. Ik lachtte mezelf uit, omdat ik zo dom was geweest enkel wapens en geld mee te nemen, dingen waar ik niks aan had nu ik zo eenzaam ronddreef.

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Josephine
Ik knik serieus en stop snel de brief weg in mijn korset. Gelukkig staan er geen piraten in de buurt en zien ze het niet. "Dankje, lady Josephine." Ik glimlach terug en knik. "Graag gedaan, miss Carter." Het schip vaart langzaam weg en ik zie May dromerig voor zich uit kijken. "Ik vraag me af wat onze volgende bestemming is." zeg ik met een zucht, en ik leun naast haar op de reling.

Olivier
Ik glimlach. "Dat begrijp ik, meneer Wright. Een fijne nacht nog, dan." Ik knik naar hem en loop naar buiten, het dek op. Het wordt echt tijd om te vertrekken. We hadden eigenlijk al vertrokken moeten zijn. Zuchtend kijk ik naar de haven, of ik toevallig ergens Abby zie lopen. Ik wil het niet toegeven, maar ik mis haar. Ik slik en loop naar het roer, waar de stuurman lui tegen aan gezakt zit. Ik mag voor haar geen uitzondering maken, ik moet haar gelijk behandelen. Ik schud de stuurman wakker en hij opent geërgerd zijn ogen. "Wat mot je?" Dan ziet hij dat ik het ben, en zijn gezicht slaat meteen om. "Oh, m'neer de kap'tein. Wat ken ik voor u doen?" Ik glimlach en ga overeind staan. "We moeten vertrekken. Er zijn vast nog wel wat mensen op het dek die ons kunnen helpen met het anker ophalen en de zeilen heisen." Hij knikt en begint bevelen te blaffen naar de piraten die op het dek rondlopen. "Heb u al een nieuwe bestemming uitgezocht, m'neer kap'tein?" vraagt hij terwijl hij tussen zijn tanden pulkt. Ik knik. "Het was mijn plan om naar het Midden Oosten te varen. Dat zal een lange tocht zijn, maar zeker de moeite waard." De stuurman knikt en wend zich naar het roer. "Komt voor mekaar." Ik zie hoe de boot zich langzaam losmaakt van de kant en loop naar de reling. Het doet me eerlijk waar pijn om Abby achter te laten, maar het is niet anders. Ik draai me om naar de stuurman en glimlach. "Als u afgewisseld moet worden waarschuwt u maar." Hij knikt en ik loop naar beneden. Misschien is het slim een preciezere route te gaan plannen..

Maxime - Dame.

'Felix, gekkie, niet op de grond. Wat voor dom persoon zou ik zijn als ik zeg dat je niet tussen de vieze mensen laat liggen, maar wel op de koude en vieze vloer? Hier,' zeg ik terwijl ik naast me klop. Het is eigenlijk verboden om met een man in bed te liggen voor het huwelijk, maar wat ik zei klopt en ik vertrouw Felix nu eenmaal. Er is ruimte genoeg, denk ik zo.
'Wacht, varen we nu?' Oh ja, we varen. God, nee, niet nu. Abby is er nog niet, niet voor zover ik weet en nu gaan we dus de open zee op. Wanneer je daar van het schip uitvalt, heb je waarschijnlijk niet veel kans meer. Dat wordt mijn dood nog.

everything, in time

May
Ik kijk haar even aan en knik instemmend. "Ja,eigenlijk...ik heb me maar aangemeld op dit schip,zonder zelfs te weten naar waar het vaart." Ik grinnik even en schudt lachend mijn hoofd. "Typisch,altijd al impulsief geweest." mompel ik meer tegen mezelf dan tegen Josephine. Ik glimlach even en kom weer in het heden. "Hoelang zit je eigenlijk al op het schip?"

Don't make people into heroes, John. Heroes don't exist. And if they did, I wouldn't be one of them. -Sherlock Holmes

Maxime - Dame.

'Ik weet wat je dacht, maar dat denk je verkeerd,' er is hier toch niemand die het ziet. Zodra hij bij me in het bed ligt durf ik me niet meer te bewegen. 'En, slaat de vermoeidheid nu toe?' vraag ik snel om mijn gedachten ergens anders op te gooien in plaats van het feit dat ik hier met een man in bed lig en dat ook nog eens op een varend shop. Nu Felix in het bed ligt, lijkt dat trouwens een stuk kleiner, waarschijnlijk heb ik dat Ernests ineschat, maar dat is op dit moment niet erg, eigenlijk.
Ik draai mijn hoofd naar de zijkant en haal het haar uit mijn gezicht, zodat ik Felix zijn profiel kan zien, alleen dat gedeelte is prachtig, hoewel ik toch liever in beide ogen tegelijk kijk.

everything, in time

Sorry van de vorige keer, zal proberen korter te schrijven :'D
(Leest iemand mijn dingetjes eigenlijk wel? Lol, zoja, roep even ANANAS 8D)

Abby
Het was alweer middag en mijn maag verbrak de stilte met zijn geknor, ik was uitgedroogd en het was bloedheet. Waarom was het net vandaag mooi weer? De zon scheen op zijn felst en ik was blij met de kapiteins hoed, een zonnesteek kon ik nu namelijk niet hebben. Moeizaam en met een pijnlijk gezicht -de wonden bleven pijn doen bij iedere beweging- ging ik rechtop zitten, even dacht ik erover te gaan roeien, maar dan had ik ook geen idee waar ik terecht zou komen en het kostte alleen maar energie. Ik raapte het pistool van de bodem van het bootje, dit ding lag hier aardig gevaarlijk.. Wat als ik gek werd van het alleen zijn, van de hitte, honger en dorst? Een rilling trok mijn hele lichaam heen, van mijn tenen tot aan mijn hoofd. Het idee alleen al, gauw legde ik het ding weg. Voorzichtig ging ik staan in het bootje, er moesten verdomme ergens schepen zijn! Ik voelde hoe een koud briesje mijn lichaam streelde en hield mijn cap'tains hoed vast, voor het geval hij wegwaaide. Het briesje was een heerlijke verkoeling. Daar moest ik nu niet aan denken, wat áls er schepen kwamen? Dan moest ik hun aandacht zien te trekken, tenzij het er een was met alleen maar dronke mannen.. Dan moest ik gauw zorgen dat ik wegkwam hier. Met een zucht ging ik weer zitten, alles leek zo hopeloos, maar vroeger had ik wat geleerd.
Als het niet ging zoals het moest, dan moest het maar gaan zoals het ging.
Er viel niks aan te veranderen, erover blijven mokken hielp niet en de tijd viel niet terug te draaien. Helaas, ik zat nou eenmaal vast hier en er was helemaal níks dat ik kon doen. Nada.

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

ANANAS!*O*

everything, in time