[RPG • 16+] Saltwater Sleep | Speeltopic 2 - Speeltopics

Walker was langs haar heen geglipt.
      Frustratie vocht met de zenuwen in haar onderbuik terwijl Devika verwoede pogingen deed haar hartslag omlaag te krijgen voordat ze de confrontatie aanging. In de schaduw van een pilaar onder de portico had ze hem staan opwachten, verwachtend dat hij de auto voor de deur zou zetten en zou aanbellen. In plaats daarvan was hij brutaal de parkeergarage binnengereden, dus Devika had haar armen over elkaar geslagen en wachtte tot hij weer naar buiten kwam.
      Tot hij weer naar buiten kwam.
      Tot hij…
      Het besef landde zodra haar horloge van tien uur stipt doortikte naar tien uur één: hij was gewoon naar binnen gelopen alsof hij hier woonde, en zij was nu te laat.
      Devika drukte haar oplaaiende ergernis weg en ademde scherp in door haar neus. Haar strategie: koele, afstandelijke beleefdheid. Walker was hier vast voor de erfenis. Hoewel zijzelf vond dat de tijd van diplomatie inmiddels wel verstreken was, zou ze het nog één keer proberen. Voor Skyler. Als ze alleen deze ochtend nog op haar tong moest bijten en de rest via de notaris en hun advocaten kon laten lopen, hoefde ze hem hierna hopelijk nooit meer te zien—en dat was toch de best mogelijke uitkomst die ze zich kon wensen.
      Beleefdheid, dus.
      Ze deed een laatste check of haar mentale muren bestand waren tegen een magische inbraak, trok een uitdrukking op haar gezicht die door kon voor neutraal, en stapte vervolgens door de zware houten deuren naar binnen.
      Haar ogen vonden hem meteen. Walker stond bij het raam en keek uit over de Sanctuary. Hij zag er ouder uit. Zijn haar iets langer, een bepaalde spanning in zijn schouders. En het was… vreemd, om hem weer in deze setting te zien.
      De deur viel achter haar in het slot. Devika liep verder de foyer in, bleef net over de helft staan—territoriaal, zoals haar moeder haar had geleerd, want hoe je jezelf opstelde in een ruimte had invloed op hoe men met je omging.
      Ze wilde snauwen. Een opmerking maken over de terugkeer van de verloren zoon, en hoe die vergelijking in zijn geval niet écht geldig was. Dat hij onherroepelijk te laat was omdat er nu niemand meer was om naar terug te keren.
      ‘Lang niet gezien,’ zei ze uiteindelijk, misschien scherper dan tactisch was maar vooralsnog acceptabel genoeg om niet meteen een oorlog te ontketenen.

