[RPG • 16+] Saltwater Sleep | Speeltopic 2 - Speeltopics

Minnie leek niet bijster enthousiast over de komst van Owen. ‘Uiteraard.’ Haar zonnehoed verdween opgefrommeld in haar tas. ‘Die jongen zou je voeten kussen moest je het hem vragen.’
      Devika wierp een blik naar de grond, waar de zandkorrels al tussen haar tenen knersten, en grijnsde. ‘Dat zou ik hem toch afraden. Er zijn betere delen van mij om te kussen.’
      Samen trokken ze hun wetsuits aan, pompten hun kites op en liepen de lijnen uit. Devika hing haar harnas alvast om haar middel en keek op toen Minnie haar een blik van opzij wierp. ‘Je hebt dit weer persoonlijk geregeld, hé?’ zei ze plagend. ‘Soms denk ik dat de wind gewoon even checkt wat jij van plan bent voor hij beslist. Owen zei vorige week dat hij gelooft dat jij de oceaan persoonlijk temt. Ik wou braken.’
      ‘O God,’ lachte Devika. ‘Als Owen poëtisch wordt, weet je dat je moet oppassen.’ Haar blik dwaalde uit over het blauwe water, dat tot ver voorbij de horizon reikte. ‘De oceaan zegt sorry voor gisteravond, denk ik,’ voegde ze toe, haar stem iets zachter. Eén keer knipperen en ze zag de donkere stormwolken van nog geen twaalf uur geleden weer hangen boven de woest kolkende zee. Het geruis van de regen op het dak van haar auto—
      Nee, het geruis van de golven die hier op het strand sloegen. Devika schudde de gedachten aan gisteren uit haar hoofd, liet de warme zonnestralen op haar huid haar terug in het heden trekken, en keerde toen weer naar Minnie die al klaarstond met haar board onder de arm.
      ‘Kom, klik in,’ zei Devika, gebarend naar de lijnen van Minnie’s kite terwijl ze naar de vlieger liep om deze de wind in te houden zodra Minnie eraan vast zat. Ze knipoogde. ‘Met een beetje geluk ben jij al op het water tegen de tijd dat Owen er is.’

Haar woorden over zijn vader leken niet helemaal te landen bij Carter. Zijn antwoord kwam net te snel, zijn glimlach net te onbezorgd: een muur die werd opgetrokken. Even aarzelde ze, overwoog ze er een zetje tegenaan te geven om te kijken of ze er doorheen kon komen, maar ze hield haar mond. Vanavond was niet geschikt voor zielzoekerij, en dit was Carters eigen proces—ze wilde hem niet pushen tot iets waar hij nog niet klaar voor was.
      Dus Devika liet het onderwerp “Harrison Mervine” rusten en lachte mee om Carters enthousiasme voor wat de nacht hen zou brengen. ‘Al kan ik niet garanderen dat ik daar de hele avond ga zijn,’ voegde hij toe. ‘Beetje afhankelijk van hoe leuk het feest is. Je kunt altijd bellen als je backup nodig hebt.’
      Ze knikte. ‘Zie maar hoe lang het leuk blijft. Ik was wel van plan zelf te rijden, dus als je eerder terug wilt, bel gerust een taxi. Mijn kosten.’ Ze wees van haar ogen naar de zijne in een onuitgesproken, en ik kom erachter als je het verzwijgt, dus probeer maar niet. Daarna maakte haar strenge blik plaats voor een glimlach. ‘En nu wegwezen, dan kan ik me omkleden. Daarna kunnen we wat mij betreft vertrekken.’
      Nadat ze hem vlotjes de deur uit gebonjourd had, verruilde ze haar kimono voor haar jurk. De stof was koel op haar huid en luchtig genoeg om de subtropische temperaturen van The Mirage te kunnen weerstaan. Devika legde nog de laatste hand aan haar make-up, stapte in haar hakken, en bestudeerde toen haar reflectie in de spiegel.
      De vrouw in nachtblauw was precies het beeld dat ze vanavond wilde neerzetten: zacht langs de randen, de kern onverbiddelijk. Mysterieus en aanlokkelijk als de diepe oceaan waar sirenen hun lied zongen. Ze draaide een fractie. Het ingeweven sterrenstof golfde om haar heen.
      Ze stelde zich voor dat haar moeder achter haar stond, een handpalm tussen haar schouderbladen gedrukt. Rechtop, echode haar stem in Devika’s oren. Devika hief haar kin. Haar game-face gleed als vanzelf op zijn plaats.
      Het hele eiland zou vanavond weer weten wie er hier aan het roer stond.
      Devika greep haar clutch, knipte het licht uit en verliet zonder om te kijken haar kamer.

