[RPG • 16+] Saltwater Sleep | Speeltopic 2 - Speeltopics

22 feb 2026 - 9:43 Lister is offline

Lister 12514

Saltwater Sleep

d r e a m s d o n ' t d i e . t h e y d r o w n .

START | BABBEL 3 - 2 - 1 | SPEEL 2 - 1

CW: In deze RPG komen volwassen thema's aan bod zoals seks, grensoverschrijdend gedrag, geweld, mentale problematieken, toxische relaties en traumatische jeugdervaringen.

Port Bersea is een verborgen parel in de waters tussen Nieuw-Zeeland en Australië waar toerisme de laatste jaren stilaan meer begint te bloeien. Rijke socialites vinden er hun weg naar de Mervine Estate dat hoog in de kliffen haar best doet om bedreigde boomsoorten opnieuw voort te planten in de Mervine Sanctuary. Backpackers genieten van de prachtige natuur die overal op het eiland te vinden is: witte stranden, complexe grotten en weelderige bossen. Rijke jongvolwassenen genieten er van het florerende nachtleven in eliteclubs waar enkel de besten binnen kunnen om er hun wildste fantasieën te beleven.

Eén van die rijke jongvolwassenen was Eli Noble, student aan de University of Melbourne, die er samen met zijn vriendin Madeleine 'Maddy' Walsh de zomer van zijn leven plande nadat hij zijn studies na vijf lange jaren eindelijk had afgerond. Helaas kwam Maddy alleen terug naar het vasteland, anderhalve maand vroeger dan gepland. Twee weken na hun aankomst spoelde Eli namelijk aan op het strand van Port Bersea. Verdronken in de grotten, zeggen officiële bronnen, maar Maddy was hysterisch toen ze terugkwam. Ze vertelde hallucinante verhalen over de grotten die ze samen met Eli bezocht had - dat de Mervine Estate een groep heksen was die niets liever deed dan de gemeenschap van Port Bersea te terroriseren. Ze had het over vreemde dromen die zij en Eli deelden - dromen die niet veel later werkelijkheid werden, die haar bleven achtervolgen totdat ze zes maanden geleden zelf de dood als uitweg zocht.

Vandaag vertrekken Eli en Maddy's beste vrienden op reis naar Port Bersea om hen te eren, een jaar na Eli's dood. Sommigen van hen willen er gewoon heen om te feesten zoals hun vrienden dat gedaan zouden hebben, om hun herinnering in ere te houden. Anderen hopen te ontdekken wat er in vredesnaam aan de hand is op het kleine eiland.

Locaties

p o r t b e r s e a t o w n

Main Wharf & Ferry Dock – enige officiële toegang tot het eiland per boot.
Bersea Town Center – gezellig centrum met cafés, surfshops, een kleine markt.
The Mirage – exclusieve club op een klif, favoriet van rijke jongeren.
Tidefall – moderne villa van de Archambeau-Strathwynfamilie, niet ver van The Mirage
Sunset Hostel – waar backpackers verblijven. Dicht bij het strand.
St. Cordelia Clinic – het eilandziekenhuisje. Sommige eilandbewoners verdenken de staf van betrokkenheid bij vreemde zaken.
De oude vuurtoren – verlaten, uitzicht over het eiland. Locals zeggen dat hij 's nachts nog brandt, ook al is hij al jaren buiten gebruik.
Strandhuis 'The Tides' – groot, modern vakantiehuis met zicht op zee en directe toegang tot Siren's Shore, waar Eli en Maddy vorig jaar verbleven. Afgelegen genoeg om feestjes te houden zonder pottenkijkers.
Luxehotel 'Azure Palms Resort' – high-end hotel aan de rand van de stad, populair bij rijke toeristen, met cocktailbars, infinity pool, wellness, ... maar ook personeel dat misschien nét iets te veel weet.
Whispering Pines Trailer Park – de armere wijk waar de meeste anti-Mervine Estate Dromers wonen.
The Broken Bell – lokale bar, informeel hoofdkwartier van de Dromers.
Tempest Point – uitkijkpunt boven op de rotsen waar eilandbewoners vaak samenkomen. Wilde energie, sommigen zeggen dat je er “de dromen hoort waaien”.
Makutu Bakery – bekende bakkerij en toeristische hotspot voor het prachtige zee-uitzicht.
BerseaMovers – van oudsher een verhuisbedrijfje; inmiddels een bedrijf dat onder andere verhuist, (verkeers)hekken plaatst, sjouwt, en voor evenementen benodigd meubilair opbouwt en afbreekt. Backpackers en jongeren kunnen er beunen om een zakcentje bij te verdienen.
Bersea Beach Bar – een toeristische trekpleister op het populairste surfstrand van Port Bersea. Dure drankjes, maar wel van goede kwaliteit. Dé plek die het meest voorkomt als je 'bersea bars' zoekt op TrustPilot en waar de esthetische foto's genomen worden. Inwoners vermijden de plek liever.

n a t u u r

Mervine Estate – landgoed boven op de kliffen met botanische tuinen en verborgen droom-magiesymboliek.
Mervine Sanctuary – beschermd natuurgebied met zeldzame flora, grenst aan het landgoed.
Pulp Farms – lokale fruit-, groente- en grondstoffenboerderij begonnen als kleinschalig familiebedrijf, maar inmiddels leverancier bij veel Berseaanse horecagelegenheden. Backpackers kunnen er voor dagloon klussen doen zoals zaaien, oogsten en sproeien om hun reis verder te financieren.
Dreaming Caves – liggen aan de noordkust en bestaan uit tientallen grotten, tunnels en ondergrondse kamers. Sommige grotten zijn toegankelijk voor toeristen (via boottochtjes of wandelpaden), anderen zijn afgesloten of vergeten - waaronder de Nexus (enkel toegankelijk bij laagtij), waar Dromers worden ingewijd. Vissers spreken van een verzonken grot genaamd The Drowned Mouth, waar stemmen gehoord worden bij vloed. De grotten veranderen subtiel — dromers ervaren dat gangen zich soms anders lijken te gedragen, afhankelijk van hun mentale toestand.
Black Hollow Forest – weelderig bos met wandelpaden, sommige 'vergeten' stukken zijn niet op officiële kaarten te vinden.
Sirens’ Shore – wit zandstrand waar Eli werd gevonden. Rustig, mysterieus.

d r o o m p l e k k e n

The Lapse – een droomplek die elke dromer anders ziet, maar altijd gevuld met echo’s van overleden Dromers - waaronder ook Eli en Maddy.
The Mirror Lagoon – fysiek meer waar dromen zich soms in weerspiegelen. Dient als 'portaal' waardoorheen Dromers andere Dromers kunnen bezoeken.

Dromers, Droommagie & de Mervine Estate

d r o m e r s & d r o o m m a g i e

Dromers zijn mensen die het geheim van de grotten kennen - zowel de Inner Circle van de Mervine Estate als een groep eilandbewoners. Iedereen kan een Dromer worden als die ingewijd wordt door een andere Dromer in de Nexus van de grotten van Port Bersea. De krachten van Dromers manifesteren zich op verschillende manieren. Ze zijn allemaal in staat om elkaar in elkaars dromen op te zoeken en die dromen te beïnvloeden/beschermen van ongewenste bezoekers - sommigen zijn daar beter in dan anderen. Sommigen van hen kunnen elementen uit hun eigen dromen naar buiten trekken en fysiek manifesteren in de echte wereld. Anderen zijn in staat om mensen zomaar ineens in slaap te laten vallen en hen vast te houden in hun dromen - zonder dat die persoon doorheeft dat het een droom is. Nog anderen kunnen inbreken in het hoofd van mensen en hun diepste dromen lezen. Heel zeldzaam zijn degenen die via dromen hun eigen bewustzijn kunnen projecteren in het lichaam van een ander, en degenen die herinneringen van een ander in dromen kunnen oproepen.

m e r v i n e e s t a t e & d e i n n e r c i r c l e

De Mervine Estate is een landgoed van de familie Mervine. De familie houdt zich vooral bezig met natuuronderhoud en liefdadigheidswerk, en de Estate is populair bij een heleboel socialites. Eilandbewoners blijven er over het algemeen ver van weg; vele geruchten maken hun weg van de Mervine Estate naar de stad in het centrum van het eiland, en ze doen meer dan eens wenkbrauwen fronsen. Toch gaan de leden van de Mervine Estate gewoon hun gang. Het lijkt soms zelfs alsof ze een bepaald soort macht over het eiland hebben - en dat is ook precies het doel van de Inner Circle die aan het hoofd van de Mervine Estate staat. Zij willen het geheim van de grotten voor hen alleen, zodat zij over het eiland kunnen heersen en hun rijkdom kunnen vergroten.

e i l a n d d r o m e r s

Er zijn echter nog eilandbewoners die het geheim van de grotten kennen en die beter hun best doen om de plannen van de Mervine Estate te dwarsbomen. Een heel deel van hen is ervan overtuigd dat de Mervine Estate iets te maken heeft met de tragische dood van Eli Noble. Of zeggen ze dat alleen maar om zichzelf onschuldig te doen lijken?

Personages
i n v u l l i j s t j e

Regels

- Don't be a bitch.
- Iedereen die deelneemt, wordt ook cohost bij alle topics en draagt ook verantwoordelijkheid voor de RPG en de verhaallijn.
- Degene die een topic sluit, maakt het volgende.
- Haal in je post steeds de volgende zaken aan: personagenaam; open of gesloten scène (mogen anderen vrij inspringen of niet?); datum waarop de post plaatsvindt (voor wanneer er timeskips voorkomen maar jij nog even op een andere dag verder wil); locatie
- Post maandelijks. Na 45 dagen wordt je uit de RPG geyeet en wordt je personage een NPC.
- Parallel roleplayen mag. Wat houdt dit in? Je mag je personage in verschillende situaties op verschillende momenten schrijven, zolang je maar duidelijk aangeeft waar en wanneer die zich bevindt. Zo kun je bijvoorbeeld tegelijkertijd aan de gang gaan met een timeskip, terwijl je je vorige scène nog afwerkt. Dat hoeft uiteraard ook niet. (:
- Stel vragen als je er hebt!

