[RPG] Saltwater Sleep | Speeltopic 1 - Speeltopics

22 juli 2025 - 17:12 Merrin is offline

Merrin 28826

Saltwater Sleep

d r e a m s d o n ' t d i e . t h e y d r o w n .

Port Bersea is een verborgen parel in de waters tussen Nieuw-Zeeland en Australië waar toerisme de laatste jaren stilaan meer begint te bloeien. Rijke socialites vinden er hun weg naar de Mervine Estate dat hoog in de kliffen haar best doet om bedreigde boomsoorten opnieuw voort te planten in de Mervine Sanctuary. Backpackers genieten van de prachtige natuur die overal op het eiland te vinden is: witte stranden, complexe grotten en weelderige bossen. Rijke jongvolwassenen genieten er van het florerende nachtleven in eliteclubs waar enkel de besten binnen kunnen om er hun wildste fantasieën te beleven.

Eén van die rijke jongvolwassenen was Eli Noble, student aan de University of Melbourne, die er samen met zijn vriendin Madeleine 'Maddy' Walsh de zomer van zijn leven plande nadat hij zijn studies na vijf lange jaren eindelijk had afgerond. Helaas kwam Maddy alleen terug naar het vasteland, anderhalve maand vroeger dan gepland. Twee weken na hun aankomst spoelde Eli namelijk aan op het strand van Port Bersea. Verdronken in de grotten, zeggen officiële bronnen, maar Maddy was hysterisch toen ze terugkwam. Ze vertelde hallucinante verhalen over de grotten die ze samen met Eli bezocht had - dat de Mervine Estate een groep heksen was die niets liever deed dan de gemeenschap van Port Bersea te terroriseren. Ze had het over vreemde dromen die zij en Eli deelden - dromen die niet veel later werkelijkheid werden, die haar bleven achtervolgen totdat ze zes maanden geleden zelf de dood als uitweg zocht.

Vandaag vertrekken Eli en Maddy's beste vrienden op reis naar Port Bersea om hen te eren, een jaar na Eli's dood. Sommigen van hen willen er gewoon heen om te feesten zoals hun vrienden dat gedaan zouden hebben, om hun herinnering in ere te houden. Anderen hopen te ontdekken wat er in vredesnaam aan de hand is op het kleine eiland.

Locaties

p o r t b e r s e a t o w n

Main Wharf & Ferry Dock – enige officiële toegang tot het eiland per boot.
Bersea Town Center – gezellig centrum met cafés, surfshops, een kleine markt.
The Mirage – exclusieve club op een klif, favoriet van rijke jongeren.
Sunset Hostel – waar backpackers verblijven. Dicht bij het strand.
St. Cordelia Clinic – het eilandziekenhuisje. Sommige eilandbewoners verdenken de staf van betrokkenheid bij vreemde zaken.
De oude vuurtoren – verlaten, uitzicht over het eiland. Locals zeggen dat hij 's nachts nog brandt, ook al is hij al jaren buiten gebruik.
Strandhuis 'The Tides' – groot, modern vakantiehuis met zicht op zee en directe toegang tot Siren's Shore, waar Eli en Maddy vorig jaar verbleven. Afgelegen genoeg om feestjes te houden zonder pottenkijkers.
Luxehotel 'Azure Palms Resort' – high-end hotel aan de rand van de stad, populair bij rijke toeristen, met cocktailbars, infinity pool, wellness, ... maar ook personeel dat misschien nét iets te veel weet.
Whispering Pines Trailer Park – de armere wijk waar de meeste anti-Mervine Estate Dromers wonen.
The Broken Bell – lokale bar, informeel hoofdkwartier van de Dromers.
Tempest Point – uitkijkpunt boven op de rotsen waar eilandbewoners vaak samenkomen. Wilde energie, sommigen zeggen dat je er “de dromen hoort waaien”.
Makutu Bakery – bekende bakkerij en toeristische hotspot voor het prachtige zee-uitzicht.

n a t u u r

Mervine Estate – landgoed boven op de kliffen met botanische tuinen en verborgen droom-magiesymboliek.
Mervine Sanctuary – beschermd natuurgebied met zeldzame flora, grenst aan het landgoed.
Dreaming Caves – liggen aan de noordkust en bestaan uit tientallen grotten, tunnels en ondergrondse kamers. Sommige grotten zijn toegankelijk voor toeristen (via boottochtjes of wandelpaden), anderen zijn afgesloten of vergeten - waaronder de Nexus (enkel toegankelijk bij laagtij), waar Dromers worden ingewijd. Vissers spreken van een verzonken grot genaamd The Drowned Mouth, waar stemmen gehoord worden bij vloed. De grotten veranderen subtiel — dromers ervaren dat gangen zich soms anders lijken te gedragen, afhankelijk van hun mentale toestand.
Black Hollow Forest – weelderig bos met wandelpaden, sommige 'vergeten' stukken zijn niet op officiële kaarten te vinden.
Sirens’ Shore – wit zandstrand waar Eli werd gevonden. Rustig, mysterieus.

d r o o m p l e k k e n

The Lapse – een droomplek die elke dromer anders ziet, maar altijd gevuld met echo’s van overleden Dromers - waaronder ook Eli en Maddy.
The Mirror Lagoon – fysiek meer waar dromen zich soms in weerspiegelen. Dient als 'portaal' waardoorheen Dromers andere Dromers kunnen bezoeken.

