[RPG • 16+] Saltwater Sleep | Speeltopic 2 - Speeltopics

p o r t      b e r s e a      t o w n Main Wharf & Ferry Dock – enige officiële toegang tot het eiland per boot. Bersea Town Center – gezellig centrum met cafés, surfshops, een kleine markt. The Mirage – exclusieve club op een klif, favoriet van rijke jongeren. Tidefall – moderne villa van de Archambeau-Strathwynfamilie, niet ver van The Mirage Sunset Hostel – waar backpackers verblijven. Dicht bij het strand. St. Cordelia Clinic – het eilandziekenhuisje. Sommige eilandbewoners verdenken de staf van betrokkenheid bij vreemde zaken. De oude vuurtoren – verlaten, uitzicht over het eiland. Locals zeggen dat hij 's nachts nog brandt, ook al is hij al jaren buiten gebruik. Strandhuis 'The Tides' – groot, modern vakantiehuis met zicht op zee en directe toegang tot Siren's Shore, waar Eli en Maddy vorig jaar verbleven. Afgelegen genoeg om feestjes te houden zonder pottenkijkers. Luxehotel 'Azure Palms Resort' – high-end hotel aan de rand van de stad, populair bij rijke toeristen, met cocktailbars, infinity pool, wellness, ... maar ook personeel dat misschien nét iets te veel weet. Whispering Pines Trailer Park – de armere wijk waar de meeste anti-Mervine Estate Dromers wonen. The Broken Bell – lokale bar, informeel hoofdkwartier van de Dromers. Tempest Point – uitkijkpunt boven op de rotsen waar eilandbewoners vaak samenkomen. Wilde energie, sommigen zeggen dat je er “de dromen hoort waaien”. Makutu Bakery – bekende bakkerij en toeristische hotspot voor het prachtige zee-uitzicht. BerseaMovers – van oudsher een verhuisbedrijfje; inmiddels een bedrijf dat onder andere verhuist, (verkeers)hekken plaatst, sjouwt, en voor evenementen benodigd meubilair opbouwt en afbreekt. Backpackers en jongeren kunnen er beunen om een zakcentje bij te verdienen. Bersea Beach Bar – een toeristische trekpleister op het populairste surfstrand van Port Bersea. Dure drankjes, maar wel van goede kwaliteit. Dé plek die het meest voorkomt als je 'bersea bars' zoekt op TrustPilot en waar de esthetische foto's genomen worden. Inwoners vermijden de plek liever. n a t u u r Mervine Estate – landgoed boven op de kliffen met botanische tuinen en verborgen droom-magiesymboliek. Mervine Sanctuary – beschermd natuurgebied met zeldzame flora, grenst aan het landgoed. Pulp Farms – lokale fruit-, groente- en grondstoffenboerderij begonnen als kleinschalig familiebedrijf, maar inmiddels leverancier bij veel Berseaanse horecagelegenheden. Backpackers kunnen er voor dagloon klussen doen zoals zaaien, oogsten en sproeien om hun reis verder te financieren. Dreaming Caves – liggen aan de noordkust en bestaan uit tientallen grotten, tunnels en ondergrondse kamers. Sommige grotten zijn toegankelijk voor toeristen (via boottochtjes of wandelpaden), anderen zijn afgesloten of vergeten - waaronder de Nexus (enkel toegankelijk bij laagtij), waar Dromers worden ingewijd. Vissers spreken van een verzonken grot genaamd The Drowned Mouth, waar stemmen gehoord worden bij vloed. De grotten veranderen subtiel — dromers ervaren dat gangen zich soms anders lijken te gedragen, afhankelijk van hun mentale toestand. Black Hollow Forest – weelderig bos met wandelpaden, sommige 'vergeten' stukken zijn niet op officiële kaarten te vinden. Sirens’ Shore – wit zandstrand waar Eli werd gevonden. Rustig, mysterieus. d r o o m p l e k k e n The Lapse – een droomplek die elke dromer anders ziet, maar altijd gevuld met echo’s van overleden Dromers - waaronder ook Eli en Maddy. The Mirror Lagoon – fysiek meer waar dromen zich soms in weerspiegelen. Dient als 'portaal' waardoorheen Dromers andere Dromers kunnen bezoeken.