Vakantieplanning

1 december 2025: Start kerst/ambachtsmarkt centrum Port Bersea
15 december 2025: Aankomst Julian, Tristan, Chae, Romée
20 december 2025: Verjaardagsfeest Julian (georganiseerd door Chae)
22 december 2025: Surfing Santas festival (benefiet surffestival door de stad)
24-25 december 2025: Mervine Christmas Party (enkel op uitnodiging)
26 december 2025: Boxing Day barbecue @The Tides (georganiseerd door de vriendengroep)
31 december 2025 - 1 januari 2025: Mervine's New Year on the Beach

Vandaag, 20 december 2025

Weer: 23°C na een dag van bijna 30°C. De lucht hangt zwaar boven de zee; de kliffen houden de abnormale hitte van overdag vast. Toch is er een zwoele zeebries.
Tijdstip: 20u12

In Port Bersea wordt vanavond niet over de uitzonderlijke hitte gesproken - de opwarming van de aarde zijn we toch al even gewoon. De zee glanst als vloeibaar zonlicht in de avondschemer en de lucht is zacht, bijna drukkend, terwijl de avond langzaam over de kliffen valt.

In The Mirage is de openbare dansvloer open zoals altijd voor wie durft te kijken, maar boven, op het balkon dat de VIP-zone vormt, wordt de echte nacht gevierd: Julian Archambeau-Strathwyns 23ste verjaardagsfeest, georganiseerd door lieftallige nicht en neef Eloise en Jude Montgomery. De Macallan en Dom Pérignon staan klaar om te vloeien alsof het niet kost. Oesters, kaviaar en luxehapjes op zilveren schalen wachten vol spanning om door luxe-escortes vermomd als bevallige serveersters te worden rondgedragen terwijl DJ's van het vasteland livesets tot diep in de nacht draaien.

Port Bersea praat er al dagen over, zeker nu het gerucht verspreid raakte dat ook de Mervines aanwezig zullen zijn. Plannen worden gesmeed om alsnog binnen te raken, want iedereen weet: rijke mensen feesten altijd beter.

Locatie: The Mirage - Bersea Cliffs Vista VIP zone
Aanvang: 21u
Dresscode: Nightfall Decadence

[ bericht aangepast op 28 april 2026 - 20:42 ]

kindness is never a burden.

17 april 2026 - 13:39 Catmint is offline

Catmint 8619

FLORA
^{^{^{Florence Antoinette Idris}}}

Vibes ✧ Playlist

INNOCENT FLOWER 🙥 21 🙥 15 JUNI 2023 🙧 NEW LYCEUM SOCIETY 🙧 JULIAN, ELI & MADDY [CLOSED]

CW: Horniness (want Julian is aanwezig)

Het dienblad op het tafeltje in het midden zag er als een kunstwerkje uit. De citroenpartjes waren artistiek op de shotglaasjes gelegd. Als een mandala van slechte beslissingen en foute aflopen.
Na haar aanvaring met Jeffrey was ze weer wat opgehelderd. Misschien hadden ze gelijk gehad en kwam haar gekke, onscherpe gevoel van de stress die wegzakte. Eén moment van stress en de alertheid keerde weer terug.
Een perfecte opportuniteit om weer wat te gaan drinken, vond Maddy.
Paranoia zouden ze gaan spelen nu, had Eli beslist. Als een enthousiaste peuter die zijn favoriete tekenfilm omschreef legde hij het uit. Je stelde een vraag aan de persoon naast je, met de kring mee. Fluisterend, zodat niemand het kon horen behalve de persoon die moest antwoorden.
De straf voor niet willen – of durven – antwoorden was natuurlijk drinken. Ook liegen werd bestraft, maar alleen als iemand het door had. En als je naam genoemd werd, moest je ook drinken. Een extraatje om het spelletje leuker te maken.
“Maar,” zei Eli, “voor zij die graag mee willen in de geheimpjes, is er een optie. In ruil voor nog een shotje, krijg je de gestelde vraag zwoel gefluisterd in je oor. Sharing is caring, toch?”
Flora werd er een beetje zenuwachtig van. Truth or dare, Never have I ever, en andere spelletjes had ze meestal wel overleefd door heel veel truths op een vage manier te antwoorden, maar dit was intiemer. Alleen Eli zou weten welke vraag hij had gesteld en ze vreesde voor de intensiteit van de vragen die hij nu kon stellen. Zeker gezien de hoeveelheid alcohol in zijn systeem, wist ze dat er nu helemaal geen rem meer op zou zitten. Subtiel was niet Eli's talent en dat werd er niet beter op met drank in het spel.
En als iemand wilde weten wat de vraag was, wisten ze gelijk wat haar antwoord erop was.
Ze zat al, dus ze moest wel. Ze kon nu niet terugkrabbelen.
“Ik begin!” riep Maddy toen Eli klaar was met zijn uitbundige uitleg. Sensueel zoals alleen Maddy dat kon bracht ze haar gezicht naar Julians oor, haar hand er rond om het verder af te schermen en fluisterde ze iets.
Zonder enige aarzeling antwoordde hij. “Ik meen me te herinneren dat we dat al eens gedaan hebben - of zie ik het fout?”
Maddy haalde haar schouders op met een grijns en ging voldaan terug tegen de leuning zitten. Julian leunde op zijn beurt dichter naar Manon toe. De vraag die hij stelde, met uitgestreken gezicht, liet haar direct blozen en ze greep naar een glaasje van de tafel.
“Dit moet ik weten.” Eli gooide ook een shotje achterover. “Kom op, opbiechten nu.”
De twee mannen leunden richting elkaar, Julian fluisterde iets en Eli schoot gelijk in de lach. “Bullshit.”
“Waarom krijg ik het gevoel dat ik het niet wil weten?” reageerde Maddy op Eli’s gelach.
Flora aanschouwde het tafereel. Wilde ze weten waarom Manon zo rood werd? Stiekem wel een beetje, maar als Maddy het al niet wilde weten kon zij beter wegblijven.
“Ik denk dat je het geweldig had gevonden om dat in je oor gefluisterd te krijgen,” glimlachte Manon nu ze zich weer wat had herpakt.
Flora kon Manon horen fluisteren toen ze iets in Eli’s oor zei, maar ze kon absoluut niet verstaan wat Manon zei. Natuurlijk niet, dat was immers de bedoeling van het spel.
Eli zocht Julian, keek hem recht aan. “Sowieso ik.”
“Dat is echt de grootste leugen ooit,” zei Maddy direct, zonder twijfel. Flora had geen flauw idee wat de vraag precies was, maar het moest iets zijn wat zij alle drie wel zouden begrijpen.
Eli greep naar een shotglas. Maddy had zonder de vraag gehoord te hebben geweten dat hij aan het liegen was. Maar waarover?
Ineens was het haar beurt en ze zag de pretoogjes van Eli al twinkelen. De warme adem tegen haar oor kietelde en ze kon de alcohol ruiken.
“Dus… hoe graag wil je onze homeboy doen?” Ze kon zweren dat ze de wenkbrauwwiebel kon voelen.
Voor de zoveelste keer die avond liep ze rood aan. “Hoezo? Waarom zou ik dat willen?”
“Dat is sowieso drinken, Florence. Geen antwoord is drinken.” Eli pakte de tequila voor haar. “En we weten allebei dat het ook een leugen was,” zei hij zacht genoeg dat alleen zij het kon horen terwijl hij haar het glas gaf.
Met lichte tegenzin nam ze het shotje en beet in de citroen die erbij hoorde. De tequila brandde zich een weg naar beneden, het zuur van de citroen nog in haar mond gemengd met het zout wat op de rand van de glaasjes zat. Het liefst zou ze het wegspoelen met een slokje mojito, maar ze wilde zich niet aanstellen. Het was maar tequila.
Als Eli zulke vragen zou blijven stellen, zou dit daarentegen wel een heel moeilijk spelletje gaan worden voor haar.

· · ─────── ·🙥· ─────── ·✦· ─────── ·🙧· ─────── · ·

It finally happened - I'm slightly mad! ~ Queen

18 april 2026 - 13:53 Monpress is offline

Monpress 6138

༺~~Jack Mckall~~༻
^{^༺Tiaki Makutu^༻}

Tiaki veegde meer gruis in de mand terwijl hij wachtte. Hoezo zei Andreas niks? Hij had hem gebeld?! Met een harde zucht liet Tiaki zich weer op z'n bed vallen. De metalen mand gleed uit zijn handen. Wankel... Wankel... Wankel... Kiep. Gruis en stukken puin spoelden over de vloer. Tiaki sloeg zijn vuist tegen het matras.
"Oké. Dan zie ik ..." Geslik. Het geschraap van zijn keel. "Sorry. Slaap zacht." Waarom klonk Andreas zo? Hier kon hij toch niks mee?! Kon Andreas het niet gewoon snappen na wat hij gezien had? Alles liep krom. Hele routine verpest. Tiaki kwam weer overeind. Nagels drukten in zijn handpalm terwijl hij door z'n kamer ijsbeerden.
"Het was gewoon een kut droom, oké? Ik werd meegesleurd en bijna uit elkaar getrokken en daarna opgegeten." Tiaki ratelde door in haastig gefluister. Zijn droom nog steeds terug te voelen door zijn hele lichaam. "Weet je hoe kut dat voelt? En toen ik wakker schrok probeerde dat ding het gewoon opnieuw. Nu echt. Maar het is weg. Ik heb het gefixt. Ik was net klaar toen je belde. Ik had niet eens de tijd om op adem te komen." Emoties raasden alle kanten op. De kamer was te klein. Te warm. Vluchtig keek Tiaki naar het open raam. Hij greep een broek terwijl hij zich weer naar Andreas richtte.
"Nu is gewoon... niet een goed moment." Hij slikte- "Sorry." drukte het gesprek weg en smeet de telefoon tussen de kussens.

Tiaki sprintte door de straten heen. Natuurlijk was Andreas bezorgd geweest. Natuurlijk had hij gebeld om te vragen hoe het ging. Frisse lucht zorgde voor rillingen over zijn klamme huid. En nu had hij alles weer verpest! Hij had niet eens normaal de telefoon op kunnen nemen! Het geluid van de zee werd steeds sterker. Wacht? Had hij nu tegen Andreas gezegd dat het een slechte droom was? Hij bedoelde het begin en het einde! Niet het stuk in Andreas' droom. Wat als hij het wel zo opvatte? Koud water spoelde over zijn huid terwijl zijn voeten steeds verder in het natte zand zakten. Wat als Andreas hem nu nooit meer wilde zien? Tiaki schreeuwde.

