[RPG • 16+] Saltwater Sleep | Speeltopic 2 - Speeltopics

‘Ik ben hier voor een reünie met mijn vriendengroep,’ legde Flora uit, ‘wat toevallig samenvalt met de verjaardag waarvoor we hier nu zijn.’
      ‘Ah,’ zei Devika. Haar gedachten buitelden over elkaar heen. Flora, vriendengroep, verjaardag, Julian. Vriendengroep.
      Devika leunde dichterbij en draaide haar hoofd opzij—om Flora’s woorden op te vangen boven het geweld van de muziek uit, en omdat ze niet wilde riskeren dat er iets van haar gezicht af te lezen zou zijn.
      Flora kletste intussen vrolijk door. ‘Ik kom officieel gezien uit Australië, maar dat is niet echt aan bod gekomen tijdens onze gesprekken. Ik heb jaren in Melbourne en Sydney gewoond.’
      ‘Je meent het!’ Ze lachte verrast. ‘Ik had je accent nog niet helemaal kunnen plaatsen, maar nu je het zegt…’ Er hing een zacht Aussie-randje aan Flora’s stemgeluid, slechts merkbaar in bepaalde klanken. Devika vroeg zich af hoe Flora dan in Engeland verzeild was geraakt, maar besloot dat op een later tijdstip te vragen. Als de omgeving en het volume om hen heen meer ruimte bood voor een daadwerkelijk gesprek (of wanneer de conversatie van richting moest veranderen).
      Devika glimlachte toen Flora haast onmerkbaar rechter ging staan onder haar complimenten over de jurk. Zelfvertrouwen stond haar goed.
      ‘Dankjewel,’ zei Flora. ‘Echt fijn je weer te zien, en wat een toeval dat we hier allebei zijn. Heb je grootse kerstplannen dat je met voorbereidingen bezig bent?’
      Flora’s ogen schoten even kort richting de bar. Alsof ze bevestiging zocht, of de geruststelling van iemands vertrouwde aanwezigheid. Devika liet haar blik terloops opzij glijden en vond daar Carter in gesprek met een onbekende jongeman die er strak uitzag. Vriendengroep, dus. Interessant.
      ‘Op de Estate organiseren we jaarlijks een kerstdiner waarbij we de lokale hooggeplaatsten even een spreekwoordelijke aai over de bol geven,’ antwoordde Devika op Flora’s vraag. Ze rolde meewarig haar ogen. ‘Ze voelen zich graag belangrijk.’
      ‘Vergeet je niet rust te zoeken ook? Dit is niet het moment voor zo’n gesprek, maar ik weet uit ervaring dat kerstfeesten organiseren echt ontzettend stressvol kan zijn.’
      Devika lachte. ‘Rusten doen we in het nieuwe jaar wel weer,’ zei ze. ‘Het is iets harder rennen dan voorgaande jaren natuurlijk—’ Niet te lang bij stilstaan. ‘—maar geen zorgen, ik heb goede hulp en hoef niet alles alleen te doen.’
      Wederom: dank de hemel voor Carter.
      Flora bleef even stil. Devika onderdrukte de neiging om met haar halsketting te frutsen. Die had ze niet eens om. Ze moest maar eens snel een drankje scoren om haar handen iets te doen te geven.
      ‘Zou je het leuk vinden om buitenom dit feestje misschien nog eens samen af te spreken zodat we iets vrijer kunnen praten?’ vroeg Flora toen.
      Devika’s mondhoek krulde op. Het was meestal een slecht teken als je therapeut een extra sessie probeerde in te plannen, was het niet?
      Ze wist dat ze beter kon weigeren. Een nieuw breekpunt kon ze zich niet veroorloven. De afgelegenheid van een huisje in het Lake District, of de veiligheid van een beeldscherm als filter, waren heel wat anders dan hier, op eigen grond, geconfronteerd worden met die zachte ogen. Devika had een aardige pokerface, maar er ontging Flora weinig, en haar connectie met Julian voelde... onveilig.
      En toch.
      ‘Lijkt me fijn,’ hoorde Devika zichzelf zeggen. ‘Als je daar ruimte voor hebt in de vakantieplanning.’ Ze hield haar hoofd schuin. ‘Vieren jullie Nieuwjaar ook hier?’

‘Ah, Devika,’ zei Walker, en ze haatte de klank van haar naam uit zijn mond. ‘Het zou me niet moeten verbazen dat dat je mening over mij is. Je hebt het nooit onder stoelen of banken gestoken dat je me niet mag.’ Zijn ogen gleden over haar gezicht, alsof hij toch nog ergens zocht naar ontkenning. ‘Als kind vond ik het frustrerend. Want wat had ik je ooit misdaan, behalve bestaan?’
      Hij draaide zich van haar weg en liep naar het raam.
      Keer mij je rug niet toe, Scar.
      Vanuit het niets klonk de stem van Mufasa uit de Leeuwenkoning door haar hoofd, gevolgd door Scars flemerige antwoord: O nee, Mufasa. Misschien moet jij mij de rug niet toekeren.