d r o m e r s      &      d r o o m m a g i e Dromers zijn mensen die het geheim van de grotten kennen - zowel de Inner Circle van de Mervine Estate als een groep eilandbewoners. Iedereen kan een Dromer worden als die ingewijd wordt door een andere Dromer in de Nexus van de grotten van Port Bersea. De krachten van Dromers manifesteren zich op verschillende manieren. Ze zijn allemaal in staat om elkaar in elkaars dromen op te zoeken en die dromen te beïnvloeden/beschermen van ongewenste bezoekers - sommigen zijn daar beter in dan anderen. Sommigen van hen kunnen elementen uit hun eigen dromen naar buiten trekken en fysiek manifesteren in de echte wereld. Anderen zijn in staat om mensen zomaar ineens in slaap te laten vallen en hen vast te houden in hun dromen - zonder dat die persoon doorheeft dat het een droom is. Nog anderen kunnen inbreken in het hoofd van mensen en hun diepste dromen lezen. Heel zeldzaam zijn degenen die via dromen hun eigen bewustzijn kunnen projecteren in het lichaam van een ander, en degenen die herinneringen van een ander in dromen kunnen oproepen. m e r v i n e      e s t a t e      &      d e      i n n e r      c i r c l e De Mervine Estate is een landgoed van de familie Mervine. De familie houdt zich vooral bezig met natuuronderhoud en liefdadigheidswerk, en de Estate is populair bij een heleboel socialites. Eilandbewoners blijven er over het algemeen ver van weg; vele geruchten maken hun weg van de Mervine Estate naar de stad in het centrum van het eiland, en ze doen meer dan eens wenkbrauwen fronsen. Toch gaan de leden van de Mervine Estate gewoon hun gang. Het lijkt soms zelfs alsof ze een bepaald soort macht over het eiland hebben - en dat is ook precies het doel van de Inner Circle die aan het hoofd van de Mervine Estate staat. Zij willen het geheim van de grotten voor hen alleen, zodat zij over het eiland kunnen heersen en hun rijkdom kunnen vergroten. e i l a n d d r o m e r s Er zijn echter nog eilandbewoners die het geheim van de grotten kennen en die beter hun best doen om de plannen van de Mervine Estate te dwarsbomen. Een heel deel van hen is ervan overtuigd dat de Mervine Estate iets te maken heeft met de tragische dood van Eli Noble. Of zeggen ze dat alleen maar om zichzelf onschuldig te doen lijken?

[ bericht aangepast op 25 feb 2026 - 22:26 ]

---

kindness is never a burden.

---

En plots stond voor Walker niet meer de hoogmoedige curator die had aangebeld, maar een kleine zwaluw met een gebroken vleugel. Alsof hij het vogeltje in de kom van zijn handen hield, zijn duim onder de minuscule botjes van het diertje. Met één korte beweging kon hij er de vleugel gewoon aftrekken. Binnen het uur zou het beestje sterven.       ''Ze vergeeft het me nooit. Nooit. Dat weet jij even goed als ik,'' zei het vogeltje. Minnie. Ze klonk bijna buiten adem. ''Nee, toen ik vier jaar geleden zei dat ze het nooit mocht te weten komen, dan meende ik dat. En ik meen het nog steeds.''       Hij beet op de binnenkant van zijn mond. Zijn ogen bestudeerden Minnie's gezicht, de manier waarop haar wenkbrauwen in het midden lichtjes omhoog krulden, de lijntjes naast en de subtiele wallen onder haar ogen, de glans op haar oogbollen die aangaf dat de tranen weer op handen waren. Hij vroeg zich af hoe het leven in haar schoenen zou zijn. En hoewel ze het nooit zou willen, had hij medelijden met haar. Want hoewel hij niet gewild was – zoals velen hem maar al te graag aan herinnerden – leefde hij ook geen leugen. Hij bedacht zich dat hij liever zichzelf was en ongewenst, dan gewild en iemand anders.       ''Laten we dit gesprek even terzijde schuiven. Je ziet er moe uit. Ik heb wat zaken af ​​te handelen.'' Hij nam haar handen in de zijne. ''Bedankt voor je bezoek, Min, ik waardeer het echt, ondanks alles.'' Hij meende de woorden en hoopte dat ze hem zou geloven.

---

kindness is never a burden.