15 ⸙ High school student
February 1st > 2nd 2013 ⸙ Night
Bedroom > Beach
Alone ⸙ Closed

[ bericht aangepast op 18 april 2026 - 15:35 ]

Do it scared, but do it anyway.

18 april 2026 - 16:08 Monpress is offline

Monpress 6138

༺~~Tiaki Makutu~~༻
^{^༺Jack Mckall^༻}

Gelukkig leek de man weer bij zinnen te komen en deed een paar stappen achteruit. Al was opletten nog steeds moeilijk met hoe hij bijna meer flessen omstootte toen hij tegen het rek aan liep. Analytische ogen bleven elke handeling volgen, voor het geval dat de man toch nog spontaan om zou vallen. Jack had het vaak genoeg meegemaakt dat iemand beweerde en eruit zag alsof het goed ging, maar dat toch echt niet het geval bleek te zijn. Toen er een leren portemonnee uit een binnenzak werd getoverd en er geld richting de medewerkster gestopt werd, kon hij niks anders dan met zijn ogen rollen. Hij was er zo een. Alsof alles hij daarmee alles kon oplossen. Zo respectloos ook naar haar. Jack zuchtte toen ze weggelopen was. De meeste scherven rond hem waren ondertussen in het mandje beland. Jack pakte de doek die achtergelaten was en maakte een pad vrij om veilig uit de vloeistof te komen.
"Bedankt voor uw hulp, maar zoals ik al zei, ik heb dit veroorzaakt, dus ik zal het oplossen." Helaas had de andere man nog niet genoeg van zijn nobele gedrag en eerlijk gezegd begon Jack zijn toon wel een beetje zat te worden. Het waren een set charmes waar de dokter niks mee kon.
"Laat me u iets trakteren. Als bedanking en verontschuldiging." De hele winkel werd als het ware voor hem uitgestald. "Kies maar iets uit, ik koop het wel voor u." Jack gooide de rode doek over de rand van de emmer en stond op.
"Laten we niet zulke-" Hoe zei hij dit netjes. "transacties aangaan." Zijn ogen scande nogmaals over de man.
"Gezien ik niet oplette en tegen u aanliep, ben ik net zo schuldig. Dus mijn excuses daarvoor en nog een fijne avond." Vanavond ging het na dit alles geen zelf gekookte maaltijd meer worden. Hij liep zo wel langs een restaurant onderweg naar huis.

༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄
^{^{༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄}}
27 ⸙ Dokter @ St. Cordelia Clinic
20 December ⸙ Rond het avondeten
De supermarkt
Walker ⸙ Closed
༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄
^{^{༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄}}

[ bericht aangepast op 19 april 2026 - 7:26 ]

Do it scared, but do it anyway.

20 april 2026 - 11:42 Miyah is offline

Miyah 1645

TRISTAN EVERETT MONTROSE
16 december — 23 — the Tides— with Flora

Hij zag hoe het haar raakte, hoe de emotie kort door haar heen trok voordat ze die vrijwel meteen weer wegstopte. Tristan liet het rusten. Als zij het niet wilde tonen, zou hij er niet verder in wrijven.
“Is er iets specifieks wat je als eerste wil weten? Of wil je dat ik begin bij het maken van mijn keuze?”
Hij begreep haar aarzeling. Hoe begon je ook aan zoiets, als het nog zo vers en gevoelig lag?
Tristan liet zich zonder aarzeling naast haar op het bed zakken, maar hield een kleine afstand tussen hen. Niet uit afstandelijkheid, maar uit voorzichtigheid. Hij wilde haar de ruimte geven om zelf te bepalen hoe dichtbij hij mocht komen. Dat voelde gepast, na alles.
“Ik kan niet beloven dat ik alles kan en durf te vertellen, sommige dingen zitten diep. Ik ben gewoon nog niet klaar om die dingen uit te spreken…” voegde ze er nog wel aan toe.
Hij zocht weer even oogcontact met haar en probeerde haar met zijn blik gerust te stellen.
“Je hoeft me niets te vertellen waar je nog niet klaar voor bent,” zei hij rustig. Zijn stem laag, zonder enige druk.
Hij liet een korte stilte vallen voordat hij verderging.
“Begin anders gewoon met iets wat het minst zwaar voelt,” stelde hij voor. “Heb je bijvoorbeeld al een goed restaurant ontdekt daar? Of een bar waar ze fatsoenlijke cocktails schenken?”
Een lichte trek rond zijn mond verraadde dat het deels een grap was, deels een poging om het luchtig te houden. Een kleine, veilige ingang naar haar nieuwe leven. De rest kwam vanzelf wel, of niet. Dat was ook goed.
“Ik ben hier niet om je volledige verhaal te eisen, Flora,” vervolgde hij. “Ik ben gewoon benieuwd naar wat je wél wil delen.”
Dat kon van alles zijn. Antwoorden op diepere vragen hoefden niet meteen vannacht al te komen. Ze was hier nu, en dat gaf Tristan al meer dan genoeg rust.

"She would've made such a lovely bride, what a shame she's fucked in the head, " they said

20 april 2026 - 21:50 Catmint is offline

Catmint 8619

FLORA
^{^{^{Florence Antoinette Idris}}}

Vibes ✧ Playlist

INNOCENT FLOWER 🙥 24 🙥 16 DECEMBER 🙧 THE TIDES 🙧 TRISTAN

CW: Nightmares, physical abuse, general trauma

Tristan nam plaats naast haar op het bed. Een kleine afstand tussen hen, een signaal wat ze kende. Als ze ruimte nodig had gehad, was dit wat ze vaker had gemerkt. Een teken dat ze zelf haar ruimte mocht nemen en op haar moment kon kiezen die ruimte weer op te geven voor troost of comfort.
“Begin anders gewoon met wat het minst zwaar voelt. Heb je bijvoorbeeld al een goed restaurant ontdekt daar? Of een bar waar ze fatsoenlijke cocktails schenken?” Zijn gezicht verraadde hem. Misschien was hij daadwerkelijk wel benieuwd hiernaar, maar het was duidelijk bedoeld om de sfeer wat te verlichten. Ze waardeerde zijn poging het niet direct te zwaar te maken voor haar.
“Ik ben hier niet om je volledige verhaal te eisen, Flora. Ik ben gewoon benieuwd naar wat je wél wil delen.”
Flora gniffelde kort, nog in de ban van zijn eerste opmerking. Het was een goed idee om daar te beginnen. “Een restaurant én een bar? Je overschat me wel hoor. Ik ben misschien uit mijn comfortzone hier gestapt, maar heb me in het Verenigd Koninkrijk niet verder weten te krijgen dan de kleine pub vlakbij de balletacademie. En campus restaurantjes.” Ze dacht terug aan haar wekelijkse bezoek aan de pub na haar balletles op vrijdagavond. “Het is klein, maar wel gezellig. Koffie is goed en ook de cocktails zijn prima. Niet zo goed als Lucky ze maakte bij onze feestjes, maar voor na een lange avond ballet is het perfect.”
Het was fijn zo te kunnen beginnen. Een kleine glimlach had zich op haar gezicht gevormd toen ze haar telefoon er snel bij pakte om Tristan een sfeerimpressie te geven. De foto van de pub had ze vorige week gemaakt, volledig aangekleed met kerstdecoratie. “Het is niet veel zoals je kan zien, maar ze doen hun uiterste best sfeer te maken daarbinnen.”
Haar zenuwen zakten wat weg. “Ik heb de pub in mijn eerste week gevonden, na mijn introductieweek van de universiteit en het balletprogramma. Na alles kon ik een cocktail wel gebruiken. De eerste week was prima hoor, het lag niet aan de mensen of de school, maar ik kon de gedachten gewoon niet van me afschudden.” Ze pauzeerde even, stak haar telefoon terug in haar zak. De herinneringen aan de eerste week had ze veilig weggestoken, maar ze liet ze nu weer terug. Tijdelijk. Haar hart wilde alles dumpen, nu ze eindelijk weer een plek had om zich veilig te voelen, maar haar geweten hield haar tegen.
“Ik ben mijn eigen bedrijfje begonnen om mezelf bezig te houden in die lege uren. Het is nog niet erg groot, maar ik heb inmiddels wel wat kunnen bereiken. Mijlpalen zou ik ze moeten noemen om professioneel te klinken, maar het voelen als hele kleine overwinninkjes.” Ze lachte. Nooit had ze durven dromen dat ze zichzelf overwinningen toe zou schrijven, gezien het nooit goed genoeg was. “Het voelt iedere keer opnieuw als een dikke middelvinger naar mijn ouders, die vonden dat Xavier beter geschikt was om het familiebedrijf over te nemen dan ik.”
Ze haalde diep adem om haar emoties onder controle te houden. Niet te veel, maar net genoeg durfde ze los te laten. Haar hart mocht wel een klein beetje krijgen wat het wilde. “Ik sliep amper. Tussen de lessen, ballet en het bedrijfje door vonden de gedachten toch hun weg naar me. Nachtmerries. Over mijn ouders. Over jullie die een bericht zouden sturen dat ik nooit meer terug hoefde te komen. Over Eli en Maddy die voor me stonden en vroegen waarom ik iedereen in de steek had gelaten.” Die eerste droom dat haar ouders haar terug kwamen sleuren naar Melbourne had levensecht geleken.

Ze stonden daar, ineens. Op de stoep voor de hoofdingang, precies na haar lessen. Haar schrift in haar hand, want ze zou onder de bomen gaan werken aan haar opdrachten voordat ze naar de balletacademie zou gaan.
Haar vaders stem schalde over het plein voor de universiteit. “Je komt nu mee naar huis.” Ineens had hij haar arm vast gehad. Net als vroeger.
“Liegen en bedriegen. En je eigen familie nota bene. Zo heb ik je niet opgevoed, Florence.” Hardhandig had hij haar naar een auto gesleurd, Xavier en haar moeder doodstil.
Alles was een waas geworden. Ze pikte er af en toe woorden uit als 'ondankbaar' en 'mislukking'. Flarden van haar vaders tirade bleven hangen, woorden die hij alleen gebruikte als hij zo kwaad was dat hij rood zag voor zijn ogen. Zo kwaad dat hij dingen deed die haar duur zouden komen te staan.