Minnie verslikte zich in Devika’s opmerking op hetzelfde moment dat Walker zijn glas met zoveel kracht op tafel knalde dat er een krak klonk. Devika’s magie vlamde op in haar borstkas alsof het zich voorbereidde op een vuurgevecht, maar zijzelf verroerde geen spier—behalve de trage glimlach waarmee ze Skyler telkens op de kast wist te jagen, dus die zou vast ook z’n effect hebben op Walker.
      Haar woorden hadden hem in ieder geval uit evenwicht gebracht, al was het maar voor een moment. Ze kreeg hem nog wel over het randje geduwd.
      Minnie proestte iets wat klonk als doe eens rustig. Voor het gemak nam Devika aan dat die woorden voor Walker bedoeld waren. Die leunde achterover en probeerde zijn gezichtsverlies minimaal te houden met een glimlach, maar de kou in zijn blik en de spanning in zijn schouders deden het effect teniet.
      ‘Gelukkig voor mij is Theo, pa, het daar niet mee eens,’ zei hij.
      Irritatie vonkte in haar binnenste. Haar vingers verstrakten om de kaarten tot ze half doorbogen. Dat was vanaf het begin al het probleem: er was één iemand die hem er wél bij wilde hebben, en helaas had juist diegene het voor het zeggen.
      ‘Ik zou naar buiten kunnen gaan en een stoel aan tafel schuiven. Niemand zou er een wenkbrauw bij optrekken.’
      Devika zweeg terwijl Walker een glasscherf uit zijn huid peuterde en bovenop hun stapel kaarten gooide. Ze zag rood.
      ‘Kan jij hetzelfde zeggen?’
      Nee, fluisterde een stem in haar hoofd. Haar vader had haar naar binnen gewuifd. Ze haatte het. Ze haatte het nog meer dat Walker daar getuige van was geweest. En natuurlijk kon ze zich er prima doorheen bluffen als ze zich wel op het terras begaf, maar het zou niet het gevoel van overwinning opleveren dat ze wilde.
      ‘Ach, doe niet zo dramatisch.’ Minnie was haar te snel af met een weerwoord. ‘En haal een handdoek ofzo, voor je doodbloedt. Of tetanus krijgt. Wanneer was de laatste keer dat je gevaccineerd bent?’ Ze zei het alsof hij een in huis genomen straathond was zonder inentingen. Een treffende vergelijking, vond Devika. ‘Het zou spijtig zijn moest je plots doodvallen omdat er een bacterie in een stukje wijnglas zat.’
      ‘Spijtig, ja,’ herhaalde Devika met een ernstig knikje. Ze schoot het stukje glas met haar duim en middelvinger van de Uno-kaart, over de salontafel op hem af. ‘En schuif als je terugkomt inderdaad maar een stoel buiten aan. Moet jij eens opletten of de Marrero’s geen stiekeme blik uitwisselen zodra je verschijnt. En kijk dan meteen even of Valebrook Senior zijn lachje verbergt als pa even niet weet wat hij moet zeggen.’
      Met haar duim probeerde ze het druppeltje bloed weg te vegen, maar er bleef een zweem van rood in het wit van de negen staan. Ze smeet de kaart weer terug op de stapel en leunde achterover, al saluerend met haar glas. ‘Toe dan. Ik kijk.’