---

Ergens knaagde er toch een vleugje schuldgevoel bij Tristan omdat hij het onderonsje had verstoord. Tegelijkertijd had het lang genoeg geduurd. Julian had deze keer niets gedaan wat hem openlijk te verwijten viel, maar dat betekende niet dat Tristan kon blijven doen alsof er ooit sprake was geweest van vriendschap tussen de twee. Zijn aanwezigheid kon hij dulden wanneer dat nodig was, maar de onderhuidse steken van vroeger zaten nog te vers in het geheugen om ze eenvoudig naast zich neer te leggen. Al kon Tristan moeilijk doen alsof hij zelf compleet onschuldig was in dit verhaal. Ook hij was nooit volledig redelijk geweest. Hij had Julian nooit een kans willen geven, ook als de jongen zich wel anders opgesteld richting hem. De jaloezie die hij had gevoeld over de vriendschap tussen Eli en Julian had hem vaker de verkeerde kant op gestuurd dan hij wilde toegeven. Alles was niet volledig aan Julian toe te wijten, maar zijn gedrag had ook niet echt geholpen. ‘Dat zou fijn zijn,' antwoordde Flora. 'Ik loop wel even mee, dan weet ik gelijk waar mijn kamer is. Excuses, Julian. Ik ben zo weer terug.' Julian maakte een wegwerpgebaar. Zijn nonchalante houding nog altijd intact 'Maakt niet uit,' antwoordde hij. 'Je hebt een lange reis achter de rug, ga slapen.' Hij betwijfelde of Flora dat daadwerkelijk zou doen. Hij kende haar goed genoeg om te weten dat ze zich aan haar belofte zou houden. Ze had tenslotte gezegd dat ze terug zou komen. Flora had haar rugtas en carry-on koffertje vast en was alvast naar boven vertrokken. Tristan bleef even staan, tilde haar grotere koffer op en droeg die daarna omhoog. Het was geen moeite; integendeel. Het gaf hem zelfs een stillte voldoening. De beleefdheden die zijn vader hem had toegebracht zaten diep verankerd in zijn geheugen. Alleen waren die lessen bij zijn vader vaak leeg geweest, uitgevoerd uit verwachting in plaats uit gevoel. Bij hemzelf lag dat anders. Hij hielp omdat hij wilde helpen. Omdat het hoorde bij de mensen om wie hij gaf. Eenmaal in de hal liet hij zijn ogen even wennen aan de duisternis. Met zijn hand gleed hij langs de muur, op zoek naar het lichtknopje waarvan hij wist dat het ergens moest zitten. Toen hij het vond, stroomde er warm licht door de hal. Flora stond er nog, geduldig wachtend. ‘’Aan het einde van de hal is geloof ik nog een kamer vrij,’’ zei Tristan, terwijl hij haar koffer voorzichtig op de grond zette zodat hij die kon meetrekken. Hij opende de deur en trof inderdaad een bijna lege kamer aan, met een keurig opgemaakt bed dat wachtte op gebruik. ‘’Als je het nog tenminste ziet zitten om te blijven, en niet liever wegvlucht naar een rustig hotel’’ De woorden klonken luchtig, bijna speels, maar ergens onder de grap school een beetje onrust. Hij hoopte dat ze bleef. Hij zocht weer haar blik op. ‘’En geloof me,’’ vervolgde hij zacht, ‘’ik ben nog steeds benieuwd naar al je verhalen. Ik denk dat we tijdens deze reis meer dan genoeg tijd zullen hebben om te praten’’

---

"She would've made such a lovely bride, what a shame she's fucked in the head, " they said