Het moment dat ze terug in zijn studie in Melbourne waren en de eerste klap met de riem kwam, was haar wekker gegaan. Ze hoorde de knal van de riem alsnog, herinnerde zich de pijn van vroeger. Ze had haar kamer zes keer nagelopen, het slot van de deur gecheckt en minstens tien keer naar buiten gekeken om echt te bevestigen dat ze nog in Chester was. Dat het maar een droom was.
Ze richtte zich weer tot Tristan, terwijl ze het angstzweet weer kon voelen en probeerde het nare gevoel van haar af te schudden. “Ik ben nog meer op alles gaan focussen. Ik heb me met zoveel motivatie en ambitie op de opdrachten gestort dat ik inmiddels ruim twee maanden voorloop op de klas.”
Net als na Eli, dacht ze.
“Na alles kan ik niet falen – mag ik niet falen. Het was zo’n stom idee, maar ik moest het doen. Ik moest de gok wagen, maar als alles nu mislukt, was alles voor niets.” Ze keek Tristan aan en voelde de tranen weer prikken. Nog steeds duwde ze het weg. Later, later was daar tijd voor. “Het spijt me zo, dat ik jullie heb achtergelaten. Het ergste is dat ik niet eens durf te vertellen waarom ik zo abrupt ben vertrokken en ik snap niet waarom ik jullie niet durf te vertrouwen.”
Niet wetende wat ze nog wilde vertellen zonder drie uur aan de praat te gaan, liet Flora een pauze vallen. Daarnaast, ze wilde Tristan vertrouwen en die drie uur praten, maar het knaagde aan haar. Was dat verstandig? Wat als hij het op een manier door zou spelen aan haar ouders? Dan was alles ook voor niks geweest.
“Ik denk dat dat de hele korte versie is van alles. Zonder details en diepgang dan toch.” Ze probeerde de emoties weg te lachen. “Heel iets anders dan wat mijn favoriete restaurant is daar… Sorry daarvoor, ik wil echt niet direct de hele sfeer verpesten of alleen over mijn problemen praten.”
Voordat hij kon zeggen dat het oké was, schoof ze de spotlight naar hem. “Is er iets dat jij kwijt zou willen?” vroeg ze zachtjes. “Voordat ik hier de hele nacht vol ga zitten praten. Ik wil weten wat er bij jou speelt zodat ik er ook voor jou kan zijn.”
Ze wist niet of het geheel gepast was, maar ze schoof rustig een klein stukje dichter naar hem toe en legde haar hand voorzichtig op zijn arm.
Er voor een ander zijn, net als vroeger, dat was wat ze wilde. En die taak had ze het afgelopen jaar ontzettend slecht uitgevoerd.

· · ─────── ·🙥· ─────── ·✦· ─────── ·🙧· ─────── · ·

It finally happened - I'm slightly mad! ~ Queen

21 april 2026 - 21:13 Renna is offline

Renna 3441

DEVIKA "VIK" MERVINE

20 december 2025 • 25 • 's Avonds • met Carter • Buiten the Mirage

De witte Porsche Panamera zoefde haast geruisloos over het wegdek. Devika tikte met haar duim op het stuur, een traag ritme, alsof het zou helpen haar hartslag omlaag te brengen. Ze wist niet eens waar de zenuwen exact vandaan kwamen. Wellicht omdat ze toch ergens instinctief aanvoelde dat ze met vuur zou spelen vanavond. Of misschien omdat de confrontatie met Walker van die ochtend haar meer van haar stuk had gebracht dan ze wilde toegeven.
In stilte zigzagden ze de kliffen van de Sanctuary af richting de lagergelegen delen van het eiland. Carter zat naast haar, haar clutch braaf in zijn schoot. Als hij had opgemerkt dat ze een langere route reed om een specifieke bocht te vermijden, zei hij er niets van.
Dichter bij het centrum van Port Bersea verdubbelde het aantal straatlantaarns. Ze schoten voorbij in hun stroboscopische ritme, en even had Devika een déjà vu naar vijf dagen geleden, waarop ze de halve nacht het eiland had afgezocht naar haar broer.
Nog altijd geen woord.
Ze verwachtte niet anders, en toch deed het zeer.
Een flikkering—het verkeerslicht sprong op oranje. Devika gaf gas bij en schoot de kruising over om vervolgens af te moeten remmen voor een trage Toyota Aygo. Huurauto. Uiteraard.
Ze zwenkte er soepel omheen en sloeg de laatste weg in richting The Mirage.
Al van ver werd de nacht verlicht door de pulserende discolichten die door de ramen naar buiten stroomden, en ook de muziek kwam hen al spoedig tegemoet. Devika’s blik schoot naar de klok op haar dashboard. 23:23—het feest was al even bezig.
Ze reed door naar de parkeerplaats een stukje verderop, een steenworp afstand van de hoofdweg, waar toeristen die hun eigen grenzen niet kenden geregeld hun maaginhoud achterlieten op de straat. Slecht voor de lak. Dat risico nam ze niet nog eens.
Behendig stuurde ze de auto het parkeervak in. Met het stilvallen van de motor dreunde de beat van The Mirage extra luid. Devika schoof haar stoel naar achteren en trapte haar sneakers uit.
‘Klaar voor de strijd?’ vroeg ze Carter, terwijl ze naar haar hakken op de achterbank reikte.

≻──────────────── ⋆✩⋆ ────────────────≺

^{Playlist • Pinterest}

Dramatic

23 april 2026 - 11:32 Monpress is offline

Monpress 6138

Carter Nathaniel ~~Mervine~~ Beck
^{Carter Nathaniel Mervine Beck}

≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋
^{^{≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋}}

Daarnet was hij bijna aan de verkeerde kant van ingestapt. De witte Porsche Panamera was toch echt wat anders dan de stoffige tweedehands Toyota Tacoma die in de garage onder zijn appartement stond. Naast dat het stuur aan de verkeerde kant zat had Vik's auto een volledige achterbank had met daadwerkelijke stoelen in plaats van het bankje dat gordels had en daarmee technisch gezien telde om personen mee te vervoeren. Toch gaven de roadtrips naar goede surfplekken met vrienden tussen de wetsuits gepropt op de quote-on-quote achterbank en teveel surfboards achterop nog steeds de beste herinneringen aan de grijze pickup.
Carter leunde tegen het raam, een hand onder zijn hoofd, de andere netjes om de clutch die zijn nichtje in zijn schoot geworpen had. Want natuurlijk hield hij het tasje, als een vrouw je dat ding gaf, hield je 'm vast totdat ze het terug verwachtte. Zijn blik staarde afwezig naar buiten, de mijmeringen over het antwoord dat Vik daarstraks gegeven had vloeide net zo snel voorbij als de bomen langs de weg. Moest hij gaan kijken? Durfde hij te gaan kijken? Vanavond als hij terug was? Het voelde niet als iets om overdag te doen. Zou er überhaupt nog wat liggen?
De straatlantaarns verdubbelde zich en de bomen veranderden in huizen. Meer en meer auto's blokkeerde hun meest directe pad en Carter voelde hoe Vik zich moeiteloos door het verkeer bewoog. Flitsende lichten en harde muziek deden Carter weer beter opletten. Ze waren er bijna en het was tijd voor een gameface. Hij verdrong de gedachtes over de opbergruimtes van de estate en richtte zich op de club die voor hun opdoemde om er vervolgens voorbij te rijden naar een wat meer afgelegen parkeerplaats.
"Klaar voor de strijd?" vroeg Vik terwijl ze een paar hakken van de achterbank pakte.
"Bijna," reageerde Carter enthousiast. Hij pakte zijn telefoon en sloeg zijn arm om Vik's schouders toen ze zich weer omdraaide. Behendig navigeerde hij naar de camera-app terwijl hij bracht hun hoofden bij elkaar in beeld van de camera.
"Nu wel," zei hij na een paar keer op het foto-knopje geklikt te hebben en er meer herinneringen op zijn camerarol belandden. De deur ging open, Carter pakte de ingepakte doos van de vloer langs zijn voeten en stapte de parkeerplaats op. Na zich even kort uitgerekt te hebben, liep hij richting de bestuurderskant om de clutch terug te overhandigen.
"Let's go!"

24 ⎔ Atleet en onderzoeker
20 december ⎔ Avond ⎔ Vik's auto
Vik ⎔ Gesloten

≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋
^{^{≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋}}

[ bericht aangepast op 23 april 2026 - 11:33 ]

Do it scared, but do it anyway.

