[RPG • 16+] Saltwater Sleep | Speeltopic 2 - Speeltopics

22 feb 2026 - 9:43 Gwenllian is offline

Gwenllian 12523

Saltwater Sleep

d r e a m s d o n ' t d i e . t h e y d r o w n .

START | BABBEL 3 - 2 - 1 | SPEEL 2 - 1

CW: In deze RPG komen volwassen thema's aan bod zoals seks, grensoverschrijdend gedrag, geweld, mentale problematieken, toxische relaties en traumatische jeugdervaringen.

Port Bersea is een verborgen parel in de waters tussen Nieuw-Zeeland en Australië waar toerisme de laatste jaren stilaan meer begint te bloeien. Rijke socialites vinden er hun weg naar de Mervine Estate dat hoog in de kliffen haar best doet om bedreigde boomsoorten opnieuw voort te planten in de Mervine Sanctuary. Backpackers genieten van de prachtige natuur die overal op het eiland te vinden is: witte stranden, complexe grotten en weelderige bossen. Rijke jongvolwassenen genieten er van het florerende nachtleven in eliteclubs waar enkel de besten binnen kunnen om er hun wildste fantasieën te beleven.

Eén van die rijke jongvolwassenen was Eli Noble, student aan de University of Melbourne, die er samen met zijn vriendin Madeleine 'Maddy' Walsh de zomer van zijn leven plande nadat hij zijn studies na vijf lange jaren eindelijk had afgerond. Helaas kwam Maddy alleen terug naar het vasteland, anderhalve maand vroeger dan gepland. Twee weken na hun aankomst spoelde Eli namelijk aan op het strand van Port Bersea. Verdronken in de grotten, zeggen officiële bronnen, maar Maddy was hysterisch toen ze terugkwam. Ze vertelde hallucinante verhalen over de grotten die ze samen met Eli bezocht had - dat de Mervine Estate een groep heksen was die niets liever deed dan de gemeenschap van Port Bersea te terroriseren. Ze had het over vreemde dromen die zij en Eli deelden - dromen die niet veel later werkelijkheid werden, die haar bleven achtervolgen totdat ze zes maanden geleden zelf de dood als uitweg zocht.

Vandaag vertrekken Eli en Maddy's beste vrienden op reis naar Port Bersea om hen te eren, een jaar na Eli's dood. Sommigen van hen willen er gewoon heen om te feesten zoals hun vrienden dat gedaan zouden hebben, om hun herinnering in ere te houden. Anderen hopen te ontdekken wat er in vredesnaam aan de hand is op het kleine eiland.

Locaties

p o r t b e r s e a t o w n

Main Wharf & Ferry Dock – enige officiële toegang tot het eiland per boot.
Bersea Town Center – gezellig centrum met cafés, surfshops, een kleine markt.
The Mirage – exclusieve club op een klif, favoriet van rijke jongeren.
Tidefall – moderne villa van de Archambeau-Strathwynfamilie, niet ver van The Mirage
Sunset Hostel – waar backpackers verblijven. Dicht bij het strand.
St. Cordelia Clinic – het eilandziekenhuisje. Sommige eilandbewoners verdenken de staf van betrokkenheid bij vreemde zaken.
De oude vuurtoren – verlaten, uitzicht over het eiland. Locals zeggen dat hij 's nachts nog brandt, ook al is hij al jaren buiten gebruik.
Strandhuis 'The Tides' – groot, modern vakantiehuis met zicht op zee en directe toegang tot Siren's Shore, waar Eli en Maddy vorig jaar verbleven. Afgelegen genoeg om feestjes te houden zonder pottenkijkers.
Luxehotel 'Azure Palms Resort' – high-end hotel aan de rand van de stad, populair bij rijke toeristen, met cocktailbars, infinity pool, wellness, ... maar ook personeel dat misschien nét iets te veel weet.
Whispering Pines Trailer Park – de armere wijk waar de meeste anti-Mervine Estate Dromers wonen.
The Broken Bell – lokale bar, informeel hoofdkwartier van de Dromers.
Tempest Point – uitkijkpunt boven op de rotsen waar eilandbewoners vaak samenkomen. Wilde energie, sommigen zeggen dat je er “de dromen hoort waaien”.
Makutu Bakery – bekende bakkerij en toeristische hotspot voor het prachtige zee-uitzicht.
BerseaMovers – van oudsher een verhuisbedrijfje; inmiddels een bedrijf dat onder andere verhuist, (verkeers)hekken plaatst, sjouwt, en voor evenementen benodigd meubilair opbouwt en afbreekt. Backpackers en jongeren kunnen er beunen om een zakcentje bij te verdienen.
Bersea Beach Bar – een toeristische trekpleister op het populairste surfstrand van Port Bersea. Dure drankjes, maar wel van goede kwaliteit. Dé plek die het meest voorkomt als je 'bersea bars' zoekt op TrustPilot en waar de esthetische foto's genomen worden. Inwoners vermijden de plek liever.