Dromers, Droommagie & de Mervine Estate

d r o m e r s & d r o o m m a g i e

Dromers zijn mensen die het geheim van de grotten kennen - zowel de Inner Circle van de Mervine Estate als een groep eilandbewoners. Iedereen kan een Dromer worden als die ingewijd wordt door een andere Dromer in de Nexus van de grotten van Port Bersea. De krachten van Dromers manifesteren zich op verschillende manieren. Ze zijn allemaal in staat om elkaar in elkaars dromen op te zoeken en die dromen te beïnvloeden/beschermen van ongewenste bezoekers - sommigen zijn daar beter in dan anderen. Sommigen van hen kunnen elementen uit hun eigen dromen naar buiten trekken en fysiek manifesteren in de echte wereld. Anderen zijn in staat om mensen zomaar ineens in slaap te laten vallen en hen vast te houden in hun dromen - zonder dat die persoon doorheeft dat het een droom is. Nog anderen kunnen inbreken in het hoofd van mensen en hun diepste dromen lezen. Heel zeldzaam zijn degenen die via dromen hun eigen bewustzijn kunnen projecteren in het lichaam van een ander, en degenen die herinneringen van een ander in dromen kunnen oproepen.

m e r v i n e e s t a t e & d e i n n e r c i r c l e

De Mervine Estate is een landgoed van de familie Mervine. De familie houdt zich vooral bezig met natuuronderhoud en liefdadigheidswerk, en de Estate is populair bij een heleboel socialites. Eilandbewoners blijven er over het algemeen ver van weg; vele geruchten maken hun weg van de Mervine Estate naar de stad in het centrum van het eiland, en ze doen meer dan eens wenkbrauwen fronsen. Toch gaan de leden van de Mervine Estate gewoon hun gang. Het lijkt soms zelfs alsof ze een bepaald soort macht over het eiland hebben - en dat is ook precies het doel van de Inner Circle die aan het hoofd van de Mervine Estate staat. Zij willen het geheim van de grotten voor hen alleen, zodat zij over het eiland kunnen heersen en hun rijkdom kunnen vergroten.

e i l a n d d r o m e r s

Er zijn echter nog eilandbewoners die het geheim van de grotten kennen en die beter hun best doen om de plannen van de Mervine Estate te dwarsbomen. Een heel deel van hen is ervan overtuigd dat de Mervine Estate iets te maken heeft met de tragische dood van Eli Noble. Of zeggen ze dat alleen maar om zichzelf onschuldig te doen lijken?

Personages
i n v u l l i j s t j e

Regels

- Don't be a bitch.
- Iedereen die deelneemt, wordt ook cohost bij alle topics en draagt ook verantwoordelijkheid voor de RPG en de verhaallijn.
- Degene die een topic sluit, maakt het volgende.
- Haal in je post steeds de volgende zaken aan: personagenaam; open of gesloten scène (mogen anderen vrij inspringen of niet?); datum waarop de post plaatsvindt (voor wanneer er timeskips voorkomen maar jij nog even op een andere dag verder wil); locatie
- Post maandelijks. Na 45 dagen wordt je uit de RPG geyeet en wordt je personage een NPC.
- Parallel roleplayen mag. Wat houdt dit in? Je mag je personage in verschillende situaties op verschillende momenten schrijven, zolang je maar duidelijk aangeeft waar en wanneer die zich bevindt. Zo kun je bijvoorbeeld tegelijkertijd aan de gang gaan met een timeskip, terwijl je je vorige scène nog afwerkt. Dat hoeft uiteraard ook niet. (:
- Stel vragen als je er hebt!

Vakantieplanning

1 december 2025: Start kerst/ambachtsmarkt centrum Port Bersea
15 december 2025: Aankomst Julian, Tristan, Chae, Romée
20 december 2025: Verjaardagsfeest Julian (georganiseerd door Chae)
22 december 2025: Surfing Santas festival (benefiet surffestival door de stad)
24-25 december 2025: Mervine Christmas Party (enkel op uitnodiging)
26 december 2025: Boxing Day barbecue @The Tides (georganiseerd door de vriendengroep)
31 december 2025 - 1 januari 2025: Mervine's New Year on the Beach

Vandaag, 15 december 2025

Weer: 27°C, helderblauwe hemel. Vannacht wordt onweer voorspeld.
Tijdstip: 15:17

Julian, Tristan, Chae en Romée zijn zo'n 15 minuten geleden aangekomen in de haven van Port Bersea. Met hun vele koffers en tassen slenteren ze naar de glimmende zwarte taxi's die hen staan op te wachten om hen mee te nemen naar the Tides, waar ze tot halfweg januari zullen verblijven. De sfeer is een tikkeltje gelaten; de herinnering aan hun vrienden scherp in hun achterhoofd - maar niets wat een beetje meer alcohol niet kan fiksen. De meesten zijn eigenlijk al tipsy door de appetisers die ze aan boord van de ferry gehad hebben.