24 april 2026 - 16:56 Miyah is offline

Miyah 1645

TRISTAN EVERETT MONTROSE
16 december — 23 — the Tides— with Flora

Hij zag het aan haar. De manier waarop haar mondhoek heel even optrok, hoe de spanning iets uit haar schouders leek te glijden. Zijn poging om het luchtig te houden was niet onopgemerkt gebleven.
Praten over een restaurant of een bar stelde eigenlijk niet zoveel voor. Maar soms zaten juist daar de openingen, in dat soort kleine, onschuldige vragen. Als dat haar ene beetje ruimte gaf om te praten, dan was het al geslaagd.
“Een restaurant én een bar? Je overschat me wel hoor. Ik ben misschien uit mijn comfortzone hier gestapt, maar heb me in het Verenigd Koninkrijk niet verder weten te krijgen dan de kleine pub vlakbij de balletacademie. En campus restaurantjes.”
Hij grinnikte, want begreep hoe ze dat bedoelde. Maar ze leek in ieder geval op gang te komen.
“Het is klein, maar wel gezellig. Koffie is goed en ook de cocktails zijn prima. Niet zo goed als Lucky ze maakte bij onze feestjes, maar voor na een lange avond ballet is het perfect.”
Een kleine glimlach verscheen op har gezicht toen ze haar telefoon erbij pakte. Ze liet hem een foto zien van een knusse pub, warm verlicht en volgehangen met kerstversieringen. Aan alles wat te zien dat de foto niet erg lang geleden genomen was.
“Het is niet veel zoals je kan zien, maar ze doen hun uiterste best sfeer te maken daarbinnen.”
Iets in haar houding verzachtte terwijl ze hem de foto liet zien. Tristan had het idee dat de spanning langzaam van haar af leek te glijden. Zonder dat hij het doorhad, deed dit hetzelfde met hem.
Ze had daar een plek gevonden waar ze zich goed voelde. Dat was te zien.
Zijn blik bleef nog even op de foto rusten. Misschien zouden ze daar ooit samen wel een drankje drinken.
“Ik heb de pub in mijn eerste week gevonden, na mijn introductieweek van de universiteit en het balletprogramma. Na alles kon ik een cocktail wel gebruiken. De eerste week was prima hoor, het lag niet aan de mensen of de school, maar ik kon de gedachten gewoon niet van me afschudden.” Ze pauzeerde even, stak haar telefoon terug in haar zak.
“Ik ben mijn eigen bedrijfje begonnen om mezelf bezig te houden in die lege uren. Het is nog niet erg groot, maar ik heb inmiddels wel wat kunnen bereiken. Mijlpalen zou ik ze moeten noemen om professioneel te klinken, maar het voelen als hele kleine overwinninkjes.”
Er trok een gevoel van trots door hem heen terwijl hij naar haar luisterde. Als hij dat zou uitspreken, dan zou ze het zelf waarschijnlijk wegwuiven als overdreven. Die ‘kleine overwinninkjes’ van haar, hij had zo’n vermoeden dat ze zeker wel mijlpalen waren, ook al deed ze er luchtig over.
“Het voelt iedere keer opnieuw als een dikke middelvinger naar mijn ouders, die vonden dat Xavier beter geschikt was om het familiebedrijf over te nemen dan ik.” Zei ze.
Hij kon een korte lach niet tegenhouden. Er zat iets oprechts in, iets dat hem trots maakte om te horen.
‘’Dat is het ook,’’ merkte hij op, ook al wilde hij haar niet al te veel onderbreken in haar verhaal. Hier moest Tristan wel op reageren. ‘’en die dikke middelvinger hebben ze meer dan verdiend.’’
Ze verdienden wel meer dan een dikke middelvinger, maar dat liet Tristan even voor zich.
“Ik sliep amper. Tussen de lessen, ballet en het bedrijfje door vonden de gedachten toch hun weg naar me. Nachtmerries. Over mijn ouders. Over jullie die een bericht zouden sturen dat ik nooit meer terug hoefde te komen. Over Eli en Maddy die voor me stonden en vroegen waarom ik iedereen in de steek had gelaten.”
Zijn glimlach vervaagde een beetje. Het idee dat ze het moeilijk had, trok iets in hem samen. Natuurlijk had hij niet verwacht dat het haar niets zou doen. Maar dat echt te horen vond Tristan moeilijk. En het klonk alsof ze nog maar een fractie liet zien van wat er echt speelde.
“Ik ben nog meer op alles gaan focussen. Ik heb me met zoveel motivatie en ambitie op de opdrachten gestort dat ik inmiddels ruim twee maanden voorloop op de klas.’’
Het verbaasde Tristan niet eens, zo was Flora. Hij had bijna medelijden met haar studiegenoten.
“Na alles kan ik niet falen – mag ik niet falen. Het was zo’n stom idee, maar ik moest het doen. Ik moest de gok wagen, maar als alles nu mislukt, was alles voor niets.”
Hij zag hoe de tranen in haar ogen begonnen te glanzen. Het raakte hem meer dan hij had verwacht. Hij wilde iets doen, haar troosten. Maar hoe? Voor hij het wist, leek ze het alweer weg te stoppen. Alsof het er nooit had gezeten.
“Het spijt me zo, dat ik jullie heb achtergelaten. Het ergste is dat ik niet eens durf te vertellen waarom ik zo abrupt ben vertrokken en ik snap niet waarom ik jullie niet durf te vertrouwen.”
Ze probeerde de emoties weg te lachen. “Heel iets anders dan wat mijn favoriete restaurant is daar… Sorry daarvoor, ik wil echt niet direct de hele sfeer verpesten of alleen over mijn problemen praten.”
Tristan vond het al moeilijk om slechts een glimp van haar emoties op te vangen. Hij wist niet goed wat hij moest – of kon doen om het lichte te maken.
“Is er iets dat jij kwijt zou willen?” vroeg ze zachtjes. “Voordat ik hier de hele nacht vol ga zitten praten. Ik wil weten wat er bij jou speelt zodat ik er ook voor jou kan zijn.”
Ze kwam net iets dichterbij en legde haar hand op zijn arm. Een klein gebaar, maar genoeg om hem een vertrouwd gevoel te bezorgen. Hij glimlachte flauwtjes, bijna automatisch.
‘’Bedankt dat je dit met mij wilde delen,’’ begon hij zacht. ‘’en het hoefde ook niet echt over je favoriete restaurant of pub te gaan. Ik ben juist blij dat het een begin kon zijn van wat je me nu hebt verteld. En daar hoef je echt geen excuses voor aan te bieden’’
Hij liet kort zijn hand over de hare rusten en gaf haar een bemoedigend kneepje.
‘’En de sfeer is niet verpest,’’ zei hij zacht. ‘’ik denk juist dat het wat dieper is geworden. Minder glad, minder geforceerd. En eerlijker, misschien’’
Hij keek haar weer even aan. ‘’En dat is juist fijn. Zo ken ik je ook. Dit soort momenten hadden we vroeger ook. En het betekent me meer dan ik denk dat je doorhebt, dat we dat na al die jaren nog steeds kunnen hebben’’
Tristan ging iets verzitten, proberend zijn schouders iets meer te ontspannen. Want hoewel het vertrouwd voelde, vond hij het lastig om iets van haar emoties gezien te hebben.
‘’Ik had niet anders verwacht dan dat je vooruit zou lopen met je studie. Maar het doet me wel wat om te horen dat je het ook moeilijk hebt. Niet gek na alles, er is veel gebeurd.’’
En hij verwachtte ook zeker niet dat ze zou falen. Daar durfde hij zijn hand wel voor in het vuur te steken
‘’Wat er bij mij speelt.. tja,’’ zei hij met een kleine glimlach, proberend zijn deel luchtig te houden. ‘’Niet zoveel als bij jou, dat is duidelijk. Mijn advocatenkantoor staat nog in de kinderschoenen. Een naam voor jezelf maken is niet makkelijk in deze wereld. En ik wil niet te veel meeliften op die van mijn vader’’
Hij haalde zijn schouders op. ‘’Misschien ben ik zelf ook nog wel zoekende naar hoe ik het precies wil doen. Ik hoop gewoon dat ik ooit mijn zaakjes op orde zal krijgen’’
Nu leek het allemaal een te groot chaos. Hij voelde zich ook wel een mislukkeling omdat het niet meteen lukte zoals hij voor ogen had. Op dit moment haalde hij er niet zoveel voldoening uit.
Zijn blik gleed even weg. ‘’En ik zou liegen als ik zou zeggen dat de dood van Eli en Maddy niet nog elke dag aan me vreet’’
Hij vermeed haar ogen, omdat het hem zelf meer raakte dan hij wilde laten zien. ‘’Er zijn nog te veel vragen. Soms achtervolgen zij mij ook, of mijn ouders. Het is misschien wat vergelijkbaar met jouw nachtmerries’’

"She would've made such a lovely bride, what a shame she's fucked in the head, " they said

26 april 2026 - 12:54 glowfaery is offline

glowfaery 1761

Mahina Hana Ramirez
⋆⁺₊⋆ ━━━━⊱༒︎ • ༒︎⊰━━━━ ⋆⁺₊⋆
20 DECEMBER ✦ SADIE'S APARTMENT ✦ W/ SADIE & JAMIE

Hana blaarde rustig door het magazine terwijl Sadie verder ging met Jamie als haar persoonlijke dress-up project.
“Heb jij die eyeliner mee? De mijne is op maar als we zijn ogen wat donkerder maken, zullen ze ons zeker binnen laten.”
Hana knikte op haar woorden en schoof wat kleding aan de kant om haar tasje tevoorschijn te kunnen halen. Hoewel het tasje onhandig klein was, toch leek alles erin te verdwijnen alsof er een hele husiraad in kon zitten. Ze dumpte de lipgloss en wat los muntgeld op het bed om beter te kunnen zoeken, voor ze de eyeliner eindelijk te voorschijn haalde.
“Volgens mij heb ik er nog nooit zo homo uitgezien,” sprak Jamie, terwijl Hana de eyeliner aan Sadie gaf. Zijn toon was onzeker.
“Oh my god,” jammerde Hana wat overdreven. “Live a little,” sprak ze hem toe, terwijl ze wat over de kleding rolde zodat ze recht op kon gaan zitten. Ze blies de krul die in haar gezicht viel uit de weg.
“Je ziet er goed uit,” verzekerde ze hem, nadat ze haar blik over zijn outfit had laten gaan. “En homo is in, het is 2025.”
Ze haalde haar vingers door haar krullen nadat er weer een in haar gezicht viel. "Hoe laat wil je die kant op?" vroeg ze vervolgens richting Sadie. "Voor iemand hier toch een shirt met gore vlekken erop besluit aan te doen?"

