[RPG • 16+] Saltwater Sleep | Speeltopic 2 - Speeltopics

p o r t      b e r s e a      t o w n Main Wharf & Ferry Dock – enige officiële toegang tot het eiland per boot. Bersea Town Center – gezellig centrum met cafés, surfshops, een kleine markt. The Mirage – exclusieve club op een klif, favoriet van rijke jongeren. Tidefall – moderne villa van de Archambeau-Strathwynfamilie, niet ver van The Mirage Sunset Hostel – waar backpackers verblijven. Dicht bij het strand. St. Cordelia Clinic – het eilandziekenhuisje. Sommige eilandbewoners verdenken de staf van betrokkenheid bij vreemde zaken. De oude vuurtoren – verlaten, uitzicht over het eiland. Locals zeggen dat hij 's nachts nog brandt, ook al is hij al jaren buiten gebruik. Strandhuis 'The Tides' – groot, modern vakantiehuis met zicht op zee en directe toegang tot Siren's Shore, waar Eli en Maddy vorig jaar verbleven. Afgelegen genoeg om feestjes te houden zonder pottenkijkers. Luxehotel 'Azure Palms Resort' – high-end hotel aan de rand van de stad, populair bij rijke toeristen, met cocktailbars, infinity pool, wellness, ... maar ook personeel dat misschien nét iets te veel weet. Whispering Pines Trailer Park – de armere wijk waar de meeste anti-Mervine Estate Dromers wonen. The Broken Bell – lokale bar, informeel hoofdkwartier van de Dromers. Tempest Point – uitkijkpunt boven op de rotsen waar eilandbewoners vaak samenkomen. Wilde energie, sommigen zeggen dat je er “de dromen hoort waaien”. Makutu Bakery – bekende bakkerij en toeristische hotspot voor het prachtige zee-uitzicht. BerseaMovers – van oudsher een verhuisbedrijfje; inmiddels een bedrijf dat onder andere verhuist, (verkeers)hekken plaatst, sjouwt, en voor evenementen benodigd meubilair opbouwt en afbreekt. Backpackers en jongeren kunnen er beunen om een zakcentje bij te verdienen. Bersea Beach Bar – een toeristische trekpleister op het populairste surfstrand van Port Bersea. Dure drankjes, maar wel van goede kwaliteit. Dé plek die het meest voorkomt als je 'bersea bars' zoekt op TrustPilot en waar de esthetische foto's genomen worden. Inwoners vermijden de plek liever. n a t u u r Mervine Estate – landgoed boven op de kliffen met botanische tuinen en verborgen droom-magiesymboliek. Mervine Sanctuary – beschermd natuurgebied met zeldzame flora, grenst aan het landgoed. Pulp Farms – lokale fruit-, groente- en grondstoffenboerderij begonnen als kleinschalig familiebedrijf, maar inmiddels leverancier bij veel Berseaanse horecagelegenheden. Backpackers kunnen er voor dagloon klussen doen zoals zaaien, oogsten en sproeien om hun reis verder te financieren. Dreaming Caves – liggen aan de noordkust en bestaan uit tientallen grotten, tunnels en ondergrondse kamers. Sommige grotten zijn toegankelijk voor toeristen (via boottochtjes of wandelpaden), anderen zijn afgesloten of vergeten - waaronder de Nexus (enkel toegankelijk bij laagtij), waar Dromers worden ingewijd. Vissers spreken van een verzonken grot genaamd The Drowned Mouth, waar stemmen gehoord worden bij vloed. De grotten veranderen subtiel — dromers ervaren dat gangen zich soms anders lijken te gedragen, afhankelijk van hun mentale toestand. Black Hollow Forest – weelderig bos met wandelpaden, sommige 'vergeten' stukken zijn niet op officiële kaarten te vinden. Sirens’ Shore – wit zandstrand waar Eli werd gevonden. Rustig, mysterieus. d r o o m p l e k k e n The Lapse – een droomplek die elke dromer anders ziet, maar altijd gevuld met echo’s van overleden Dromers - waaronder ook Eli en Maddy. The Mirror Lagoon – fysiek meer waar dromen zich soms in weerspiegelen. Dient als 'portaal' waardoorheen Dromers andere Dromers kunnen bezoeken.

d r o m e r s      &      d r o o m m a g i e Dromers zijn mensen die het geheim van de grotten kennen - zowel de Inner Circle van de Mervine Estate als een groep eilandbewoners. Iedereen kan een Dromer worden als die ingewijd wordt door een andere Dromer in de Nexus van de grotten van Port Bersea. De krachten van Dromers manifesteren zich op verschillende manieren. Ze zijn allemaal in staat om elkaar in elkaars dromen op te zoeken en die dromen te beïnvloeden/beschermen van ongewenste bezoekers - sommigen zijn daar beter in dan anderen. Sommigen van hen kunnen elementen uit hun eigen dromen naar buiten trekken en fysiek manifesteren in de echte wereld. Anderen zijn in staat om mensen zomaar ineens in slaap te laten vallen en hen vast te houden in hun dromen - zonder dat die persoon doorheeft dat het een droom is. Nog anderen kunnen inbreken in het hoofd van mensen en hun diepste dromen lezen. Heel zeldzaam zijn degenen die via dromen hun eigen bewustzijn kunnen projecteren in het lichaam van een ander, en degenen die herinneringen van een ander in dromen kunnen oproepen. m e r v i n e      e s t a t e      &      d e      i n n e r      c i r c l e De Mervine Estate is een landgoed van de familie Mervine. De familie houdt zich vooral bezig met natuuronderhoud en liefdadigheidswerk, en de Estate is populair bij een heleboel socialites. Eilandbewoners blijven er over het algemeen ver van weg; vele geruchten maken hun weg van de Mervine Estate naar de stad in het centrum van het eiland, en ze doen meer dan eens wenkbrauwen fronsen. Toch gaan de leden van de Mervine Estate gewoon hun gang. Het lijkt soms zelfs alsof ze een bepaald soort macht over het eiland hebben - en dat is ook precies het doel van de Inner Circle die aan het hoofd van de Mervine Estate staat. Zij willen het geheim van de grotten voor hen alleen, zodat zij over het eiland kunnen heersen en hun rijkdom kunnen vergroten. e i l a n d d r o m e r s Er zijn echter nog eilandbewoners die het geheim van de grotten kennen en die beter hun best doen om de plannen van de Mervine Estate te dwarsbomen. Een heel deel van hen is ervan overtuigd dat de Mervine Estate iets te maken heeft met de tragische dood van Eli Noble. Of zeggen ze dat alleen maar om zichzelf onschuldig te doen lijken?

