Hellfire schreef:
aaaand now for the unfiltered post-therapie blurb:
1) Imaginaire rescripting HURTS.
2) Kudo's voor de therapist die mij in de imaginatie meenam naar de dierentuin om te kalmeren. 12/10 move.
3) Lowkey rude dat ik tijdens de sessie zat te trillen van woede die eindelijk los mocht komen maar dat het nu allemaal weer stevig in het kastje zit, dichtgebonden met gedachten als 'misschien was ik gewoon een kind met een te dun huidje en heb ik deze situatie compleet buiten proportie geblazen en basically mezelf getraumatiseerd'.
4) Now all the angry angry characters I tend to write are starting to make sense :W
5) Ik wil eigenlijk mama bellen om te kijken of ze mijn ervaring kan bevestigen maar is dat dan juist 'fout' om te doen of is het nodig hebben van externe validatie om indringende ervaringen op waarde te kunnen schatten valid en logisch?
i feel this man
Ik denk dat externe validatie wel een hulp kan zijn in het verwerken van emoties. Mijn vriend bevestigt me bv heel vaak dat mijn emoties nu en vroeger oké zijn en niet overdreven want dat is nu eenmaal hoe ik me voel. Op vlak van emotie kun je niet echt dingen buiten proportie blazen - maar als je emotie dan niet erkend wordt, voelt het wel alsof je alles buiten proportie blaast en dat is kut en dan komt er heel veel schaamte bij kijken. Het is helemaal oké om dan bevestiging van anderen te vragen, zolang het niet je enige copingmechanisme wordt. Mensen willen connectie, dus is het ook logisch dat je die gaat zoeken in plaats van in een vacuum te gaan proberen dealen met dingen die ook niet in een vacuum op je eentje gebeurd zijn, als je wat mee bent met wat ik bedoel haha.
TLDR: externe validatie zoeken om ervaringen op waarde te kunnen schatten (te erkennen) zijn valid en logisch, je moet gewoon opletten dat dat niet je default manier van copen wordt en dat je tegelijkertijd ook aan de slag gaat met zelfvalidering.
which is hard i've been struggling with it for 10 years, maar we zitten bijna bij een breakthrough denk ik hoop ik misschien
help