n a t u u r

Mervine Estate – landgoed boven op de kliffen met botanische tuinen en verborgen droom-magiesymboliek.
Mervine Sanctuary – beschermd natuurgebied met zeldzame flora, grenst aan het landgoed.
Pulp Farms – lokale fruit-, groente- en grondstoffenboerderij begonnen als kleinschalig familiebedrijf, maar inmiddels leverancier bij veel Berseaanse horecagelegenheden. Backpackers kunnen er voor dagloon klussen doen zoals zaaien, oogsten en sproeien om hun reis verder te financieren.
Dreaming Caves – liggen aan de noordkust en bestaan uit tientallen grotten, tunnels en ondergrondse kamers. Sommige grotten zijn toegankelijk voor toeristen (via boottochtjes of wandelpaden), anderen zijn afgesloten of vergeten - waaronder de Nexus (enkel toegankelijk bij laagtij), waar Dromers worden ingewijd. Vissers spreken van een verzonken grot genaamd The Drowned Mouth, waar stemmen gehoord worden bij vloed. De grotten veranderen subtiel — dromers ervaren dat gangen zich soms anders lijken te gedragen, afhankelijk van hun mentale toestand.
Black Hollow Forest – weelderig bos met wandelpaden, sommige 'vergeten' stukken zijn niet op officiële kaarten te vinden.
Sirens’ Shore – wit zandstrand waar Eli werd gevonden. Rustig, mysterieus.

d r o o m p l e k k e n

The Lapse – een droomplek die elke dromer anders ziet, maar altijd gevuld met echo’s van overleden Dromers - waaronder ook Eli en Maddy.
The Mirror Lagoon – fysiek meer waar dromen zich soms in weerspiegelen. Dient als 'portaal' waardoorheen Dromers andere Dromers kunnen bezoeken.

Dromers, Droommagie & de Mervine Estate

d r o m e r s & d r o o m m a g i e

Dromers zijn mensen die het geheim van de grotten kennen - zowel de Inner Circle van de Mervine Estate als een groep eilandbewoners. Iedereen kan een Dromer worden als die ingewijd wordt door een andere Dromer in de Nexus van de grotten van Port Bersea. De krachten van Dromers manifesteren zich op verschillende manieren. Ze zijn allemaal in staat om elkaar in elkaars dromen op te zoeken en die dromen te beïnvloeden/beschermen van ongewenste bezoekers - sommigen zijn daar beter in dan anderen. Sommigen van hen kunnen elementen uit hun eigen dromen naar buiten trekken en fysiek manifesteren in de echte wereld. Anderen zijn in staat om mensen zomaar ineens in slaap te laten vallen en hen vast te houden in hun dromen - zonder dat die persoon doorheeft dat het een droom is. Nog anderen kunnen inbreken in het hoofd van mensen en hun diepste dromen lezen. Heel zeldzaam zijn degenen die via dromen hun eigen bewustzijn kunnen projecteren in het lichaam van een ander, en degenen die herinneringen van een ander in dromen kunnen oproepen.

m e r v i n e e s t a t e & d e i n n e r c i r c l e

De Mervine Estate is een landgoed van de familie Mervine. De familie houdt zich vooral bezig met natuuronderhoud en liefdadigheidswerk, en de Estate is populair bij een heleboel socialites. Eilandbewoners blijven er over het algemeen ver van weg; vele geruchten maken hun weg van de Mervine Estate naar de stad in het centrum van het eiland, en ze doen meer dan eens wenkbrauwen fronsen. Toch gaan de leden van de Mervine Estate gewoon hun gang. Het lijkt soms zelfs alsof ze een bepaald soort macht over het eiland hebben - en dat is ook precies het doel van de Inner Circle die aan het hoofd van de Mervine Estate staat. Zij willen het geheim van de grotten voor hen alleen, zodat zij over het eiland kunnen heersen en hun rijkdom kunnen vergroten.

e i l a n d d r o m e r s

Er zijn echter nog eilandbewoners die het geheim van de grotten kennen en die beter hun best doen om de plannen van de Mervine Estate te dwarsbomen. Een heel deel van hen is ervan overtuigd dat de Mervine Estate iets te maken heeft met de tragische dood van Eli Noble. Of zeggen ze dat alleen maar om zichzelf onschuldig te doen lijken?

Personages
i n v u l l i j s t j e

Regels

- Don't be a bitch.
- Iedereen die deelneemt, wordt ook cohost bij alle topics en draagt ook verantwoordelijkheid voor de RPG en de verhaallijn.
- Degene die een topic sluit, maakt het volgende.
- Haal in je post steeds de volgende zaken aan: personagenaam; open of gesloten scène (mogen anderen vrij inspringen of niet?); datum waarop de post plaatsvindt (voor wanneer er timeskips voorkomen maar jij nog even op een andere dag verder wil); locatie
- Post maandelijks. Na 45 dagen wordt je uit de RPG geyeet en wordt je personage een NPC.
- Parallel roleplayen mag. Wat houdt dit in? Je mag je personage in verschillende situaties op verschillende momenten schrijven, zolang je maar duidelijk aangeeft waar en wanneer die zich bevindt. Zo kun je bijvoorbeeld tegelijkertijd aan de gang gaan met een timeskip, terwijl je je vorige scène nog afwerkt. Dat hoeft uiteraard ook niet. (:
- Stel vragen als je er hebt!

