[RPG • 16+] Saltwater Sleep | Speeltopic 2 - Speeltopics

p o r t      b e r s e a      t o w n Main Wharf & Ferry Dock – enige officiële toegang tot het eiland per boot. Bersea Town Center – gezellig centrum met cafés, surfshops, een kleine markt. The Mirage – exclusieve club op een klif, favoriet van rijke jongeren. Tidefall – moderne villa van de Archambeau-Strathwynfamilie, niet ver van The Mirage Sunset Hostel – waar backpackers verblijven. Dicht bij het strand. St. Cordelia Clinic – het eilandziekenhuisje. Sommige eilandbewoners verdenken de staf van betrokkenheid bij vreemde zaken. De oude vuurtoren – verlaten, uitzicht over het eiland. Locals zeggen dat hij 's nachts nog brandt, ook al is hij al jaren buiten gebruik. Strandhuis 'The Tides' – groot, modern vakantiehuis met zicht op zee en directe toegang tot Siren's Shore, waar Eli en Maddy vorig jaar verbleven. Afgelegen genoeg om feestjes te houden zonder pottenkijkers. Luxehotel 'Azure Palms Resort' – high-end hotel aan de rand van de stad, populair bij rijke toeristen, met cocktailbars, infinity pool, wellness, ... maar ook personeel dat misschien nét iets te veel weet. Whispering Pines Trailer Park – de armere wijk waar de meeste anti-Mervine Estate Dromers wonen. The Broken Bell – lokale bar, informeel hoofdkwartier van de Dromers. Tempest Point – uitkijkpunt boven op de rotsen waar eilandbewoners vaak samenkomen. Wilde energie, sommigen zeggen dat je er “de dromen hoort waaien”. Makutu Bakery – bekende bakkerij en toeristische hotspot voor het prachtige zee-uitzicht. BerseaMovers – van oudsher een verhuisbedrijfje; inmiddels een bedrijf dat onder andere verhuist, (verkeers)hekken plaatst, sjouwt, en voor evenementen benodigd meubilair opbouwt en afbreekt. Backpackers en jongeren kunnen er beunen om een zakcentje bij te verdienen. Bersea Beach Bar – een toeristische trekpleister op het populairste surfstrand van Port Bersea. Dure drankjes, maar wel van goede kwaliteit. Dé plek die het meest voorkomt als je 'bersea bars' zoekt op TrustPilot en waar de esthetische foto's genomen worden. Inwoners vermijden de plek liever. n a t u u r Mervine Estate – landgoed boven op de kliffen met botanische tuinen en verborgen droom-magiesymboliek. Mervine Sanctuary – beschermd natuurgebied met zeldzame flora, grenst aan het landgoed. Pulp Farms – lokale fruit-, groente- en grondstoffenboerderij begonnen als kleinschalig familiebedrijf, maar inmiddels leverancier bij veel Berseaanse horecagelegenheden. Backpackers kunnen er voor dagloon klussen doen zoals zaaien, oogsten en sproeien om hun reis verder te financieren. Dreaming Caves – liggen aan de noordkust en bestaan uit tientallen grotten, tunnels en ondergrondse kamers. Sommige grotten zijn toegankelijk voor toeristen (via boottochtjes of wandelpaden), anderen zijn afgesloten of vergeten - waaronder de Nexus (enkel toegankelijk bij laagtij), waar Dromers worden ingewijd. Vissers spreken van een verzonken grot genaamd The Drowned Mouth, waar stemmen gehoord worden bij vloed. De grotten veranderen subtiel — dromers ervaren dat gangen zich soms anders lijken te gedragen, afhankelijk van hun mentale toestand. Black Hollow Forest – weelderig bos met wandelpaden, sommige 'vergeten' stukken zijn niet op officiële kaarten te vinden. Sirens’ Shore – wit zandstrand waar Eli werd gevonden. Rustig, mysterieus. d r o o m p l e k k e n The Lapse – een droomplek die elke dromer anders ziet, maar altijd gevuld met echo’s van overleden Dromers - waaronder ook Eli en Maddy. The Mirror Lagoon – fysiek meer waar dromen zich soms in weerspiegelen. Dient als 'portaal' waardoorheen Dromers andere Dromers kunnen bezoeken.

d r o m e r s      &      d r o o m m a g i e Dromers zijn mensen die het geheim van de grotten kennen - zowel de Inner Circle van de Mervine Estate als een groep eilandbewoners. Iedereen kan een Dromer worden als die ingewijd wordt door een andere Dromer in de Nexus van de grotten van Port Bersea. De krachten van Dromers manifesteren zich op verschillende manieren. Ze zijn allemaal in staat om elkaar in elkaars dromen op te zoeken en die dromen te beïnvloeden/beschermen van ongewenste bezoekers - sommigen zijn daar beter in dan anderen. Sommigen van hen kunnen elementen uit hun eigen dromen naar buiten trekken en fysiek manifesteren in de echte wereld. Anderen zijn in staat om mensen zomaar ineens in slaap te laten vallen en hen vast te houden in hun dromen - zonder dat die persoon doorheeft dat het een droom is. Nog anderen kunnen inbreken in het hoofd van mensen en hun diepste dromen lezen. Heel zeldzaam zijn degenen die via dromen hun eigen bewustzijn kunnen projecteren in het lichaam van een ander, en degenen die herinneringen van een ander in dromen kunnen oproepen. m e r v i n e      e s t a t e      &      d e      i n n e r      c i r c l e De Mervine Estate is een landgoed van de familie Mervine. De familie houdt zich vooral bezig met natuuronderhoud en liefdadigheidswerk, en de Estate is populair bij een heleboel socialites. Eilandbewoners blijven er over het algemeen ver van weg; vele geruchten maken hun weg van de Mervine Estate naar de stad in het centrum van het eiland, en ze doen meer dan eens wenkbrauwen fronsen. Toch gaan de leden van de Mervine Estate gewoon hun gang. Het lijkt soms zelfs alsof ze een bepaald soort macht over het eiland hebben - en dat is ook precies het doel van de Inner Circle die aan het hoofd van de Mervine Estate staat. Zij willen het geheim van de grotten voor hen alleen, zodat zij over het eiland kunnen heersen en hun rijkdom kunnen vergroten. e i l a n d d r o m e r s Er zijn echter nog eilandbewoners die het geheim van de grotten kennen en die beter hun best doen om de plannen van de Mervine Estate te dwarsbomen. Een heel deel van hen is ervan overtuigd dat de Mervine Estate iets te maken heeft met de tragische dood van Eli Noble. Of zeggen ze dat alleen maar om zichzelf onschuldig te doen lijken?