[ bericht aangepast op 25 feb 2026 - 22:26 ]

---

kindness is never a burden.

Een schouder raakte de zijne. Het warme gevoel spreidde zich verder uit en een kriebel trok door zijn maag. Schimmen die aan mensen vast plakte, dat was wat Andreas zag. Het idee maakte Tiaki nieuwsgierig. Het was zo'n verschillende gave met die van hemzelf, maar hij kon zich ook goed voorstellen dat het iets was wat je ook wel eens uit zou willen zetten. Zijn vingers zochten die van Andreas, voorzichtig, vragend. Was dit echt iets dat hier kon? Het voelde onwennig, maar tegelijk zocht hij er al zo lang naar. Als het alleen maar kon in Andreas' droom, iemand aanraken zonder pijn of angst, dan tekende Tiaki daar meteen voor. Hij draaide zijn hoofd richting Andreas, zijn ogen gleden een keer over elke centimeter heen voordat ze bij die van Andreas' bleven hangen. "En die van mij?" Tiaki hoefde niet harder te praten dan gefluister, zo dichtbij waren ze. "Is het beter nu je weet wat het is?" Een ongekende kalmte hing over Tiaki. Zijn ademhaling diep en langzaam. Jaren aan stress waren door de ondergaande zon weggevaagd. Er was hier niks dat hem iets kon maken. Hij kon zo in slaap vallen, als hij nog niet in slaap was.

15 ⸙ High school student February 1st 2013 ⸙ Night Andreas' dream Andreas ⸙ Closed

---

Do it scared, but do it anyway.

Vrije dagen waren een luxe als dokter. Meerdere achter elkaar was bijna zeldzaam. Toch wenste Jack nu in zijn kantoor te zitten, een consult te hebben, een spoedgeval, iets! Hij had geprobeerd te relaxen. Een boek, schoonmaken, in de tuin bezig, maar de uren leken maar niet voor bij te gaan. Alsof zijn hoofd moest compenseren voor de dagen die nog steeds een zwart gat waren. Hij had een paar zulke gaten en elke keer dacht hij, hoopte hij, dat het de laatste zou zijn. Jack wist dat het ter bescherming was, hij was ze tegen gekomen in zijn verplichte vakken over psychologie. Uiteindelijk had hij geleerd om ermee om te gaan. Elk belangrijk detail noteerde hij. Een gewoonte die hem maandag zou redden als hij weer patiënten zou zien. Jack leunde tegen het hek. Zijn vingers gleden over de afbladerende verf. Rot begon langzaam in het hout te kruipen. Hetzelfde hek dat hem als kind zo goed beschermde, kwam nu nauwelijks tot zijn middel. De zee beukte tegen de kliffen onder hem. Hij staarde naar het natuurgeweld dat tegelijk zo dichtbij en zo ver weg was. Zijn blik al lang niet meer gefocust. Spring. Jack schrok van z'n eigen gedachten. Hij kende het fenomeen, de intrusie waar bijna iedereen wel eens last van had. Een hoge brug. Een treinspoor. Een 'wat als' om makkelijk weg te rationaliseren. Maar deze bleef te lang hangen. Zou het echt helpen? Hij forceerde zichzelf bij het hek vandaan. De gedachte bleef achter waar de duisternis hem riep. Natuurlijk niet. Jack eindigde op een van de bankjes langs het pad. Een nieuwe groep toeristen liep voorbij om van het uitzicht te genieten, te grote iPads voor hun neus om maar ja elk detail vast te leggen. Gekwetter in allerlei talen vulde de stilte om hem heen. Zijn telefoon kwam uit zijn zak en Jack scrolde door zijn berichten heen. Malia stond ruim bovenaan qua recente communicatie, Ty en Seth volgden, maar veel mensen sprak hij niet op deze manier. Jude's nummer was dan ook snel gevonden. Besef drong binnen met de herinnering waarom hij het nummer van de jongen überhaupt had. Jack maakte er geen gewoonte van om zijn persoonlijke nummer uit te delen aan patiënten, maar iets in de jongen had hem die wel doen afgeven. Voor noodgevallen. To: Jude Montgomery Als je mij liever niet meer wil als behandelaar, dan zorg ik voor de overdracht naar een andere arts. Dit was het eerste bericht dat Jack op eigen initiatief naar de jongen stuurde. Hij kon zich goed voorstellen dat Jude na gisteren niet meer zat te wachten op hem als arts. Iemand in zulke staat zien kon immers niet fijn zijn, zeker niet als je die persoon daarna nog moest vertrouwen met je lichaam. Achteraf was hij dankbaar dat Jude hem had gevonden. Jack had geen idee hoe lang hij nog had kunnen lopen voordat hij helemaal ingestort was. Daarnaast was een bekend gezicht... makkelijker... geweest om te zien. Maar het was beter om hun contact af te breken. Jude had teveel gezien, iedereen had teveel gezien. De serveerster, Andreas- Jamie. Niks aan die man was de Andreas die hij het liefst nog één keer zou spreken. Wat was er gebeurt met Andreas, wat had Jamie daarmee te maken en sinds wanneer bracht die man alleen maar ellende? Antwoorden bleven uit, maar een ding was zeker: Hoe minder hij bij Jamie in de buurt kon zijn, hoe beter. Jack staarde naar de groep toeristen die hun weg weer naar beneden maakte. Iets over waar ze wilde gaan lunchen en hoe lang het duurde om daar te komen. Misschien kon hij zelf ook maar beter terug gaan.

༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄ ༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄ 27 ⸙ Dokter @ St. Cordelia Clinic 20 December ⸙ 11 uur-ish De oude vuurtoren Alone ⸙ Open ༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄ ༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄

[ bericht aangepast op 5 maart 2026 - 22:57 ]

---

Do it scared, but do it anyway.

2 0      D E C E M B E R      V O O R M I D D A G      |      2 3      |      T I D E F A L L C H A R L O T T E      |      C L O S E D Er speelde muziek toen Julian zacht de dubbele deuren van het landgoed achter zich dichttrok. Het was iets jazzy, met krakende klanken alsof de vinylplaat waarvan het ongetwijfeld afkomstig was, beschadigd was.       'Ik vroeg me al af wie de Mercedes gestolen had.' Charlottes stem kwam amper boven de muziek uit, zweefde de inkomhal binnen uit de richting van de woonkamer. Het was de enige deur die open stond.       De gordijnen in de ruime inkomhal waren opengetrokken - een scherp contrast met vijf dagen eerder. De zonnestralen zouden stofdeeltjes moeten oplichten in de verlaten ruimte, maar dat was niet het geval. De zwarte vleugel, die het moderne wit van de marmeren vloer en de gekalkte muren extra in de verf zette, stond open. Zonder beschermhoes. Blinkend in het zonlicht. Alsof het een statement was in plaats van een instrument.       Dat was het ook.       Julian haalde een hand door zijn warrige krullen en streek met zijn handen over de stof van zijn hemd. Misschien had hij eerst moeten douchen.       Vrolijk gefluit vergezelde de muziek en Julian ontspande zijn schouders - zich bewust wordend van de spanning die plots in zijn spieren gekropen was. Hij had zijn stiefmoeder al maanden niet meer gezien. Hij was niet teruggekeerd naar Sydney om zijn afstuderen te vieren en had haar telefoontjes genegeerd. Soms wou hij dat ze net als zijn vader was. Dat ze haar goedkeuring uitte in radiostilte in plaats van bemoederende berichtjes met te veel emoji's.       En toch had hij haar gemist.       Hij slikte de gedachte weg samen met de afkeer die het plotsklaps opriep - afkeer voor het stille gevoel van bezit dat zich in zijn botten genesteld had op het moment dat ze als opgetogen zesentwintigjarige zijn thuis was binnen komen dansen, drie maanden nadat zijn moeder overleden was.       Ze bezat hem al even niet meer, herinnerde hij zichzelf eraan. De tegenstrijdigheid die volgde negeerde hij.       Haar gezicht sprak van verrassing toen hij de woonkamer binnen stapte, alsof ze verwacht had dat hij rechtsomkeer zou maken voordat hij zichzelf nog maar vertoond had.       'Julian!' riep ze uit op een even verraste toon.       Hij schonk haar de glimlach die enkel voor haar gereserveerd was toen ze dichterbij kwam en haar handen op zijn schouders legde, ging automatisch mee in haar bewegingen toen ze hem drie kussen op zijn wangen schonk zoals ze altijd deed en miste bijna de laatste omdat hij er van zichzelf altijd twee gewoon was.       'Ach, lieverd, ik heb je gemist,' zei ze. Ze verplaatste haar handen naar zijn wangen en bestudeerde zijn gezicht. 'Je ziet er moe uit. Gaat het wel?'       'Beter nu jij er bent,' hoorde hij zichzelf charmant zeggen.       Haar glimlach verbreedde en ze liet hem los om terug naar de vitrinekast te lopen, waar ze twee champagneglazen uit opdiepte.       Julian liet zijn blik over de woonruimte gaan. Ook hier waren de gordijnen open, geen vlekje stof te besmeuren. De dure lederen zetels, onbedekt, leken haast naakt in dit huis waar al vijf jaar stof zou moeten liggen.       'Ik heb de ramen laten openzetten,' zei Charlotte alsof ze zijn gedachten kon lezen. 'Het huis had adem nodig na zo lang. Ik weet eigenlijk niet waarom we ermee opgehouden zijn om hierheen te komen.'       Het wrong, hoe ze sprak over dit hoopje bakstenen dat eigenlijk van Julian was. Alsof het altijd van haar geweest was. Hij hield zijn glimlach strak terwijl hij toekeek hoe ze naar de zithoek liep met de twee glazen en een fles champagne. Op de salontafel stond een glazen schaal met chocoladesoesjes en aardbeien - de zoetigheden waarmee hij als tiener zijn dessertbord tijdens dessertbuffetten altijd vol laadde.       Hij voelde zijn glimlach verscherpen en hij vroeg zich onbewust af of hij altijd al verslaafd was geweest aan suiker, of dat zij ooit beslist had dat hij zo hoorde te zijn.       Hij had in ieder geval liever een fruitige cocktail gedronken dan saaie champagne, maar dat zei hij niet luidop. Toen ze echter op één van de sofa's plaatsnam en op het leder naast haar klopte ter uitnodiging, bewoog zijn lichaam automatisch. Hij zat naast haar voordat hij er erg in had en had het volgende moment een glas champagne in zijn handen.       Plotseling voelde Julian zich vreselijk moe. Moe en alleen, met een vreselijke drang om zijn hoofd op haar schoot te leggen en te praten over alles wat hem bezighield terwijl ze zacht door zijn krullen kroelde.       Hij plukte een macaron van de schaal op de salontafel en maakte geen aanstalten om een gesprek te voeren.       'Augustus en ik zijn zo ontzettend trots op je,' doorbrak Charlotte de stilte.       Julian grinnikte.       Ze tikte met een elegante, gemanicuurde vinger tegen zijn knie - een berisping. 'Hij kon er niet bij zijn.' Ze zuchtte.       'Uiteraard.'       'Hij belde me daarnet nog.'       'Gecondoleerd.'       Charlotte lachte. Een bevallig, bescheiden geluid dat Augustus destijds meteen over de streep getrokken had. 'Hij vroeg zich af of je nog terugkeert naar Sydney voordat je weer naar Melbourne vertrekt.'       Julian trok een wenkbrauw op en nam een slok van zijn champagne - zoet in plaats van bitter. 'Manchester.'       Charlotte glimlachte samenzweerderig. 'Precies. Hij begrijpt niet waarom iemand langer zou studeren dan strikt nodig.'       'Hij zei hetzelfde toen ik aan mijn dubbele bachelor begon. Hij denkt alleen in balansen en contracten.'       'Ach,' zei Charlotte luchtig. 'Hij denkt aan de toekomst. Alles wat geen directe winst is, is tijdsverspilling.'       Julian bestudeerde haar gezicht. Ze was keurig opgemaakt, geen haartje dat niet op zijn plaats zat. Net zoals ze er al acht jaar aan een stuk uitzag.       Hij vroeg zich af wat haar échte reden was om helemaal naar Port Bersea te komen. Want Charlotte deed zelden iets zonder reden.       'Maar een doctoraat staat natuurlijk veel mooier op een visitekaartje dan nog een dochterbedrijf.' Ze knipoogde terwijl ze nog een slok champagne nam, maar toen ze het glas liet zakken, was de blik in haar ogen bezorgd.       Ze zette haar champagne op de salontafel en leunde wat dichter, een troostende hand op zijn been.       'Het kan niet makkelijk voor je zijn,' zei ze zacht. 'Om hier te zijn. Vandaag. Vangen je vrienden je wel goed op?'       Dat was het dus. Charlotte had altijd een feilloos gevoel voor timing.       Julians blik gleed naar haar hand op zijn been. Hij glimlachte fijn en keek toen weer op. 'Maak je je zorgen om me, Charlotte?' De manier waarop hij het vroeg was bijna uitdagend.       Ze vernauwde haar ogen lichtelijk. Haar hand verstrakte miniem, maar hij voelde het. 'Altijd,' zei ze zacht. Haar duim streek één keer over de stof van zijn broek. Bijna achteloos. 'Het is ten slotte je verjaardag.'       Hij keek opnieuw naar beneden, naar haar hand op zijn been, en liet de vingers van zijn vrije hand er zacht op rusten. Eén seconde, voordat hij haar wegduwde. 'Ik red me wel,' zei hij.       Ze glimlachte kort, alsof ze de afwijzing verwacht had, en liet haar hand rustig naar zich terugvallen.       Julian nam nog een aardbei van de schaal op de salontafel.

