[RPG] Geen weg meer terug [9] - Speeltopics

Omdat het kan.

Nummer 1: Blub.
Nummer 2: Blub.
Nummer 3: Blub.
Nummer 4: Blub.
Nummer 5: Blub.
Nummer 6; Blub.
Nummer 7; Blub.
Nummer 8; Blub.

Joinen maar geen idee wat RPG's zijn?
Kijk hier!

Inspringen altijd mogelijk. Vraag maar een samenvatting aan mij en ik zal je helpen met in het verhaal komen (;

Het verhaal
Het gaat over een stel kinderen die om de een of andere reden in een verlaten villa in het bos komen. Denk aan weddenschap, weggelopen, verdwaald etc. De villa is enorm, heeft alles wat je maar wensen kan, ookal is het stoffig en wat oud. Maar wat ze niet weten is dat de villa die zo verlaten lijkt al bewoond is, niet door mensen of dieren. Door vampiers. Twee sorten nog wel, de slechte kennen geen medeleven en drinken van alles en iedereen en houden zich vaak niet in, de 'goede' doen het zo lang mogelijk met dierenbloed, maar moeten af en toe ook dat van een mens. Ze nemen dan zo min mogelijk en doen de mensen verder niks. Die twee soorten vampiers haten elkaar, obviously.
Dan nu het grootste probleem, als een mens eenmaal binnen de poorten die rond de villa staan stapt, kan die niet meer terug. Enkel vampiers kunnen naar binnen en naar buiten. Overleven ze het?

Rollen
Normale tiener: Dewi - Candy - Timothy - Jamie
Goede vampier: Elif - Gawyn
Slechte vampier: Faith - Savoy - Odile

Weetjes over vampiers
- Ze kunnen in het daglicht, maar niet de hele dag. Eerst gaat het jeuken als ze te lang zien en dan pijn doen, als ze dan nog te lang blijven is er logisch wat er gebeurt.
- Als een vampier van een mens drinkt wordt dat mens geen vampier, dat gebeurt pas als een vampier gif 'inspuit'
- Een vampier die een mens ook tot nachtwezen maakt creëert als het ware een band en is eigenlijk verplicht die persoon te begeleiden in het begin.
- Vampier worden is een zeer pijnlijk proces.
- Als vampiers elkaar écht mogen drinken ze elkaars bloed zodat ze een sorot band krijgen ^^
- Vampiers zijn sneller en sterker dan mensen en al hun zintuigen zijn ook sterk ontwikkeld.
- Vampiers kunnen sluipen zonder geluid te maken en kunnen haast opgaan in de schaduwen.
- Vampiers hebben geen eten/drinken nodig, ookal kunnen ze het wel eten.
- Vampiers hebben bijna geen slaap nodig.
- En als laatst; Elke vampier heeft een soort kleine gave, geen vuursturen of iets dergelijks maar denk aan gedachten lezen. Hier een

lijstje met ideeën.
Gedachten lezen door op persoon te concentreren of door aanraking
Iemands hele verleden zien door simpele aanraking
Persoon pijnigen als je wilt door enkel te kijken
Dingen verplaatsen zonder aan te raken
Hypnose
Iemand in slaap kunnen laten vallen
Zelf kunenn beslissen hoe je eruit ziet
Ogen verkleuren naar je emotie
Gedachten kunnen 'verzenden'
Als iemand slaapt en je raakt die persoon aan kan je droom meekijken
Dromen manipuleren
Genezen
Emoties aanvoelen
Weten of iemand de waarheid spreekt
Visioenen
En ga zo maar door.

HAVE FUN :'D
Lijst met mensen die niet willen dat hun personage door anderen wordt gebruikt.
(Als je niet wilt dat jouw personages af en toe door anderen worden gebruikt voor kleine dingetjes zoals simpele vragen dan moet je het melden en zet ik je hier neer!)
- nog niemand

[ topic verplaatst door een moderator ]

[ bericht aangepast op 7 april 2011 - 14:07 ]

No growth of the heart is ever a waste

Chase - vampierjager.