4 mei 2026 - 14:05 Catmint is offline

Catmint 8619

FLORA
^{^{^{Florence Antoinette Idris}}}

Vibes ✧ Playlist

INNOCENT FLOWER 🙥 24 🙥 16 DECEMBER 🙧 THE TIDES 🙧 TRISTAN

Ze realiseerde zich het pas toen Tristan het aanstipte. “Het hoefde ook niet echt over je favoriete restaurant of pub te gaan. Ik ben juist blij dat het een begin kon zijn van wat je me nu hebt verteld. En daar hoef je echt geen excuses voor aan te bieden.”
Ze had geprobeerd een ingang te zoeken om over de moeilijke zaken te beginnen, maar zelf was het niet gelukt. Door één onnozele vraag van hem was het wel gelukt.
Hij gaf haar hand een zacht kneepje, eentje voor comfort en troost. “En de sfeer is niet verpest. “Ik denk juist dat het wat dieper is geworden. Minder glad, minder geforceerd. En eerlijker, misschien. En dat is juist fijn. Zo ken ik je ook. Dit soort momenten hadden we vroeger ook. En het betekent me meer dan ik denk dat je doorhebt, dat we dat na al die jaren nog steeds kunnen hebben.”
Ze knikte. “Daar heb je wel gelijk in.”
Tristan ging verzitten. Ondanks zijn eerlijkheid en opluchting zag Flora de spanning nog wel in zijn lichaamstaal. Minder aanwezig dan daarnet, maar iets aan de situatie maakte hem nog oncomfortabel. Vertrouwd, maar anders.
“Ik had niet anders verwacht dan dat je vooruit zou lopen met je studie. Maar het doet me wel wat om te horen dat je het ook moeilijk hebt. Niet gek na alles, er is veel gebeurd.” Haar blik gleed even weg. Ze wist niet zo goed wat ze met het compliment moest. Zoals hij zei, het werd van haar verwacht. Ook hij had verwachtingen. Maar het was niet zoals haar vader die verwachtingen had en het duidelijk liet merken dat hij niets minder dan de verwachte resultaten duldde.
Tristans woorden waren zachter. Feitelijk, maar alsnog een compliment. Ze kon dit nog steeds niet accepteren, voor haar was het slechts vanzelfsprekend dat haar academische prestaties voldeden aan verwachtingen van anderen. Ze waardeerde zijn bedoeling wel.
“Wat er bij mij speelt.. tja.” Ook Tristan probeerde het luchtig te houden. Een poging, maar niet per se een goede poging. “Niet zoveel als bij jou, dat is duidelijk. Mijn advocatenkantoor staat nog in de kinderschoenen. Een naam voor jezelf maken is niet makkelijk in deze wereld. En ik wil niet te veel meeliften op die van mijn vader.”
“Dat kan ik goed begrijpen,” zei Flora. “Je eigen ding doen voelt beter.”
“Misschien ben ik zelf ook nog wel zoekende naar hoe ik het precies wil doen. Ik hoop gewoon dat ik ooit mijn zaakjes op orde zal krijgen,” vervolgde Tristan. Ze wist zeker dat hem dat zou lukken. Ondanks dat ze dezelfde rechtenstudie hadden genoten, wist ze dat hij hier beter in was dan zij. Met de paplepel ingegoten, terwijl zij het ineens had moeten leren.
Toen zijn blik weggleed, twijfelde ze of dit wel was wat hij wilde. Net als bij haar hadden zijn ouders hoge verwachtingen van hem en zijn eigen advocatenkantoor starten was waarschijnlijk niet zozeer zijn eigen keuze geweest. Een verplichting, maar was het ook daadwerkelijk wat hij zelf wilde in het leven?
“En ik zou liegen als ik zou zeggen dat de dood van Eli en Maddy niet nog elke dag aan me vreet,” gaf hij toe. “Er zijn nog te veel vragen. Soms achtervolgen zij mij ook, of mijn ouders. Het is misschien wat vergelijkbaar met jouw nachtmerries.”
De ironie van deze gelijkenis ontging haar niet. Ze wist alleen niet of hij zijn blik had afgewend vanwege de twijfel over zijn toekomst en wat hij zelf wilde of omdat de gedachte aan Eli en Maddy aan hem knaagde. Misschien beide.
“Misschien vinden we hier wel iets, zoals we eerder zeiden. Ik zal er in ieder geval voor je zijn als je iets nodig hebt of op zoek wil.” Een belofte die ze na wilde komen, maar het voelde zo zwaar. “Misschien haal ik er nog wel wat mysterie inspiratie vandaan,” voegde ze snel toe om het lichter te maken.
Het leek hun specialiteit inmiddels geworden; zware topics bespreken en het tegelijkertijd zo luchtig mogelijk proberen te houden door te doen alsof het je niet hard kan raken. Of door het weg te steken wanneer het je wel raakt en het van elkaar te negeren. Als de ander zijn of haar emoties niet wil laten zien is er ook geen reden om deze aan te kaarten, toch? Wegsteken en niet opmerken.
Waren ze vroeger ook zo geweest? Ze kon zich niet per se de noodzaak aan de gekke luchtigheid herinneren, maar wel dat ze dit soort zware gesprekken hadden gevoerd en elkaar hun ding lieten doen. Als de een emotie wilde laten zien, dan werd dat geaccepteerd. Als dat niet het geval was, was dat ook prima.
“Tristan,” Flora ademde diep in, bang om de vraag te stellen, “is de rechtszaal eigenlijk wel wat je zelf wil? Je klinkt namelijk niet erg tevreden met je huidige werksituatie.”
Was het haar plaats om dit te vragen? Ze betwijfelde ten zeerste of ze het recht had zijn toekomst en baan in twijfel te trekken, gezien zij zelf ook pas sinds kort voor haar eigen droom had gekozen.
Ze wilde het toch weten. De pijnlijke vragen stellen hoorde ook bij om iemand geven wist ze. En het gaf haar de mogelijkheid even niet met haar eigen problemen bezig te zijn. Ze had de afgelopen maanden al genoeg tijd gehad om met haar gedachten alleen te zijn, dus deze afleiding was zeer welkom.
“Ik weet in ieder geval dat als het wel je droom is, dat je het fantastisch zult doen. Je was altijd beter in Recht dan ik, ook al probeerde ik de betere cijfers te halen. Jouw inzichten en intuïtie waren altijd beter.” Ze probeerde het te redden met een oprecht compliment. Ze meende het daadwerkelijk en zei het niet slechts om hem zich beter te laten voelen of haar stomme vraag te verhullen.
Zij had haar eigen weg gekozen en haar doel was niet om te concurreren met hem. Iets wat ze had moeten doen als het aan haar vader had gelegen. Maar die toekomst was voorlopig van de baan.
“Sorry als ik me met dingen bemoei die mijn zaken niet zijn.”
Niet dat ze zich vroeger liet tegenhouden door de twijfel of het haar zaken waren, maar haar absentie de afgelopen maanden maakte dat ze er nu niet zo zeker over was. Ze wist dat Tristan niet hield van mensen die zich onnodig bemoeiden met zijn zaken. Vroeger had hij niet zoveel problemen gehad wanneer zij zich met iets bemoeide, maar misschien nu wel.
Er was nog één ding wat ze nu uitgesproken wilde hebben, wat ze met hem wilde delen gezien hij met dezelfde demonen vocht als zij. “Weet je wat het ergste is aan de dood van Eli en Maddy voor mij? Het voelt alsof we iets hadden kunnen – hadden moeten – doen, maar ik kan me niet bedenken wat de opties waren geweest om het te voorkomen. Die machteloosheid… Zelfs nu we hier zijn en ik het idee heb dat we misschien iets kunnen vinden, weet ik niet hoe of waar. Maar er moet toch wel iets zijn hier?”

· · ─────── ·🙥· ─────── ·✦· ─────── ·🙧· ─────── · ·

It finally happened - I'm slightly mad! ~ Queen

7 mei 2026 - 14:15 Zaalvoetbalclub is online

Zaalvoetbalclub 10317

Chris Campa

19 December, 13:44 ♧ Port Bersea ♧ Bersea Beach ♧ Jamie

‘Monster. Eén. Enkelvoudig,’ beantwoordt hij op een niet al te vriendelijke toon. Gelukkig heeft de combinatie van cocktails en de rentocht me ietwat duizelig en daas gemaakt, ik heb er nauwelijks last van. Bovendien heeft de jongen mijn nieuwsgierigheid onherroepelijk getrokken. Waar ik in een spiraalduik richting gekte leek te tollen, blijkt nu dat ik misschien niet waanzinnig aan het worden ben. Of we worden het samen. Allebei goede redenen om meer over hem te weten te komen.

‘Die waar jij een champagneglas naar gekegeld hebt,’ vervolgt hij. Dat is de laatste bevestiging die ik nodig had. Hij heeft het dus echt gezien. Een brekend glas is niet abstract, het bestaat uit geluid en materie. Met deze omschrijving breekt hij door hetgeen waarvan ik dacht dat het zich in mijn hoofd afspeelde en lanceert het linea recta de concrete realiteit in. Een realiteit die bestaat uit gebroken glas en afvalbakken waar je je achter kan verstoppen.

‘Oké.’ Antwoord ik, ik kijk even voor me uit. Dus dit is echt. De opluchting die ik voelde over het gebrek aan hallucinaties, maakt langzaam plaats voor spanning. Monsters bestaan? Dit is iets waar je rekening mee moet houden?

‘Heb je ze vaker gezien?’ Ik gebaar wat non-descript naar het overvolle strand achter ons. ‘Hebben zij er geen last van?’ Terwijl de vragen in mijn hoofd over elkaar heen buitelen, valt mijn blik weer op de man voor me. ‘En trouwens, nogmaals, wie ben jij eigenlijk? Waarom moeten ze jou hebben?’ Straks ben ik aan het kletsen met hét monsteraas van Port Bersea.

[ bericht aangepast op 7 mei 2026 - 14:22 ]

Tijd voor koffie.

