[RPG] The Habit [6] - Speeltopics

[ bericht aangepast op 26 jan 2012 - 20:49 ]

Soms ben ik het sterkste wijf ter wereld en soms ben ik een kwartelei.

Haha, ik zit ook continu te lachen om alle dingen die er gebeuren :'D
Ook vanmiddag toen ik naar huis fietste zag ik het weer voor me:
Wil je een boterham? BUHUHUHU!
En ik begon meteen echt hard op te lachen, gelukkig dat er niemand voor of achter me fietste :')

[Kan het zo zijn dat mijn personage nu pas naar het eiland gaat?]

Cookies!

Is dat niet nogal raar? Ik bedoel je kan ook gewoon inspringen en beginnen praten tegen mensen enzo (:

Edit: Als je wilt laat ik Noah je er wel inpraten?

[ bericht aangepast op 26 jan 2012 - 20:50 ]

Soms ben ik het sterkste wijf ter wereld en soms ben ik een kwartelei.

Hm, dat is niet heel waarschijnlijk.. Door dat bombardement en al dat gedoe. Het is waarschijnlijk logischer als ze er al was maar zich wat afzijdig heeft gehouden :] Op zich zou dat denk ik niet heel raar zijn aangezien je personage volgens mij vrij verlegen was enzo :]

Ik heb zin om met Gawain verder te gaan, maar moet wachten...

Cedric
'Nog even en je kan zo meehelpen donderen,' zegt Noah zacht lachend. Ze had gelijk, alweer. Even lach ik, maar al snel ben ik weer serieus. Over het algemeen was ik in een te slechte bui om nu iets echt grappig te vinden. We lopen weer over het puin. Wat moesten we hier dan nog doen? Hoe kregen we dit opgeruimd? En waar moesten we het überhaupt laten? Dat was nou precies een werkje wat ik nu zou moeten doen. Gewoon precies doen wat iemand zegt en dan als zwaar lopende band werk. Ik zucht nog eens bij de gedachten.

Do it scared, but do it anyway.

[Oké. Ik ben er weer. Ik was de laatste tijd nogal druk en ben iets te veel rpg's tegelijkertijd bezig. Maar goed.]

"Ignite, my love. Ignite."

[Oke, dan ligt ze wel op de ziekenzaal vanwege verwondingen ]

Dina Mitchell
Ineens opende ik mijn grote ogen en ik knipperde een paar keer. De vrouw die voor me stond keek me ineens aan.
'Je bent wakker!' Zei ze opgewekt en ze liep weg, waarschijnlijk om spullen te halen. Ik bewoog mijn vingers en tenen en keek een beetje rond. Ik ben een meisje van weinig woorden. Dan bedoel ik ook echt heel weinig. Niet veel mensen kennen mijn stem en het kon wel eens een half jaar duren eer je die had gehoord! Nee, zo was ik niet. Ik had een soort lichaamstaal ontwikkeld. Soms denken mensen dat ik dom ben. Dat komt omdat ik ze soms wel eens als antwoord aanstaar met mijn belachelijk grote ogen. Misschien zag dat er ook wel dom uit, het maakte me toch niet zoveel uit. Toen ik eens Avatar had gekeken had mijn zus lachend naar het beeld gewezen en gezegd dat de Navi's dezelfde ogen als ik hadden. Ze leken er echter wel erg op. Alleen waren de mijne blauw. Ik zonk zo een beetje weg in mijn gedachten toen ik besefte dat ik niet de enige in de ziekenzaal was.

Cookies!

@Archer Als je het erg vind om een soort van tegen jezelf te praten moet je het maar even zeggen hoor dan pas ik deze wel even aan c:

Valerie Savarin

Ik had last van een licht kloppende pijn in mijn linkerslaap alhoewel ik moest toegeven dat de frisse lucht die grotendeels beter maakte. 'Als het niet meer gaat geef je maar een even een gilletje oke?' Kwam er nogal denigrerend uit. Ik wijdde het maar aan het feit dat hij zich wel vaker als een kind van zes gedroeg en dus makkelijk ook zo behandeld zou kunnen worden. Met een tevreden grijns sleurde ik hem in een snel tempo mee naar de ziekenzaal waar ik vermoedde dat de meeste van ons zich nu wel zouden bevinden. Lichtelijk verbaasd zag ik Filischkin daar nogal geïrriteerd buiten stormen, iets wat op zich al vreemd was maar nog meer bevreemd werd door zijn gezicht dat half verscholen zat achter zo'n ding dat mensen opkrijgen als hun neus gebroken is. Met een nog snellere pas en opgetrokken wenkbrauwen liep ik op hem af.

Soms ben ik het sterkste wijf ter wereld en soms ben ik een kwartelei.

haha, ik vind dat Dina dan nog wel in luxe op de ziekenzaal ligt. Gawain is nog niet behandeld en ligt op de grond;)

Do it scared, but do it anyway.

muhahaha >

Cookies!