'Nou nou, dat is nou ook niet erg aardig, Lewis. En laat Ash vooral hierbuiten.' dit is zo heerlijk. Ik weet dat ze me het liefst zouden vermoorden, maar helaas, dat feest gaat niet door. Dan krijgen ze Dewi hier nooit uit. Ik zal hen wel allemaal vermoorden, Odile eerst. Ik zou haar op de tafel leggen en natuurlijk vastbinden. De gordijnen zullen de hele tijd open blijven en ik zou beginnen met het zetten van kleine krasjes overal op haar lichaam. Langzaam maar zeker zullen de sneeën dieper worden en is het tijd om met haar bloed en de stukjes huid te spelen. Misschien laat ik haar wel wat van haarzelf opeten. Het lijkt me geweldig om de walging in haar ogen te zien. Ik begin te grijnzen bij het idee en moet mijn vest doen niet te gaan kwijlen. Rustig Chase, geduld jongen.
"Wil je nu opflikkeren?" 'Nee. Jullie mogen het spel maar ergens anders voortzetten. Dit is een leeszaal, toegankelijk voor iedereen dus ook voor mij. Wie weet wil ik wel wat lezen.' Er is alleen één probleem; ik kan niet lezen.

everything, in time

Odile - Goede vampier.

Oh, we gaan dus bijdehand doen? Ik leg driftig de lok haar achter mijn oor.
Alsjeblieft, laat me hem afmaken. Wat zou ik hem toch graag bij dat keeltje willen grijpen en dat willen breken, zodanig dat je het knarsen van de nekwervels hoort en het licht in zijn ogen ziet doven. Oh yes, I'd kill for that! Over dat bloed nog niet gesproken. Ik wend me gauw af om daar niet al te veel aan te denken.
'Ik vind het uitermate jammer dat we geen uitzondering kunnen maken voor dit ellendige mormel,' zeg ik daarom bijzonder kil en kijk James vernietigend aan. 'Een moord meer op mijn lijst waar ik prima mee kan leven,' vervolg ik even kil tegen de jongen.
'Ik geef je een advies, jochie. Stop met uitdagen nu het nog kan. Ik hou me in nu, maar mijn genade is een gunst en geen recht. Zullen we?' vraag ik dan aan Lewis. Het kan me niks schelen wat die nu van me denkt, ik ben zo kwaad het bloed uit mijn lijf is weggetrokken.

No growth of the heart is ever a waste

Boem, je noemde Ash Ash en niet Damian

Trust me. I'm the doctor

Odile - Goede vampier.

Als we buiten zijn voel ik een vlaag ongeremde woede opkomen. Ik schreeuw van woede de longen uit mijn lijf.
'Ik lijk verdomme wel helemaal gestoord dat ik dat vuile rotjong heb laten leven! Hoe háált hij het in z'n achterlijke kop?!' Op dit soort momenten wenste ik dat ik nog lid was van Fjodor's clan. Er zaten altijd wel een paar vampiers in die erg.. innovatief waren in de kunst van het martelen en doden. Ik kan het niet helpen. Het is nog altijd die kwade kant van me die opspeelt zodra ze getriggerd wordt. Van woede en onmacht schud ik even het hoofd, waarna ik me op het trapje naar de voordeur laat zakken. Zo zit ik even voor me uit te staren.
'Kun je nog een peuk missen?' vraag ik dan, enigszins bedaard. Het lijkt wel of het me verdomme niet gegund is. Waarom lijkt er altijd wel íets te zijn dat me weer onderuit moet halen? Murphy heeft me te pakken en dat al vijftig jaar, denk ik gedeprimeerd.

No growth of the heart is ever a waste

Odile - Goede vampier.