---

help

---

“Help me herinneren dat ik iemand anders als jurist moet vragen in dat geval, op deze manier verlies ik direct,” pruilde Eloïse, voor ze hem dichter naar zich toe trok. Hij grinnikte terwijl hij zacht langs haar slanke taille streelde. Hij vond haar prachtig, in elk opzicht. “Het scheelt dat hij toch te laat gaat komen,” lachte ze zachtjes. Tristan adoreerde het wanneer ze op haar tenen moest staan om hem een kus te kunnen geven. Zelfs wanneer ze haar hakken droeg. “Dus hebben we nog meer dan genoeg tijd.” Zei ze. Ze verschoof haar hand naar zijn nek, voor ze haar lippen zacht op de zijne drukte. Gewillig en misschien een tikje gretig, beantwoordde hij haar kus. Voor een moment verdween alles om hen heen – de club, het feest dat nog moest beginnen en zelfs de mensen die elk moment konden binnenlopen. In haar nabijheid werd het eenvoudig om alles even te vergeten. De spanning die hij eerder had gevoeld, de twijfel over wat hij hier eigenlijk deed. Het leek allemaal naar de achtergrond te verdwijnen. Het verbaasde hem keer op keer hoe weinig er eigenlijk voor nodig was. Een kus, haar armen om hem heen en zijn gemoed verschoof al merkbaar. Misschien was dat een beetje zielig, dacht Tristan vluchtig. Maar de zwakte die hij voor haar had was simpelweg te sterk geworden om te ontkennen. Iemand schraapte zijn keel, tot zijn ergernis werd de kus onderbroken. De medewerker was uiteindelijk teruggekomen met haar creditcard en wat papierwerk in zijn handen. ‘’Oh ja,’’ bracht ze uit. Ze maakte zich los uit Tristan’s armen en liep naar de medewerker om het papierwerk af te handelen. Eloise bewoog zich moeiteloos door de ruimte, hij keek haar na. ‘’Hopelijk is alles tot nu toe tot wens?’’ vroeg de medewerker hen beiden nadat hij de plekken had aangewezen waar Eloise had moeten tekenen. Tristan leunde iets verder van de bar af en wachtte totdat ze klaar was. ‘’Voor zover ik kan beoordelen wel,’’ antwoordde Tristan. ‘’maar ik vermoed dat zij hier het laatste oordeel heeft’’ Hij wierp Eloïse een korte, bijna geamuseerde blik toe. Ze was ook zo perfectionistisch. Maar dat begreep hij wel.