[ bericht aangepast op 25 feb 2026 - 22:26 ]

---

kindness is never a burden.

---

Tristan bleef nog even in de deuropening hangen, zijn hand losjes tegen het kozijn, alsof hij zichzelf daar bewust op zijn plek hield. Het voelde nog steeds onwerkelijk dat ze hier voor hem stond. Dat deze kamer, die nog over was, nu daadwerkelijk door haar gebruikt zou worden. Hij had de kans daarop van tevoren klein geacht. Maar toch stond ze hier. “Dat hoop ik wel.” Flora zette voorzichtig haar rugzak op de grond neer in de kamer. “Het is misschien laat en ik snap het als jij liever naar bed gaat, maar ik wil best nog even bijpraten. Gewoon wij twee, geen onverwachtse gasten. Dat was immers de afspraak.” Ze pakte de grote koffer over van hem en rolde deze tot naast haar bed. Het gaf hem een warm gevoel dat ze hun gesprek nog wilde afmaken, ondanks dat hij het eerder had afgekapt toen Julian erbij kwam. Iets waar hij zich nog steeds schuldig over voelde; meer dan hij eigenlijk wilde toegeven. “Maar we hebben nog genoeg tijd als je daar nu geen behoefte aan hebt. Er is ook zoveel te vertellen en bespreken dat een hele nacht niet voldoende zal zijn om alles aan bod te laten komen.” Hij duwde zich af van het kozijn en zette een paar stappen de kamer in. Hij leunde lichtjes tegen de rand van het bed, zijn armen losjes over elkaar. “Sorry, trouwens, als ik iets heb verstoord tussen jullie,” verontschuldigde Tristan zich. “Maar zoals je weet is er een hoop gebeurd tussen Julian en mij. Doen alsof alles oké is tussen ons… kost gewoon veel energie.” Het voelde vreemd om dat hardop toe te geven, maar hij vond dat Flora tenminste een eerlijke reden verdiende. ‘’Maar,’’ vervolgde hij, iets zachter nu. ‘’ik hoef nergens heen als jij niet wil dat ik ga’’ Hij liet een korte pauze vallen voordat hij verderging. ‘’Misschien redden we het niet in één nacht, maar ik denk dat we vast een heel eind kunnen komen’’ zei Tristan. ‘’ik heb je gemist, Flora. En je bent niet alleen. Dat ben je nooit geweest, zelfs niet toen je in Chester was.’’ Hij geloofde niet dat hij haar ooit de rug toe kon keren. Niet na wat ze allemaal hadden meegemaakt.

---

"She would've made such a lovely bride, what a shame she's fucked in the head, " they said

---

---

Ondanks de andere sfeer die tussen hen in hing, was Julian in staat een opmerking te maken die precies binnen hun dynamiek paste.       “Het lichaam kan wel vaker op verrassende manieren reageren,” zei hij kalm. De gevatte opmerking volgde direct hierop. “Ik wist alleen niet dat jij überhaupt in staat was om stress van je schouders te laten vallen.”       Ze moest hem gelijk geven, het was niet standaard voor haar om stress los te laten. Snappen waarom het nu gebeurde deed ze dan ook niet.       Voordat ze erop kon reageren – of nog een opmerking van Julian kon incasseren – kwam er een student hun kant op die hard Julians naam riep. Flora had haar al eerder bij Julian gezien. Meestal dicht tegen hem aan geplakt of om hem heen gevouwen.       Ze begon in het Frans tegen Julian te praten. Een uitwisselingsstudente, wist Flora nu weer. Haar Frans was echter niet goed genoeg om daadwerkelijk te begrijpen wat er werd gezegd. Ze kon er wat uit opmaken, maar ze had haar lessen Frans niet erg goed onthouden. Minder interesse in deze taal dan in andere.       De studente pakte Julian vast en trok hem omhoog. Flora had niet verwacht dat de jonge vrouw zich nog tot haar zou wenden, maar ze kreeg een knipoog van de Française. “Danser est plus amusant.”       Dansen is leuker. Dat wist Flora snel te vertalen, zelfs in haar gekke staat.       Julian haalde de bloem uit zijn haar en stak hem bij haar achter haar oor. “De plicht roept.” Daarna boog hij zich verder naar haar toe. “Vraag je volgende drankje misschien bij Lucky in plaats van bij Evan – hij en Eli zijn te goeie vriendjes.”       De studente trok Julian daarna snel mee naar de dansvloer.       Julians woorden spookten rond door haar hoofd. Eli zou dat niet doen, toch? Hij wist dat ze niet graag dronk. Ze bleef liever wat nuchterder om op de rest te kunnen letten, zodat iemand na kon blijven denken. Haar moeder had haar ook geleerd dat ze te allen tijde alert moest blijven, ook tijdens gala’s en events waar champagne in overvloed werd geschonken. Alles om te voorkomen dat Flora zichzelf voor schut zou zetten – al was het bedoeld om haar vader te beschermen.       Ze volgde Julian en zijn studente naar de dansvloer met haar ogen. Als ze meer ruggengraat had gehad, had zij daar kunnen staan met Julian.       “Ga je alleen maar blijven staren naar de dansvloer of ga je zelf nog dansen?” Maddy stond ineens terug naast haar, een hand uitgereikt naar Flora. “Mag ik deze dans van u?”       Flora pakte snel Maddy’s hand. Ze wilde dansen. Ook al was het geen ballet, het was leuk en gezellig. En ze was niet alleen.       Samen mengden ze zich in de al dansende massa. Maddy trok Flora mee in een gek partnerdansje – iets wat een salsa moest voorstellen, maar het absoluut niet was. Flora wist dat het er afschuwelijk uit moest zien en ze schaamde zich er een klein beetje voor. Dans moest goed gaan, dat zat zo diep in haar geworteld dat het moeilijk was om los te laten – zelfs voor een dansje op een feestje.       “Dames, wat zien jullie er allebei waanzinnig uit deze avond.” Een jongeman die ze nog nooit had gezien stond ineens naast hen. “Maddy, het is weer een fantastisch feest. Met dank aan Eli, natuurlijk.”       Iedereen kende Eli, en daardoor Maddy. Maar ze wisten gelukkig niet altijd wie zij was of realiseerden het zich gewoon niet.       Hij wendde zich tot Flora. “Florence, toch? Je ziet er nog mooier uit dan anders. Rood staat je erg goed.” Hij knipoogde naar haar. “De kleur van passie past erg goed bij je.”       De muziek werd langzamer – Flora wist alleen niet of het een ander nummer was of omdat ze zich ongemakkelijk voelde. Het was vrij duidelijk dat deze man probeerde te flirten met haar, maar het deed haar niks. Haar blik gleed af naar Julian die intiem aan het dansen was met de Franse dame. Een nieuw, onbekend gevoel groeide in haar onderbuik. Julians armen om haar heen, zijn handen op haar rug, haar arm, en naar een volgende plek.       “Natuurlijk wil Florence met je dansen, toch, Florence?” Maddy’s stem trok haar aandacht terug naar de onbekende man die voor hen stond.       “Oh ja, graag!” Het kwam er veel te enthousiast uit, zeker voor iets waar ze eigenlijk niet zeker van was. Maar hij was er zeer tevreden mee.       Flora pakte zijn hand en liet zich meetrekken in een langzame, intense dans. Hij kon in ieder geval daadwerkelijk wel dansen. Misschien volgde hij zelfs wel danslessen.       “Ik denk dat ik de gelukkigste man ben op dit feest vanavond. De eer om jouw eerste dans van de avond te mogen zijn is immens groot. Dankjewel, Florence.” Hij draaide haar rond, haar jurk fladderde om haar benen heen. “Ik probeer al een paar feestjes je aandacht te trekken en genoeg moed te verzamelen om je ten dans te vragen. Maar deze outfit… wow, ik moest nu wel.”       Julians simpele opmerkingen en blik waren genoeg geweest haar te laten blozen en over haar eigen gedachten te laten struikelen, maar deze verklaring deed haar niks. Ze voelde zich er eigenlijk steeds ongemakkelijker bij. Wat wilde hij van haar?       Zijn dansvaardigheden waren gelukkig goed genoeg om het dragelijk te maken. Over de dansvloer gedraaid worden en direct in de volgende, correcte pas geleid worden was heerlijk. De dips waren goed getimed en voelden goed aan, ondanks de onbekende danspartner.       Was dit überhaupt de gepaste vorm van dansen op een feestje van de NLS? Waarschijnlijk niet, maar daar gaf ze weinig om. En haar danspartner evenmin.       Maar het voelde niet volledig goed.       Het nummer waar ze op dansten eindigde en werd vervangen door iets wat veel te up-tempo was om hun stijl voort te zetten. Flora probeerde te bedenken wat voor excuus ze kon verzinnen om weg te komen bij hem, maar haar hoofd werkte niet mee. Normaal gesproken had ze snel een antwoord of een uitweg klaar – nu niet. Hij was haar daarbij ook te snel af. “Tijd voor een drankje nu, misschien?” stelde hij voor, een glimlach van oor tot oor op zijn gezicht.       Ze volgde hem naar de bar uit vriendelijkheid en lachte zachtjes om de soort van grappige opmerkingen die hij maakte terwijl ze praatten – althans, terwijl hij praatte. Het ergste was dat ze niet eens zijn naam wist. Zoveel woorden, maar hij had niet de moeite genomen zichzelf voor te stellen.       Haar hoofd was dan ook op volle kracht op zoek naar een uitweg. Hopelijk vond ze deze snel.