      Devika knipperde, even van haar stuk gebracht door de parallel die zich plots voor haar ogen afspeelde. Haar huid prikkelde. Het was niet alsof Walker haar van een klif zou gooien om vervolgens—
      Om vervolgens de Mervine Estate over te nemen. Want met zowel Skyler als zijzelf van het speelbord verwijderd, wie bleef er dan nog als enige over?
      Haar ogen vernauwden zich tot spleetjes. Wíst Walker dat Skyler was vertrokken?
      ‘Ik ben hier niet voor de erfenis,’ vervolgde Walker. ‘Dat wordt allemaal afgehandeld door de notaris en zijn assistent.’ Hij draaide zich naar haar terug, en Devika was net een fractie te laat met haar gezicht weer in een neutrale uitdrukking forceren. Ze beet op de binnenkant van haar wang om niet te snauwen wat hij hier dan nog te zoeken had.
      ‘Zelfs als was er geen erfenis, Vik, dan zou ik hier nog steeds staan. Ik heb jullie in de steek gelaten.’
      Haar wenkbrauwen schoten de hoogte in.
      ‘Jij en Skyler, toen we elkaar het meest nodig hadden, en dat is iets wat ik nooit meer ongedaan kan maken. Voor de rest van mijn leven zal ik het proberen goed te maken, maar laat me beginnen met te zeggen dat het me spijt. Het spijt me zo erg dat jullie dit allebei alleen hebben moeten dragen. Niet enkel het verlies van onze vader, jullie moeder, maar ook de last van het dragen van de naam Mervine. En de blikken van het publiek. Dat moet zwaar geweest zijn.’
      What the actual hell?
      Devika zweeg. Kon alleen maar denken aan Scar.
      ‘Ik ben hier niet om excuses te maken—’ (Waar was die woordenstroom dan goed voor?) ‘—of om je om vergeving te smeken, want eerlijk gezegd ken ik je al lang genoeg om te weten dat je dat nooit zou doen. Ik weet dat je zei dat je mijn hulp niet nodig hebt, maar als je ooit van gedachten verandert, weet je waar ik woon.’
      Als haar leven een film was geweest, en ze had nu vanaf de bank met een bak popcorn op schoot naar dit moment gekeken, dan was Devika in lachen uitgebarsten. Dus Walker was teruggekomen om… wat, zich in zijn huisje op te houden en te wachten tot het moment kwam dat zij hem nodig had? Zelfs al moest ze zo diep zinken, dan nog was ze te trots om hem om hulp te vragen. Dat wist hij evengoed als zij.
      Dit was onzin en er moest iets anders achter zitten. Onrust woedde door haar heen, opgejaagd door dat oude wantrouwen, maar daar kon ze niets van laten zien. Afstandelijke beleefdheid was haar strategie, nog éénmaal op haar tong bijten. Dus Devika klemde haar vingers om haar koffiebekertje en haar kaken op elkaar.
      Walker keek haar aan. Het besef leek te landen dat ze niet ging reageren, dus zette hij zijn koffie weg en schonk haar, ondanks alles, toch een glimlach. Die stonk naar gemaakte beleefdheid en verborgen agenda’s, maar het was niettemin een glimlach. ‘Ik houd je niet langer op. Doe de groeten aan Skyler. En Minnie.’
      Devika ademde niet. Was dit alles? Kon het zo makkelijk zijn?
      ‘Je weet waar de uitgang is,’ zei ze met een luchtig handgebaar. ‘Ik vertrouw erop dat je je weg wel zult vinden.’
      Met die woorden keerde ze Walker de rug toe en liep langs hem heen de trap op. Vanbinnen schreeuwde een stem dat ze Mufasa’s fout beging, dat ze moest blijven tot ze Walker persoonlijk uit haar ruimte had verdreven, maar haar adem zat gevangen in haar borstkas en als ze nog een minuut langer in zijn aanwezigheid moest blijven, brak haar masker.
      Bovenaan een deur door. Hij viel achter haar dicht.
      Exit, pursued by a lion.
      Haar handen begonnen zo hard te trillen dat ze bijna koffie morste. Ze had geen slok genomen: Walker zou er eerder gif in mengen dan het daadwerkelijk als vredesoffer bedoelen. Ze zette het neer in de vensterbank en nam positie achter het raam waarvandaan ze hem kon zien vertrekken.
      Wat was het toch aan deze vent dat hij haar zo van haar stuk bracht?
      Hij voerde iets in zijn schild. Dat kon niet anders. Als de erfenis niet de reden was dat hij langskwam (van zijn excuses geloofde ze al helemaal niets), was er vast een ander snood plan waar ze nog geen vat op had.
      Dat kwam nog wel. Ze stond paraat.
      Devika leunde haar voorhoofd tegen het koele glas en telde haar ademteugen. Zo bleef ze staan, en ze zou geen millimeter wijken totdat ze zeker wist dat Walker vertrokken was.