[RPG] Pirates -Exchange- 3. - Speeltopics

Maxime - Dame.

Wat, hij gaat en ik blijf achter? Nee. Zo gehaast mogelijk loop ik achter hem aan. Weliswaar in alleen een onderjurk en met niet-opgestoken haar -wat het normaal altijd is, tenzij ik slaap-, maar het bedekt mijn lichaam dus ik zie het hele probleem niet.
Op blote voeten zoek ik mijn weg naar boven en zie iedereen om één persoon heen staan; Abby. Mijn God, ze leeft!
'Wat zie jij er uit, zeg! Wie was die man? Hoe voel je je? Pft, wat een opluchting dat je terug bent!' Ik zou haar wel om de hals kunnen vliegen, maar dat zou raar zijn, aangezien we elkaar niet goed kennen. Maar wij hebben wel beiden gezien wat er met Kenneth gebeurd is.

everything, in time

Abby (Abigail) ~ Pirate.
'Wat zie jij er uit, zeg!" Ik schudde lichtjes mijn hoofd. "Bedankt voor 't compliment," antwoordde ik met klein grijnsje, blij met de afleiding.
"Lang verhaal," legde ik haar uit, "en ik voel me prima," voegde ik er nog aan toe, een leugentje om bestwil. "Alleen.." begon ik toen weer, "ik heb best wel honger." Ik keek maxime aan, dat ze zo blij was met mijn terugkomst, nooit gedacht, aangezien ik haar amper kende. Ik glimlachte flauwtes bij die gedachte, ze was waarschijnlijk zo'n type die zich om iedereen bekommerde.

[ bericht aangepast op 1 mei 2011 - 11:22 ]

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

May
Nieuwschierig sluit ik me aan bij de rest van de bemanning die naar een vrouw staan te kijken. Aangezien iedereen blij is om haar te zien,neem ik aan dat zij het andere vrouwelijke bemanningslid is. Ik probeer haar blik te vangen,maar er is zoveel commotie dat ze voortdurend afgeleid wordt. Nonchalant steek ik mijn handen in mijn zakken en loop terug naar de reling. Ik zal haar later wel eens spreken.

Don't make people into heroes, John. Heroes don't exist. And if they did, I wouldn't be one of them. -Sherlock Holmes

Wow, jakkes, haha :') De foto in dat boekje zag er een heel stuk beter uit!

Tristan
De kapitein en ik trekken de persoon langs de lange romp aan boord alsof het een pluimpje is. Uiteindelijk staat er een frêle meisje voor ons, een beetje wankel op haar benen maar toch met een sterke uitsraling. Dit was niet wat ik verwachte. Nog een vrouw? Ik had echt geen beter schip kunnen kiezen. De kapitein lijkt haar te kennen, want ze begroet hem alsof ze goede vrienden zijn en wisselt dan erg familiar met hem van hoed. Vervolgens komt Felix' meisje er aan en duwt de rest van de crew me bruut naar achteren om haar ook te kunnen begroeten. Ik laat me met tegenzin doen en terwijl ik van een eindje verder naar de groep sta te kijken, snap ik het ineens. Dat moet die Abby zijn waar zo'n drukte om was! De laatste paar uur had ik niet meer echt aan haar gedacht, maar ik ben heel blij dat ze terecht is. Ik merk dat ik nog steeds met het nu natte touw in mijn handen sta en begin het slorig op te rollen.

Home is now behind you. The world is ahead!

Abby (Abigail) ~ Pirate.
Ik keek naar de jongeman die het touw stond op te rollen, ik kende hem niet maar hij was wel diegene die me gespot had. Als hij er niet was dreef ik misschien nog rond in het bootje. Ik streek een lok haar voor mijn ogen weg en liep naar 'm toe.
"Hé, bedankt," zei ik tegen hem en glimlachte flauwtjes. "Als jij er niet was geweest dreef ik nu misschien nog rond op zee." Ik stak mijn hand naar hem uit, wel mijn rechter deze keer.
"Ik ben trouwens Abby." Opnieuw rommelde mijn maag, man wat zou ik graag eten, maar ik kon het niet maken zo naar binnen de stormen en het eerste het beste wat ik voor voedsel tegenkwam opeten. De Kapitein wilde vast ook nog mijn verhaal horen, over wat er gebeurd was. Toen ik Tristan's hand geschud was liet ik mijn arm weer zakken en trok opnieuw de mouw wat verder over het verband. Hopelijk waren de wonden niet al te erg, ik had ze nog niet goed bekeken, alleen die op mijn arm.

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Tristan
Ik schud haar hand, voorzichting want ze lijkt me nog niet helemaal bekomen van haar avontuur op zee. 'Ach, het is niets. Aangenaam Abby, ik ben Tristan.' Haar maag rommelt en ik glimlach. 'Ik zal wel eens in de kombuis gaan kijken voor eten, dan kan jij rustig je verhaal bij de kapitein doen.' Abby laat haar arm zakken en ik merk dat ze een verband probeert te verbergen. Ik knijp grimmig in het touw. Al is ze dan een piraat, wie kan een meisje nu zo toetakelen? Als man moet je toch eerbied hebben voor een vrouw, wat voor één het dan ook is? Nu snap ik waarom ze zo voorzichtig wandelt. Ik hoop dat het niet te erg met haar gesteld is, ik weet wat het is om afgeslacht te worden. 'En ik zal ook schoon verband meenemen.' Ik geef haar over aan de kapitein en zet dan koers naar de kombuis. Voor zo'n vriendelijk meisje wil ik mijn slaap met plezier nog wel even uitstellen.

