[RPG] Chaos. - Speeltopics

Het is het jaar 2063 en de opwarming van de aarde eist zijn tol. In de vorm van allesverzengende droogseizoenen en extreme monsoenmaanden, neemt moeder Aarde wraak op degenen die haar zo hebben aangetast. Bovendien blijft de wereldbevolking door gaan met pieken, maar het voedsel en water raakt op. Te midden van deze chaos, ziet de regering geen andere uitweg dan de bevolkingsgroei af te kappen door enkele metropolissen te bombarderen.

Waar er eigenlijk niets dan puin over hoorde te blijven, lijken enkele mensen de ramp te hebben overleefd. Afgesloten van de rest van de wereld, zonder bereik en zonder benzine, raken deze overlevenden onder de impressie dat zij de laatste overblijvende mensen op aarde zijn. Gefrustreerd en wanhopig raken ze vast in een cirkel van chaos en plunderingen, die misschien nog meer levens eisen. Wanneer ook enkele gestrande vakantiegangers in de ruines van de stad belanden, staat de boel helemaal op stelten.

[ bericht aangepast op 25 dec 2011 - 17:12 ]

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Janine 'Jainy' Amély Fride

'Ehm, ik denk dat ik wel water heb, maar ik heb geen flauw idee in welke, wacht even!' Ik begon maar met zoeken in mijn handtas, de meest logische plek om water in te stoppen. Waarom had ik daar nu weer zoveel spullen in gedaan? Ik gooide er van alles wat uit, nog een zonnebril, paracetemols, zonnecrème, Aftersun. Pas helemaal onderaan vond ik een klein flesje water, dat al half leeg was.
'Anna-May!' riep ik, 'Ik heb hier water, wacht, ik kom eraan!' Mijn teenslippers kletterden op het zand, en ik moest uitkijken dat ik niet veel terwijl ik naar haar toerende. Toen ik bij haar aankwam, duwde ik haar snel het flesje in de hand.
Ik wist niet wat er aan de hand was met het andere meisje, maar eigenlijk wilde ik het ook niet weten. Ik kon niet tegen bloed, of het zien van andere mensen die pijn leden. Daarom draaide ik me maar weer om, en begon voor de tweede keer aan de tocht richting mijn koffers, waar ik alles weer in mijn handtas begon te proppen.
'Lukt het een beetje?' riep ik naar Anna-May.

It is better to reign in hell than to serve in heaven.

Anna-May Parker

Ergens was ik wel een beetje verbaasd dat het verwende meisje van net zo bezorgd was geworden om een totale vreemdeling.
Dat bewees maar eens dat er in elke mens wel iets goed zat, toch?
"Ik hoop dat het werkt." Zei ik meer tegen mezelf dan tegen Janine. "Hier gaan we dan."
Ik maakte mijn hand wat nat met het frisse water en legde het vervolgens op het voorhoofd van Ayame.
Ik snapte niet zo goed waarom ze juist flauw viel, aangezien ik, buiten enkele blauwe plekken, geen echte verwondingen zag.
Ik keek op naar Janine die een eindje verder stond. "Bedankt voor het water." glimlachte ik. "Ik vrees dat we nu gewoon moeten wachten tot ze bij komt en haar dan van het water laten drinken."
Ik richtte mijn ogen weer op Ayame en merkte op dat ze stilaan weer wat kleur op haar gezicht kreeg, wat een goed teken was.

Forget the risk and take the fall...If it's what you want, it's worth it all.

Eli Honeychurch - Survivor
Met een klikkend geluid laad ik mijn shotgun en richt opnieuw op het, nu halfdode, katje dat op de rand van het dak loopt. Het wankelt van de klap en jankt luid door de pijn die de wond veroorzaakt. Mijn gezicht staat grimmig als ik voor de tweede keer schiet en wacht tot het katje, dood, naar beneden valt. Sinds de bommen kwamen drie dagen geleden heb ik vooral overleefd op vlees. Vrijwel alles dat er in de stad aan planten stond is verbrand en ik ben tot nu toe nog geen ingeblikte groente tegen gekomen. Terwijl ik naar het katje toe loop hang ik de shotgun achter op mijn rug. Ik til het schriele diertje op aan zijn staart. Ik merk dat ik al nauwelijks meer last heb van gewetenswroeging. Eigenlijk weet ik niet of dat een goed of een slecht teken is, maar ik weet wel dat ik nu geen tijd heb om me bezig te houden met emoties. Ik moet overleven en uit deze stad zien te komen, want er moet ergens op de wereld nog wel beschaving te vinden zijn. Wie weet leven er zelfs in de stad nog wel mensen. Toch ben ik er niet op uit die te vinden. Ze zullen alleen maar voor meer problemen zorgen dan ik nu al heb, en ik red het prima in mijn eentje. De mensen die ik heb gevonden waren allemaal gestorven, op een enkeling na. Die stakker heb ik door zijn hoofd geschoten, aangezien hij al meer dood dan levend was. Mijn gezicht betrekt even bij de herinnering, maar ik keer al snel terug naar het heden en bind met een touwtje de achterpoten van de kat aan elkaar. Ik maak hem vast aan mijn riem, waar verder alleen nog een duif aan hangt. Het zijn twee magere scharminkels die duidelijk ook te lijden hebben gehad onder de ramp, en daarom zal ik meer eten moeten zoeken als ik vandaag wil overleven. Ik loop de straat uit, het verwoeste park in en speur de omgeving af naar levende wezens.