Vakantieplanning

1 december 2025: Start kerst/ambachtsmarkt centrum Port Bersea
15 december 2025: Aankomst Julian, Tristan, Chae, Romée
20 december 2025: Verjaardagsfeest Julian (georganiseerd door Chae)
22 december 2025: Surfing Santas festival (benefiet surffestival door de stad)
24-25 december 2025: Mervine Christmas Party (enkel op uitnodiging)
26 december 2025: Boxing Day barbecue @The Tides (georganiseerd door de vriendengroep)
31 december 2025 - 1 januari 2025: Mervine's New Year on the Beach

Vandaag, 20 december 2025

Weer: 23°C na een dag van bijna 30°C. De lucht hangt zwaar boven de zee; de kliffen houden de abnormale hitte van overdag vast. Toch is er een zwoele zeebries.
Tijdstip: 20u12

In Port Bersea wordt vanavond niet over de uitzonderlijke hitte gesproken - de opwarming van de aarde zijn we toch al even gewoon. De zee glanst als vloeibaar zonlicht in de avondschemer en de lucht is zacht, bijna drukkend, terwijl de avond langzaam over de kliffen valt.

In The Mirage is de openbare dansvloer open zoals altijd voor wie durft te kijken, maar boven, op het balkon dat de VIP-zone vormt, wordt de echte nacht gevierd: Julian Archambeau-Strathwyns 23ste verjaardagsfeest, georganiseerd door lieftallige nicht en neef Eloise en Jude Montgomery. De Macallan en Dom Pérignon staan klaar om te vloeien alsof het niet kost. Oesters, kaviaar en luxehapjes op zilveren schalen wachten vol spanning om door luxe-escortes vermomd als bevallige serveersters te worden rondgedragen terwijl DJ's van het vasteland livesets tot diep in de nacht draaien.

Port Bersea praat er al dagen over, zeker nu het gerucht verspreid raakte dat ook de Mervines aanwezig zullen zijn. Plannen worden gesmeed om alsnog binnen te raken, want iedereen weet: rijke mensen feesten altijd beter.

Locatie: The Mirage - Bersea Cliffs Vista VIP zone
Aanvang: 21u
Dresscode: Nightfall Decadence

[ bericht aangepast op 28 april 2026 - 20:42 ]

kindness is never a burden.

13 aug 2026 - 18:05 glowfaery is offline

glowfaery 1797

Mahina Hana Ramirez
⋆⁺₊⋆ ━━━━⊱༒︎ • ༒︎⊰━━━━ ⋆⁺₊⋆
20 DECEMBER ✦ SADIE'S APARTMENT ✦ W/ SADIE & JAMIE

“Alsof we dat zouden laten gebeuren,” sprak Sadie, terwijl ze druk bezig was met Jamie’s make-up. “Niet te vroeg en niet te laat.” Hana had gehoopt op een iets duidelijker antwoord, maar hier moest ze het mee doen.
“Hoe laat is het nu? Nemen we een taxi of lopen we?” ging Sadie verder. Hana zocht naar haar telefoon, die ze uiteindelijk onder een verdwaalde broek vandaan haalde.
“Het is bijna elf uur,” deelde ze mee. “We kunnen lopen opzich? Nu hebben we nog genoeg fut ervoor,” stelde ze vervolgens voor met een zachte lach. Ze wist niet hoeveel zin ze allemaal nog hadden om in het holst van de nacht terug te lopen.
“Oké, grote jongen, nu zie je er nóg meer homo uit. Graag gedaan," kondigde Sadie aan. Hana duwde zichzelf op zodat ze recht op kon gaan zitten. “Geef ons een catwalk, dan.”
“Daar heb ik hakken voor nodig,” antwoordde Jamie stellig. Hana hield de opmerking over dat ze nog wel een paar hakken van haar oma had mee kunnen nemen voor zich, misschien had hij nu al genoeg te verduren met ze. “En op z’n minst een sterk aperitief. Hoe dachten we die superexclusieve club trouwens binnen te komen?”