· · ─────── ·🙥· ─────── ·✦· ─────── ·🙧· ─────── · ·

---

It finally happened - I'm slightly mad! ~ Queen

Toen Tiaki niet opnam, gooide Andreas zijn lakens van zich af. Hij grabbelde naar de lamp op het kastje naast zijn bed en gooide het ding er bijna van terwijl hij opnieuw probeerde. Zijn hand verkrampte zich rond de telefoon en hij gooide zijn benen uit bed om in zijn slaapkamer te beginnen ijsberen.       Het leek een eeuwigheid te duren voordat Tiaki opnam. 'Wat?!' riep hij nors aan de andere kant van de lijn. Het had Andreas moeten opluchten, maar de agressieve toon waarop Tiaki het zei was zo'n scherp contrast met hoe de jongen er net had uitgezien, dat het zijn nekhaar overeind deed staan.       'Ik ...' begon Andreas, en plots wist hij niet wat het was dat hij wou zeggen. Hij haalde diep adem. 'Ik wilde zeker zijn dat alles oké met je was.'

[ bericht aangepast op 1 april 2026 - 15:21 ]

---

help

1 5      J U N I      2 0 2 3      |      2 0      |      N E W       L Y C E U M      S O C I E T Y F L O R A ,      E L I      &      M A D D Y      |      C L O S E D Hij liet zich meevoeren door de golvende menigte die rond hem leek te vermenigvuldigen, door de geur van hun zweet, en die van Manons parfum. Ze vleide zich tegen hem aan, haar handen eerst rond zijn nek en later tegen zijn borst. Zijn handen zweefden net boven haar heupen, op een manier die hem deed denken aan de eerste keer dat Charlotte hem had leren dansen.       Manon maakte dubbelzinnige grapjes die Julian deden lachen, en giechelde zelf wanneer hij de bal terugkaatste. Ze wiebelde onsubtiel met haar wenkbrauwen toen het onderwerp verplaatste naar zijn overvloedige seksuele escapades en hij haar ervan verzekerde dat hij nét niet immoreel genoeg was om een lijst bij te houden.       'Ik hoor andere geruchten,' grijnsde ze in het Frans.       Hij haalde zijn schouders op en draaide haar rond in een pirouette. 'Geruchten bestaan enkel om onbelangrijke mensen de indruk te geven dat ze belangrijk zijn.'       Ze trok een wenkbrauw op en gaf hem een zet zodat hij onder haar arm een rondje kon draaien. Helaas was ze net te klein, waardoor hij zich onhandig moest bukken en ze bijna haar evenwicht verloor. Ze lachten uitbundig.       'Die over jou zijn ongetwijfeld allemaal leugens,' zei ze.       'Ongetwijfeld,' antwoordde hij, en zijn handen gingen iets lager.       Een eeuwigheid en geen tijd later belandden ze bij de bar, waar Manon hem even verliet om een toilet op te zoeken. Haar aanbod om met haar mee te gaan, sloeg hij af - met de compenserende belofte dat hij haar terug zou wandelen naar haar residentie wanneer het feest voorbij was.       Hij bestelde een tequila sunrise en leunde tegen de bar, zijn ogen scannend over de menigte.       Maddy en Eli waren in een innige omhelzing verzeild geraakt die misschien beter zou plaatsvinden in een privékamer dan op de bank aan de rand van de ruimte, maar dat leek hen niet te storen. Toen ze even van elkaar loskwamen, vonden Maddy's ogen die van Julian. Haar blik was tevreden en bijna uitnodigend toen Eli haar in haar nek kuste. Toen ze op haar onderlip beet en haar heupen omhoog duwde, tegen die van Eli, werden haar oogleden zwaarder. Ze bleef hem aankijken - en Julian wist dat het een onuitgesproken uitdaging was.       Hij glimlachte, stopte het rietje van zijn cocktail in zijn mond en bleef kijken totdat Eli's hand onder haar jurk verdween en ze uiteindelijk haar ogen sloot.       'Ik denk dat ik de gelukkigste man ben op dit feest vanavond. De eer om jouw eerste dans van de avond te mogen zijn is immens groot. Dankjewel, Florence.'       Een slijmerige stem deed Julian zijn aandacht verplaatsen naar een plek schuin voor hem, waar rode stof rond ivoren benen dansten.       'Ik probeer al een paar feestjes je aandacht te trekken en genoeg moed te verzamelen om je ten dans te vragen. Maar deze outfit ... wow, ik moest nu wel.'       De woorden registreerden vaag in zijn hoofd, maar Julians aandacht bleef bij Flora's benen - het waren hele mooie benen; kon moeilijk anders bij een vrouw die al haar hele leven ballet danste - en dreef dan heel traag omhoog, langs de glooiingen van haar lichaam tot bij haar nek. Daar bleef hij hangend, bestuderend, op zoek naar oneffenheden.       Maanden geleden, aan het einde van vorig academiejaar, hadden er donkere vlekken gezeten die Julian zijn ogen had doen vernauwen. Op het strand, in het licht van de ondergaande zon hadden ze onder haar vervaagde concealer niet erg opgevallen, maar Julian had ze gezien omdat hij ze herkend had.       Een paar weken daarvoor, in de studieweken voor de examens, had hij zijn vader geconfronteerd met het feit dat de serre leeggehaald was. De exotische bloemen waar zijn moeder zoveel liefde voor gehad had, waren verdwenen. De schilderijen die ze nooit had afgewerkt ook, samen met haar schilderspullen. De serre was een soort van stilleven geworden in de jaren na haar dood, waar niemand voet zette behalve Julian en de poetsvrouw om het stof af te nemen en de bloemen water te geven.       