[ bericht aangepast op 25 dec 2011 - 15:42 ]

Bij gebrek aan inspiratie, wie mag ik lastig vallen? (:

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Eli wel Heb het idee dat ze anders nog heel lang een loner blijft, lol.

Als ik Emily nou langs Eli stuur en dan gillen ze want.. Ze schrikt ofzo? En da thoren jack en Joe en voila x'D

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Ik kan Eli wel toevallig de Wall-Mart tegen laten komen en misschien kan Emily daar dan ook heen komen? ^-^ Dan kunnen ze mooi vechten om het voedsel Of het eerlijk delen, natuurlijk :x

Endure schreef:
Als ik Emily nou langs Eli stuur en dan gillen ze want.. Ze schrikt ofzo? En da thoren jack en Joe en voila x'D

't Regent ja

Emily June Cruz
Nadat ze iets gegeten had borg ze haar spullen weer veilig op. Nu ze niet zo'n honger meer had merkte ze hoe moe ze eigenlijk was. Bang om in slaap te vallen was niet, er was immers niemand die haar iets kon aandoen, maar ze had het idee dat ze wakker moest blijven voor het geval er misschien een overlevende in de buurt zou zijn. Al gauw merkte ze dat het wakker blijven onbegonnen werk was en sloot ze haar ogen. Hoe lang ze geslapen had wist ze niet, maar toen ze wakker werd zag ze dat het al donker werd en haar spieren voelde stijf aan van de koude grond. Langzaam stond ze op en rekte zich uit, het was inmiddels droog en ze maakte er gebruik van door even heen en weer te lopen om haar spieren wat minder stijf te laten voelen. Ze nam de deken waarin haar spullen ingewikkeld zaten weer vast en besloot weer verder te gaan met haar zoektocht. Wie wist had ze nu meer succes. Het was handig geweest als ze iets van een zaklamp of andere lichtbron had voor als het donker werd bedacht ze zich, maar ze had geen flauw idee hoe ze daar aan moest komen. Terwijl ze doelloos rondliep probeerde ze te bedenken waar ze nog niet geweest was. Het strand niet en het park ook nog niet, ze besloot een gok bij dat laatste te wagen aangezien dat dichterbij was. Toen ze het park inliep was ze nog geen hond tegengekomen, alles was compleet uitgestorven. Hé, daar liep iemand! Gauw dook ze achter een boom en gluurde naar de schim, zodra die dichterbij kwam zag Emily het grote wapen op de rug van de persoon. "Jezus!" riep ze geschrokken en sloeg toen gauw haar hand voor haar mond, hoe kwam hij of zij aan zo'n groot wapen?! Kwam zij aanzetten met haar pistool waarvan ze niet eens wist hoe ze het moest hanteren.

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Eli Honeychurch - Survivor
Mijn jacht in het park heeft niets opgeleverd en daarom heb ik besloten het bij het katje en de duif te laten. Nadat ik met een van de aanstekers die ik in de zakken van dode mensen heb gevonden een vuur heb gemaakt van half verkoolde takken en droge bladeren begint het te regenen. Gelukkig ligt mijn vuur onder een van de schuilplaatsen in het park, zo slim ben ik dan nog wel, en ik blijf dicht bij de warmte zitten. Het betonnen gebouwtje is half ingezakt, maar door het dak dat tegen een van de muren aan leunt is er een schuin afdakje ontstaan. Daar zit ik nu onder. De rook van het vuur prikt in mijn ogen en neus, maar ik negeer het en maak de diertjes los van mijn riem. Ik stop de aansteker, die een plaatje van een blote vrouw heeft, terug in mijn tas en pak mijn mes. Ik vil de dieren, braad ze boven het rokerige vuur en eet ze dan hongerig op. Smaakvol is het niet, maar mijn honger doet me dat vergeten. Ik gooi de huid, botten en resten die ik niet heb gegeten op het vuur en terwijl de geur van verbrand haar opstijgt pak ik mijn spullen bij elkaar en stap de regen in. Ik hijs de shotgun en mijn tas weer op mijn rug, controleer of ik al mijn wapens en spullen nog heb en begin te lopen door het donkere park. Ik ben bijna bij de uitgang als ik iemand "Jezus!" hoor roepen. Meteen trek ik het pistool dat aan mijn riem hangt tevoorschijn, haal de vergrendeling eraf en hef het met beide handen op. Ik kijk in de richting van het geluid en tuur tussen mijn wimpers door, die aan elkaar plakken van de regen. "Kom tevoorschijn." schreeuw ik door het geraas van de regen en de wind heen. "En houd je handen omhoog!"