18 aug 2026 - 20:13 Gwenllian is offline

Gwenllian 12523

WALKER
MERVINE

20 december • 30 • Mervine Estate • Devika

Ze antwoordde niet. Ze zei helemaal niets tijdens zijn korte monoloog, hoewel het ook nooit als zodanig bedoeld was geweest. Hij wist niet goed wat voor effect alles wat hij zei op haar had. Devika's gezicht vertoonde geen emotie — geen opgetrokken wenkbrauw, geen rimpeling op haar voorhoofd, geen blos op de wangen. Niks. Voor een seconde twijfelde Walker of ze zelfs ademde.
''Je weet waar de uitgang is. Ik vertrouw erop dat je je weg wel zult vinden.'' Ze liep langs hem heen de trap op.
In een fractie van een seconde sloten zijn vingers rond de hare. ''Ik zie je vanavond, zusje.'' Je hebt Devika's glimlach. Dat was wat Julian had gezegd. ''Misschien kun je daar wél doen alsof je me kent — als we in het openbaar zijn. Om de schijn op te houden natuurlijk.'' Het was een redelijke aanname dat hij haar ook zou hebben uitgenodigd, aangezien zij nu het gezicht van de familie Mervine was — misschien was ze dat altijd al geweest. En als deze Julian zo belangrijk was als hij zich voordeed, dan... ''Vergeet niet een cadeautje mee te nemen voor de jarige.'' Hij liet haar de trap op verdwijnen en strekte de hand waarmee hij haar vasthad uit. Toen draaide hij zich om en verdween door de glazen deuren de weelderige Mervine tuinen en Sanctuary in.

Er werd vaak gezegd dat het groen van het Mervine-reservaat iets magisch had. Omdat het beschermt werd gehouden en zeldzame en bedreigde plantensoorten herbergde — en ook kleine dieren zoals vogels en andere insecten — was het een magneet voor natuurfotografen, toeristen, influencers, biologen en journalisten. Dat betekende ook dat je er niet vaak alleen over de paden en boswegen liep.
Ook nu was Walker niet alleen. Een groep oudere toeristen was hem een paar minuten geleden in de andere richting gepasseerd, en voor hem liep een koppeltje — twee jonge mannen, die enthousiast naar een grote plataan wezen en geïnteresseerd de kleine informatiebordjes ervoor bestudeerden. Walker kende ze door en door. Walker wist waar elke boom stond, wat de oorsprong ervan was en hoe lang hij al op het eiland stond. Er was een tijd geweest dat de Santuary meer als zijn thuis aanvoelde dan het grote landgoed.
Hij herinnerde zich lange wandelingen onder de bomen met zijn vader. Voordat alles openbaar was geworden. Voordat Walker gewénst was.

''Wat weet je over het woord 'nalatenschap'?''
Walker keek op. Als twaalfjarig jongetje reikte hij amper tot zijn vaders schouder. Die groeispurt zou pas twee jaar later volgen.
''Heeft het met familie te maken? En wat overblijft na de dood?''
Theo klakte zijn tong tegen zijn tanden. ''Ja. En nee.''
Er viel een stilte, die enkel doorbroken werd door het gekraak van gevallen bladeren onder hun laarzen. In de verte hoorde Walker de zee ruisen, en het water opspatten tegen de hoge rotsen.
''Mijn nalatenschap — dat van de Mervine familie — is niet het landgoed, het geld, de effecten en aandelen. Kijk om je heen.'' Theo bleef stokstijf staan en Walker spiegelde zijn bewegingen en houding. Voeten bij elkaar, armen over elkaar, kin omhoog en blik gericht op het bladerdak van de bomen — wiens taken zich bundelden en verstrengelden tot een soort felgroen plafond, versierd met bleke lichtpuntjes die erdoorheen piepten. ''Dit reservaat, dit natuurgebied, dit héíligdom — want deze plek ís heilig, let wel, hoewel niet op de manier die je zou verwachten — dit is een nalatenschap. Kijk eens naar de regenbooglori in de boom,'' hij wees omhoog en Walker volgde zijn blik gretig, ''daar hoog bovenin. Je kunt hem herkennen aan felle blauw-en-oranje flitsen tegen de groene boomkruinen. En luister. Hoor je het onmiskenbare gezang van de Australische ekster?'' Theo sloot zijn ogen en opnieuw spiegelde Walker de beweging. Zo gingen ze even door. Theo benoemde een boom- of diersoort, en Walker hing aan zijn lippen. Zijn ogen groeiden tot de grootte van theekopschoteltjes, en hij wenste dat het moment nooit zou eindigen.
Maar momenten zijn natuurlijk maar dat. En aan alles kwam een einde.
''Nalatenschap, jongen. Dit reservaat is er één. Maar niet het onze. Het onze ligt dieper, verder ondergrond. Het is donker, glanzend, reflecterend en bevat alle geheimen van het universum. Misschien laat ik het je ooit zien. Misschien kan het ooit ook van jou zijn. Jouw nalatenschap.''

De herinnering vervaagde en Walkers stond tussen de bomen van de Mervine Santuary. De wind was gaan liggen. De toeristen waren verdwenen. In de verte hoorde Walker de eksters naar elkaar roepen. Hij haalde diep in. En uit. Helemaal alleen.

kindness is never a burden.