Ondertussen is in het dorp de kerstmarkt in volle gang, en ook de rijke stinkerds van de Mervine Estate beginnen te arriveren om alles in orde te brengen voor het benefiet-apperitiefconcert dat binnen twee uur van start gaat.

[ bericht aangepast op 7 jan 2026 - 13:18 ]

help

2 jan 2026 - 14:52 Renna is offline

Renna 3034

DEVIKA "VIK" MERVINE

≻──────────────── ⋆✩⋆ ────────────────≺

Mervine golden girl • 15 december • met Julian • Town Center

De stoomwolken vanuit het motorblok losten langzaam op in de warme avondlucht. De jongen had zich onverstoord over het binnenwerk van zijn auto gebogen om de schade te inspecteren en keek pas op toen zij hem benaderde.
Kort overwoog ze zich voor te stellen, maar haar moeders stem weerklonk in haar oren: mensen die zichzelf moeten introduceren, zijn niet belangrijk genoeg. Daarnaast had zij de overhand zolang Julian nog in het duister tastte, en hij zou er vroeg of laat toch wel achterkomen wie ze was.
Julian’s ogen gleden over haar heen alsof ze een schilderij was en ze zag de conclusie die hij trok. Rijk.
Een trage glimlach verscheen op zijn lippen terwijl hij de motorkap weer dicht liet vallen. ‘Iemand als jij zou toch beter moeten weten dan dit een stuk antiek te noemen,’ zei hij.
‘Hm.’ Devika keek droogjes van hem naar zijn auto die niet meer wilde starten en weer terug. De benaming “stuk antiek” vond ze beter op zijn plaats dan hij wellicht wilde toegeven. In ieder geval was duidelijk dat hij eraan gehecht was.
Julian zette zijn auto in neutraal. ‘Dus je mag me best even helpen duwen.’
Devika lachte. In haar witte broekpak? ‘Je ziet eruit als een man die zijn eigen zaakjes wel weet te regelen,’ zei ze zoetjes. Het gemak waarmee hij haar aanspoorde hem te hulp te schieten deed haar vermoeden dat hij meestal anderen zonder moeite voor zich liet werken.
De bestuurder van de auto achter hem toeterde opnieuw. Devika wierp een blik over haar schouder en trok langzaam haar wenkbrauw op, waarna hij half over de stoep aan de overkant van de straat de oude Mercedes passeerde. Een Honda Civic volgde op een iets voorzichtiger snelheid.
‘Maar als je wilt, kan ik wel iemand voor je bellen,’ voegde ze toe terwijl ze haar telefoon uit haar zak viste. God wist dat Skyler regelmatig de garage belde wanneer hij weer ergens met zijn geliefde pickup in de berm stond, te verknocht aan dat oude barrel om er afstand van te nemen. De lui van Hanco Motors wisten vast ook wel raad met deze oude Mercedes. Niet dat ze verwachtte dat Julian haar aanbod zou aannemen, maar ter wille van beleefdheid stelde ze het toch maar voor.
Ze knipoogde. ‘Als je een ander vertrouwt met, en vergeef me, dat stuk antiek.’

≻──────────────── ⋆✩⋆ ────────────────≺

^{Playlist • Pinterest}

Dramatic

2 jan 2026 - 23:42 Rassalentar is offline

Rassalentar 6059

༺~~Tiaki Makutu~~༻
^{^༺Jack Mckall^༻}

27 ⸙ Doktor @ St. Cordelia Clinic
༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄
^{^{༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄}}
15 December ⸙ Port Bersea ⸙ Donker steegje
Jamie Reid ⸙ Open

Meer tentakels die naar hen uithaalde, meer messlagen die ichor op de grond lieten druppen. Hoe langer Jack naar het monster keek, hoe meer spijkers zich spreekwoordelijk door zijn schedel boorden. Jack beet zijn tanden op elkaar tegen de pijn terwijl hij zich uit alle macht probeerde te concentreren. Onbewust knakte hij zijn nek in de hoop dat de pijn verminderde. Hetzelfde mantra bleef zich in zijn hoofd herhalen. Rustig blijven, ademhalen, versterk je barrière, dwing het terug. De stem van zijn vader die het uitsprak was alles behalve rustgevend. Maar goed, hij had dit vaker gedaan en net als toen zou het nu ook lukken. Jack negeerde voor het gemak maar even dat een heel extra persoon beschermen in een random steegje toch wel anders was dan alle keren in zijn slaapkamer. Met een goede uithaal van zijn mes viel een van de tentakels met een nat geklots op de grond waar het nog een spasm na gaf voordat het eindelijk stil bleef liggen. De ichor die eruit drupte en over de grond stroomde begon langzaam zijn blote voeten te branden, maar Jack had belangrijkere dingen om zich zorgen over te maken. Hoe langer Jack zich concentreerde, hoe meer de definitie van het monster begon te verdwijnen in de mistige schaduw waar het vandaan kwam. Bijna! Hij zette een stap naar voren, fysiek bezig met het terugduwen van het monster. Bijna!