Ze hadden er nooit nog zo fleurig uit gezien als toen Victoire geleefd had, alsof ze na haar dood niet meer hun best wilden doen om kleurrijk te bloeien.       'Ik heb ze laten weghalen en de schilderijen verkocht. Niemand doet er nog iets mee en ze liggen er enkel om stof te vergaren,' zei Augustus simpel. Hij keek niet eens op van zijn papierwerk.       'Verkócht?' herhaalde Julian kil.       Augustus typte verder op zijn computer. Het was alsof zijn zoon lucht voor hem was.       'Augustus,' zei Julian ijzig, waarop zijn vader zuchtte. 'Gus. Gussie. Heer Archambeau-Strathwyn ...'       'Ik ben je vader, doe niet zo theatraal.' Het klonk bijna onzeker.       '... moet ik er mijn advocaat bij halen?'       Het was zijn vaders lach - het lef dat achter die lach school - dat Julian zijn kiezen op elkaar had doen klemmen. Dat hem écht boos gemaakt had en zijn vuisten had doen ballen. Dat hem die vuisten op zijn vaders bureau had doen neerkomen. Hard.       'Mag ik je erop wijzen,' siste hij, 'dat Victoire Fourniers testament duidelijk vermeldt dat al haar bezit na haar dood naar haar enige erfgenaam, haar zoon, gaat?'[/i]       Augustus kwam traag overeind en liep rond zijn bureau heen. Hij was een grote man, groter dan Julian. 'Mag ik erop wijzen,' zei hij spottend, zijn ogen dolken in die van Julian, 'dat dit huis en alles wat erin zit nog steeds van mij is?'       Deze keer lachte Julian. Schamper en leeg. Hij rechtte zijn rug opnieuw en kruiste zijn armen. 'Ik denk dat je je wetboeken nog eens moet nalezen, vaderlief,' zei hij.       'Heb jij enig respect voor je ...'       'Mijn moeder,' onderbrak Julian hem nadrukkelijk, 'en jij hebben geen huwelijkscontract afgesloten, wat betekent dat de helft van jouw huis haar eigendom was - wat betekent dat die helft na haar overlijden naar mij, haar zoon gaat. Daarnaast zijn alle roerende goederen die in Victoires bezit waren op het moment van haar ...'       'Je bent ook [/i]mijn zoon en zolang je op mijn kosten en onder mijn dak ...'       Julian liet hem zijn zin niet afwerken. Het was de eerste keer dat hij het luidop zei, dat hij er zo lichtzinnig op alludeerde, met een uitdagende grijns die Augustus klaarblijkelijk meteen als uitnodiging tot geweld interpreteerde. 'Ben je daar wel zeker van?'       Het volgende moment kreeg hij geen adem meer en knalde zijn achterhoofd zo hard tegen de muur dat hij sterretjes zag. Automatisch greep hij naar zijn vaders hand, zijn ogen wijd van ongeloof terwijl tegelijk een ademloze lach over zijn lippen rolde.       'Je bent mijn erfgenaam en je gedraagt je naar mijn regels.'       De sissende woorden lieten speeksel achter op Julians gezicht. Hij kon niet antwoorden. Zijn luchtpijp zat dicht gekneld. Hij kon niet eens kreunen van de pijn die het hem deed, kon alleen maar zijn vader in de ogen kijken met een blik die zei: Duw harder.       'Wat is hier in hemelsnaam ...' De woorden bereikten samen met de klank van een opengaande deur zijn oren. Een hap naar adem. 'Gus, laat hem los.'       Charlotte moest het nog twee keer zeggen voordat hij het effectief deed. Voordat Julian op de grond neer viel - op handen en knieën - en met pijnlijke teugen naar adem hapte.       Dezelfde vlekken die Flora op dat eindejaarsmoment op het strand had vertoond, waren wekenlang te zien geweest op Julians hals. Iedereen was er gewoon vanuit gegaan dat hij een wurgkink had, en Julian had het nooit ontkend of bevestigd.       Hij had heel erg betwijfeld of Flora een wurgkink had, en had dus maar galant Maddy's zomersjaal van haar schouders geplukt en hem rond Flora's hals gedrapeerd.       'Hé, wat ...' protesteerde Maddy, maar haar ogen volgden de zijne en ze zag het ook. Ze hield haar mond en het moment was voorbij. Hun lachende, feestende vrienden hadden het nooit opgemerkt. Maar hij en Maddy wel.       'Ik zag dat Anthony Idris een nieuwe nanny zoekt,' had Maddy nadien terloops nog eens gezegd toen ze in Julians badkamer in bad zat. En zo had een plan vormgekregen.       Sinds het begin van dit academiejaar had Flora's huid nooit nog blauwe plekken vertoond. Ook nu niet. Enkel sproeten en een gouden kettinkje bedekten nu haar hals, waar haar delicate spieren zich hadden opgespannen.       'Elle est belle, non?' zei een stem in zijn oor.       Julian keek verstoord op naar Manon, die glimlachte en zijn glas van hem stal om een slok van het rietje te nemen.       'Het is oké,' ging ze in het Frans verder. 'Ik kon mijn ogen daarnet ook niet van haar af houden.'       Julian stal zijn drankje terug, liet zijn vingers iets te lang tegen Manons pols rusten. 'Ze is er niet voor gemaakt om ermee te pronken - niet zoals jij.'       Manons glimlach verdiepte naar iets donkerders. 'Dat is net wat haar zo begeerd maakt.'       Julian glimlachte ook en leunde iets dichterbij. 'Misschien moet je je pijlen dan maar op haar richten.'       'Misschien.' Manon sloeg haar armen rond zijn nek. Haar blik verplaatste zich naar zijn mond. 'Maar jij bent makkelijker.'       Ze leunde dichterbij op hetzelfde moment dat Julian zich uit haar omhelzing trok. 'Niet zo makkelijk.'