8 mei 2026 - 11:21 Cabeswater is offline

Cabeswater 29053

J.M. ARCHAMBEAU-STRATHWYN

^{S O U N D | L O O K}

CW: Grooming

2 0 D E C E M B E R N A M I D D A G | 2 3 | T I D E F A L L
C H A R L O T T E | C L O S E D

Ze dansten rond iets dat op een conversatie leek tot de aardbeien op waren en de champagnefles leeg was. Ze vroeg hem naar de afgelopen maanden, zijn examens, verweefde interesse vakkundig in haar stem. En Julian vermeed de valstrikken, gaf de droge, conventionele antwoorden die verwacht werden, hield het geflirt op een acceptabele temperatuur wanneer ze er niet in slaagde de begerige glans uit haar ogen weg te houden.
Het zorgde ervoor dat de verslagenheid die hij gevoeld had toen hij binnenkwam langzaam maar zeker slonk. Dat de weegschaal in zijn richting overhelde.
Totdat ze hem details over zijn doctoraatstudie vroeg en ze erin slaagde hem in een filosofisch monoloog te vangen.
Haar blik was kritisch terwijl hij sprak - over legitimiteit en macht; over afkomst en kolonialisme; over bastaardschap en erfrecht - en hij besefte (te laat) dat ze heel goed begreep waar hij over sprak.
Ze tuitte haar lippen toen zijn relaas - dat hij tot nu toe enkel op papier had mogen uitspreken - voorbij was en bleef even stil.
Julian dwong zichzelf om zijn lichaam stil te houden en niet de laatste macaron van het schaaltje op de salontafel te grissen.
'Je doet gevaarlijke dingen,' besloot ze uiteindelijk. Ze stond op, plukte zelf het schaaltje van de salontafel en hield hem onder Julians neus.
Hij staarde naar de macaron. Framboos.
'Ik weet niet wat hij gaat doen als hij er lucht van krijgt.'
Een geluid dat het midden hield tussen een zucht en een proest dwong zichzelf over Julians lippen. 'Ben je niet met hem getrouwd omdat hij de kunst van subtiliteit niet begrijpt?' Hij nam de macaron tussen zijn duim en wijsvinger, streek bedachtzaam over de gladde, roze schelp.
'Dit is alles behalve subtiel.' Charlotte draaide zich om om de schaal in de keuken te zetten.
Julian draaide de schelpen los van elkaar, maar het zachte kruim van de ene helft werd losgerukt door de jam die stevig aan de andere helft kleefde. De lege schelp verbrijzelde tussen zijn vingers en hij keek verstoord naar Charlotte op, alsof het haar schuld was. 'Hij heeft niet eens mijn masterthesis gelezen.' Hij zei het kribbiger dan hij bedoelde en likte de kruimels van zijn vingers om het te verdoezelen.
Alleen zag Charlotte altijd alles. Ze bleef bij het aanrecht staan met een bedenkelijke uitdrukking op haar gezicht, haar handen op het marmeren blad.
Julian stopte de andere helft van de macaron in zijn mond.
Ze zuchtte miniem, toverde een glimlach op haar gezicht en zei: 'Er ligt nog een cadeautje op je te wachten in je slaapkamer.'

help

8 mei 2026 - 12:28 Cabeswater is offline

Cabeswater 29053

J.M. ARCHAMBEAU-STRATHWYN

^{S O U N D | L O O K}

Beware: horny

1 5 J U N I 2 0 2 3 | 2 0 | N E W L Y C E U M S O C I E T Y
F L O R A , E L I & M A D D Y | C L O S E D

Het verbaasde hem niets dat Maddy wilde starten. De vraag die ze stelde verbaasde hem evenmin: 'Wat denk je van een trio met Eli en mij?'
Hij sloeg bijna zijn ogen ten hemel. 'Ik meen me te herinneren dat we dat al eens gedaan hebben - of zie ik het fout?'
Maddy's grijns was scherp en voldaan - een meesterlijk masker voor wat ze ongetwijfeld echt dacht: dat ze het fijner zou vinden moest Eli Julian toestaan om meer te doen dan alleen maar kijken en foto's nemen. Hij had het in de laatste drie jaar vaker gevraagd, ongetwijfeld om zijn eigen ego te strelen, maar leek nog steeds niet door te hebben dat het Maddy alleen maar hongeriger maakte. Hij grapte wel vaker dat Julian zichzelf niet kon bedwingen, maar leek nooit te vatten dat Julian net de enige van hen drie was die dat wel kon.
Hij leunde naar Manon toe, iets dichter dan strikt noodzakelijk was, en ademde zacht uit tegen haar oorschelp. Toen hij zijn hand voor zijn mond bewoog om zijn woorden voor de rest van de groep af te schermen, streek zijn pink langs haar kaaklijn. 'Straks,' begon hij in achteloos Frans, zijn blik op de dubbele deuren die naar buiten leidden, 'neem jij me mee naar buiten - trappen af, campus over en, als je frustratie het nog toelaat, Lincoln Hall in, naar die gezellige blauwe slaapkamer op het tweede verdiep.' Hij paste zijn volume aan, zo zacht dat het bijna een zucht was, en verplaatste zijn blik naar Manons handen, die op haar schoot elkaar vastgrepen. 'Ik neem plaats op je bureaustoel terwijl jij doet wat je doet als je alleen bent - een geheugensteuntje - en daarna, als ik tevreden ben, vertel je me meer over al die fantasieën die nog op je bucketlist staan.'
Rood kroop omhoog in Manons hals. Julian kon zien dat ze haar gezicht neutraal hield, maar de grip op haar handen verstrakte. Ze hield haar adem in.
'Misschien,' concludeerde hij, 'help ik je nog wat items afvinken.'
Ze blies de lucht weer naar buiten toen hij met blanco gezicht weer van haar weg trok en hoewel ze eender wat had kunnen zeggen, koos ze ervoor om een shotje achterover te slaan.
Julian glimlachte.
'Dit moet ik weten!' riep Eli te enthousiast, drank al in zijn handen. 'Kom op, opbichten nu.'
Julian sloeg zijn ogen ten hemel maar leunde dichter naar Eli toe. Hij hief zijn meest onschuldige toon aan toen hij sprak, maar een grijns verpestte het effect: 'Denk je dat die van Eli groter is dan die van mij?'
Eli schoot in de lach en duwde Julian tegen zijn schouder. 'Bullshit.'
'Waarom krijg ik het gevoel dat ik het niet wil weten?' reageerde Maddy even luid lachend.
'Ik denk dat je het geweldig had gevonden om dat in je oor gefluisterd te krijgen,' liet een bedaarde Manon haar weten, waarop Eli luider begon te lachen.
Het puberale spelletje ging verder met gelach en gescherts. Nieuwsgierigen verzamelden zich rond de zetels. Manon stelde een vraag die Eli met een leugen en een blik in Julians richting beantwoordde. Maddy tikte hem op de vingers, en Julian drapeerde zijn arm over de zetelleuning achter Manon zonder haar rug aan te raken.
De blikken landden op Flora toen het haar beurt was om te antwoorden en ook zij rood aanliep als reactie op Eli's ongetwijfeld ongepaste vraag.
'Hoezo? Waarom zou ik dat willen?' Haar verwarring klonk zo oprecht dat het bijna aandoenlijk was.
Julian was niet zeker of hij het een goed idee vond dat Eli haar meteen weer aanzette om te drinken, maar haar lichaam was ontspannen en haar plezierige glimlach leek oprecht toen ze naar Maddy toe leunde, aarzelde, en dan haar vraag stelde.
Maddy dacht even na, een frons tussen haar wenkbrauwen en een fijne grijns om haar lippen. 'Sowieso niet Julian,' antwoordde ze wijselijk, en Julian sloeg opnieuw zijn ogen ten hemel terwijl hij een shotglaasje van de tafel griste en in Maddy's richting proostte.
'Ik haat tequila,' kondigde hij aan voordat hij het achterover sloeg en een gezicht trok.
Manon giechelde en leunde tegen zijn arm aan.

[ bericht aangepast op 8 mei 2026 - 12:30 ]

help

9 mei 2026 - 22:36 Monpress is offline

Monpress 6138

༺~~Jack Mckall~~༻
^{^༺Tiaki Makutu^༻}

Mevrouw Smith ratelde maar door en door en door. Haar te hoge, te schelle stem deed het glaswerk bijna breken en Tiaki's oren bloeden. Kon ze niet voor één keer gewoon op tijd haar les afsluiten en ze laten gaan in plaats van doorzagen op Cody voor de kleine fout die hij gemaakt had. Ze had Cody precies dezelfde speech tien minuten geleden ook al gegeven en Tiaki kon het niet meer aanhoren. Zo subtiel mogelijk sloeg hij zijn handen over zijn oren en legde zijn hoofd op de aardewerken tafel. De laatste stralen van de zomerzon deden zijn ogen dichtvallen.

Niet hier.

Tiaki schoot rechtop, handen om de keramieken werkbladrand geklemd. De kou van het materiaal trok door zijn vingers en deed een rilling over zijn armen lopen. Snel scande hij het lokaal, niemand leek iets gezien te hebben. Of niemand vond het de moeite waard om te reageren. Hij keek naar de klok, bijna half vier. De bel was om kwart over drie al gegaan, maar tenzij je een briefje had, was er geen enkele kans om bij mevrouw Smith met de bel het lokaal te verlaten. Op deze manier kon hij z'n powernap thuis wel vergeten, voordat hij door moest naar de Wharenui voor alle voorbereidingen. Het was niet alsof hij de rest van het weekend tijd had om bij te slapen. Tiaki onderdrukte een geïrriteerde zucht terwijl hij tevergeefs de slaap uit zijn ogen probeerde te wrijven. Vandaag moest hij de hele avond helpen met voorbereidingen om vervolgens vanaf morgenmiddag tot zondagmiddag in de weer te zijn met de bruiloft. Met zijn vader was er natuurlijk ook geen enkele kans om daar onderuit te komen.

"Tiaki, jij bent aan de beurt om het practicumlokaal op te ruimen. Samen met..." De stem van mevrouw Smith bracht hem terug naar de werkelijkheid. Natuurlijk, dat kon er ook nog wel bij. Het was niet alsof hij meer te doen had... Tiaki beet op de binnenkant van zijn wang terwijl hij haar door het klasboek zag kijken.
"Samen met Andreas-" Zijn hoofd viel in zijn handen. Hij had in de afgelopen maand zo zijn best gedaan zich te distantiëren van Andreas, om niet te denken aan de kus die hij hem gegeven had. Zijn vader had gelijk, het was beter als hij niemand om zich heen had. Dan was er niemand om pijn te kunnen doen. Elk berichtje van de andere jongen had hij genegeerd, elke keer dat Andreas hem aangesproken had, had hij hem weggewimpeld. Het was eindelijk gelukt om niet constant te herinneren wat voor eikel hij was geweest tegen Andreas.

Stoelen schoven over de vloer en de rest liep vrolijk pratend het lokaal uit. Hardhandig schoof Tiaki zijn eigen spullen in zijn tas en dropte die bij de deur. Een paar oortjes kwamen uit zijn zak en hij zette zijn eigen muziek op. Geen enkele blik ging uit naar de Mervine, terwijl hij methodisch het glaswerk begon te verzamelen en de vaatwasser vulde. De taken waren simpel, ruim de practicummaterialen op, maak de tafels schoon en leg de papieren klaar voor de volgende dag mochten die er zijn. Als ze gewoon allebei een deel deden en elkaar negeerde, waren ze hier zo weer weg.