Een geluid verderop trok zijn aandacht. Vanuit zijn ooghoek keek Jack in die richting, maar meer dan een container zag hij niet. Nee, hij moest zich concentreren. Hij was er bijna! Er klonken woorden van achter hem en instinctief draaide hij zich richting het geluid.
"Wa-?" vroeg hij voordat de vraag volledig tot hem doordrong. "Niks!" Snauwde hij autoritair terug. Negeer he- AAH" Een pijnkreet echode door het steegje terwijl een tentakel met scherpe stekels zijn linker arm open haalden. Jack voelde zijn snelle hartslag door zijn arm bonzen. Elke druppel bloed siste terwijl het zich mengde met de zwarte zooi die het monster op de grond achter liet. Het kostte hem alle moeite om zijn mes vast te houden. Meteen was Jacks aandacht terug bij het monster. Alle voortgang die hij geboekt had was weg en het monster was zelfs duidelijker te zien dan eerst. Een bek sperde zich open en onthulde rijen en rijen aan tanden terwijl een groter lichaam met meer ogen het steegje begon te vullen. De kracht begon uit zijn hand weg te trekken en Jack greep zijn mes nu ook met zijn rechterhand vast. Hij haalde nogmaals uit naar het monster en probeerde uit alle macht zich weer te concentreren op de barrière terwijl hij zijn kaken nog strakker op elkaar klemde tegen de nieuwe pijn van zijn arm.

[ bericht aangepast op 2 jan 2026 - 23:50 ]

Do it scared, but do it anyway.

5 jan 2026 - 13:48 Zaalvoetbalclub is online

Zaalvoetbalclub 10087

Chris Campa

Met ingehouden adem kijk ik naar het inmiddels lege glas in mijn handen. Het trilt, omdat mijn handen trillen, mijn armen trillen, mijn hele lichaam trilt. Ik frons en ga in mijn hoofd het rijtje af. Mimosa, witbier, pilsje onderweg, twee glazen champagne – dit is nog lang niet genoeg om te gaan hallucineren. Ik ben sowieso niet van de waanbeelden; zelfs tijdens mijn langste sleeptochten ben ik nooit illusies gaan zien.
Is dit het dan? Ben ik eindelijk compleet gek geworden? Krijgen mijn studiegenoten dan toch gelijk?
Ik denk aan de oom waar we het niet over hebben, die ik niet meer mocht zien na mijn zesde. Hij had schizofrenie, is er een uitzonderlijk gen toch overgesprongen?
Ben ik eigenlijk van die oom?
Wacht, is hij van mijn vaders of moeders kant?
Anders is het wel heel erg raar.
Nee, dit is onzin.

Het kost moeite om mijn racende hoofd in toom te houden. Genetisch gezien ben ik zo weinig met die man verbonden dat de kans dat we familiaire aandoeningen gemeen hebben erg klein is.
Zeg nooit nooit, beantwoordt mijn interne monoloog onmiddellijk.
Ik ben gestopt met trillen – rustig blijven. Kijk nog eens, de kans dat het niet echt is, is heel groot. En wat dat dan betekent voor mijn geestelijke gezondheid zoeken we daarna wel uit. Ik kijk de hoek om.

“Wat de f-” Ik kan mezelf er nog maar net van weerhouden de fluister af te maken. Ook al had het de mensen en het gigantische wezen niet kunnen bereiken, ik durf geen enkel geluid te maken. Ik krimp ineen achter de klikobak alsof de ruimte die ik inneem omgezet zou kunnen worden in decibellen. Wat ís dit? Wat is er aan de hand?

Ik hoor de mannen iets tegen elkaar zeggen, waardoor ik nog eens de hoek om spiek. Ze zitten daadwerkelijk in de problemen. Het monster is, nou ja, toepasselijk gezegd, absoluut monsterlijk. Tanden, tentakels, ik voel mijn eigen tanden van normale grootte op elkaar klapperen en hoor een sissend geluid dat ik niet kan plaatsen. Ik móét iets doen. Zonder na te denken over de consequenties of de langetermijngevolgen, vlucht ik snel terug achter de klikobak en gooi met alle kracht het glas tegen de muur schuin tegenover me. Hopelijk leidt het de aandacht af van de twee mannen. Het koudzweet breekt me uit als ik besef dat met positief resultaat het monster naar mij toe zal komen, maar hopelijk zal het de kliko passeren en mij niet opmerken. Ik druk mezelf in de hoek zo ver als maar mogelijk is, maar baksteen geeft minder mee dan ik op dit moment zou hopen. Het glas spat met luide rinkels uiteen.