[ bericht aangepast op 2 april 2026 - 9:44 ]

---

help

---

---

Ze had echt haar best gedaan om te ontsnappen, maar de jongeman voor haar bleef doorpraten. Ze had geprobeerd Maddy te seinen dat ze haar moest komen redden, maar die had haar een motiverende glimlach geschonken en was teruggedraaid naar Eli.       Verkeerd geïnterpreteerd waarschijnlijk.       De eerste mojito had ze inmiddels al bijna leeg – het enige wat haar nog een beetje door de monoloog wist te slepen.       Ze had eigenlijk al geen flauw idee meer wat het onderwerp was. Hij had zijn studie uitgebreid aan haar uitgelegd – een medische categorie, wist ze nog – en geprobeerd haar over te halen nu nog te switchen naar deze studie, want er zouden meer mensen het vak moeten leren. Daarna was hij geswitcht naar golfen en had hij opgeschept over de trofeeën en medailles van wedstrijden die in zijn kast te vinden waren.       Ze meende zich te herinneren dat hij ook kort had verteld waar hij Eli van kende, maar had het daarna weer vooral over zichzelf gehad.       “–vind je niet?” vroeg hij. Flora had geen idee wat de vraag was, dus ze knikte maar zachtjes en nam nog een slok mojito.       “Ik denk dat mijn appartement wel een goede gelegenheid is daarvoor,” vervolgde hij.       Appartement? Gelegenheid? En waarvoor?       Blijkbaar was de verwarring af te lezen op haar gezicht, want hij lachte het kort weg. “Excuses, ik had duidelijker moeten zijn. Ik zou graag verder converseren in mijn studentenappartement. En misschien wel meer dan slechts converseren?” Hij knipoogde.       Ze wilde dit niet. Zijn aanwezigheid, zo dichtbij, was verstikkend. Ze kon niet weg. Daarnaast kreeg ze sterk het idee dat deze man haar niet zomaar zou laten gaan.       “Na die dans lijkt een bedankje me niet misstaan, toch?” Hij zette een stap dichterbij, liet zijn hand langzaam langs haar arm naar beneden glijden.       De rillingen trokken langs haar ruggengraat. Hij voelde het ook en interpreteerde het als iets goeds, aan de grijns op zijn gezicht te zien.       “Een bedankje?” wist ze uit te brengen. Ondanks dat ze prima adem kon halen voelde ze zich als een vis op het droge die naar lucht moest happen.       Snel keek zo om zich heen. Maddy was in de buurt, maar was veel te druk bezig met Eli om haar überhaupt op te merken. Julian zag ze zo snel niet staan – niet dat hij haar zomaar zou komen helpen nu, hij was immers druk bezig met zijn Française. Ze probeerde toch Maddy’s aandacht weer te trekken. Tevergeefs, zoals ze had verwacht.       “Maar natuurlijk, lieve Florence. Het mag ook een beloning zijn voor mijn moed en talent, als jij het liever zo wilt benoemen.” De hand die op haar pols was blijven rusten bewoog zich nu naar haar onderrug. “Een kus is toch wel het minste dat ik verdiend heb, lijkt me.”       Hij zei het met een zekerheid die haar van slag bracht. Hoe onzeker hij had geklonken toen hij haar ten dans vroeg, zo overmoedig waren zijn woorden nu. Hij was van mening dat hij iets verdiende van haar.       De mojito’s in haar systeem hielpen niet mee. Normaal gezien kon ze zich hier wel uitpraten – dacht ze dan toch – maar de woorden ontglipten haar. Een sterke opmerking terug wist ze niet te vormen.       Zo rustig mogelijk probeerde ze hem van haar weg te duwen. Nonchalant, alsof ze zich om wilde draaien nog een drankje te bestellen, maar ze zette snel een stapje naar achter. De bar was koud toen deze haar rug raakte.       “Jij voelt dit ook toch, Florence?” Hij bleef haar op die retorische manier vragen stellen. En de manier waarop hij haar naam uitsprak, zo nep en overdreven vleierig, maakte dat ze wilde wegrennen zo hard ze kon.       Hij dichtte de afstand weer die ze had proberen te creëren en legde nu zijn hand op haar wang, forceerde haar om hem aan te kijken. “Het mag ook hier, als jij dat liever hebt.”       Ze wilde dit gewoon helemaal niet, maar ze had zichzelf in het nauw gedreven in haar poging weg te komen.       De situatie zorgde voor een opheldering in haar hoofd. “Nee, dankjewel. Ik waardeerde de dans enorm, maar het lijkt mij niet dat ik daar iets terug voor moet doen. Toch?”

