Hey, ik zag meerdere van je berichten hier. Ik wilde al eerder naar je uitreiken, maar wist niet zo goed hoe, omdat ik nog nooit zo'n lange relatie heb gehad en me slechts kan voorstellen hoe pijnlijk dat moet zijn. Imagining it makes me physically cringe up, so to say - living it must be worse, especially under already tough circumstances.
Maar ik heb wel op "rock bottom" gezeten, en voor best wel lang, dus ik hoop dat daar een beetje van delen je misschien toch kan helpen - want het werd wel beter.
Dit hieronder is niet om sympathie voor te krijgen of om mee geholpen te worden - het is slechts gebruikt als anecdote. Voel je vooral niet verantwoordelijk voor wat ik deel. Je zit op een veel te laag punt daarvoor, en het is simpelweg niet nodig.
Om al teveel details te delen zou mogelijk triggerend kunnen zijn, dus doe ik dat voor de zekerheid maar niet, maar op mijn zeventiende raakte ik in psychose wegens opgebouwde post traumatische stress. Deze episodes werden erger door de jaren heen, en ik moest uit de middelbare droppen om ermee om te gaan, met nauwelijks support system, in een huishouden dat weinig begrip had voor mijn gedaalde gezondheid. I then got caught up in a string of abusive relationships, en ik raakte toen op zo'n laag punt voor zo'n twee of drie jaar lang dat mijn gehele wereld zwart voelde. Dat was tussen achttien jaar en twintig jaar oud. (Oh + ik heb ook een vriend gehad die het met mij uitmaakte wegens mijn mentale gezondheid, de relatie was veel korter, maar het was wel enorm pijnlijk)
Ik ben nu weg verhuisd van mijn vader (die mijn relatie met mezelf enorm verslechterde) en woon bij alleen mijn moeder, die wel begrip heeft voor mijn ziek zijn. Ik heb geen psychotische episodes meer. Ik praat niet meer met de personen waar ik in relatie mee zat (wat ook vrij veel liefdesverdriet opleverde, complexe gevoelens over hen bleven erg lang een ding, dus ik kan me een klein beetje voorstellen hoe dat voelt, al is mijn situatie uiteraard enorm anders). Alhoewel het erg moeilijk bleef voor een tijd, is het toen toch vanzelf beter gaan worden. Ik heb er niet eens echt wat voor te hoeven doen, ik moest alleen door mijn emoties heen leven, en dat ging op dat punt toch wel vanzelf, ik vrees juist omdat ik op rock bottom terecht kwam, omdat dat alles los maakte (daarvoor had het té opgekropt gezeten en kon ik er niet bij).
Ik kon eigenlijk niks anders doen daar dan te beginnen met helen. Er was nergens anders waar ik heen kon.
Ik ben nog steeds niet volledig beter, maar in vergelijking met waar ik was ben ik nu in een soort Hemel. Ik heb eigenlijk geen vrienden of wat dan ook gehad die mij hielpen, en dat heeft het proces waarschijnlijk wat vertraagd, maar het is dus mogelijk. Je gaat hier uit komen, hoe onwaarschijnlijk het ook mag lijken. Zorg alsjeblieft goed voor jezelf. Wees zo compassionate en empathisch als je dat bent met anderen, jij hebt het nu het hardst nodig in je leven.
Leodh