Ik begin te glimlachen naar hem als ik een heel pakje peuken in handen gedrukt krijg.
'Ah, ik ben de verkeerde persoon om afrekeningen mee te bespreken,' zeg ik met een grijns van puur sadisme. Dan haal ik mezelf weer terug in de echte wereld en steek de eerste sigaret aan. Ik zucht als hij me zegt dat ik me niet zo kwaad moet laten maken. 'Ik voel me zo akelig machteloos. Ik weet dat ik hem kan pakken, ik weet dat ik hem me kan laten smeken om genade. En toch denkt dat achterlijke joch dat hij alles hier in zijn handen heeft. Hij is verdomme een gast!' Dan laat ik mijn hoofd tegen zijn schouder rusten als ik trekjes neem van de sigaret. In elk geval zit er één ding mee: mijn haar is zo stijl als wat. Geen enkele krul in te bekennen. Ik haal een aantal keer diep adem en sla dan de armen om hem heen. Dan hef ik het hoofd, blaas de rook van de sigaret uit en druk mijn lippen op de zijne voor een lange, zwoele zoen.
'Voel je er nog wat voor om het spel voort te zetten in mijn kamer?' vraag ik dan, pak zijn hand en leg die op mijn schouder, waarna ik hem via mijn sleutelbeen en borst naar mijn zij begeleid. 'Ik heb immers nog wat goed te maken.'

No growth of the heart is ever a waste

Odile - Goede vampier.

Ik grinnik even als hij de deur barricadeert. Met het grootste gemak trekt hij me naar zich toe en zijn mond vindt al snel de mijne. Gejaagd probeer ik onder zijn shirt te komen bij de zachte gladde huid van zijn rug, terwijl ik hem steeds ruwer zoen. Ineens laat hij zich op bed vallen en trekt mij zonder enige moeite op zijn schoot.
"Waar waren we gebleven?" Ik glimlach naar hem, laat opnieuw mijn handen onder zijn shirt glijden en trek het met het grootste gemak over zijn hoofd. Ik schuif nog wat dichter op zijn schoot naar hem toe en duw hem vervolgens zacht op het bed, zodat hij nu onder me komt te liggen. Ik ga op hem liggen en ik voel ogenblikkelijk zijn handen onder mijn trui. Ze kunnen niet wachten om me van het ding te ontdoen. Ik besluit hem een handje te helpen en trek het ding over mijn hoofd. Dan ga ik weer op hem liggen en druk mijn lippen op de zijne. Zijn handen glijden langs mijn rug.
'Ik heb je gemist,' zeg ik als onze blikken elkaar kruisen.

No growth of the heart is ever a waste

Odile - Goede vampier.

Verbaasd kijk ik hem even aan. Was het zo erg? Hoelang ben ik eigenlijk weggeweest? Lang genoeg om min of meer tot bedaren te komen. Ik voel hoe zijn hand een een lokje haar uit mijn gezicht haalt en langs mijn wang aait. Onvoorstelbaar hoe zo'n groot en sterk iemand toch zo.. teder en voorzichtig kan zijn. Ineens recht hij zich en drukt zacht zijn mond op de mijne. Ik voel zijn handen over mijn rug glijden en ik krijg ogenblikkelijk kippenvel, waardoor de rij donsharen op mijn rug overeind komt te staan. Hij ontdoet me van mijn BH en ik glimlach wat verlegen als zowel zijn handen als zijn blik over mijn borsten glijden. Ik sla de armen om hem heen en kijk met een schuin oog naar mijn kamerdeur. Als dat vuile mormel het nu in z'n kop haalt die deur open te gooien vermoord ik hem. Niet aan denken, Odile. Gewillig gooi ik het hoofd achterover als hij me langs de rand van mijn kaak zoent. Ik neem nu de touwtjes in handen en druk mijn lippen op zijn borst, waar meteen de kippenvel weer op verschijnt. Ik giechel even, waarna ik me op bed laat zakken en hem op me trek. Ik zie zijn ogen verlangend over mijn bovenlijf glijden. Ik leg de armen om zijn hals en geef hem een lange lik langs zijn kaaklijn. Dan pak ik een hand en leg die op mijn schouder.
'Waar wacht je op, het is allemaal van jou.' Ik streel met een vinger langs zijn buik, waar ik al snel bij zijn riem kom. Ik glimlach ondeugend en ontdoe hem van zijn riem.

No growth of the heart is ever a waste

Odile - Goede vampier.