20 aug 2026 - 20:26 Gwenllian is offline

Gwenllian 12523

WALKER
MERVINE

2 jaar geleden, juni • 28 • Iraq • Jude

CW: oorlogsgeweld (niet grafisch maar ik zet het toch onder een spoiler)

Alles ging veel te snel. Walker had te veel actiefilms gezien waarin precies deze scène zich afspeelde. Het opstuivend stof tussen het zand, het schril geschreeuw van gewonde mensen, de camera die constant van positie veranderde waardoor je nooit een duidelijk overzicht kreeg. Maar dit was geen film, dit was echt en hij was er daadwerkelijk bij en hij wist hoe dit zou aflopen.
Instinctief nam zijn lichaam het over waar zijn verstand tekortschoot. Hij dook over stenen en langs huizen en ontweek mensen en beet zo hard op zijn tanden dat hij twijfelde of ze nog in zijn mond zaten.
''Shit... in dekking!''
Walker wist niet wie de woorden had gezegd, maar dat hoefde ook niet. Voordat hij het bevel kon opvolgen, werd hij opzij geduwd door iets — of iemand — en kwam met zijn rug tegen de rotsachtig oppervlakte van iets wat ooit een huis had kunnen zijn. Een herinnering flitste door zijn hoofd. Van een paar weken geleden, hoe zijn lichaam tegen iemand anders was gebotst — een uitgestrekte hand en een kennismaking.
Jude.
Walker wist het al, nog voor zijn ogen konden focussen op de man voor hem. Misschien was het instinct, of de vage geur van sigaretten en iets zoets. Judes hand op zijn borst voelde zwaar en gaf een vaag gevoel van stabiliteit, alsof het hem eraan herinnerde dat hij hier niet alleen was en dat dit geen droom was, of beter gezegd, geen nachtmerrie.
''Je timing is nog steeds waardeloos." Hij maakte een grapje. Er werd actief op hen geschoten en Jude maakte een grapje?
Een geluid ontsnapte Walkers lippen — iets dat half een zucht was en half een lachje. Hij wist niet hoe hij moest reageren. In plaats daarvan legde hij zachtjes zijn hand op die van Jude. Om hem te bedanken, misschien. Of om zijn excuses aan te bieden, hoewel hij niet precies wist waarvoor.
''Blijf laag,'' beval Jude. Walker knikte.
Judes ogen gleden weg, naar de chaos rondom hen. Hij zag er ouder uit, dacht Walker.
''Ik ga ze halen.''
Walker volgde zijn blik naar een groep burgers een aantal meters verder van hen, verscholen achter brokstukken. Zijn ogen vonden een kind — waarschijnlijk niet veel ouder dan tien. Jude stapte weg van hem, en wanhopig graaiden Walkers handen in de lucht, op zoek naar een houvast om hem tegen te houden.
''Wacht!'' siste hij, ''Dit is niet het moment om heroïsch te doen.'' Dat klonk een beetje onzinnig, want in films zou dit absoluut het moment zijn waarop de held iets heldhaftigs deed. Maar het was ook het moment waarop er steevast iemand stierf, en Walker kon dat niet Jude laten zijn.
''Probeer me deze keer niet te vermijden, ja?'' En Jude verdween.
Walker vloekte binnensmonds. Hij sloot zijn ogen en probeerde zich zijn training voor noodsituaties te herinneren. Stap één: stel jezelf veilig voor je andere helpt. Hij was alleen. Stap twee: controleer je uitrusting. Hij taste het kogelwerende vest dat hij over zijn woestijnkleurige jas droeg af en zorgde ervoor dat zijn helm en stofdoek goed vastzaten. Stap drie: bescherm jezelf. Hij haalde het wapen tevoorschijn dat aan zijn heup was bevestigd — een Beretta M9, een klein pistool dat de andere soldaten spottend 'het kinderspeeltje' hadden genoemd toen hij en de andere juridische adviseurs het hadden ontvangen bij aankomst op het kamp. Stap vier: beoordeel de situatie zo goed mogelijk en maak een plan. Ga nooit halsoverkop het gevaar tegemoet. Hij nam zich voor om Jude later aan deze regel te herinneren.
Walkers blik flitste terug naar de groep mensen van eerder. Een handvol burgers bleef nog over, en bij het volgend salvo aan schoten verloor Walker het kleine kind uit het oog. Hij had ook geen idee waar Jude was, want het stof en zand bedekten de hele omgeving. Op ongeveer tweehonderd meter afstand, half verscholen achter een gebouw, zag hij de Caiman. Als hij het goed timede, kon hij er waarschijnlijk op tijd geraken voor het volgende salvo.
Maar dat zou betekenen dat hij ongewapende burgers aan hun lot overliet. Walker herinnerde zichzelf eraan dat hij geen soldaat was. Hij was ter plaatse voor juridische bijstand. Papierwerk. Dossiers. Om Washington DC te vertellen dat ze meer geld nodig hadden in plaats van minder, wat de stand van zaken was voor de Biden-administratie alle Amerikaanse hulp uit Iraq terugtrok. Niemand verwachtte iets anders van hem. Niemand zou hem minderwaardig vinden omdat hij zichzelf in veiligheid bracht en de rest aan de beter getrainde officieren overliet.
Het was dus volkomen onlogisch dat hij, in plaats van naar het gepantserde legervoertuig te rennen, naar de brokstukken van ingestorte gebouwen rende en half-begraven mensen onder het puin vandaan begon te trekken.