[ bericht aangepast op 1 mei 2011 - 22:10 ]

Home is now behind you. The world is ahead!

Tristan is lief

Abby (Abigail) ~ Pirate.
'Ik zal wel eens in de kombuis gaan kijken voor eten, dan kan jij rustig je verhaal bij de kapitein doen,' zei hij me. "Dankje," antwoordde ik en glimlachtte dankbaar. Mijn verhaal nu al doen, daar had ik weinig behoefte aan. Ik wilde eerst zelf alles op een rijtje krijgen, ik wist nog steeds niet goed wat me precies overkomen was. 'En ik zal ook schoon verband meenemen,' zei hij plots, ik wilde zeggen dat het niet nodig was, maar hij was alweer weg en ik stond weer naast de Kapitein. Ik zuchtte zachtjes en zag dat bijna alle bemanningsleden weer terug naar hun bed waren gegaan, want het dek was alweer bijna helemaal leeg. Alleen Maxime, de Kapitein en gek genoeg Felix waren er nog, en ik natuurlijk. Ik liep naar de reling en keek over de zee uit terwijl de wind met mijn haren speelde. Zachtjes kneep ik in de reling, voelde je je altijd zo'n verschrikkelijk monster, de eerste keer dat je iemand vermoordde? Of zou het nooit wennen? Ik hoopte eigenlijk dat ik het geen tweede keer hoefde te doen. Voorzichtig gleed mijn blik naar mijn handen, moordenaarshanden. Ik wndde me tot Felix en Maxime.
"Hé, waarom gaan jullie niet terug naar bed? Morgen moeten jullie er vast vroeg uit en ik red me wel, dus geen zorgen." Dat laatste was meer tegen Maxime, want ik vroeg me af of Felix zich echt zorgen om me zou maken. Hij leek me niet het type om zich te bekommeren om anderen.

[ bericht aangepast op 3 mei 2011 - 9:49 ]

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

aangepast

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Ahahha xd genius, maar ik ga zo naar A'dam, dat je 't weet.

Abby (Abigail) ~ Pirate.
Felix bleef, k vroeg me af waarom maar al gauw kwam hij naast me staan.
. 'Dus... Wie heb je gedood?' vroeg hij uit het niets, ik beet hard op mijn tong om er niets uit te flappen. Kalmeren, ik moest geen overhaaste antwoorden geven. Maar hoe wist hij dat in godsnaam? Kon hij gedachtenlezen?
"Dat zijn jouw zaken niet Felix en je hoeft er ook niet naar te gaan vissen, want daar kom je geen steek verder mee." Het verbaasde me dat ik nog kalm antwoord kon geven. Ik zweeg verder een keek demonstratief de andere kant op, echt zin om met Felix te praten had ik niet. Hij dacht enkel aan zichzelf, egoïst. En hij durfde wel zeg, ik had rondgedobbert op zee, was gemarteld en had Kenneth zien sterven.. kwam ik eindelijk terug, kwam hij aanzetten met zo'n vraag, eikel. Ik plukte aan een lok van mijn haren en hoopte dat Felix maar gauw terug naar Maxime ging, dat zij het sowieso uithield bij hem begreep ik niet.. Hadden ze misschien iets samen? Het leek me nogal onlogisch, een piraat en een dame zoals Maxime. Alhoewel, Felix was nou niet de meest ranzige en onbeschofte piraat zoals de meeste die hier rondliepen, maar toch.

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Ik ben van woensdag tot vrijdag avond naar Hamburg, en daar heb ik geen internet, dus ik kan waarschijnlijk zaterdag pas weer reageren.. Dus dan weten jullie dat even :']

Josephine
"Een paar dagen pas." Ik zucht en denk terug aan thuis. Ineens voel ik me heel moe worden, en ik glimlach slaperig naar May. "Ik ga maar eens een plek zoeken om te slapen." Ineens wordt er een pistool afgevuurd, en geschrokken kijk ik om me heen. De piraten rennen allemaal over het schip heen, en bang ren ik naar binnen. Ik snap niet wat er gebeurd is, en ik hoop maar dat het niets ergs is.

Olivier
Met mijn mond vol tanden gaap ik Abby aan. Het liefst zou ik haar uit blijdschap om de hals vallen, net als Maxime, maar dat lijkt me niet gepast. Ik ruim samen met Tristan het touw op en loop terug naar de reling, waar Abby en Felix nog staan. Ze ziet er niet erg blij uit, en ik leg een hand op haar schouder. "Gaat het een beetje?" Ik barst van nieuwsgierigheid, en ben ontzettend blij haar weer te zien. Ik voelde me schuldig om haar achter te laten, ook al heb ik dat vaker moeten doen met piraten. Maar dat was, of voelde in ieder geval, anders.