---

"She would've made such a lovely bride, what a shame she's fucked in the head, " they said

---

'De academische cultuur van het moederland?' Dacht Flora na 'Binnen de universiteiten wordt natuurlijk verwacht dat men presteert. Je komt immers niet voor een doctoraat, master, studie of andere certificering naar een prestigieuze universiteit om slechts te feesten en te falen, toch?' Flora leek op dreef, haar nonchalante houding hield ze sterk vast. 'Buiten de universiteitsmuren wordt daarentegen genoeg gefeest, maak je geen zorgen - ook al heb ik daar zelf geen ervaring in opgedaan, te druk met andere activiteiten.' 'Ik kan het me voorstellen,' zei Julian medelevend. De schijnbaar medelevende toon van Julian bezorgde hem ongemerkt kippenvel. Julian plofte met zijn koffie in een van de fauteuils vlakbij Flora en hem. 'Vergis je niet,' ging Flora vlak verder, 'de competitie binnen klassen blijft aanwezig en de lat daar ligt zeer hoog. Maar daar kan jij vast wel mee omgaan. En de Britse studenten hebben hun oordeel over buitenlanders klaar - ook over Australiërs. Ze vinden het toch minder prettig wanneer een niet-Britse student beter presteert dan zij.' Tristan had gemerkt dat Flora zo globaal mogelijk probeerde te blijven, alsof ze ieder gesprek over zichzelf vermeed. Haar nonchalante houding hield ze daarbij hardnekkig vast. Hij twijfelde niet langer: er speelde duidelijk iets tussen de twee. Eerst had hij uit principe bij het gesprek willen blijven, hoe ongemakkelijk het ook voelde om er tussenin te staan. Misschien was hij ook gebleven om Julian te prikkelen, hij wist het niet precies. Het enige wat hij had gehoopt, was dat Julian zich inmiddels naar zijn kamer had teruggetrokken. Maar dat was duidelijk niet het geval. 'Stel gerust vragen,' ging Flora verder na haar verhaal, 'anders moet ik raden wat je precies wil weten. En dan kan Tristan ook deelnemen aan het gesprek, gezien hij ook vast dingen wil horen.' Het kon hem weinig schelen dat hij eigenlijk buiten hun gesprek stond. Zijn interesse ging alleen uit naar Flora en wat zij allemaal deed in Chester, niet naar Julian. Die hij probeerde zoveel mogelijk te ontwijken. 'En waar is de keuze op gevallen qua doctoraat?' 'Erkenning, legitimiteit en informele soevereiniteit in postkoloniale rechtsordes,' raffelde Julian. Het was een mond vol, alsof hij probeerde een ingewikkeld betoog in één adem samen te vatten. Althans, zo klonk het in Tristan’s oren, een beetje geforceerd indrukwekkend, maar vooral pretentieus. Hij nam nog een slok van zijn koffie. 'En wat doen jullie met jullie pasverworven volwassen leven?' Tristan voelde een lichte kramp in zijn schouders. Dit hele geforceerde spel begon hem te lang te duren. En waarom zou hij Julian iets wijzer maken over zijn leven als beginnend jurist, dat allesbehalve gemakkelijk was? Het was niet zo spectaculair als een doctoraat. Hij had nooit de neiging gehad tot haantjesgedrag, zeker niet op professioneel gebied, maar toch voelde hij de druk knagen. ‘’Het begint langzaam vorm te krijgen’’ antwoordde Tristan, net als Flora eerder deed, globaal en nonchalant. Het was niet helemaal gelogen; er waren tenslotte die kleinere zaken die hij binnenhaalde dankzij de naam die zijn ouders in deze wereld hadden opgebouwd, en omdat hij vooralsnog een goedkoper tarief rekende dan zij. Een naam als jurist moest je opbouwen, een portfolio creëren om te kunnen pronken met de zaken die je had gewonnen. Om het gesprek richting Julian een beetje af te kappen, staarde Tristan naar zijn klassieke Breguet-horloge, een geschenk van zijn vader na het afronden van zijn studie. Het was geen cadeau uit genegenheid geweest, maar uit status. “Het is laat,” merkte Tristan op. “Zal ik je koffer alvast in je kamer zetten?” Zijn blik gleed naar Flora, om te peilen of zij het zou redden als hij zichzelf losmaakte uit het vermoeiende toneelstuk waarin hij verzeild was geraakt. Hij hoopte haar op die manier ook de ruimte te geven om mee te lopen als ze een ontsnapping wilde, maar mocht ze liever nog iets met Julian willen uitpraten, dan kon ze daar uiteraard voor kiezen.

---

"She would've made such a lovely bride, what a shame she's fucked in the head, " they said

