[RPG • 16+] Saltwater Sleep | Speeltopic 2 - Speeltopics

Carter leek meer dan tevreden met de look die ze op zijn gezicht had getoverd. Hij kantelde zijn hoofd om van meerdere hoeken in de spiegel te kunnen kijken en knikte goedkeurend alvorens hij lachend naar haar toe draaide op de kruk.
      ‘Ik zal mijn best doen,’ zei hij op haar verzoek om ieders hart in ere te houden die avond.
      Glimlachend stopte Devika haar kohlpotlood weer in haar tasje en begon de make-up die ze zelf niet nodig had ook vast op te ruimen. De glitter balm bleef haar uitdagend aankijken.
      ‘Ik neem deze toch maar mee,’ zei ze tegen Carter terwijl ze hem in haar clutch stopte. ‘Voor het geval je de andere gasten vanavond ziet en je je dan bedenkt.’ En mocht haar hand in de tussentijd—geheel per ongeluk natuurlijk—uitglijden en een veeg glitter op zijn wang achterlaten, net op een moment dat hij dat niet zag aankomen? Dat was dan mooi meegenomen.
      ‘Vik,’ begon Carter toen. Zijn stem had dat gevaarlijke toontje van mensen die wisten dat ze een gevoelig onderwerp aan gingen snijden. ‘Hebben we eigenlijk nog oude dingen in opslag ergens?’
      Haar hand bevroor halverwege op weg naar haar hals, waar normaal gesproken haar ketting hing. Voor haar ogen zag ze een loods die ze al tien maanden niet was binnengegaan.
      Devika liet haar arm vallen. ‘Oude dingen?’
      ‘Echt oud, zeg maar,’ ging Carter verder. ‘Van toen ze jong waren. Oom Theo bedoel ik. En pap…’
      Ze keek hem aan. Zag de voorzichtige blik in zijn ogen, alsof hij haast niet durfde te hopen. Ze had er niet eens bij stilgestaan hoe de herinneringen aan vroeger over Carter heen moesten spoelen bij iedere stap die hij hier zette. Hoe lang was het geleden dat hij op Port Bersea was geweest, een jaar of twaalf? Dertien inmiddels?
      Devika zette de muziek zachter en schraapte haar keel. ‘Ik denk het wel,’ zei ze. ‘Een doos met spullen uit hun kindertijd. Ik geloof niet dat mijn ouders die hebben weggedaan, dus die staat vast nog ergens stof te verzamelen op zolder. En je kan altijd de opslag in de oostvleugel proberen.’
      Zelf was ze daar nog niet aan toegekomen. De sporen van levens die plots waren weggerukt waren nog te vers. Maar misschien dat dertien jaar lang genoeg was om het verleden weer aan te kijken.
      Ze bewoog langs Carter heen en legde even een troostende hand op zijn schouder voordat ze haar telefoon oppakte om hem aan de lader te leggen. ‘De sleutel ligt in de bovenste linker lade in de hal volgens mij, waar die plant op staat,’ zei ze, haar stem zacht. ‘De sleutel met het rode koord.’

Minnie keek haar met opgetrokken wenkbrauwen aan. Die wist ook niet wat Walker zich in zijn hoofd had gehaald door bij hen te gaan zitten.
      Devika’s sneer leverde alleen een trekje van zijn mondhoek op, een halve niet-glimlach die haar liet beseffen dat hij haar totaal niet serieus nam. Alsof ze een blazend katje was, een huisdier dat zich misdroeg.
      ‘Weet je, Devika,’ begon hij, en de klank van haar naam uit zijn mond deed haar de kiezen op elkaar klemmen, ‘Ik kan er ook niets aan doen dat ik geboren ben.’
      ‘Correct,’ schoot ze terug. Ze speelde een rode sla-een-beurt-over-kaart en volgde hem op met een rode negen. ‘Maar dat betekent niet dat ík daar last van moet hebben.’
      Hij had namelijk ook weg kunnen blijven. Niemand hier had hem uitgenodigd. Niemand hier had hem gewild. Waarom haar vader dacht dat het een goed idee was hem toch in huis te nemen was haar nog altijd een mysterie. De pers had ervan gesmuld. De elite van Port Bersea fluisterde nog altijd van achter hun handen. Walkers aanwezigheid had haar hele leven op zijn kop gegooid en de familiedynamiek ontwricht, en dat vergaf ze hem nooit.
      ‘Vind je het zelf niet vermoeiend?’ ging hij verder. Zijn licht spottende toon stak haar in haar trots. Met zijn wijnglas nog in hand leunde hij naar voren en bestudeerde haar alsof zij een half-opgelost raadsel was en het antwoord zou verschijnen als hij maar lang genoeg keek. ‘Ik ga echt nergens heen, dus je kan evengoed opgeven.’
      Opgeven stond niet in haar woordenboek.
      Devika nam een langzame slok van haar frisdrank—bitter lemon, want dat leek op Minnie’s witte wijn—en keek hem aan met onschuldige ogen. ‘Vind jij het niet vermoeiend? Daar blijven hangen waar niemand op je zit te wachten?’ Ze hield haar hoofd schuin: geveinst medeleven. ‘Of ben je dat gewoon geworden door je mama?’