Walker sleepte een schreeuwende oudere man naar een overdekte nis, toen Frank hem vond.
''Wat ben je in vredesnaam aan het doen, Mervine? We moeten naar de truck, we trekken terug!'' Hij zwaaide wild met één arm in het rond en gebruikte de andere om het bloeden uit een wond op zijn arm te stoppen.
Walker knikte, en liet de oudere man achter onder de hoede van een van de burgervrouwen, die onmiddellijk de verwondingen aan de benen van de man begon te verzorgen.
''We kunnen deze mensen niet zomaar achterlaten.'' Walker duwde Frank opzij om een andere man te helpen die onder de overdekking wilde verschuilen, weg van het stof en puin. ''Ze zullen afgeslacht worden.''
''Ze schieten op óns, Mervine! Niet op hen. Als we weggaan, stoppen ze met de aanval.'' Frank week opzij toen er opnieuw een salvo geweerschoten klonk. Walker overwoog de woorden van de andere auditeur. Het leek aannemelijk. Maar voor één of andere reden schreeuwde Walkers morele kompas hem toe hoe gebrekkig dat klonk. Hij zag het gewondenaantal steeds groter worden, de namen van vermiste familieleden werden verdubbeld, de hoeveelheid Amerikaanse soldaten in zicht gehalveerd. Live to fight another day.
''Oké,'' zei Walker, half verslagen. Frank zuchtte opgelucht en maakte aanstalten om naar de Caiman te vertrekken. ''Maar ik ga zoek luitenant Montgomery eerst. Hij zei dat ik moest blijven waar ik was en ik heb niet geluisterd, dus als hem iets overkomt, geef ik alleen mezelf de schuld.''
Frank opende zijn mond om iets te zeggen, maar leek zich te bedenken en fronste in plaats daarvan zijn wenkbrauwen. Na een tel zei hij: "Moet je zelf weten," en verdween in de richting van de truck.
Walker draaide zich abrupt om, haalde zijn vuurwapen tevoorschijn, haalde het veiligheidspalletje eraf en ging op zoek naar een zekere luitenant.

kindness is never a burden.

24 aug 2026 - 18:38 Catmint is offline

Catmint 8779

FLORA
^{^{^{Florence Antoinette Idris}}}

Vibes ✧ Playlist

INNOCENT FLOWER 🙥 24 🙥 20 DECEMBER 🙧 THE TIDES / THE MIRAGE 🙧 DEVIKA

“Op de Estate organiseren we jaarlijks een kerstdiner waarbij we de locale hooggeplaatsten even een spreekwoordelijke aai over de bol geven. Ze voelen zich graag belangrijk.” De theatrale rol van Devika’s ogen deed Flora lachen. Ze kende de gala’s en gelegenheden waar ego’s gestreeld moesten worden maar al te goed zelf.
“Dat is ook overal hetzelfde,” zei Flora voordat Devika verder ging.
“Rusten doen we in het nieuwe jaar wel weer. Het is iets harder rennen dan voorgaande jaren natuurlijk.” Flora hoorde de hele korte pauze bij Devika vallen. De pauze die ze niet wilde laten zien, omdat het toch nog steeds te veel met haar deed. “Maar geen zorgen, ik heb goede hulp en hoef niet alles alleen te doen.”
“Daar ben ik blij mee! Als ik nog ergens bij kan assisteren, ik heb ook wel wat ervaring. Zie het als het nazorg-pakket van mijn cursus.” Flora zorgde ervoor dat ze het zorgvuldig verwoorde. Ze wist niet wie mee stond te luisteren en wilde geen problemen creëren voor Devika.
Devika twijfelde of ze in wilde gaan op Flora’s aanbod om samen te praten. Wilde ze Flora niet meer zien of was het ongemakkelijker nu het op ’eigen terrein’ was? Ze wilde net gaan toevoegen dat het puur vrijblijvend was en juist meer bedoeld was als bijpraten en niet een vervolg op toen Devika toch een beslissing nam.
“Lijkt me fijn. Als je daar ruimte voor hebt in de vakantieplanning.”
“Natuurlijk, anders zou ik het niet voorstellen,” reageerde Flora snel voordat Devika zich kon bedenken.
“Vieren jullie Nieuwjaar ook hier?”
Flora moest even nadenken. De planning van de vakantie was haar een klein beetje ontgaan in de tussentijd. Had Tristan deze naar haar gestuurd toen hij haar had uitgenodigd? Ze moest diep graven, maar het stond haar wel bij dat ze hier met de jaarwisseling nog zouden zijn. Ze besefte zich ook nu pas dat ze nog helemaal geen vliegticket terug naar Engeland had geboekt ook.
Misschien moest ze dat binnenkort ook maar doen, voordat ze weer in een veel te krap middenstoeltje gepropt zou zitten op iedere vlucht.
“Volgens mij wel ja, al weet ik niet precies meer wat de planning daarvoor is. Heb jij al plannen voor de jaarwisseling?”
Zou je het samen willen vieren? wilde ze eigenlijk vragen, maar dat leek haar een beetje ongepast. Ze waren niet bevriend. Ondanks dat ze een diepere band hadden door de moeilijke thema’s die ze besproken hadden tijdens Devika’s tijd in het huisje in het Lake District en de online sessies erna, was Flora zich er sterk van bewust dat ze slechts een professionele relatie hadden.
Daarentegen bleef iets haar naar Devika toe duwen. Daarnet leek het als toen ze zich aangetrokken voelde tot Julian en de mogelijkheid hem te helpen, omdat ze wist dat juist zij dat kon, maar nu voelde het anders. Het was zachter, minder om zich te bewijzen en meer om er daadwerkelijk voor Devika te zijn.
Het perfecte plaatje voor haar was niet wat ze wist dat Devika kon zijn en er zat zoveel meer achter deze vrouw dan enkel haar familiestatus en modelcarrière. Maar ze had zo weinig veilige plekken waar ze zichzelf kon zijn, kon Flora daar misschien verandering in brengen?
Dat privé momentje met Devika moest ze snel plannen, voordat het na deze avond vergeten werd. “Ik denk trouwens dat ik morgen sowieso wel tijd heb om samen te zitten en te praten, maar laat maar weten wanneer het voor jou goed uitkomt met je voorbereidingen. Of om te helpen met je voorbereidingen terwijl we bijpraten.”
Het idee dat ze Devika terug kon laten opbloeien voelde goed, maar toch vroeg ze zichzelf een klein beetje af waarom ze haar leven liet leiden door hoe goed ze anderen hielp. Waarom ze haar eigen waarde liet bepalen door haar service aan anderen.
Ze wist niet beter. Haar eigen emoties wegschuiven en vergeten door op andermans problemen te focussen en zich over anderen te ontfermen was makkelijker dan haar eigen demonen onder ogen komen.