---

Eloise had gezegd dat alles in orde was. En in zijn ogen kon het haast ook niet anders; hij vond geen enkele imperfectie. Later op de avond was de club tot de rand gevuld. De hitte leek op te stijgen uit de menigte zelf, verdampend tussen lichamen en muziek. Voor een moment had hij zich daarom teruggetrokken, alleen, om op adem te komen in de relatieve rust vlakbij de bar. Hij had Eloise even haar eigen ruimte gegund. Hij wilde niet voortdurend om haar heen cirkelen alsof hij verdwaald was op het feest en zij hem maar moest vermaken. Bovendien wist nog niemand precies wat er tussen hen speelde. Het was ingewikkeld. Het lag gevoelig omdat ze familie was van Julian en Jude was nog altijd haar broer. Daarom stelden ze het telkens uit om het uit te spreken. Later vanavond zou hij haar vast nog wel vinden op een stillere plek, verder weg van de muziek en de drukte, voor een moment dat alleen van hen was. De gedachten daaraan gaf hem een stille motivatie om vol te houden. Net zoals de Rum Punch die hij had weten te bemachtigen. Het zomerse drankje bracht hem terug naar de dagen aan het stand met Eli. Dan maakten ze een spontane roadtrip richting de kust. Ze jogden over het warme zand wanneer de zon nog mild was, voordat de hitte echt bezit nam van de dag. Daarna zochten ze verkoeling in het water of in de schaduw. Een Rum Punch was vaak wat ze bestelden bij de stand bar. Het riep een vleugje melancholie in hem op, en vrijwel meteen voelde hij spijt over zijn keuze voor dit drankje.

---

"She would've made such a lovely bride, what a shame she's fucked in the head, " they said

---

Walker wendde zijn blik af van Devika's trage glimlach. Ze had de gave om haar lip op te trekken en haar wenkbrauw te fronsen, met zo'n ijzige blik, dat zelfs Italiaanse maffiabazen moeite zouden hebben om oogcontact te houden. Hij probeerde het niet te laten merken, haar niet het plezier te gunnen hem haar blik te zien ontwijken.       Maar hij zag de spieren in haar hals opspannen bij de vermelding dat hun vader hem wel aan tafel wilde. Één — één voor de Mervines.       ''Ach, doe niet zo dramatisch. En haal een handdoek ofzo, voor je doodbloedt. Of tetanus krijgt,'' sprak Minnie, hoewel niemand haar iets had gevraagd. Walker rolde met zijn ogen, en negeerde de rest van haar zin. Het ontging hem niet dat ze hem indirect vergeleek met een dier. Hij wilde haar vragen wat ze hier eigenlijk nog deed? Wie haar eigenlijk aan tafel wou behalve Devika? Maar Walker besloot dat Marianne er weinig aan kon doen dat ze met Devika opgescheept zat. Waarschijnlijk wilde ze gewoon graag in Devika's goede gratie blijven, net als vrijwel iedereen in huis. Walker begreep goed genoeg dat bevriend zijn met iemand als Devika positieve gevolgen teweeg bracht. De gemene, blonde heiress en haar net-iets-minder-belangrijke tweede in commando. Als je het over stereotypen had...       ''Spijtig, ja,'' Devika's stem ontkende elk spoor van twijfel. Het stukje glas kaatste terug over de tafel, botste tegen zijn knie en verdween in de lange, witte haren van het zacht tapijt. Walker duwde met zijn duim tegen het wondje dat het scherfje had gemaakt, en wachtte tot het stopte met bloedde. ''En schuif als je terugkomt inderdaad maar een stoel buiten aan. Moet jij eens opletten of de Marrero’s geen stiekeme blik uitwisselen zodra je verschijnt. En kijk dan meteen even of Valebrook Senior zijn lachje verbergt als pa even niet weet wat hij moet zeggen. Toe dan. Ik kijk.''       Walker negeerde haar arrogante houding en lachte hooghartig. ''De Marrero's? Bedoel je die veredelde tuiniers? Kom op, Devika, zelfs ik weet dat hun invloed amper verder strekt dan de gronden van de Santuary. Dat ze aan tafel zitten met mannen zoals Valebrook is enkel en alleen omdat Theo en Sloane een zwak hebben voor hen. En over Valebrook gesproken,'' hij leunde voorover met zijn ellebogen op zijn knieën, ''het enige wat hij verbergt is dat hij niet kan wachten tot pa het loodje legt, zodat hij van de situatie gebruik kan maken om zijn familie weer aan de top te krijgen.'' Hij speurde Devika's gezicht af naar enige blijk van kennis. ''Of is je dat niet opgevallen?''       Walker had nauwelijks tijd om van zijn overwinning te genieten, want de deur naar de patio ging een klein beetje open en een rood aangelopen, blonde Skyler kwam binnen: ''Ik dacht dat ik gezang hoorde.''       Walker zuchtte en liet zich achterover vallen in de zetel. Devika's held, zoals gewoonlijk. Walker duwde zichzelf uit de zetel. Hij liep langs Skyler naar de eetkamer, waar een barkast halfopen stond. ''Wijn, Skyler? Marianne, nog een glas?'' Hij wachtte niet op hun antwoordden, en schok drie glazen wijn uit - wit, want dat was de eerste fles die hij tegenkwam - en een klein glas met sinaasappelsap. Hij had even moeite om alle vier de glazen tegelijk te dragen, maar uiteindelijk lukte het hem door de stelen van de wijnglazen tussen zijn vingers te klemmen en een vinger in het sapglas te steken. Walker zette de glazen op tafel - met een duidelijk gebaar dat het kleine glas voor het kleine meisje in de groep was - en ging weer op de sofa zitten tegenover de meisjes, naast Skyler, die zich bij hun spelletje Uno had aangesloten.       Walker haalde diep adem en herinnerde zichzelf eraan dat ruzie maken met Devika hem nergens zou brengen. Ze was een tiener. Hij was een indringer in haar huis, hij begreep dat allemaal. De woede kwam los door de alcohol – en de aanwezigheid van Marianne Grieves maakte zijn humeur er niet beter op – maar hij moest besluiten om weer kalm te worden, anders zou dit huis nooit een thuis voor hem worden.       ''Wat is het nieuws uit de buitenwereld, Skyler?''