---

---

“Erkenning, legitimiteit en informele soevereiniteit in postkoloniale rechtsordes,” ratelde Julian op. Een pretentieuze titel, maar hij liet het lijken alsof het er niet toe deed – alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Iets wat je in een catalogus had kunnen lezen.       Ze was ergens wel benieuwd naar hoe hij dit had bedacht. Ze kon zich niet voorstellen dat hij dit thuis had besproken – laat staan dat zijn vader dit direct een goed idee had gevonden. Augustus hield van prestige en prestaties, maar – net als haar eigen vader – gaf hij de voorkeur aan een positie in een bedrijf. Daar konden de echte meters gemaakt worden. Wat maakte nog een master of doctoraat nou uit?       Ze had immers in eerste instantie ook haar eigen vader niet weten te overtuigen van het volgen van een aanvullende master. Hij had haar liever het familiebedrijf in geforceerd zodat hij haar goed op kon leiden – en natuurlijk toezicht op haar leven kon houden.       “En wat doen jullie met jullie pasverworven volwassen leven?” vervolgde hij na een slok koffie. Flora kon zich goed voorstellen dat je een droge keel kreeg van zo’n snobistische, lange titel.       Ze zag aan Tristan dat hij een beetje klaar was met de situatie. Zeer begrijpelijk. Ze had hem ook niet tussen haar en Julian willen plaatsen, maar daar kon ze nu weinig meer aan veranderen.       “Het begint langzaam vorm te krijgen,” antwoordde Tristan. Ze wilde gniffelen, maar weerhield zich hiervan en hield haar gezicht in de plooi. Hij had haar tactiek opgepikt.       Ergens vond ze het wel jammer dat Tristan geen vraag aan haar stelde. Ze had hem graag meer verteld – al wist ze niet hoeveel ze had durven delen met Julian in dezelfde ruimte.       “Zo veel mogelijk. Op dat vlak is er niet veel veranderd,” merkte ze op, als antwoord op Julians vraag. “Een intensief dansprogramma, nog een master dus – met aanvullende vakken – en wat passieprojecten.”       Wilde Julian überhaupt iets weten van haar? Hij vroeg het sowieso enkel uit formaliteit, maar was hij nog geïnteresseerd in welk aspect van haar leven dan ook?       Nog steeds herhaalde de vraag zich in haar achterhoofd. Waarom had hij haar gebeld?       Achteloos keek Tristan naar zijn horloge. “Het is laat,” zei hij. “Zal ik je koffer alvast in je kamer zetten?”       Hij keek haar aan, vragend en analyserend. Ze was echter niet zeker of dit een hint was dat hij wilde dat ze hem zou volgen, of dat hij zichzelf los wilde maken uit het gesprek en probeerde te beslissen of ze het alleen zou redden.       “Dat zou fijn zijn.” Ze glimlachte. “Ik loop wel even mee, dan weet ik gelijk waar mijn kamer is. Excuses, Julian. Ik ben zo weer terug.”       Ze duwde zichzelf omhoog van de bank en liep naar haar koffer. Ze pakte haar rugzak en carry-on koffertje vast, en liep vast de trap op naar boven. Ze twijfelde of ze zelf terug naar beneden moest lopen om haar koffer naar boven te dragen. Ze wilde dit niet bij Tristan in zijn schoenen schuiven, maar hij had het zelf aangeboden, toch?       De hal waar ze zich in bevond was donker en ze wist niet welke kant ze op moest gaan. Ze zag enkele deuren dicht, enkele deuren open, maar kon niet hier goed zien of er koffers of indicaties van leven aanwezig waren.       Ondanks dat ze nu ongemakkelijk moest wachten tot Tristan boven was, voelde ze zichzelf kalmeren. Onbewust had haar lichaam zich ingespannen en alert gehouden bij Julian.       Ze kon zichzelf ook wel vervloeken.       “Ik ben zo weer terug.”       Ze had het perfecte excuus om naar bed te gaan gekregen, maar ze wilde zichzelf niet laten kennen.       En de vraag die bleef branden zou haar toch de hele nacht wakker houden nu ze hem had gezien, levend en wel.

· · ─────── ·🙥· ─────── ·✦· ─────── ·🙧· ─────── · ·

---

It finally happened - I'm slightly mad! ~ Queen

20 DECEMBER ♰ THE MIRAGE ♰ W/ TRISTAN       Eloïse wilde degene die hun onderbrak eigenlijk een dodelijk blik toe werpen. Konden ze niet gewoon een paar minuten rust hebben, het was vrij duidelijk dat ze druk waren.       Maar ze wist de kus te onderbreken, zonder te jammeren dus dat was een overwinning voor haar. En zodra ze de medewerker zag staan, leek het of haar hoofd pas echt weer landde en ze besefte waarom ze hier waren. Ze nam dan ook netjes de papieren over.       “Hopelijk is alles tot nu toe tot wens,” vroeg de medewerker terwijl Eloïse zorgvuldig de juiste pagina’s tekende. Het meisje legde de pen weg zodra ze klaar was en schoof de papieren weer samen op een hoopje, voor ze deze recht tikte op de bar.       “Voor zover ik kan beoordelen wel,” sprak Tristan. Eloïse haar blik schoof door de ruimte, nadat ze de papieren terug had gegeven aan de medewerker. Ze probeerde de felle lichten die nu nog aan stonden weg te denken, terwijl haar ogen over de prachtige bossen bloemen dwaalde. “Maar ik vermoed dat zij hier het laatste oordeel heeft.”       Ze woog haar woorden wat voorzichtig. Als een soort gewoonte had ze de neiging om te zeggen dat het er mee door kon, en te zoeken naar de kleinste details die misschien niet perfect waren. Alsof iemand haar zou afkeuren als een vaas niet op de milimeter in het midden stond. Maar als ze heel eerlijk was, was ze best tevreden.       “Alles is goed, dankjewel,” sprak ze met een glimlach terwijl ze voor haar tas reikte om haar creditcard terug te stoppen.       De club was al bomvol, het verbaasde haar dat er nog steeds mensen bij paste op de dansvloer. Het leek verstikkend druk. Eloïse nam met een bedankje de cocktail over van de serveerster. Haar ogen gleden over haar decoraties, zoals verwacht totaal wegvallend in het donker. Ze had de moeite niet hoeven doen eigenlijk. ˚̣̣̣ ꒷︶†︶꒷˚̣̣̣︶ ͡𑁬♱໒ ͡ ︶˚̣̣̣꒷︶†︶꒷ ˚̣̣̣

---

--

Hij kon Tiaki's gezicht zo aanraken, als hij dat wilde, en de gedachte deed zijn hart sneller slaan. Ondanks dat het niet echt zou zijn. Ondanks dat het slechts een droom-aanraking van zijn droom-zelf zou zijn. Zou droom-Tiaki anders reageren? Of net hetzelfde als echte Tiaki; zich terugtrekken alsof hij zich verbrand had?       Andreas was niet helemaal zeker of hij het wilde testen. Dus bleef hij Tiaki's gezicht maar bekijken: zijn ogen, zijn neus, zijn lippen.       'En die van mij?' vroeg Tiaki. 'Is het beter nu je weet wat het is?'       Een onbewuste zucht ging door Andreas heen. Het was iets triests en wrokkig dat hem meteen op zijn onderlip deed kauwen. 'Niet echt,' bekende hij. 'Ik heb er ... nooit goed bij stilgestaan hoe ze zich in je dromen manifesteren. Hoe je ... niet in staat bent om ze weg te jagen. Of er van weg te lopen.'       Eigenlijk was het erger, nu. Nu hij gezien had wat de duisternis van Tiaki's droomwereld bevatte. Andreas kon de monsters die aan hem kleefden niet meer afdoen als louter droomecho's. Hij wist dat Tiaki ze even echt met zich mee droeg als hij ze zelf kon zien. Dat ze niet zomaar verdwenen wanneer de nacht voorbij was.

