Rol: Meisje
Volledige naam: Helena [Licht, lichtende, de stralende] "Lene, Leen, soms Lena" Dianthe [Bloem] Phoenix [Herrezen van de as]
Goddelijke ouder: Hephaistos.
Leeftijd: Negentien
Uiterlijk: 


Tamsin Egerton
Helena heeft prachtig blond haar en diepe, donkere chocoladebruine ogen. Ze heeft een lichte huid en heeft een mooi figuur. Ze is best wat atletisch gebouwd. Veel mensen schatten haar rond de twintig, tweeëntwintig jaar omdat ze nogal groot is voor haar leeftijd, en ze ziet er ook wel redelijk oud uit qua postuur en gezicht.
Make-up draagt ze niet veel, alleen zo nu en dan eens een zwart laagje eyeliner en wat mascara. Ze geeft niet veel om zulke dingen, ze is een beetje een filosoof die soms als een hippie praat over hoe mooi het leven is en dat iedereen prachtig is op zijn of haar eigen manier. Haar handen zijn niet ruw en groot, zoals je van de dochter van de god van de smidsen zou verwachten. Ze zijn fijn en tenger, maar ook vluchtig en het is eraan te zien dat ze er veel prachtige dingen mee kan maken. Wel heeft ze op haar rechterarm een langwerpige brandwonde die ze heeft opgelopen toen ze klein was. Ze deed paardrijden en haar moeder nam haar mee naar de hoefsmidse en Helena was zo gefascineerd door het vuur, dat ze ietsje te dichtbij kwam. De smid draaide zich geschrokken om en Helena kreeg het gloeiend hete gedeelte van de pook tegen haar arm. Het lijkt bijna op een brandmerk.
Karakter: Haar karakter heeft Helena grotendeels van haar moeder, waarschijnlijk ook omdat ze enkel door haar is opgevoed. Ze is best wel koppig, maar beleefd en vriendelijk. Ze kan goed haar woede in toom houden, iets waar ze door de jaren heen enorm in heeft moeten oefenen, ze is namelijk altijd kwaad. Het probleem is alleen dat als ze haar eenmaal temperament verliest, ze echt woedend uitbarst en bijna niemand haar nog in toom kan houden, als een bom die ontploft en bij haar blijft haar woede net als het vuur die die bom achterlaat, een heleboel dingen verteren. Meestal dan het humeur van sommige mensen. Maar dit gebeurt echt maar zelden. Verder is ze een beetje hippie-achtig. Ze praat veel over liefde en vrede en is een rasechte filosoof.
Qua vechten en dat soort dingen vertrouwt ze meestal op haar natuur, maar ze kan ook vaak strategieën doorzien. Helena vecht niet graag, omdat ze bang is dat ze controle over haar woede zal verliezen. Bij ruzies en conflicten probeert ze dan ook zo ver mogelijk weg te zijn. Ze houdt van bloemetjes en natuur, gewoonweg haar omgeving. Dat zijn beelden die ze voor altijd vast wilt proberen te leggen, maakt niet uit met wat. Het eerste wat ze tegenkomt. Als dat een balpen is dan begint ze gewoonweg het uitzicht op haar arm te beschrijven. Maar ze houdt er het meest van om het op doek vast te leggen en de verf er soms ook gewoon op te spatten. Ze is erg expressief als het op artisticiteit aankomt. Ze is zo iemand die zich afreageert door met verf op van alles en nog wat te gooien.
Reden waarvoor naar het kamp gestuurd: Helena heeft de kracht om vuur te besturen en ze heeft eens per ongeluk de helft van het huis in brand gestoken, al blijft haar moeder beweren dat haar dochter het expres deed en probeerde om haar te vermoorden. Helena begon opstandig te doen waardoor haar moeder tegen haar tekeerging. Haar moeder wilde eerst de politie bellen, maar toen hoorde ze van het kamp.
Extra: Hephaistos is de god van het vuur, wat dus wilt zeggen dat hij vuur in toom kan houden. Helena heeft deze gave geërfd, en al is het maar een klein deeltje daarvan, in haar handen zou vuur misschien wel eens het laatste zijn wat je zou zien. Ze is er erg bedreven mee, maar ze gebruikt het bijna nooit. Het betekend half ook dat ze ongevoelig is voor extreme hitte, maar alleen als het bijvoorbeeld een steekvlam is die twee seconden over haar heen waait. Als het langdurige hitte is, zal ze uiteindelijk toch verbranden, bijvoorbeeld met die pook. Ze had eerst niet door dat ze er tegen stond totdat haar huid begon te schroeien. Wanneer Helena's moeder haar vertelde dat ze de jonge halfgodin naar het kamp zou sturen, was ze furieus. Ze liep weg voor twee weken en bleef opstandig in het bos leven. Op een dag vond een van haar vrienden haar. Ze was uitgehongerd en stond blauw van de kou - het was winter, ze was zelfs bijna onderkoeld. Hij ging ervan uit dat ze verdwaalt was geraakt of zo en bracht haar terug naar huis, waar haar moeder haar meteen weer wegstuurde naar het kamp. Helena heeft een zware vorm van bathofobie of dieptevrees, wat wil zeggen dat ze doosbang is om een grot in te gaan, naar beneden te kijken in één of andere diepe put, maar ook lange gangen waar je het einde niet van kan zien. Ze is zeg maar bang voor gangen, grotten, putten en meren - ze vertikt het om die reden ook om te zwemmen, iets wat ze dus ook niet kan - waarvan ze het einde of de bodem niet kan zien omdat het te ver weg is. Dit betekend dus ook dat ze bang is voor het donker, maar dan echt het stikdonker waar je helemaal niets meer kan zien. Ze is ook al haar hele leven vanaf haar zesde een trotse pescotariër.
[ bericht aangepast op 26 sep 2012 - 13:10 ]
'Achteraf kijk je een koe in de kont' - Maxime (Catmint)