Haha, ik zie het al helemaal voor me x'D

Maar moet eten, post komt vanavond ;p

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Okidoki, eet smakelijk c:

Haha, ik zie het al helemaal voor me x'D

Emily June Cruz - Survivor.
"Kom tevoorschijn." Hoorde ze plots en aan haar stem te horen was het een vrouw. Voor de zekerheid pakte ze haar pistool, het laatste bevel negerend, kwam ze achter de boom vandaan. Ze hield het pistool voor zich uitgestrekt en hoopte een voorkomen te hebben dat ze verstand had van het wapen dat ze in haar handen hield. Zwijgend keek ze de jonge vrouw aan en hield het wapen op haar gericht. "Als jij je wapen wegdoet, doe ik die van mij ook weg, afgesproken?" vroeg ze en keek haar strak aan, elke beweging nauwlettend in de gaten houdend. Het was inmiddels weer gaan regenen, een vieze plensbui zorgde ervoor dat haar kleren en zelfs haar schoenen al snel doorweekt waren. Ze moest echt waterdichte kleding zien te vinden, met name schoenen, natte sokken waren nou niet het meest comfortabele dat ze zich kon voorstellen. man, wat miste ze het dat ze haar natte kleding over de verwarming te drogen kon hangen en in de tussentijd een warme douche kon nemen. Dat was niet eens zo lang geleden en nu stond ze met een wapen, waar ze nota bene geen eens mee om kon gaan, op iemand gericht en waarom eigenlijk? Ze voelde hoe een paar regendruppels over haar voorhoofd gleden en neigend in haar ogen te komen, gauw veegde ze de druppels met haar hand weg om vervolgens meteen weer haar wapen vast te pakken. Het gaf haar hoe dan ook een veilig gevoel het te hebben. "Nou?" drong ze aan op haar eerdere voorstel.

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Ayame Natsumi Kaede

Ik liep door een bos. Het was donker. Wat was er zojuist gebeurt? Alles werd zwart, en opeens liep ik door een bos. Het begon te onweren. Ik hoorde geschreeuw. Heel vel weg. Het klonk als Anna en het andere meisje, wat blijkbaar Janine heette. Ik negeerde het en liep verder, op zoek naar een schuilplaats. Ik vond een grot. Ik ging er zitten en voelde toen iets hards op mijn hoofd en een schreeuw van een man. Hij heeft me op mijn hoofd geslagen met iets. Iets hards, dat was duidelijk.
'Stik, ze heeft geen eten of telefoon bij,' zei iemand.
Er kwam een plens water over me heen en ik werd wakker.
Ik schoot overeind. 'Ik weet wat er gebeurd is!' riep ik.
Anna en Janine schrokken ervan dat ik zo opeens wakker werd.
'Wanneer?' vroeg Anna.
'Voor ik in de grot wakker werd.'
'Nou?' vroeg Janine nieuwsgierig.
'Ik liep door een bos. Ik vluchtte voor de brand in de stad. Het begon te onweren en ik besloot te schuilen bij een grot. Daar sloeg een man me met iets op mijn hoofd en belandde ik op de steen.'
'Maar waarom viel je opeens flauw?'
'Nou, ik had al de hele tijd hoofdpijn maar ik probeerde het te negeren. Maar het kwam net zo erg dat ik flauwviel. Het is iets minder. Het komt misschien ook omdat ik al even niet gegeten of gedronken heb.'
'Misschien vinden we eten als we naar dat licht lopen,' zei Janine, terwijl ze naar een licht wees.
'D-dat is geen licht...' stotterde ik.
'Het is vuur. En het komt onze kant in!' riep Anna.

Anna-May Parker

"Dit kan je niet menen." Zei ik droog. "Damens, ik stel voor dat we het op een lopen zetten."
Met 3 begonnen we te rennen, waarheen wist ik niet, als het maar veilig was dan was ik gelukkig.
Na enkele minuten te lopen keek ik achterom en merkte op dat het vuur nog steeds onze kant uitkwam en dat het met een redelijke snelheid was.
"Wat is dat?!" Riep ik tussen het rennen door tegen Ayame. "En waar moeten we naartoe?"
Ik liep al zo snel ik kon en geloof me, ik was er van overtuigd dat ik iets aan mijn conditie moest doen wilde ik deze duistere tijden overleven.


[Klein stukje, weinig inspiratie :')]

Forget the risk and take the fall...If it's what you want, it's worth it all.