[ bericht aangepast op 6 jan 2026 - 13:00 ]

Tijd voor koffie.

5 jan 2026 - 15:22 Merrin is offline

Merrin 28826

J.M. ARCHAMBEAU-STRATHWYN

^{S O U N D | L O O K}

1 0 N O VE M B E R , V O R I G J A A R |
2 1 E N 1 1 M A A N D E N
N E W L Y C E U M S O C I E T Y , M E L B O U R N E U N I V E R S I T Y | E L I , M A D D Y , E L O I S E T R I S T A N & F L O R A

Ze had al een paar keer aan zijn deur gestaan in de afgelopen weken - plagerig, verlangend, ongeduldig. Hij had haar steeds afgewimpeld, want Romée was er nu. Hij moest zich als voorbeeldig vriendje gedragen, en Maddy's reactie - op zowel hem als op haar beste vriendin - waren eindeloos amusant.
Daarnet niet. Ze had er verfomfaaid uitgezien. Haar donkere, douchenatte haren plakten in haar nek. Haar donkerrode glitterjurk zag eruit alsof het het eerste was wat ze in haar kast gevonden had, en haar blik was zo boos, zo overstuur dat Julian zich bijna bezorgd voelde. Bijna
Het volgende moment besprong ze hem zo'n beetje, scheurde ze net niet zijn kleren van zijn lijf en dirigeerde ze hen beide naar zijn rommelige, onopgemaakte bed.
Julian vroeg haar niet wat er scheelde toen ze achteraf de lakens tot haar kin optrok en hij met zijn hoofd op zijn hand haar gezicht bestudeerde. Ze lagen er even, in de stilte die ze van elkaar gewend waren - de stilte die er in die weken met Romée eigenlijk amper geweest was, en Julian vroeg zich af of hij zich schuldig moest voelen.
Uiteindelijk draaide ze zich van hem weg en trok ze haar ondergoed en haar jurk weer aan. Haar humeur van net zinderde na, onder haar huid, en Julian kon het zien. Maar ze zette haar bekende zelfvoldane glimlach op en zei: 'Je vindt het niet erg als ik me hier klaarmaak, hé?'
'Weet alleen dat ik zelf ook minstens een uur nodig heb,' glimlachte Julian terug.
'En de rest?' grapte Maddy. 'Je doet gewoonlijk een uur over je haar alleen, en een douche zou je goed doen.'
Hij zuchtte theatraal. 'Als je me zonder kleren wil zien, kun je dat ook gewoon vragen.'
Ze giechelde. Tevreden. Voldaan.
Hun makkelijke gescherts naar elkaar duurde nog even door. Tegen de tijd dat Julian haar polsen ving omdat ze zijn krullen wilde ruïneren, was haar slechte humeur helemaal verdwenen. Wanneer ze naar zijn mond staarde en hij haar het volgende moment op de wastafel zette, waren ze allebei vergeten dat het eigenlijk de bedoeling was dat zij met Eli en hij met Romée op het gala moesten arriveren. Toen de Bleu de Chanel op de badkamervloer uiteen spatte en de scherven zich bij Maddy's achteloos op-de-grond-gevallen Louboutins voegde, waren ze te druk bezig om het geklop op Julians kamerdeur te horen.

Hij fronste naar Eli, maar zijn beste vriend gaf geen krimp. Hij keek weg toen Eloïse zijn alweer-vergeten vraag beantwoordde: 'Regel dan de volgende keer ook iets anders dan champagne.'
Ze duwde een bekende, zilveren heupflacon in zijn handen op het moment dat zijn blik die van Tristan kruiste.
Julian glimlachte en hief Eloïses flacon in Tristans richting voordat hij een teug binnengoot. Hij keek weer naar Eloïse, leunde dichterbij, drukte een overdreven zoen op haar wang, en streelde zacht - voorzichtig om haar geen reden tot moord te geven als hij haar kapsel verpestte - over haar blonde haren. 'Jij,' zei hij, 'maakt mijn leven zoveel beter.'
Hij schonk haar de beste engelenglimlach die hij bezat.

[ bericht aangepast op 5 jan 2026 - 15:25 ]