Mijn ogen sperren zich open als hij zich een weg van mijn mond, hals en borsten naar beneden zoent. Ik begin te rillen van opwinding. Ik wil meer. Alsjeblieft, alsjeblieft. Maar het lijkt erop dat hij mijn smekende piepjes en gehijg heel anders interpreteert. Met de grootste zorgvuldigheid schuift hij de broek van me af en neemt mijn kuit onder handen. Juist de tedere manier waarop hij het doet, laat me steeds meer smeken. 'Hmm.. ja. Niet stoppen,' fluister ik terwijl ik het hoofd achterover gooi van genot. Bijt me harder, harder alsjeblieft. Een niet te onderdrukken rilling laat mijn hele lijf sidderen. Ineens verandert hij van positie en trekt me bij zich op schoot. Nu ben ik echt goed geil, juist door het feit dat hij zo voorzichtig met me was. Ik heb nooit gedacht dat dit zó ongelovelijk vertrouwd en zalig kon zijn. Ruw druk ik mijn lippen op de zijne terwijl mijn handen gehaast zijn bovenlijf aftasten. Ook zijn handen grijpen lukraak lichaamsdelen vast en ik ben even verrast door het dier dat ik in hem wakker heb gemaakt. Toch windt zijn ruwe manier van handelen me ongelofelijk op. Ik begin steeds zwaarder te hijgen en zo af en toe ontsnapt er een kreun. Ik merk dat mijn behandeling ook het effect heeft op zijn lichaam. Ineens hou ik op met mijn gretige aanrakingen, buig me met een uitdagende grijns naar hem toe en geef hem een lik aan zijn oorlel. Heel voorzichtig laat ik mijn hand via zijn schouder naar beneden glijden, terwijl ik over zijn buik kras. Als ik bij de gewenste plaats ben kijk ik hem grijnzend aan als ik zijn geslacht onder handen neem. Eerst heel voorzichtig, dan steeds ruwer. Ik verbaas me best over het feit dat ik hier zo goed in heb kunnen slagen, aangezien ik nul ervaring heb op dit gebied. Ik zie aan zijn ogen en het zware hijgen dat hij zich niet meer in kan houden. Precies op het moment dat het erop leek dat hij zich wil laten gaan, hou ik op. Hij kijkt me met grote ogen aan, totaal uit het veld geslagen. Geen zorgen, ik maak het goed met je. Dit was nog maar het voorspel, liefje. Ik druk mijn lippen weer vurig op de zijne en bijt vervolgens uitdagend in zijn tepel, waar ik met mijn tong rondjes omheen draai. Meteen reageert zijn lijf op de aanrakingen. Nu geef ik hem wel wat hij wil. Met de armen om zijn schouders gesloten ga ik zodanig zitten dat hij bij me naar binnen komt. Heel even schiet er een pijnscheut door me heen, maar door ons ritmisch bewegen verdwijnt die al snel. Ik grijp me steeds ruwer aan zijn schouders vast als met name hij steeds ruwere bewegingen maakt. Het kost hem weinig moeite mijn lijf keer op keer omhoog te veren.
'Hmm.. ah..Lewis,' smeek ik hem fluisterend terwijl ik mijn nagels in zijn rug zet. 'Alsjeblieft, bijt me. Hard.' Ik gooi mijn hoofd achterover terwijl er letterlijk een paar traantjes van pure opwinding naar beneden glijden.

[ bericht aangepast op 18 april 2011 - 21:13 ]

No growth of the heart is ever a waste

Odile - Goede vampier.