Haha, nu je het zegt ja c:

Noah Morrigan

'Wist je dat het heel slecht is om altijd zo serieus te blijven.' Zuchtte ik voorzichtig. Ik moest toegeven dat ik na zijn vorige uitbarsting toch een beetje angst had voor een volgende uitbarsting maar ik hield me zo flink mogelijk rechtop terwijl we voorzichtig over het puin klommen terwijl ik me voorhield dat ik niets had om bang voor te zijn.

Soms ben ik het sterkste wijf ter wereld en soms ben ik een kwartelei.

-Cedric-
'Wist je dat het heel slecht is om altijd zo serieus te blijven.' Zuchtte Noah voorzichtig. Het leek wel alsof ze voor iets, of íemand bang was. 'verdomme!' vloekte ik zacht. Waarschijnlijk om mij, dacht ik. 'op het moment zit ik te hard in de knoop om nog vrolijk te zijn,' zeg ik zacht. 'ik heb Dana al een hele tijd niet gezien en ik heb nog niks concreets gevonden om het te verhelpen. Dus echt vrolijk zijn met de hele situatie lukt me niet echt.' moedeloos liet ik me weer even in het puin zakken. 'op het moment heb je niks aan me, dus misschien kun je beter gaan kijken op plaatsen waar ze je hulp nodig hebben.'

Do it scared, but do it anyway.

Dana
Ik hing nog steeds rond in de ziekenzaal kijkend of ik misschien ergens te hulp kon schieten maar veel had ik niet te doen. Ik haalde mijn hand door mijn haar en zuchtte. Eigenlijk had ik behoefte aan frisse lucht maar iets hield me tegen om weg te gaan, misschien omdat ik niet naar buiten durfde, of om het feit dat er misschien ooit nog mijn hulp nodig kan zijn. Ik zuchtte weer terwijl ik de ziekenzaal rond keek.

"Ignite, my love. Ignite."

Heather Knochenmus - Lerares Plantkunde en Schoolarts
"Ja, u ook nog een prettige dag." mompel ik, terwijl ik de laatste tranen van mijn gezicht af veeg. Ik schaam me ontzettend dat ik zo heb gehuild, al is dat op zich niets nieuws. Toen ik jonger was moest ik ook nog al eens huilen, soms om hele onbenullige dingen, en mijn ouders zeiden altijd dat ik me er niet voor hoefde te schamen. Maar natuurlijk deed ik dat wel, als ik weer eens met betraande wangen de school binnen kwam omdat er iemand op een slak was gaan staan. Ik zucht en met mijn handen in mijn zij kijk ik de praktijk rond. Het is nog redelijk opgeruimd, behalve dat er een aantal kastjes openstaan waar snel spullen uit zijn gehaald. Ik werp een blik in de aangrenzende ziekenzaal en glimlach als een van de zusters vragend naar me kijkt. "Alles oké?" vraagt ze voorzichtig, en ik knik vlug. "Oké dan." zegt ze, duidelijk niet helemaal overtuigd, en richt zich weer op haar patiënt. Ik draai me om en loop naar de deur van de praktijk. Als ik naar buiten stap is de eerste op wie mijn oog valt Gawain, die in een paar dekens gehuld op de grond ligt. Geschrokken stap ik op hem af. "Gawain, wat doe jij nou hier? Ben je gewond?" Ik wacht niet op antwoord en kniel bij hem neer. Geschrokken zie ik de bloedvlekken op zijn rug. "Je moet onmiddellijk naar de ziekenzaal. Wat verschrikkelijk dat ze je niet eerder hebben geholpen." Ik kom overeind, zet een stap terug zodat ik de ziekenzaal in kan kijken. Daar zie ik Dana een beetje onwennig tegen de muur staan. "Dana! Dana, kom eens helpen, Gawain moet de ziekenzaal in, maar ik kan hem niet in mijn eentje tillen." Oh, en dan te bedenken dat ik meer dan een halfuur ben bezig geweest met Filischkin's neus en daarna janken over allerlei dingen die er niet toe deden, terwijl Gawain hier op de grond lag. Ik bijt op mijn lip en wacht ongeduldig op Dana.

Gawain
"Gawain, wat doe jij nou hier? Ben je gewond?" Hoor ik de stem van Heather vragen. Slaperig kijk ik naar haar, ze was bij me neer geknield. "Je moet onmiddellijk naar de ziekenzaal. Wat verschrikkelijk dat ze je niet eerder hebben geholpen." Ze staat weer op en zet een stap naar achter. "Dana! Dana, kom eens helpen, Gawain moet de ziekenzaal in, maar ik kan hem niet in mijn eentje tillen." Met mijn hand ga ik even door mijn gezicht om alle slaap weg te halen. "Relax," reageer ik. "Het gaat prima." Ik zie aan Heather's gezicht dat ze het niet echt vertrouwd. "Je kon er ook niks aan doen het is hier gewoon druk. Meer dan een klein sneetje heb ik niet." Even verschijnt er een glimlach op mijn gezicht. Dana zou zo wel komen helpen. Vermoeid druk ik me omhoog en bevrijd me uit de dekens. Ze zullen wel een beetje onder het bloed zitten.

Do it scared, but do it anyway.