help

6 jan 2026 - 12:37 Merrin is offline

Merrin 28826

J.M. ARCHAMBEAU-STRATHWYN

^{S O U N D | L O O K}

1 5 D E C E M B E R |
2 2 E N 5 1 W E K E N | T O W N C E N T E R | O P E N

De blonde vrouw lachte - een hooghartig, geoefend-maar-toch-net-iets-te-koket geluid dat Julian aan zijn stiefmoeder deed denken. Het deed hem even halt houden. Hij hield een frons tegen wanneer een koude rilling van herkenning over zijn ruggengraat liep, maar het had niets te maken met het gezicht van Charlotte dat plots voor zijn geestesoog kwam zweven.
Een fractie van een seconde bestudeerde Julian de blonde vrouw. Haar blauwe ogen glinsterden in het warme avondzonlicht. 'Je ziet eruit als een man die zijn eigen zaakjes wel weet te regelen,' zei ze - en zelfs haar stem klonk plots bekend.
Het is niet jouw schuld.
Het was Maddy's stem en toch niet. Een flard van een nachtmerrie. Haar gezicht was vervormd - niet helemaal zoals Julian het zich herinnerde.
'Maar als je wil, kan ik wel iemand voor je bellen,' brak de stem van de vrouw door de droom heen.
Hij deed belachelijk. Melodramatisch. Hij was beter dan dit - beter dan zich plots, zonder aanleiding door een stomme, zielige nachtmerrie te laten overvallen. Misschien was het een slecht idee geweest om hierheen te komen - misschien waren er te veel impulsen die zijn onderbewustzijn meteen aan Maddy deed denken, zonder dat hij het door had. Misschien had hij meer alcohol nodig om het buiten te sluiten.
Het irriteerde hem, maar hij weigerde het te laten zien. Even ging hij weer overeind staan en veegde hij achteloos zijn handen af aan zijn te-dure, lichte linnen broek, alsof hij het aanbod van de vrouw in overweging nam.
'Als je een ander vertrouwt met, en vergeef me, dat stuk antiek,' vervolgde ze met een knipoog.
Julian schudde met een (geforceerde) glimlach zijn hoofd. 'Geen gevoel voor avontuur, hé?' grapte hij terwijl hij zich terugboog naar het stuur en zijn voeten schrap zette om te duwen. Gelukkig was de Mercedes geen zware auto. Zijn stem was iets killer - of misschien gewoon wat vervormd door de kracht die hij op de wagen uitoefende - toen hij verder ging. 'Ik ken mijn eigen reputatie goed, maar ik wist niet dat die tot hier reikte.'
Hij onderdrukte de neiging om een middelvinger op te steken naar een ongeduldige chauffeur die achter hem toeterde terwijl hij de auto traag in de richting van een lege parkeerplek in de zijstraat duwde, en keek de vrouw recht in haar ogen toen hij concludeerde: 'Dus vergeef het mij als ik een vreemdeling die mijn naam wél kent niet vertrouw met mijn stuk antiek.'

[ bericht aangepast op 6 jan 2026 - 12:38 ]

help

6 jan 2026 - 12:58 Merrin is offline

Merrin 28826

JAMIE REID

☾ ☾ ☾ ☾ ☾

1 5 D E C E M B E R | 2 6 | S T E E G J E
J A C K & C H R I S | O P E N

De man draaide zich bliksemsnel naar Jamie toe - snauwde iets, en schreeuwde dan wanneer het monster uithaalde.
Bloed drupte op de grond en instinctief sprong Jamie voorwaarts, om dan meteen weer te twijfelen toen zijn blik opnieuw op de schaduwen voor hem viel.
Het was amper een fysiek iets - eerder een kolkende massa zwart waarin af en toe een tand of een oog blonk. Jamies gezond verstand vertelde hem dat hij moest terugdeinzen, maar iets anders in hem hield het tegen, stak de vastberadenheid om te helpen verder aan - zijn training, misschien, of was het iets anders?
Hij trok de man bij zijn schouders naar achteren op hetzelfde moment dat een glas rechts voor hem uiteenspatte en het monster brulde. Het richtte zijn aandacht op iets achter Jamie en de man - op iemand; de figuur die hij daarnet gezien had.
Een vloek rolde over Jamies lippen, maar hij dwong zichzelf te prioriteren. Zijn hand was al instinctief naar de wonde op de arm van de man voor hem geslopen, en hij voelde het warme bloed tegen zijn vingertoppen. Het was veel. En het was te donker om te zien waar het precies vandaan kwam, maar het bloed stroomde pulserend en snel. Arteria radialis of arteria ulnaris; het maakte ook niet uit. Jamie diepte met verrassende beheersing - vond hij zelf, gezien de situatie - zijn zakmes op uit zijn broekzak en sneed zonder woorden door de mouw van de vreemdeling voor hem, maakte een prop van de stof en drukte het in de wonde.
'Druk op houden,' commandeerde hij, terwijl hij in zijn riem op zoek ging naar een tourniquet.

[ bericht aangepast op 6 jan 2026 - 12:58 ]

help

6 jan 2026 - 19:10 Rassalentar is offline

Rassalentar 6059

Carter Nathaniel Mervine-Beck
^{Carter Nathaniel Mervine-Beck}

≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋
^{^{≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋}}