Als hij me met een geschrokken blik aankijkt voel ik me ineens schuldig. Had ik het niet mogen vragen, is hij bang me pijn te doen? Dan merk ik dat hij zich naar mijn hals begeeft en we maken af waar we aan begonnen waren. Al snel ben ik weer in mijn trance en is er niks anders in de wereld waar ik me druk om maak. Mijn lijf begint de sidderen als hij langs mijn hals likt en mijn bovenlijf onder handen neemt. Hoe krijgt hij het voor elkaar om me telkens op de juiste plaats aan te raken zonder dat ik erom vraag? Oh god, alsjeblieft.. bíjt me nou. Ik hou mijn adem in als ik de punten van zijn scherpe tanden over mijn hals voel glijden. Als automatische reactie grijp ik hem ruw vast en klem me nog strakker om zijn lijf.
'Ah!' Ik slaak een kleine, maar hoge gil als hij dan eindelijk ruw de tanden in mijn hals zet. Ik voel mijn bloed letterlijk over mijn lijf lopen. Elk normaal persoon zou dit doodeng hebben gevonden. Maar ik ben geen normaal persoon. Ik ben een vampier. De rillingen van genot lopen over mijn lijf als hij zich aan mijn bloed te goed doet. Ik voorspel dat ik dit niet veel langer volhoud en als reactie op zijn handen over mijn lijf en zijn mond op mijn hals voer ik de bewegingen zwaar hijgend op.
Dan ineens openbaart zich dat welbekende explosieve gevoel in mijn lijf en ik verlies de controle over de schokkende bewegingen van mijn lijf. Ik moet een paar diepe ademteugen nemen voor ik weer bij terug op aarde ben. Ik laat me van hem af glijden, kruip onder de dekens en trek hem tegen me aan. Ik leg mijn hoofd op zijn borst als hij de armen om me heen slaat.
'Ik heb nooit gedacht dat ik dit zou kunnen,' fluister ik dan. 'Ik dacht dat ik.. banger zou zijn.'

No growth of the heart is ever a waste

Odile - Goede vampier.

"Bang? Waarvoor?" hoor ik hem vragen. Ik aai zacht met mijn vingers over zijn borstkas en buik, die inmiddels een stuk rustiger op en neer gaat dan net.
'Voor het verleden,' zeg ik voorzichtig terwijl mijn vingers zacht over de rij haren bij zijn navel strijken. 'Ik heb.. ik heb me zo'n beetje gedwongen om me voor alles en iedereen af te sluiten. Ik heb vaak nachtmerries. Daarom heb ik je toen in het bos bijna om zeep geholpen. En het ergste is dat ik nooit heb gedacht om het goede in mensen te leren zien. Maar dat heb ik wel gedaan. Daarom was ik niet bang om mezelf aan je te geven, omdat ik zag dat je anders was. Oprecht.' Al met al klonk het redelijk cliché, maar vanuit mijn mond was elk woord gemeend. Ik nestel me dichter tegen zijn lijf aan en sluit de ogen.
'En ik heb geen nachtmerries meer. Bedankt,' zeg ik met oprechte stem. Ik schuif mijn been over de zijne. 'Ik heb over je gedroomd, een tijdje terug. Je hield me in je armen en je zei dat ik veilig was, dat hij me niet zou vinden. En het meest vreemde is dat het nog uitkwam ook.' Ik glimlach en besef dat vertrouwen een kostbaar goed is. En ik durf het mijne aan hem te geven.

No growth of the heart is ever a waste

Odile - Goede vampier.

Ik kijk hem diep in de ogen aan als hij het zegt. Hij meent het. Hij meent er elk woord van. Er gaat een rilling van schok door me heen. Nog nooit heeft iemand zoiets met zo'n overtuiging tegen me gezegd. Ik leg mijn armen om hem heen en druk mijn mond op de zijne. Als ik hem na een lange zoen loslaat merk ik dat de zon weer is onder gegaan, omdat de kamer nog donkerder is dan anders.
'Wat ben je van plan te gaan doen als alles voorbij is? Waar ga je heen?' Ik hef het hoofd weer en kijk hem nieuwsgierig aan. De gedachte dat hij weg gaat en me hier achter zou laten is ondragelijk. 'Ik weet niet waar je naartoe gaat, maar ik wil bij je blijven.' Nu komen de vragen weer naar boven. 'Heb je familieleden die ook vampier zijn geworden? Of uberhaupt familie? Ik heb ergens nog wel een paar achternichten en neven wonen, maar het zou behoorlijk vreemd zijn als ik ze op zou zoeken terwijl ik in vijftig jaar nauwelijks veranderd ben.' Ik grinnik even en druk mijn mond weer op de zijne. Wees eerlijk; welk meisje droomt er nu niet van een sterke man die haar op zijn erewoord belooft om haar te beschermen? Daar is deze bloedzuigende, sadistische moordenares geen uitzondering op.

No growth of the heart is ever a waste

Odile - Goede vampier.