· · ─────── ·🙥· ─────── ·✦· ─────── ·🙧· ─────── · ·

It finally happened - I'm slightly mad! ~ Queen

24 aug 2026 - 18:39 Catmint is offline

Catmint 8779

FLORA
^{^{^{Florence Antoinette Idris}}}

Vibes ✧ Playlist

INNOCENT FLOWER 🙥 24 🙥 16/17 DECEMBER 🙧 THE TIDES 🙧 TRISTAN

Tristan lachte om Gandalf de kat. Gelukkig, dat was ook precies haar bedoeling. “Als ik hem mag beoordelen via een foto, dan zou ik ook voor the grey gaan.”
Hij bleef de rest van haar monoloog stil en keek aandachtig naar iedere foto, luisterde naar ieder woord. Ergens had ze gehoopt op meer reactie, om te weten wat hij dacht, maar ze waardeerde zijn stilte en respect voor haar ruimte ook enorm.
“Ik geloof dat dat goed moet komen,” lachte hij na haar opmerking over enge katten. “Je hebt er een vol leven, zoals ik dat van je gewend ben.”
Hij had gelijk. Ze had geen moment echt stilgezeten, bang om zich in haar angsten te verliezen. Om te voelen wat ze al jaren geleden had moeten verwerken.
“Misschien, maar dan moet je het echt willen, kun je het me een keer in het echt laten zien allemaal.” De stilte die hij had laten vallen voordat hij zijn voorstel benoemde deed haar pijn. Had ze iedereen zo ver weggeduwd dat ze nu zelfs voorzichtig probeerden te vragen langs te komen bij haar op de campus? “Dan kan ik met eigen ogen beoordelen of Gandalf nou echt ‘the White’ of toch ‘the Grey’ is.”
Gandalf was het minste van haar zorgen. Iedereen wist dat de kat de aandacht gewoon enorm prettig vond en dat was reden te meer om de discussie over de kleur te laten bestaan. Wilde ze Tristan wel laten zien hoe zielig haar andere leven eigenlijk was? Dat ze zichzelf verstopte achter alles zodat ze weg kon blijven vluchten van haar ouders? Hij had nu al gezien dat ze zichzelf druk bezig hield en moest wel al weten waarom. Maar ze wilde het toch graag met iemand delen.
Haar vrienden nog langer wegduwen wilde ze niet.
“Maar als dat niet fijn voelt, voel je dan niet verplicht.” Hij legde een hand bemoedigend op haar arm.
“Lijkt me leuk,” zei ze met een glimlach. “Ik denk dat ik jullie terug in mijn leven moet laten en dit is een goede manier om dat te doen.”
Ze keek snel naar de wandklok en schrok een klein beetje van het tijdstip. Het was inmiddels drie uur 's nachts geweest, zonder dat ze het door hadden gehad. Een uur geleden was het nog maar elf uur geweest voor haar gevoel. “Misschien is het een goed moment om naar bed te gaan nu?”