"Relax Vik, mijn tas staat al klaar en de vlucht vertrekt vanmiddag," zei Carter terwijl hij een paar sokken in zijn duffel gooide. "Ik ben woensdagmiddag daar." Het waren de eerste woorden die hij sprak toen Vik hem maandagochtend belde. De ondertoon van haar stem had hem verrast, maar de boodschap was niks waar Carter nog geen rekening mee gehouden had. Wat snel rekenwerk vertelde hem dat het daar nog veel te vroeg moest zijn om iemand te bellen. Gelukkig had hij een paar dagen geleden al het idee gekregen dat hij terug zou gaan naar het estate dus Carter had alvast wat voorbereidingen getroffen en vliegtickets geboekt. Het verbaasde mensen die hem pas net kende altijd hoe voorbereid hij was en hoe makkelijk hij inspeelde op verzoeken die zijn kant op kwamen. Maar voor de surfer was dat niks nieuws. Zijn hele leven had hij zichzelf dingen zien doen voordat het gebeurde, dus natuurlijk had hij geleerd dat in zijn voordeel te gebruiken. Met z'n telefoon tussen z'n schouder en zijn oor ging hij verder met het inpakken van zijn spullen terwijl hij verder met Vik praatte over zijn vlucht en dat hij zeker kwam helpen.

Met zijn ticket en paspoort tussen zijn tanden duwde hij zijn karretje richting de incheckbalie. Zijn surfboard en duffel zouden in het ruim belanden terwijl zijn rugtas met daaraan zijn skateboard gebonden en zijn ukelele mee de cabine in zouden gaan. Bij de United lounge overhandigde hij zijn ticket aan een sceptische medewerker. Natuurlijk had ze niet verwacht dat iemand in zijn kleren zo'n duur ticket zou hebben, dat was duidelijk te zien in de blik waarmee ze hem van top tot teen bestudeerde. Maar ja, hij zag er dan ook meer uit als een backpacker op zoek naar zichzelf dan iemand met geld. Iets dat Carter eigenlijk helemaal prima vond. Negentien en een half uur, met een tussenstop van twee en een half uur in San Francisco en dan zou hij in Sydney zijn. Zolang niemand hele rare dingen ging doen kon hij vanaf daar dan precies de boot halen.

Aan het eind van woensdagmiddag stapte hij de bekende pier op. Al waren er bijna meer dingen veranderd dan hetzelfde gebleven sinds hij dezelfde pier gebruikte om veertien jaar geleden het eiland te verlaten. Zijn moeder had ervoor gezorgd dat ze nooit terug waren gegaan. Met een diepe zucht ademde Carter de zeelucht in voordat hij zijn skateboard los haalde en vertrok. Met geoefende behendigheid bereikte hij het estate, rugzak om, duffel over z'n ene schouder en surfboardtas over z'n andere. Het was een vreemde gewaarwording voor de staff toen hij over het erf skaten. Zoals hij eruit zag, leek Carter meer op een eilandbewoner of een toerist en die werden van oudsher echt niet gewaardeerd binnen de hekken.
"Nichtje!" riep hij toen hij na een lange reis eindelijk de deur binnenliep en zijn tassen op de vloer dropte "Wat was er nu allemaal gaande dat ik hierheen moest komen?"

24 ⎔ Atleet en onderzoeker
17 december ⎔ Mervine Estate
Vik ⎔ Gesloten

≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋
^{^{≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋≋}}

Do it scared, but do it anyway.

7 jan 2026 - 10:09 Renna is offline

Renna 3034

DEVIKA "VIK" MERVINE

≻──────────────── ⋆✩⋆ ────────────────≺

Mervine golden girl • 15 december • met Julian • Town Center

Julian veegde gemaakt achteloos zijn handen af aan zijn lichte broek, wat haar de wenkbrauwen liet optrekken. Onschuldig slachtoffer in het spel van nonchalance.
Haar hakken klakten op steen terwijl ze hem op een rustig tempo de zijstraat in volgde. De Mercedes rolde gehoorzaam richting een leeg parkeervak.
‘Ik ken mijn eigen reputatie goed, maar ik wist niet dat die tot hier reikte,’ zei Julian. Zijn stem was een fractie koeler nu, haast onmerkbaar, maar net genoeg dat ze het voelde. ‘Dus vergeef het mij als ik een vreemdeling die mijn naam wél kent niet vertrouw met mijn stuk antiek.’
Als hij enig ander was geweest, had ze gelachen om de stelligheid in zijn blik. Gevoelige snaar? Maar ze hield zich in. Een speler als hij werd gevaarlijk als ze een te grote bedreiging voor zijn ego bleek, dus ze toverde een nieuwe glimlach tevoorschijn.
‘Devika,’ zei ze. Een handreiking—een metaforische, want ze was niet jaloers op de vlekken in zijn broek. ‘Devika Mervine. Je vader heeft ooit een donatie gedaan aan onze Sanctuary.’ Een klein, dankbaar knikje. ‘We hebben elkaar nooit officieel ontmoet, maar ik meen je te herinneren van vroeger.’
Vroeger. Ze hield het vaag met een reden: ze wist immers niet of de magie haar ook aan hem had laten zien, die ene keer dat ze een glimps van hem had opgevangen in het hoofd van een ander. De donatie was in ieder geval een betere verklaring voor hoe ze hem al kende dan “ik zag je in een droom, een half jaar geleden”.
De herinnering gleed als een klamme hand langs haar ruggengraat. Was dat waarom hij hier was? Devika hield haar gezicht vakkundig in de plooi, maar twijfel en wantrouwen verzamelden zich in haar borstkas. Uit een reflex controleerde ze of haar mentale muren nog overeind stonden—dat nog wel. Gelukkig.
Ze hield haar hoofd schuin. ‘Zijn jullie hier met de feestdagen?’ vroeg ze Julian nieuwsgierig. ‘Jullie landhuis heeft al jaren geen bewoners meer gezien, volgens mij.’
Het huis van de Archambeaus was een doorn in haar oog, als ze eerlijk was. Een onmiskenbare herinnering aan het feit dat haar thuis gewoon… te koop was voor welke vastelander ook maar genoeg geld neertelde om een stukje te bezitten. Ongeacht of ze er iets mee wilden doen.
Zij en Skyler had besloten het op te kopen. Ooit. Als ze genoeg geld zouden hebben. Er waren wel meer villa’s op Port Bersea die ze maar wat graag aan het territorium van de Mervines wilden toevoegen.
Maar voor nu waren de financiële middelen er nog niet, dus zou ze beleefd moeten blijven glimlachen naar jongens als Julian.