'Dat gaat inderdaad lastig worden.. om de grens over te komen. Paspoorten zijn tegenwoordig niet meer te vervalsen,' mompel ik. Ik heb vaak genoeg in situaties gezeten dat ik op de hielen werd gezeten door de politie en dat ik mijn identiteitsbewijs moest laten zien. Helaas voor hen en gelukkig voor mij bezat ik geen identiteitsbewijs. Ik druk een zoen op zijn schouder en aai er zacht overheen. De donshaartjes gaan recht overeind staan, iets wat ik fascinerend vind. 'Het is toch ongelofelijk. Hoe de wereld zo snel verandert en wij hetzelfde blijven. We hebben niks om voor te leven of te sterven. Alhoewel..' Ik glimlach en hef het hoofd. 'Ik denk dat daar verandering in is gekomen. Trouwens, de politie heeft me toch weten te fotograferen, waarschijnlijk door een paar surveillancecamera's in de stad. Ik moet de komende tijd niet meer in die stad komen. Niet dat ik het erg vind, ik lig hier graag. Bij jou.' Met een simpele beweging rol ik me op hem en het valt me opnieuw op hoe klein mijn lijf eigenlijk is vergeleken met het zijne. Voorzichtig begin ik zijn borst- en schouderspieren te masseren terwijl hij zo nu en dan een kriebelende lok rood haar bij zijn hals weghaalt. Ditmaal veel zachter dan de vorige keer neem ik zijn armen onder handen.
'Dat heb je wel verdiend na al die inspanning,' zeg ik met een grijns van oor tot oor.

[ bericht aangepast op 20 april 2011 - 14:42 ]

No growth of the heart is ever a waste

Odile - Goede vampier.

Ik glimlach even, waarna ik rustig verder ga.
'Ik hoor het vanzelf wel wanneer het vervelend wordt.' Alhoewel.. aan zijn tevreden uitdrukking te zien heb ik niet bepaald het idee dat hij het snel vervelend gaat vinden. Hij trekt me naar zich toe en drukt een kus op mijn lippen. "Waar ben je eigenlijk geboren?" Ik kijk hem even verbaasd aan, waarna ik van hem af glijd.
'Wacht even, give me a minute.' Ik glip uit bed - niet de moeite nemend om wat aan te trekken - en begin in één van mijn vele kasten te rommelen. Na een korte zoektocht vind ik hetgeen wat ik zocht: een fotoalbum van mij als kind, mijn ouders en andere familieleden. De reden dat ik het album haast nooit door kijk is vanwege het ingeprente beeld van mijn dode ouders, besmeurd met bloed. Ook nu komt dat akelige beeld weer naar boven, maar het is minder erg nu er iemand bij me is. Ik loop weer terug naar het bed, waar ik weer in kruip en overhandig Lew het album.
'Ik ben geboren in een buitenwijk van New York.' Ik wijs naar het meisje met de blonde pijpenkrullen en vervolgens naar mijn vader en mijn moeder, die exact hetzelfde haar heeft als ik. 'Dit ben ik, en dit zijn mijn ouders. Ik was toen.. een jaar of tien. Die mensen op de achtergrond zijn mijn oom en tante en het kleine meisje achterin mijn buurmeisje. Ga je gang, als je wil.' Ik geef hem het album aan.

No growth of the heart is ever a waste

Odile - Goede vampier.