· · ─────── ·🙥· ─────── ·✦· ─────── ·🙧· ─────── · ·

It finally happened - I'm slightly mad! ~ Queen

24 aug 2026 - 18:53 Catmint is offline

Catmint 8779

FLORA
^{^{^{Florence Antoinette Idris}}}

Vibes ✧ Playlist

INNOCENT FLOWER 🙥 21 🙥 15 JUNI 2023 🙧 NEW LYCEUM SOCIETY 🙧 JULIAN, ELI & MADDY [CLOSED]

CW: Be prepared for Flora to be a not-so-innocent flower

Maddy en Eli hadden zichzelf op de dansvloer gepositioneerd, waardoor Flora lichtelijk ongemakkelijk achterbleef bij Julian die door zowel Romée als Manon werd vertroeteld.
Moest ze vertrekken en haar kans weer op de dansvloer wagen? Ze trok haar rode rok om haar benen heen, zich ineens pijnlijk bewust van hoe kwetsbaar ze was in haar veel te blote jurk. Julian had haar het afgelopen uur niet meer aangekeken. Te druk bezig met de andere twee dames rond hem.
Manon riep iets in het Frans – Flora kon nog net voldoende verstaan om zich te realiseren dat het om de muziek ging – en sleurde Julian mee de dansvloer op. Romée haalde haar schouders op en liep naar de bar voor een ronde nieuwe drankjes.
Een nieuwe cocktail werd voor haar neus gehouden. “Je zag er zo dorstig uit, Flora,” zei Eli lachend. “Weet je nog hoe je me vroeg je meer uit te dagen, omdat je de wereld wat meer wilde ontdekken?”
Ze lachtte en nam snel een slok van de cocktail. “Natuurlijk.” Adrenaline schoot door haar lijf, maar het voelde goed. Geen stress, maar avontuurlijke spanning.
“Ik zag je wel naar Julie kijken. Kus hem. Ik zal een opening voor je creëren.” Hij knipoogde erbij. “We weten allemaal dat je het wilt.”
Eli verdween weer in de mensenmassa. Soms was hij te direct, want ze voelde haar wangen meteen weer rood kleuren. Julian zou naar haar kijken als ze naar hem toe zou komen op die manier, toch?

Eli had een mooi scenario voor haar gemaakt. Aan beide kanten had Julian nu een mooie dame tegen hem aan gedrapeerd – Romée en Manon, natuurlijk – en Eli had zichzelf op Julian’s schoot geplaatst, zijn armen om Julian’s nek alsof ze een koppeltje in de honeymoon-phase waren. Zo klef dat het grappig werd.
Al wist Flora inmiddels niet zeker hoeveel hiervan gespeeld was.
Als Eli niet op schoot had gezeten had een van de twee dames die positie ongetwijfeld ingenomen, al dan niet Julian ter plekke geclaimd. Ze zag hoe ze allebei op hun eigen manier zijn arm streelden, knuffelden en aandacht gaven.
“Zal ik nog een nieuw rondje gaan halen,” stelde Eli voor. Hij wachtte een hele seconde op antwoord. “Prima idee! Mis me niet te lang, Julie.”
Hij gaf Julian een dikke kus op de wang – Romée veegde daarna snel met een zakdoekje de natte vlek al weg – en maakte plaats voor Flora.
Nu was haar moment.
Als een pasgeboren hertje wankelde ze op haar benen toen ze opstond – door de hakken of de spanning wist ze niet. Snel herstelde ze zich en probeerde zelfverzekerd de paar passen richting Julian te zetten.
Kort twijfelde ze, maar een klein kusje kon geen kwaad.
Ze had vaak genoeg gezien hoe anderen dit deden, zo moeilijk kon het niet zijn.
Zachtjes legde ze haar hand op zijn wang. Ze boog zelf een stukje voorover en bewoog Julian’s hoofd zodat hun lippen elkaar konden raken.
Een kusje zo licht en zacht als een veertje plaatste ze op zijn lippen.
Een klein moment van helderheid in haar hoofd. Bewoog hij nou naar haar toe?
Ze realiseerde zich te laat dat ze zelf dichterbij kwam. Haar balans was weg en voordat ze het wist was ze bij hem op schoot beland, de kus veel dieper en langer dan haar intentie was geweest.
Diep vanbinnen schreeuwde er iets dat ze moest blijven zitten. Dat dit prettig was, dat dit was wat ze wilde. Maar haar instinct nam toch over.
Zo snel als ze kon maakte ze dat ze weg kwam van Julian’s schoot, de kus verbroken. “Sorry, don’t mind me,” stamelde ze voordat ze op haar hakken wegrende. Struikelend op de spontaan te hoge hakken baande ze zich een weg door de mensenmassa van de dansvloer. Ze kon zweren dat ze Eli nog “Goed gedaan, Flora” had horen zeggen toen ze weggerend was bij de groep.
Ze moest naar buiten, de frisse lucht in.
Hopelijk had iederen zoveel gedronken dat ze het zich niet zouden herinneren.

· · ─────── ·🙥· ─────── ·✦· ─────── ·🙧· ─────── · ·

[ bericht aangepast op 24 aug 2026 - 18:54 ]

It finally happened - I'm slightly mad! ~ Queen

Index RPG Actieve Topics Zoek