· · ─────── ·🙥· ─────── ·✦· ─────── ·🙧· ─────── · ·

---

It finally happened - I'm slightly mad! ~ Queen

1 5      J U N I      2 0 2 3      |      2 0      |      N E W       L Y C E U M      S O C I E T Y F L O R A ,      E L I      &      M A D D Y      |      C L O S E D 'Julie,' zei Manon met een pruillipje, 'ik ga onze spelletjes missen.' Flora was ondertussen samen met de jongeman - Jeffrey, als Julian zich het juist herinnerde - bij de bar beland. Ze stond met haar rug naar hem en Manon gedraaid, maar Julian kon aan haar schouders zien dat ze wilde wegrennen maar niet durfde.       'Wanneer is je vlucht terug naar Frankrijk?' vroeg Julian afwezig. Hij speelde met het rietje van zijn cocktail.       'Na die dans lijkt een bedankje me niet misstaan, toch?' hoorde hij Jeffrey zeggen. Hij volgde Jeffreys vingers langs Flora's arm naar beneden.       'Overmorgen,' antwoordde Manon. 'En mijn bucketlist is nog niet volledig.'       'Een bedankje?' reageerde Flora's zachte stem. Haar schouders kropen hoger terwijl haar hoofd op zoek ging naar een uitweg.       'Wat hoop je nog te doen voor overmorgen?' vroeg Julian.       'Jou,' zei Manon onschuldig.       Julian lachte en trok zijn blik weg van de treincrash die Flora's conversatie was. Jeffrey was een hopeloos geval.       'Daar ben ik toch steeds eerlijk over geweest?'       'Ik dacht dat je op zoek was naar een Australische wervelwindromance,' grijnsde Julian.       'Die heb ik al gehad,' zei Manon. 'Het was minder spannend dan ik dacht, dus heb ik het aangepast naar het verhogen van mijn bodycount. Zoals je vast en zeker weet zijn de doelen van elke buitenlandse student simpel: feestjes, alcohol en seks. En uit de geruchten af te leiden ben jij vooral in dat laatste expert.'       'Hmm,' humde Julian. 'Dat lijkt me nogal ... reductionistisch.'       Manon rolde elegant met haar ogen en boog dichterbij om van Julians rietje te drinken. Ze keek suggestief omhoog terwijl ze het deed.       'Zei je net niet dat alle geruchten over mij ongetwijfeld leugens zijn?'       Ze slikte de cocktail door en glimlachte. 'Ik ben een empirische wetenschapper. Hypotheses moeten getoetst worden.'       'Nee, dankjewel,' doorbrak Flora's stem luider dan daarnet hun gesprek.       Julians blik gleed weer naar de rode jurk achter Manon - en Manon volgde hem. Ze trok een wenkbrauw op.       'Ik waardeerde de dans enorm, maar het lijkt mij niet dat ik daar iets terug voor moet doen. Toch?'       Ook Julian trok een wenkbrauw op. Het ongemak in haar stem ontging hem niet.       Jeffrey lachte, maar het klonk kil. 'Ach, typisch. Je hoeft niet zo preuts te doen, Florence. Met die outfit is het duidelijk dat je het wil.'       Julians tweede wenkbrauw vervoegde zijn eerste. Manon keerde zich weer naar hem toe en hij ving haar bezorgde blik.       Op het moment dat Jeffreys hand - die op Flora's wang rustte - lager zakte, kwamen ze gelijktijdig in beweging.       'Floraaaa!' riep Manon uitbundig met een rollende Franse r. Ze strekte haar armen en legde haar handen op Flora's schouders om haar zo naar zich toe te draaien en weg te trekken bij Jeffrey. 'Ma chérie - was ik jou niet nog een drankje verschuldigd?'       Ondertussen had Julian vier stappen dichterbij gezet, de barman gewenkt en Flora's mojitoglas uit haar ene hand geplukt en het glas water dat Lucky hem twee seconden later gaf in haar andere.       'Jeff!' zei hij scherp en nét iets te luid. Hij legde een hand op zijn schouder en glimlachte. 'Ben je weer eens op jacht?'       Jeffrey keek verstoord op - hij haatte het om Jeff genoemd te worden - en dan langs Julian heen, naar Flora.       'Excuseer,' zei hij. 'Ik geloof dat je mijn gesprek hebt onder- ...'       'Van veel gesprek leek er niet echt sprake.' Julians stem was aimabel, maar hij verstevigde zijn grip op Jeffs schouder en dwong hem een stap achteruit. 'Voor zover ik kon horen was er voornamelijk ongemak en wanhoop.'       Jeffrey liep rood aan. Hij vernauwde zijn ogen. 'Je moet ze altijd voor jezelf hebben, hé, Strathwyn?' siste hij.       Julians glimlach verbreedde - vol tanden en geen plezier. 'Jeff,' herhaalde hij met een vriendschappelijk kneepje in Jeffreys schouder, 'het is oké. Je kan het niet helpen dat je even sociaal capabel bent als een strontvlieg. Misschien moet je daar alleen iets discreter mee omgaan.'

[ bericht aangepast op 2 april 2026 - 15:09 ]

---

help

"Ik ..." Andreas' stem klonk aan de andere kant van de lijn. Natuurlijk was het Andreas die belde. "Ik wilde zeker zijn dat alles oké met je was." En natuurlijk wilde Andreas weten of alles goed ging. "Natuurlijk leef ik nog," fluisterde Tiaki met een chagrijnigheid die hij niet uit zijn stem kreeg. Hopelijk zou hij zijn ouders niet wakker maken met dit gesprek. Zou Andreas nu elke nacht bellen? Tiaki wreef over zijn neusbrug. Hij moest er niet aan denken dat hij daar ook elke nacht nog rekening mee moest houden. Hij kon zijn eigen problemen oplossen, hij had een systeem. Met een zucht kwam Tiaki weer overeind en opende zijn raam. Een frisse wind joeg door de benauwde slaapkamer en rillingen trokken over zijn klamme huid. "Ik doe dit al negen jaar, bijna elke nacht dus ja alles is oké." Hij was nog steeds een beetje buiten adem. De lamp ging aan en Tiaki bekeek de schade. Een nieuwe zucht. Meer irritatie, al was het deze keer niet tegen Andreas gericht. Hij klemde de telefoon tussen zijn schouder en zijn oor en greep de prullenbak van onder zijn bureau. Eén voor één belandde de brokstukken gipsplaat in de metalen bak. Dat werd de muur maar weer repareren en schilderen als de rest van de wereld ook eindelijk wakker was.

15 ⸙ High school student February 1st > 2nd 2013 ⸙ Night Bedroom Alone ⸙ Closed

[ bericht aangepast op 2 april 2026 - 17:07 ]

---

Do it scared, but do it anyway.