Ik schud het hoofd als hij een naam opnoemt en mijn foto's door neemt.
'Ik heb geen idee wie het is.' Dan merkt hij op dat ik erg op mijn moeder lijk. Er komt een waterig glimlachje op mijn mond als ik de deken over mijn borst trek en over zijn schouder meekijk. 'Je bent niet de eerste die het zei. Ik krijg er misschien spijt van dat ik het zeg, maar ik werd vroeger altijd een pop genoemd. Mijn moeder was de eerste die dat in me zag en ze maakte alle jurkjes die ik aan had zelf. Ach ja, uiterlijk bedriegt, zeker in mijn geval. Ook al droeg ik mijn zondagsjurk, dan nog was ik buiten aan het voetballen als ik de kans kreeg. Ik was - achteraf gezien - te geëmancipeerd voor mijn tijd.' Ik zeg het met een spottend opgetrokken wenkbrauw als ik aan die tijd terug denk. 'Ik hing altijd bij de jongens rond en dat zorgde ervoor dat ik harder werd dan de meisjes bij wie ik op school zat. Ik kan me herinneren dat we eens voor een uitvoering naar de kerk gingen en ik kwaad werd op de priester die zei dat we 'goede echtgenotes moesten worden'. Wat er basically op neer kwam dat we onze mannen moesten dienen. Ik mocht niet vloeken in de kerk, vandaar dat ik m'n vinger opstak en keihard 'fuck you' riep, waarna ik kwaad de zaal verliet. Als m'n ouders dit hadden gehoord, zouden ze zich omdraaien in hun graf. De hele buurt wist binnen no-time van dat voorval.' Ik grinnik en laat een foto zien van mij en een paar meisjes van de huishoudschool.
'Koken, wassen, breien. Mijn pleegfamilie stond erop dat ik naar de huishoudschool ging. Ik had er zo'n vreselijke hekel aan. De naam alleen al. Ik spijbelde destijds omdat ik het geen reet aan vond en omdat ik de moord op mijn ouders op wilde lossen.' Nu, na al die jaren voelt het bevrijdend om over het verleden te praten. Het valt minder zwaar dan ik heb gedacht en ik merk dat ik ook de gelukkige periodes erin weer ophaal. Ik laat mijn hand over Lew's schouder glijden.
'Soms vraag ik me af of het niet veel beter was geweest de moord onopgelost te laten. Dan had ik Leonid Kazinsky en Fjodor nooit ontmoet en had ik nu een gezin en geen nachtmerries. Maar dan had ik ook jou niet ontmoet.' Ik grinnik even, waarop ik me weer op de foto's focus.
'Heb jij nog foto's van je jeugd of familie?'

[ bericht aangepast op 20 april 2011 - 21:00 ]

No growth of the heart is ever a waste

Odile - Goede vampier.

Ik begin te grinniken en haal plagerig mijn hand door zijn haar.
'Misschien waren er ook wat die iets in me zagen. Ik zou het niet weten eigenlijk.' Ik kijk hem wat verbaasd aan als hij vertelt dat hij zijn foto's heeft verbrand. 'Jammer,' zeg ik voorzichtig, niet wetend of hij er net zo over denkt. Natuurlijk was die optie ook in mij opgekomen, maar ik durfde het gewoon niet, uit angst spijt te krijgen. En bovendien: als m'n geest me in de steek haalt kan ik altijd de foto's er nog bij pakken om het geheugen op te frissen. Ik wil vragen waarom hij de foto's weg heeft gedaan, maar ik ben te laat.
"Zou je het anders doen? Moest je terug kunnen?" hoor ik hem ineens vragen. Daar denk ik lang over na terwijl ik op mijn lip kauw.
'Ik zou het niet weten,' mompel ik. 'Doordat ik dit leven leid weet ik niet wat mijn andere leven zou zijn. De moord is er toch, either ways. Ik denk niet dat ik veel beter af was geweest als ik één of andere dominante man had getrouwd en niet eens in staat zou zijn mezelf te verdedigen. Dat kan ik als vampier zijnde wel. Pas toen ik vampier werd besefte ik hoe kwetsbaar mensen eigenlijk zijn. Maar ik zou bijvoorbeeld nooit met je naar de zonsondergang kunnen kijken op het strand. Maar we zouden wel naar de maan kunnen kijken,' voeg ik glimlachend toe. 'Voor ik dat gesprek met je had over wat er gebeurde zou ik alles geven om overnieuw te kunnen beginnen. Ik heb er veel over nagedacht en de moord, de verkrachting waren dingen die ik nog niet te boven was gekomen, zelfs na al die jaren. Het is een zware last om te dragen. Het vreet aan je en gaat een eigen leven lijden, profiterend van je. Geestelijke parasieten. Ze zijn niet uit te roeien, maar ik kan ze wel een plaats in mijn leven geven. En door erover te praten met iemand die ik vertrouw en waar ik om geef was uiteindelijk het medicijn.' Ik trek een flauw glimlachje en schud dan het hoofd. 'Nee. Ik denk niet dat ik terug zou willen.'

No growth of the heart is ever a waste