[RPG • 16+] Saltwater Sleep | Speeltopic 2 - Speeltopics

Carter legde zijn hand bovenop die van haar, warm en stabiel. Devika keek er verrast naar. Het raakte aan iets zachts vanbinnen, een deel dat ze altijd in het donker verborgen hield. Maar… het was fijn, zelfs al was het niet bewust. De realisatie dat de spullen die in opslag lagen niet alleen van Carters vader waren, landde namelijk tamelijk laat.
      ‘Shit, sorry!’ zei hij, zijn blik licht geschrokken, licht schuldig. ‘Ik had dat echt zo veel beter kunnen verwoorden.’
      Ze wist een zachte glimlach op te zetten. ‘Geen zorgen. Het gaat niet alleen maar over mij hier.’ Ze kneep nog even in zijn schouder en liet toen haar hand wegglijden. ‘Kan me voorstellen dat het voor jou heel wat naar boven haalt, hier weer terug zijn.’
      Hij was dankbaar, zelfs al had hij nu nog niets tastbaars van zijn vader om vast te houden. ‘Wil je weten als ik ga kijken?’
      Devika wuifde het weg. ‘Nee hoor, doe je ding,’ zei ze terwijl ze zichzelf naar de spiegel toe draaide. ‘Laat maar weten als er iets is wat je mee wil nemen.’
      Behendig maakte ze de eerste clip los en de pluk haar golfde over haar schouder. De gouden tinsels fonkelden enthousiast in het witte licht van haar lampen. Carter kaapte intussen de rol van DJ en zette zijn eigen muziek aan. Devika trok een wenkbrauw naar hem op in de spiegel—jij durft—maar de blik ging verloren toen hij wegkeek.
      ‘Wat is het plan voor vanavond?’ vroeg Carter. ‘Naast een beetje kijken hoe fun de birthday boy nu eigenlijk is.’ De knipoog die hij haar gaf liet haar lachen. ‘Heb je graag dat ik in de buurt blijf?’
      ‘De birthday boy is vlijmscherp en heeft het soort arrogantie van mensen die weten dat ze het kunnen waarmaken,’ zei ze. Julian had het spel goed gespeeld, die avond na het benefietconcert. Ieder woord, iedere minuscule uitdrukking op zijn gezicht, ieder glimlachje en kanteling van zijn hoofd was weliswaar vakkundig afgewogen, maar gebracht op zo’n natuurlijke manier dat ze het alleen herkende omdat ze er zelf ook zo goed in was. ‘Het plan is dus om hem duidelijk te maken wie er bovenaan de voedselketen staat hier op Port Bersea.’
      Met Skylers vertrek was dat maar één iemand: zijzelf.
      ‘Je hoeft dus niet als bodyguard in de buurt te blijven, want ik wil niet dat hij denkt dat ik versterking nodig heb. Ik kan hem zelf wel aan.’ Devika fronste naar een koppige pluk haar die de verkeerde kant op draaide en trok er net zo lang aan tot die deed wat ze wilde. Eenmaal tevreden begon ze aan het uithalen van de laatste set clips. ‘Jouw taak? Wees je charmante zelf en geniet.’ Ze grijnsde. ‘En terwijl je daarmee bezig bent, praat eens met zijn mensen. Proef de onderlinge dynamieken en kijk of er dingen opvallen. Zie of je hun verdere vakantieplannen kunt uithoren.’ Devika wilde ze namelijk niet in de buurt van de grotten hebben. Dat was namelijk geen plek voor toeristen.
      De dood van die jongen vorig jaar had dat wel bewezen.
      De laatste haarclip tikte op haar kaptafel toen ze hem neerlegde. Devika stapte achteruit en boog voorover om de golven in haar haren uit te schudden. ‘O, en als je een steek wil uitdelen?’ vervolgde ze, al ondersteboven hangend. ‘Vraag of zijn stuk antiek het alweer doet.’
      Ze zwiepte haar haren weer naar achteren en plukte eraan tot het in het gewenste model viel; de zachte golven volumeus, een tikje speels, en met de gouden tinsels “Nightfall Decadence”-waardig.