15 ⸙ High school student
March 7nd 2013 ⸙ End of the school day
Chemistry lab
Andreas ⸙ Closed

༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄
^{^{༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄}}

[ bericht aangepast op 10 mei 2026 - 8:10 ]

Do it scared, but do it anyway.

11 mei 2026 - 17:12 Zaalvoetbalclub is online

Zaalvoetbalclub 10317

Nick J. Baker

19 December, 19:18 ♡ Op de boot naar Port Bersea

De rest is al veel eerder gearriveerd. De trip waar ikzelf eigenlijk een van de grootste aanjagers van ben, is al begonnen zonder mij. Een paar maanden geleden vond ik het nog een geweldig idee: Eli en Maddy herdenken op het eiland waar we ze verloren zijn. In mijn hoofd betekende het nabijheid, connectie, verbinding met wat zij voelden en wat wij toen nog mochten voelen. Zodra ik het idee in mijn hoofd had, heb ik het als houvast gebruikt. Dit is waar we nader tot ze zijn. Dit is waar ze nog bestaan.

Maar zo’n twee weken voor vertrek stortte ik totaal in. Hoe had ik in hemelsnaam de verwachting gekoesterd iets van Eli terug te vinden? Hoe kon ik zo hoopvol zijn terwijl hij er niet meer is? Hij is weg en hij komt niet meer terug. De trip was een overtuiging. Het was een argument voor een discussie die niet te voeren valt. Je kunt je weg niet uit de dood redeneren. Zodra ik dat doorhad, lukte het me twee weken niet meer om uit bed te komen.

En dus stapte de rest op de boot terwijl ik nog in bed lag te bakken. Met het excuus van een fikse buikgriep en een uitgesteld tentamen wurmde ik me een weg door mijn afwezigheid. Ik zocht zelfs onderdak bij mijn ouders, die mijn sombere houding maar moeilijk konden plaatsen. In bed zag ik alles voor me. De jarenlange vriendschap, de eindeloze herinneringen, de kleine en grote momenten. Een tijdlang moesten we naar hetzelfde vak en om de grote hoeveelheid trappen te ontwijken, namen we een krakkemikkige lift. We maakten er een sport van om zo hard mogelijk te springen en te kijken of de cabine zou wiebelen. Het lukte ons, zo goed dat we de liftkabels meestal hoorde kraken. Het maakte me niet uit of we zouden vallen. We waren in ieder geval samen. Het was niet de afspraak dat hij alleen zou gaan. Dat hij eerder zou gaan dan ik.

Desalniettemin was het al ingewikkeld. Want: Maddy was… Nou ja, er. Ze bestond. En Eli vond haar echt, écht leuk. Niet zoals ik Anna-Maria leuk vond op de basisschool, omdat alle andere jongens ook een vriendinnetje hadden. Eli vond haar daadwerkelijk heel erg leuk en alhoewel die relatie ook op zijn eigen manier complex was, waren ze in ieder geval meer samen dan ik ooit had ervaren. Toch liet ik me niet uit het veld slaan, niet helemaal. In de scheurtjes in hun relatie en loyaliteit zag ik een bevestiging dat ook die constructie niet stabiel was en, in het verlengde, hoop. En alles is een spectrum toch? Wie weet wat de toekomst zou brengen.

Maar goed. Eenmaal in bed leek niet op de trip zijn nog veel erger dan er wél zijn. Dus sleepte ik me uit bed, gooide wat kleding in een koffer en boekte alsnog een ticket. Met een appje “ik kom eraan, tot morgen schattebouten” had ik mijn komst aangekondigd.

Wat uiteindelijk de reden is dat ik met mijn knieën tegen de stoel van de passagier voor me zit. De kleine ferry-achtige boot was het meest betaalbaar en ook op korte termijn beschikbaar. Ik ben iets te lang voor de kleine stoeltjes en ik kon de extra kosten voor een stoel op het dek even niet ophoesten. De golven zijn behoorlijk hoog en we schommelen behoorlijk van links naar rechts. Ondanks dat de vrouw naast me uitgestrekt tegen het raam ligt, zie ik het eiland al verschijnen in het raampje van de passagier naast me (een aardig-uitziende veertiger die bij het wegvaren haar ogen resoluut sloot en op jaloersmakende wijze in slaap is gebleven tijdens de reis van een paar magere uurtjes). Er heeft zich een lichte klont spanning in mijn maag gevormd die behoorlijk zwaar ligt. De meeste mensen uit de groep heb ik niet al te lang geleden nog gezien, maar zonder de beschermende factor die Eli voor mij was, mis ik een kussen wat mijn bewijsdrang nog enigszins inperkte. Het klinkt stom, maar ik weet heus wel dat ik soms wat overcompenseer. Het ding is, met Eli had ik dat niet nodig. Hij was m’n verbinding tussen mij en een wereld die ik soms nog maar wat hortend en stotend kan bijbenen. Ik hoefde niet bang te zijn om uit de groep gekickt te worden, want ik wist dat hij me in bescherming nam. Ik wist dat hij me toch wel zou uitnodigen, ook al lag ik dwars met iemand. Nu voelt dat idee niet meer zo vanzelfsprekend.

De dreun die de boot maakt zodra de weerkaatsende golven van de kade de boeg raken, bonst synchroon met de sprongen die mijn maag maakt. Er zit een getij in mijn maag.

‘Huh, zijn we er al?’ Zegt de vrouw tegen me, terwijl ze slaperig een oog open doet.

20 December ♡ Port Bersea ♡ The Mirage ♡ Eloïse, Flora & Tristan

De spiegel zit onder de vlekken. Godzijdank was er nog een hostelkamer voor één persoon beschikbaar, het laatste wat ik nu zou willen is omringd worden door allemaal vrolijke, optimistische backpackers. Ik weet niet waar de rest verblijft, ik neem me voor dat vanavond even te vragen. Ik heb een simpele zwarte broek aan, met een mooi wit-lichtgrijs gestreept overhemd dat loshangt. Bovenste knoopje open, haar goed in model (oftewel, best wild). Daarnaast heb ik twee kettingen om: een met een kruis en een met een zilveren schelpje eraan, ze rusten op mijn gespierde borst. Ik kijk kort naar het kruisje. Het is meer een fashion statement. Hoe minder ik thuis ben, hoe minder ik het gevoel heb dat bij me past. Alsof de manier waarop ik geloofde alleen maar onder bepaalde voorwaarden kon bestaan. Eigenlijk weet ik niet eens zeker of ik überhaupt nog in Hem geloof. Naar de omstandigheden voelt het steeds onwaarschijnlijker. Ik wend me af van de spiegel, ik heb geen zin hier nu over na te denken.

Het is behoorlijk warm, maar ik ben in mijn haast compleet vergeten korte broeken mee te nemen. Nette zwarte schoenen eronder en ik ben de perfecte mix van net en casual beach boy. Het geurtje dat ik opspuit ruikt naar een mix van lavendel en kaneel, en kost meer dan de meeste dingen in mijn koffer bij elkaar opgeteld. Eli vertelde me ooit dat geur een onderschatte manier is om jezelf te presenteren, maar dat goedkope geurtjes enorm makkelijk zijn om te herkennen. Hij nam me daarna mee naar een goede parfumerie, waarna ik een groot deel van mijn maandelijkse loon neertelde voor een flesje zo groot als de helft van mijn vuist.
‘Klote,’ fluister ik zacht tegen mezelf als ik de kamer uitloop, de gang door (waar ik inderdaad even overvallen wordt door een grote hoeveelheid vrolijke reizigers), om de spanning een beetje weg te nemen. Het werkt nog niet erg goed.

‘Klote, klote, klote, klote, klote,’ probeer ik nog een keer, terwijl de taxi die ik heb gebeld voor de deur parkeert. Je moet arriveren in stijl: dat is het halve werk. Dat heb ik mezelf aangeleerd, een van de zeldzame lessen die ik niet van Eli heb geleerd.

‘Dag meneer, u moet naar the Mirage?’ zegt de chauffeur als ik achterin plaatsneem.

‘Ja,’ antwoord ik verbouwereerd, ‘hoe wist u dat?’ Ik weet zeker dat ik het aan de telefoon niet gezegd heeft.

‘Iedereen zoals u is ernaar onderweg,’ zegt hij, terwijl hij een blik werkt op mijn gelakte schoenen.

Tijdens de weg ernaartoe klopt mijn hart in m’n keel. Ik heb totaal geen oog voor de schoonheid van deze nieuwe plek, de prachtige natuur. Het enige waar ik aan kan denken is Eli. Eli. Weg. Dit was wat hij zag. Dit is waar hij was. Eli. Eli. Waarom vind ik het spannend de mensen te zien die een heel regelmatig onderdeel uitmaken van mijn leven? Misschien omdat het voelt als een soort verlate begrafenis. Maar dan in een feestsfeer.

Bij de ingang van de club sla ik snel het welkomstshotje salmari achterover. Ik probeer mijn schouders los te maken door ze even te rollen, maar het werkt niet. De muziek hamert op mijn trommelvliezen in, het is druk in de club. Terwijl ik uit automatisme naar een VIP zone zoek, zie ik ze staan. Flora, Eloïse en Tristan. Ik loop snel naar ze toe, een grijns vormt zich op mijn gezicht. Zodra ik binnen gehoorbereik ben, roep ik ze toe.

‘ Daar zijn ze,’ ik rek de ‘ze’ lang uit. Ik leg mijn arm over de schouders van Flora en leun met mijn andere arm tegen Eloïse aan. Met een kwajongensachtige blik kijk ik de groep rond.

‘Hoe is het met de heilige maagd en haar discipelen?’ Zeg ik schalks, terwijl ik van Eloïse, naar Flora en naar Tristan kijk. ‘Hebben jullie me gemist?’

[ bericht aangepast op 12 mei 2026 - 11:52 ]

Tijd voor koffie.

Index RPG Actieve Topics Zoek