[ bericht aangepast op 9 maart 2026 - 19:34 ]

---

help

1 6      D E C E M B E R      A V O N D      |      2 2      &      5 1      W E K E N T H E       T I D E S T R I S T A N      &      F L O R A      |      O P E N       Geen van hen vroeg verder. Natuurlijk niet - en het irriteerde Julian dat het ervoor zorgde dat opluchting en wrok in zijn maag vochten om dominantie.       Je hebt geen erkenning nodig voor je harde werk. Van niemand. Daarbij - je hebt de goedkeuring van vier universiteiten al. Meer dan dat heb je niet nodig.       Het was duidelijk dat Julian snel een oppepper voor zijn ego nodig had. Zijn eigen gedachten begonnen hem te verbijsteren.       Hij nam nog een slok van zijn koffie.       'Het begint langzaam vorm te krijgen,' antwoordde Tristan nietszeggend op Julians even-nietzeggende vraag.       Wat hield hij toch van nietszeggende gesprekken.       'Zo veel mogelijk. Op dat vlak is er niet veel veranderd,' was Flora's even lege poging.       Julian knikte wijs, alsof die inhoudsloze antwoorden het interessantste waren dat hij al de hele dag gehoord had.       'Het is laat,' rondde Tristan het niet-gesprek uiteindelijk af met een overdreven blik op zijn overdreven protserige horloge. 'Zal ik je koffer alvast in je kamer zetten?' Altijd de galante heer.       'Dat zou fijn zijn,' antwoordde Flora. 'Ik loop wel even mee, dan weet ik gelijk waar mijn kamer is. Excuses, Julian. Ik ben zo weer terug.'       Julian maakte meteen een wegwerpgebaar. 'Maakt niet uit,' antwoordde hij terwijl hij zijn blik tussen Flora en Tristan liet gaan, opnieuw niet zeker of hij blij of beledigd moest zijn door het feit dat ze blijkbaar zo snel mogelijk bij hem weg wilden. 'Je hebt een lange reis achter de rug, ga slapen.' Hij deed het bijna klinken alsof hij met haar in zat.       Julian keek hen met een glimlach na terwijl ze de woonkamer verlieten en dronk gestaag zijn koffie op. Toen ze uit het zicht verdwenen waren, diepte hij zijn gsm op uit zijn broekzak. Terwijl hij de laatste resten van zijn koffie binnen goot, scrollde hij door zijn Instgramstories: zijn vader op zakenreis in Nieuw-Zeeland - witte kronenglimlach glinsterend tegen het zonnige blauw-en-groen van een golfbaan, Charlotte met haar petieterige pommerianen op de lederen zetel waar Augustus absoluut geen huisdieren op doogde, Sofia in bikini op Tasmanië, Eloïses kunstige kiekjes van Jude die Julians kapsel verpestte en de cocktails die ze daarnet gedronken hadden. En Devika Mervine kitesurfend op de zee, gevolgd door een zomerse selfie met een donkerharige vrouw die eruitzag alsof ze nog nooit buiten geweest was. Hij klikte op haar account en checkte haar laatste post - een foto van haar met haar broer, die ze de komende weken ontzettend zou missen omdat hij op uitwisseling ging.       Julian likete de post - hij was de 405 679ste - dronk zijn bodempje koffie op, en ging naar zijn slaapkamer.

[ bericht aangepast op 9 maart 2026 - 20:23 ]