[ bericht aangepast op 13 maart 2026 - 16:19 ]

---

kindness is never a burden.

Sadie knikte mee met Hana's bevestigende woorden. Het voelde goed om even te razen over haar situatie, en de erkenning van haar vrienden dat ze gelijk had kwaad te zijn. Hoewel het helemaal niks veranderde natuurlijk, want Mari bleef Mari en Sadie bleef op de blaren zitten.       ''Is dit niet wat bloot? Ik bedoel, ik ben ook gewoon tevreden met wat ik nu aan heb.''       Jamie stond een beetje verder in de kamer met de blouse die Sadie hem eerder had gegeven strak om zijn biceps gespannen. De kraag viel te wijd open over zijn sleutelbeen en Sadie zag de spanning op de knoopjes die hij had dicht gekregen. Die gingen het geen twee uur uithouden.       Ze keek hem recht in de ogen aan, met het meest serieuze blik ook. ''Als je ook maar denkt dat ik je mijn huis uit laat gaan, laat staan ​​de club in, met dat bevlekte shirt en de meest afzichtelijkste hoodie die ik ooit in mijn leven heb gezien, dan ben je, denk ik, op je fucking hoofd gevallen.'' Ze glimlachte.       ''Heb je geen oversized zwart T-shirt?'' opperde Jamie nog. ''Dan blijf ik gewoon in de donkere hoekjes.''       Sadie klakte haar tong tegen haar tanden op hetzelfde moment als Hana Jamie berispte. ''Pussy. Je bent bijna nog underdressed met die blouse dus wees maar niet bang dat je opvalt.''       Sadie sprong op van het bed en liep haar Jamie toe. Ze plaatste twee handen op zijn schouders, en futselde even met de kraag van de blouse in die hoop die iets rechter te krijgen — zonder veel succes. ''Geen donkere hoekjes vanavond, James. Ik zweer het, ik trek je aan je teennagels mee de dansvloer op als ik je zie wegduiken in het donker en dan haal ik die dansmoves naar boven waar je zo een hekel aan hebt.'' Om haar woorden kracht bij te zetten haalde ze haar discovingers boven, en bewoog ze haar heupen mee met de muziek in haar hoofd — kitscherig, over de top en smakeloos. ''Maar je hebt gelijk, dit werkt niet, dus doe maar uit.''       Ze draaide zich op haar hiel, griste het bierflesje van het nachtkasje en zette het aan haar lippen, vooraleer ze haar kledingkast weer indook op zoek naar het volgende slachtoffer. ''Wat vind je van crop tops? Je hebt er in ieder geval het figuur voor.'' Ze viste een korte shirt — zwart, zoals hij had gevraagd — uit de onderste lades van de kast en wierp het over haar schouder in zijn richting. ''Die met die blouse erover. Dan hoef je de knopjes niet dicht te doen.''       Ze keerde zich weer naar Hana toe. ''Heb je die eyeliner mee? De mijne is op, maar als we zijn ogen wat donkerder maken, zullen ze ons zeker binnen laten.''

---

kindness is never a burden.