---

''Gaat het?''       Walker bekeek de andere man; donker haar, donkere ogen. Hij oogde inheems — maar Walker kon niet meteen de origine plaatsen. Hij zag er ook vreselijk uit, maar wie was Walker om op dat moment te oordelen over uitstraling.       "Je kunt beter een paar stappen achteruit doen," sprak de man. "Ik denk niet dat die schoenen wijn lustten."       Een mop. Walker kon niet lachen. De man ook niet. Zijn ogen gleden naar de grond, waar hij inderdaad zag hoe een plas donkerrode vloeistof hem omsingelde. Hij voelde de nattigheid door de naden van zijn leren schoenen sijpelen; de koude kroop meteen in zijn sokken. Bij het zien van de blote voeten van de andere man trok Walker één wenkbrauw op. Zou hij dakloos zijn?       Walker zette een aantal stappen achteruit, waardoor hij half tegen het wijnrek achter hem botste en er nog nét voor kon zorgen dat er niet nog meer flessen op de grond vielen. Op deze manier zou hij vroeg pieken deze avond. Misschien kon hij Jude beter gewoon een berichtje sturen dat hij toch niet naar het feest kwam. Het maakte toch niemand iets uit of hij wel of niet aanwezig zou zijn.       Maar dat beeld van Julian die abrupt omdraaide en foto's nam van de grotten — specifiek díé grotten — weerhield hem van dat idee.       Walker keek toe hoe de man en een winkelmedewerker stukjes glas vanuit de wijnplas plukten. Hij knielde neer, voorzichtig, zodat zijn pak de vloeistof niet raakte. Hij reikte een hand uit naar de winkelmedewerker.       ''Alstublieft, laat mij dat doen. Mijn excuses voor de commotie. Ik was geschrokken, maar dit is mijn fout dus laat mij het op ruimen.'' Vanuit de binnenzak van zijn blazer haalde hij een leren portefeuille boven. Hij viste er een briefje van 50 dollar uit en duwde het in de handen van de winkelmedewerker. Die stribbelde eerst tegen — 'ik mag dit niet aanvaarden, meneer' en 'dit is mijn job, meneer' — maar Walker wist haar uiteindelijk te overtuigen en ze vertrok. De veger en blik, en de emmer voor scherven bleven staan.       Vervolgens sprak Walker de man toe. ''Bedankt voor uw hulp, maar zoals ik al zei, ik heb dit veroorzaakt, dus ik zal het oplossen.'' Hij schonk de man een charmante glimlach. ''Laat me u iets trakteren. Als bedanking en verontschuldiging.'' Hij gebaarde met zijn arm wijd naar de winkel. ''Kies maar iets uit, ik koop het wel voor u.''

---

kindness is never a burden.

---

---

Tristan verontschuldigde zich voor het onderbreken van haar non-gesprek met Julian. Hij had de spanning duidelijk gemerkt, al was ze er niet van overtuigd dat hij wist wat voor soort spanning het was.       Onuitgesproken spanning, dat was het. Dingen die ze met Julian op moest pakken – het liefst zo snel mogelijk, maar zij wist zelf ook wel dat ze allebei hun best zouden doen zo lang mogelijk eromheen te draaien.       “Maar zoals je weet is er een hoop gebeurd tussen Julian en mij. Doen alsof alles oké is tussen ons… kost gewoon veel energie,” gaf hij toe. Ze herinnerde zich de sneren en steken naar elkaar, bijna alsof er een strijd was om Eli’s aandacht tussen hen. De vuile blikken.       En zeker de aarzeling van Tristan om Julian te helpen toen Eli en Julian met elkaar op de vuist waren gegaan. Die avond stond nog glashelder in haar geheugen gegrift. Zeker de consequenties ervan.       “Maar, ik hoef nergens heen als jij niet wil dat ik ga.” Tristan liet een korte pauze vallen.       Een zucht van opluchting ontglipte haar. Tristan had haar nooit echt in de steek gelaten, maar toch speelde haar onzekerheid haar parten. Ergens had ze wel verwacht dat Tristan niet wilde blijven. Niet vanavond, niet na Julian.       Maar het was gewoon zoals vroeger. Vertrouwd. Alles hieraan voelde vertrouwd.       Flora’s gedachten waren al begonnen aan een uitstapje naar een oude herinnering; een grijze zaterdagavond waar ze samen op een slaapkamer hadden gezeten, pratend tot diep in de nacht terwijl ze het gelach van hun ouders konden horen. Pratend over de dingen die er wel toe deden. De toekomst, hun problemen, en de druk van hun ouders. Zo’n avond waar alles uitgesproken kon worden en niemand zou oordelen – enkel luisteren en misschien een zo goed mogelijk advies fabriceren.       Er was weinig veranderd ten opzichte van vroeger. Al had dit minder te maken met druk van hun ouders, de rest leek nog steeds net zo aanwezig. Het ontvluchten van oude patronen was niet zo makkelijk.       “Misschien redden we het niet in één nacht, maar ik denk dat we vast een heel eind kunnen komen.”       “Waarschijnlijk niet,” reageerde ze met een zacht lachje. “Maar een begin maken lukt zeker.”       Ze zette zichzelf op het bed en klopte voor haar op het matras. De vloer was niet de meest geschikte plek om zo’n gesprek te voeren.       “Ik heb je gemist, Flora. En je bent niet alleen. Dat ben je nooit geweest, zelfs niet toen je in Chester was.”       De woorden kwamen harder binnen dan ze had gehoopt. Een brok vormde in haar keel en ze probeerde het weg te slikken. De tranen wist ze op afstand te houden. Door haar abrupte vertrek had ze zichzelf afgezonderd en er zelf voor gezorgd dat ze alleen was. Ze had niet gedurfd connectie te zoeken, ondanks alles wat ze hadden meegemaakt.       “Is er iets specifieks wat je als eerste wil weten? Of wil je dat ik begin bij het maken van mijn keuze?” Ze had geen idee waar ze precies moest beginnen en wilde er geen monoloog van maken. Ze pauzeerde even, net als Tristan had gedaan, voordat ze diep inademde en verder durfde te spreken. “Ik kan niet beloven dat ik alles kan en durf te vertellen, sommige dingen zitten diep. Ik ben gewoon nog niet klaar om die dingen uit te spreken…”

· · ─────── ·🙥· ─────── ·✦· ─────── ·🙧· ─────── · ·

[ bericht aangepast op 8 april 2026 - 12:25 ]