[ bericht aangepast op 3 mei 2011 - 12:16 ]

adieu <3

Abby
Ik snapte niet dat Felix' ineens zo geïnteresseerd in me was, maar liet het maar zo. Opeens kwam de kapitein naar me toe en legde zijn hand op mijn schouder.
"Gaat het een beetje?" vroeg hij me en ik knikte.
"'t Gaat prima," loog ik, leugentje om bestwil. Hij had wel andere zorgen aan zijn hoofd. Bij bijna elke beweging voelde ik mijn rug of arm wel en ik vreesde dat dat nog een tijdje zou duren, dat werden vervelende nachten zo. Ach, niks aan te doen, ik kon erom blijven treuren en zeuren, maar het zou me niet veel verder helpen. Opnieuw rommelde mijn maag en ik voelde me wel wat licht in mijn hoofd, hopelijk wkam Tristan gauw terug met het eten. Ik keke de Kapitein weer aan, zijn nieuwsgireigheid was af te lezen in zijn ogen, eits wat ik zeer goed begreep.
"Ik leg binnenkort alles aan U uit, maar nu nog niet, oké?" vroeg ik hem, ik had het idee dat hij dat wel zou begrijpen. Hij zat anders in elkaar dan de bemanning op zijn schip.

[ bericht aangepast op 3 mei 2011 - 19:20 ]

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Tristan

In de kombuis stapel ik een groot bord vol met zowat alles wat ik kan vinden: druiven, brood, kip, groenten... Alles is nog vers nu we net vertrokken zijn. Hier en daar neem ik ook een beetje van want van het zien van al dat voedsel merk ik dat ik ook al eventjes niet meer gegeten heb. Het bord is meer dan vol en ik begin rond te zoeken naar verband. Dat vind ik uiteindelijk ergens in het ruim in een zware zwarte kist. Ik rommel er nog wat verder in tot ik ook een zalfje vind dat net er net zo uitziet en ruikt als het spul waar ik zelf maanden mee heb rondgelopen op mijn rug: lichtgroen en zoetig stinkend. Wat ze ook heeft - en ik veronderstel rapier- of zweepwonden-, dit zal helpen. Ik steek het verband en de pot zalf in mijn jaszak, pak het bord weer op en loop verder door het schip. Eerst naar de kajuit van de kapitein, waar ik veronderstelde dat ze zouden zijn, maar die leeg is, en dan terug het dek op.
'Hier, smakelijk.' Eerst geef ik haar het volle bord en blijf dan met het verband en de zalf in mijn handen staan draaien, omdat ze niet meer genoeg handen heeft om die ook aan te pakken.

Home is now behind you. The world is ahead!

Abby
Gelukkig liet Tristan niet lang meer op zich wachten en kwam naar buiten met wat hij beloofd had. Een bord vol eten, verband en nog wat dingen die ik zo snel niet kon thuisbrengen. Ik nam het bord aan en glimlachte, jezus, het zag er heerlijk uit. Helaas trilde mijn handen lichtjes, energie te kort, het liefste was ik meteen aangevallen, maar ik hield me netjes in, ik was en bleef een vrouw, geen varken.
"Bedankt," antwoordde ik en keek 'm dankbaar aan, ik zag 'm klooien met het verband dat hij nog vast had en grinnikte zachtjes.
"Laten we naar binnen gaan, kunnen we de spullen kwijt enzo," stelde ik voor, al had ik geen idee waar binnen. Waarschijnlijk mijn kamer even, kon ik het verband vernieuwen. Ik liep samen met Tristan terug naar binnen, het waaide hier ook minder hard en dat beviel me ook wel wat. Ik liep door de gangen, werd hier en daar nagestaard door nog een enkeling die rondzwierf, maar werd verder met rust gelaten. Ik had geen gezeik in 'waar was je wat is er gebeurd' verhalen, dus dat kwam goed uit. Eindelijk bij mijn kamer opende ik de deur, verbaasd dat ik hem waarschijnlijk vergeten op slot was te doen, maar het bespaarde me moeite. Eenmaal binnen zette ik het bord even neer op het kastje en keek Tristan aan.
"Leg het maar op het kastje," zei ik hem. "En als je wilt gaan slapen snap ik dat best hoor, ik red me wel." Ik wilde niet dat ie zich verplicht voelde om te blijven. Aan de andere kant, het was wel prettig als hij bleef, hij leek me betrouwbaar en ik was bang dat als ik alleen was, ik me weer liet gaan. Aan de andere kant, dan zou hij dus mijn wonden doen en vast vragen naar mijn verhaal, naar water er gebeurd was. Eerlijk gezegt wist ik dus niet wat ik het liefste had en liet ik de keuze geheel aan hem.

[ bericht aangepast op 4 mei 2011 - 17:19 ]

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Zie nu pas dat we over 9 (nu nog berichtjes weer in 't 4e topic zitten 8D

Lol, iedereen komt zaterdag pas weer terug, helaas xo
En Sid, ik heb mijn berichtje nog even aangepast

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

***mag ik medoen?***

why is always london so far away when you need it?