---

help

1 5      J U N I      2 0 2 3      |      2 0      |      N E W       L Y C E U M      S O C I E T Y F L O R A ,      E L I      &      M A D D Y|      C L O S E D 'Wat denk je, Julie? Wéér boven de 90%?'       Eli zat op Julians schoot, zijn ene arm rond Julians schouders, zijn andere mee zwaaiend met een melig nummer dat door de zaal galmde. Hij had een vol glas bier vast dat vervaarlijk tegen de rand klotste.       Julian volgde het gezwaai gehypnotiseerd - en ook een beetje omdat hij bang was dat Eli het eerder vroeger dan later over zijn hoofd zou morsen.       '95,' zei hij, wat hem gejoel van Eli en een paar anderen rond hen die waarschijnlijk niet eens wisten waarover ze het hadden opleverde.       Eli liet zijn zwaaiende arm zakken en keek Julian quasiserieus aan. Zijn pupillen waren groot en zijn adem rook naar alcohol - al was dat waarschijnlijk niet het enige dat in zijn systeem zat. 'Weddenschapje?'       Julian, zelf tipsy en nog steeds een beetje high van de MDMA die Maddy daarnet had uitgedeeld, lachte. 'Om vijf procent?'       Eli haalde zijn schouders op en een spetter bier landde op Julians neus toen hij het volledige glas in één keer naar achter gooide en een erg elegante boer liet. 'Kleine marges maken alles spannender,' zei hij wijselijk. Met de hand van de arm die over Julians schouder gedrapeerd lag, woelde hij door de krullen van zijn beste vriend.       Julian gaf hem een speelse duw.       'Ik denk ...' begon Eli bedachtzaam terwijl hij met het lege glas tegen zijn onderlip tikte. 'Staat die oude Mercedes van je moeder die we ooit eens gerepareerd hebben nog in Port Bersea?'       'Die krijg je niet voor vijf procent,' protesteerde Julian.       Eli trok een pruillip en liet zijn ogen de zaal rond gaan, op zoek naar ideeën. Uiteindelijk landde hij bij Julians schoenen. 'Had je vader een paar jaar geleden geen paar Jordans gekocht die ooit gedragen waren door die ene beroemde sporter?'       Julian trok een gezicht. 'Je wilt de lelijke rode sneakers van mijn vader?'       'Die zijn een klein fortuin waard!'       'Je hébt al een klein fortuin.'       Eli legde een wijsvinger op Julians mond om hem het zwijgen op te leggen. 'Geen groter fortuin dan jij die betrapt wordt door je vader wanneer je zijn lievelingsschoenen probeert te stelen,' zei hij stellig.       Een grijns brak door op Julians gezicht, ondanks de vinger die tegen zijn lippen drukte. Hij legde zijn hand op zijn hart. 'Had het me gewoon gevraagd,' zei hij gespeeld emotioneel. 'Ik deins nooit terug voor een goeie uitdaging.'       'Ik wil er wel bij zijn wanneer je wordt uitgekafferd.'       Eli klemde zich harder rond Julian vast wanneer hij even afgeleid werd door Maddy, die aan de andere kant van de ruimte nogal sensueel stond te dansen in een korte, zwarte jurk, en even zijn evenwicht verloor.       'Wie zegt dat ik verlies?' trok Julian de aandacht van zijn beste vriend terug.       Het kostte Eli moeite om zijn blik van Maddy los te trekken. Hij fronste nadenkend. 'Zelfs een genie als jij kan niet meer dan 95% halen. Volgens mij geven ze niet eens zo'n scores uit principe.'       Julian haalde zijn schouders op. 'Het is nog niet te laat voor chantage.'       'Dat zou valsspelen zijn.'       'Maakt dat het niet nog spannender dan kleine marges?'       Eli dacht even na. Schudde toen zijn hoofd. 'Neeee,' klaagde hij overdreven. 'Maar als je het toch klaarspeelt mag je Maddy wel een nachtje lenen.'       Julian lachte. 'Maddy tegenover lelijke Jordans?' vroeg hij.       'Hm,' humde Eli. 'Je hebt gelijk, da's een belediging voor de Jordans.'       'Oooo, Eli,' zei Julian zangerig. 'Dat is stout!' Hij klakte met zijn tong.       'Zo ken je me toch?'       Julian schudde lachend zijn hoofd.       'Oké, nee, goed,' zei Eli uiteindelijk. 'Dan mag je Maddy een nachtje lenen en dan gaan we allemaal samen naar dat veel te dure restaurant waar ze die taart serveren waar je zo verslaafd aan bent - op mijn kosten.'       'Ah, dus ik mag mijn beloning delen?'       'Delen is wat je het liefst doet, Julie,' zei Eli stellig.       De muziek veranderde en iemand riep Eli's naam uit de verte. Maddy - die hem lonkte met sexy dansmoves en glinsterende ogen.       'De dansvloer roept!' zei Eli. Hij zette zijn glas op het tafeltje voor de zetel waar ze in zaten, nam Julians gezicht tussen beide handen, gaf hem een smakkende kus, en danste van hem weg.       Julian keek hem lachend na.

[ bericht aangepast op 9 maart 2026 - 20:50 ]

---

help

Andreas' gezichtsuitdrukking veranderde en meteen trok er een schuldgevoel door Tiaki heen. "Niet echt." Tiaki draaide z'n hoofd weg terwijl Andreas verder praatte. De blik die zijn vriend in z'n ogen had, kon hij niet aan zien. Natuurlijk had hij het nooit moeten laten zien. Waarom was hij zo stom geweest? Waar zijn hand net nauwelijks millimeters van die van Andreas had gelegen, gebruikte hij deze nu om zichzelf weer rechtop te duwen. "Maak je geen zorgen," zei hij afwezig, een al te bekende lijn aan gedachten die hem inwaarts deed keren. Hij staarde de oceaan in. "En vergeet het gewoon." Wat anders moest hij hier over zeggen? Dat het allemaal goed kwam? Dat hij het wel zou overleven? Niks dat hij kon bedenken zou het beter maken. Alles hieraan was een fout geweest. Hij had het nooit moeten vertellen, het nooit aan Andreas moeten laten zien. Natuurlijk maakte dat het niet beter. Dit was zijn probleem en daar moest hij niemand anders mee lastig vallen. Vader had gelijk gehad. Niemand mocht het zien. Waarom dacht hij ooit dat het zou helpen? Een diepgeworteld verlangen trok hem richting het water. Hij hoorde hier niet en zijn lichaam wist dat te goed. Het enige dat hij hoefde te doen was in het water springen. De stroming zou hem moeiteloos mee voeren. Terug naar de duisternis waar hij vandaan kwam, waar hij thuis hoorde. Vingers grepen om het steigerhout, knokkels wit terwijl Tiaki zichzelf forceerde te blijven zitten. Hij wilde hier niet weg. Hij wilde niet bij Andreas weg. Een diep gekraak klonk ergens in de verte. Alsof er een boom omviel en er nog drie met zich meenam. Instinctief dook Tiaki een beetje in elkaar tot hij zichzelf eraan herinnerde dat dit niet zijn droom was. Niks zou hem hier iets kunnen maken. Toch?

15 ⸙ High school student February 1st 2013 ⸙ Night Andreas' dream Andreas ⸙ Closed

[ bericht aangepast op 11 maart 2026 - 9:51 ]

---

Do it scared, but do it anyway.