---

It finally happened - I'm slightly mad! ~ Queen

---

---

Het warme water van de douche was een heerlijk contrast met de koude zee van hiervoor. Gelukkig was het ook een geweldige methode om je tranen mee weg te spoelen.       Pas toen Flora de takjes en klitten uit haar haren had gehaald realiseerde ze zich welke dag dit was.       Niet alleen Julians verjaardag, maar ook Eli’s sterfdag. De reden dat ze op dit eiland was.       Misschien had haar lichaam het zich wel al gerealiseerd en was ze daarom in die mentale maalstroom beland vanmiddag. Of had het haar expres proberen te beschermen van het besef.       En met de herinneringen aan Eli, volgden ook die aan Maddy en alle dingen die zij in gang hadden gezet. Voor haar, goed en slecht. Het promoten van haar licht rebelse acties, het opzettelijk starten van discussies en ook van feestjes, en het kick-starten van haar eigen toekomst.       Gevolgd door een nieuwe storm aan angst. Angst voor haar toekomst en de keuzes die ze had gemaakt en nog zou maken. Ze had nooit haar eigen toekomst gepland en had zich enkel vrij geworsteld voor een korte periode nu. Ze betwijfelde ten zeerste dat haar vader akkoord zou gaan met haar eigen plannen en wist zeker dat hij haar in zijn nieuwe strategie mee had genomen. Een strategie waarbij ze, zodra ze thuis terug zou keren, in het diepe gegooid zou worden, en bij werd verwacht dat ze zelf weer terug boven zou komen en haar hoofd boven water wist te houden.       Gevoelens van spijt kwamen weer boven drijven. Een ander soort spijt dan wat ze hiervoor had gevoeld.       Spijt dat ze niet gewoon hier was gebleven, in haar kooi. Ze had hier moeten blijven en gewoon braaf haar schema moeten volgen, zoals het hoorde. Bij haar vrienden, in plaats van weg te rennen in de hoop op vrijheid. Een illusie van vrijheid, dan toch.       Het had alles een stuk makkelijker gehouden dan terugkeren met een ander diploma dan dat haar ouders verwachtten, om vervolgens uitgehuwelijkt te worden aan een nieuwe pion in haar vaders plan. In Xaviers toekomst.       Dat was de illusie. Ze zou nooit vrij zijn, tenzij ze daadwerkelijk weg zou rennen van haar leven. Een andere naam, een andere stad – zoals in de boeken en films. Ieder pad nu zou terug naar haar kooi leiden en enkel de details van het vervolg zouden veranderen.       Met veel moeite sleepte ze zichzelf toch maar uit de douchecabine – na minstens een halfuur extra op de grond gezeten te hebben met haar angst, gedachten en tranen.       Haar spiegelbeeld zag er nu schoon en fris uit, maar haar ogen spraken de waarheid. Bloeddoorlopen, geen sprankeltje blijdschap of hoop. Moe, even klaar met alles.       Toch spoorde ze zichzelf aan de make-up en haarproducten op te zoeken. Ze kon wel de hele avond hier zielig op bed gaan liggen of rond gaan zwerven op het eiland, maar dat zou de realiteit niet zachter maken.       Misschien was een feestje juist een goede afleiding, net als vroeger.       Ze haalde diep adem en probeerde naar haar spiegelbeeld te glimlachen. Zonder groot succes, maar ze had geen keuze. Sterk zijn en zich groot houden. Ze moest wel.       Masker op.       Haar gekruld, ogen opgemaakt. Glitters en wat kleur om te verbloemen wat ze voelde. Rode lippen, gouden ketting.       Masker in positie.       Tot haar spijt had ze niks meegenomen wat echt volledig geschikt was voor een verjaardagsfeestje met het thema ‘Nightfall Decadence’. Een zwart cocktailjurkje, een rokje met een t-shirt en die ene jurk die ze in haar haast toch maar had ingepakt, just in case.       Een jurk die haar deed denken aan de sterrennacht en nebula’s in de ruimte – blijkbaar dus de eerste jurk die ze had weten te pakken midden in de nacht. De jurk die ze had klaargelegd voor het kerstgala op de universiteit.       Een jurk die ze zelf had uitgezocht, zonder de hulp van Maddy of Romée. Een jurk die niemand nog had gezien. Gekocht op het mode-evenement waar ze haar bedrijfje had gepromoot toen ze net goed en wel twee weken gestart was.       De jurk was bedoeld om te imponeren. Opvallend, maar toch nog subtiel genoeg om niet overduidelijk aanwezig te zijn. Ze had er alleen nog geen gebruiksdoel voor gevonden, behalve in een hoekje op een universiteitsgala te zitten.       Ze twijfelde, de stof in haar handen. Het was misschien wel wat té voor een clubfeestje, maar het was het enige dat voldeed aan het thema en wat chique genoeg was voor Julian – en z’n neef en nicht.       Met de gedachte aan Julian pakte ze haar telefoon en checkte de meldingen. Niks. Leeg. Hij had haar berichten wel gelezen.       Ze had niks anders verwacht.       Stiekem baalde ze dat ze niks beters bij had, maar het was niet anders. Ze had zich ook niet op moeten sluiten met haar schrijfproject, maar moeten gaan winkelen met Eloïse om iets geschikts te zoeken.       Nu was het niet anders.       Flora trok voorzichtig de jurk aan, hakken voor nu nog in de hand en checkte de spiegel. Haar make-up – een glitterige smokey eye – matchte verrassend goed met de jurk waarvan ze niet had geweten dat ze die aan zou doen. Haar haren waren in orde, lippen strak.       Een pufje parfum waar ze het nodig vond en ze vond het tijd om te gaan. De rest was vast al aanwezig.       Een kort belletje en de taxi was geregeld. Ze wist niet of er toevallig eentje in de buurt was geweest of dat ze op specifieke plaatsen opgesteld stonden, maar binnen een kwartier stond er een auto voor de deur. Ze pakte haar handtas van het bureautje in haar kamer en vertrok richting The Mirage.       De avond was nog goed warm, maar binnen hadden ze gelukkig airco voorzien. Iets waar ze ontzettend blij mee was in haar lange jurk. Ze had natuurlijk niet stilgestaan bij het verschil in temperatuur en klimaat tussen Chester en Port Bersea toen ze haar koffer had ingepakt.       Ze begaf zich richting de VIP zone waar ze Tristan en Eloïse al zag staan en voegde zich bij hen. Alleen staan was nog even geen optie, vond ze.       “Je hebt jezelf overtroffen, Eloïse,” zei Flora. “De clubverlichting laat het er echt ontzettend mooi uitzien. Zelfs wanneer het wat donkerder is. Subtiel, maar aanwezig. Voegt sfeer toe.”       Flora hoopte dat Eloïse het compliment niet direct zou wegwuiven, ook al wist ze dat alle foutjes en afwijkingen al gezien waren door Eloïse.       Perfectionisme was een zegen en een vloek.

· · ─────── ·🙥· ─────── ·✦· ─────── ·🙧· ─────── · ·

[ bericht aangepast op 9 april 2026 - 11:14 ]

---

It finally happened - I'm slightly mad! ~ Queen