Nadat ze Minnie de zee op had gestuurd, liep Devika haar eigen lijnen uit. Het duurde niet lang voordat Owen ten tonele verscheen, donker haar tot op zijn schouders en zijn blauwe ogen fel afstekend tegen zijn zongebruinde gezicht. Zijn harnas hing laag op zijn heupen.
      Hij spreidde uitnodigend zijn armen en riep van een afstandje, ‘Heeft je broer je nu in de steek gelaten?’
      Subtiel als altijd.
      Zodra hij binnen bereik was gooide Devika haar strandhanddoek naar zijn gezicht, welke hij ving met een gedempte oef. ‘Ja,’ zei ze met een klaaglijke grimas. ‘Hij kreeg ineens een plek aangeboden. Ik had amper de tijd om gedag te zeggen.’
      Owen sloeg haar handdoek uit en legde hem voor haar neer alsof het een rode loper was. ‘Ben je nu vaker op het strand te vinden dan?’ vroeg hij met twinkelende ogen. ‘Als wapen tegen de eenzaamheid?’
      ‘Met mijn volle agenda deze vakantie?’ Ze trok een wenkbrauw op. ‘Maak je om mijn eenzaamheid maar geen zorgen.’
      ‘Ik kom je met liefde versterking bieden op kerstavond hoor.’
      ‘Daar ben je te plebs voor, Owen.’
      ‘Ohh.’ Hij viel op zijn knieën voor haar neer en greep dramatisch naar zijn hart. ‘Koud als altijd.’
      Devika keek op hem neer, een zweem van een glimlach rond haar lippen. Kreeg Minnie toch nog gelijk.
      ‘Dat je het niet vergeet,’ merkte ze op terwijl ze kort haar hand op Owen’s woelige haar liet rusten. Zijn lippen gleden een fractie van elkaar en hij had zo’n verbouwereerde blik in zijn ogen dat ze hardop grinnikte. ‘Wees een brave jongen en help mijn kite de lucht in, wil je?’
      Owen knipperde tweemaal met zijn ogen, barstte toen in lachen uit en kwam overeind. ‘Uiteraard, uwe hoogheid.’ Hij maakte een buiging en klopte meteen het zand van zijn knieën, waarna hij naar haar kite liep om die de wind in te houden.
      Zodra er spanning op de lijnen kwam te staan, zette Devika haar hakken in het zand. Na een zwaai naar Owen als bedankje begaf ze zich richting de waterlijn, haar board onder de arm. Op de laatste meters zand hield ze halt, checkte ze of de andere surfers op genoeg afstand waren, en stuurde ze haar kite de wind in.
      En ze was los.
      Kitesurfen was hoe mensen het dichtst in de buurt konden komen van vliegen als een vogel, vond Devika. Het door de lucht buitelen, haar schaduw op het wateroppervlak… Het had iets magisch, iets ongrijpbaars, iets wat haar het gevoel van ultieme vrijheid gaf—al was het maar voor even.
      Haar vingers waren al gerimpeld van het zilte water en nog voelde het veel te gauw toen ze Minnie alweer op het strand zag zitten. Ze hadden elkaar een paar keer rakelings gepasseerd en Devika had telkens grijnzend de achtervolging ingezet, maar Minnie was niet in geweest voor veel meer dan speldenprikjes. Devika aarzelde, nog niet helemaal klaar om zich weer op het droge te begeven.
      ‘Jij bent geen opgever, toch?’ riep Owen van een afstandje terwijl hij langs haar heen scheerde. ‘Zou ondankbaar zijn, met deze wind!’
      Zijn groene kite vloekte gruwelijk met haar oranje, maar de uitdagende blik in zijn ogen maakte iets in haar wakker. ‘Nog heel even dan!’ riep ze terug, en stuurde haar kite de wind weer in om hem na te jagen.


Het zeewater spatte koel tegen haar benen terwijl Devika even later door de branding heen het strand weer op liep. Met haar kite en board onder haar arm kostte het flink wat kracht om te blijven staan, dus uiteindelijk liep ze zijwaarts terug om de wind te ontwijken.
      ‘Je zou me nog vertellen over de sexy mannen die je gisteren tegen het lijf gelopen bent,’ zei Minnie met een suggestieve wenkbrauwwiebel, zodra Devika weer bij hun spullen aankwam.
      ‘O God, ja.’ Devika schopte gauw wat zand over haar kite zodat die niet weg zou waaien en plofte toen op haar eigen handdoek neer, naast Minnie. ‘Magnus is terug.’ Ze liet even een stilte vallen om die woorden te laten bezinken. Zelf had ze er, wegens omstandigheden, ook niet al te lang bij stilgestaan.
      ‘Galant als altijd schoof hij mijn stoel aan bij het concert. We zaten uiteraard naast elkaar,’ ging Devika verder terwijl ze ondertussen haar wetsuit uittrok. ‘Het was in ieder geval… verfrissend om verbaal te sparren met iemand die op dat niveau meekomt.’
      Heel veel spannends was er niet gebeurd tussen hen, maar het feit bleef dat ze beiden op zoek waren naar de nieuwe dynamiek tussen hen na zijn afwezigheid. Er hing nog altijd de belofte van een huwelijk tussen haar en Magnus in de lucht. De dood van haar ouders zou daar niets aan veranderen, als het aan Valebrook Senior lag, en ook de pers had gedaan alsof haar lot al besloten was, maar… was dat wel zo? Wie zou haar nu nog kunnen vertellen van wie zíj een ring moest accepteren?
      Devika viste haar zonnebril uit haar tas en strekte zich uit op haar handdoek, haar hoofd steunend op haar hand zodat ze Minnie kon blijven aankijken. ‘En weet je wie ik na het concert tegen het lijf liep?’ Met een deftig stemmetje zei ze: ‘Niemand minder dan Julian Archambeau-Strathwyn. Je weet wel, van Augustus Archambeau-Strathwyn, die half Australië al bezit en per se ook een stukje Port Bersea moest hebben. Ze zijn al jaren niet hier geweest, maar nu is die Julian hier om zijn verjaardag te vieren.’ Ze schonk Minnie een ondeugende grijns. ‘En moet jij eens raden wie hij heeft uitgenodigd voor het feest van zaterdag.’