≻──────────────── ⋆✩⋆ ────────────────≺

^{Playlist • Pinterest}

Dramatic

7 jan 2026 - 14:05 Rassalentar is offline

Rassalentar 6059

༺~~Tiaki Makutu~~༻
^{^༺Jack Mckall^༻}

27 ⸙ Doktor @ St. Cordelia Clinic
༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄
^{^{༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄༄}}
15 December ⸙ Port Bersea ⸙ Donker steegje
Jamie Reid + Christy Campa⸙ Open

Om hem heen gebeurde teveel! Een glas spatte uiteen tegen de muur tegenover. Hij struikelde naar achter toen iemand aan z'n schouder trok. Het monster draaide zich in de richting van het nieuwe geluid. Iets trok aan zijn mouw en duwde pijnlijk tegen zijn arm. Paniek raasde door Jacks aderen. Meer woorden gingen zonder besef het ene oor in en het andere uit. Waarom waren hier mensen?! Niemand hoorde dit te zien! Hij kon het niemand anders laten aanvallen. Jacks aandacht werd alle kanten op getrokken behalve naar wat noodzakelijk was. Razendsnel ging hij langs alle opties die hij had om dit op te lossen. Kon iedereen niet gewoon stil zijn en hem zijn ding laten doen!

"Linker broekzak," zei Jack snel toen hij Jamie in zijn riem hoorde grabbelen. Eindelijk snapte hij wat de ambulancier probeerde te doen. Misschien stopte de man dan eindelijk met hem aanraken! In de cargo pocket zat een goed gevulde EHBO-set met alles dat hij nodig zou kunnen hebben voor wat er ook maar op het eiland gebeurde. Van simpele pleisters in allerlei maten tot wat verband, een mitella en een tourniquet. Zelfs een paar sterile handschoenen, verscheidene setjes met hechtdraad en zipstitches (erg handig voor het snel behandelen van sneeën zonder dat je een hele hechtset hoeft open te trekken) waren in de toch wel compacte pouch gepropt.

Zwarte vlekken begonnen voor zijn ogen te dansen. Nee! Hij had geen tijd om nu flauw te vallen. Hij had het nog niet opgelost! Mensen waren in gevaar en het was allemaal zijn schuld. Het steegje begon voor zijn ogen te draaien en Jack voelde zijn hartslag vertragen. Seconden, dat was de hoeveelheid tijd die hij had om alles op te lossen. De dokter wilde niet weten wat er ging gebeuren als hij het niet op tijd voor elkaar kreeg. Er was niet genoeg tijd om het monster fysiek te verslaan of überhaupt bij het te komen met hoe snel het monster richting de containers aan het eind van het steegje bewoog. Zijn vader had hem geleerd hoe hij dromen ook alleen mentaal kon beïnvloeden, maar dat was hem tot op heden nog nooit gelukt. Het was de enige optie die hij nog had, maar met iedereen kon hij zich toch niet concentreren!
"STOP!" bulderde Jack door het steegje in een laatste paniekerige hoop voordat het helemaal zwart werd voor zijn ogen en zijn knieën het begaven. Zijn mes kletterde doelloos op de stenen. Hij zag niet meer hoe alles van het monster, zoals altijd, in rook opging en de warmte terugkeerde in het steegje alsof er nooit iets gebeurt was.

[ bericht aangepast op 7 jan 2026 - 22:17 ]

Do it scared, but do it anyway.

7 jan 2026 - 16:20 Merrin is offline

Merrin 28826

J.M. ARCHAMBEAU-STRATHWYN

^{S O U N D | L O O K}

1 5 D E C E M B E R | 2 2 E N 5 1 W E K E N
T O W N C E N T E R | D E V I K A | O P E N

'Devika,' stelde de blonde vrouw zich uiteindelijk voor. 'Devika Mervine.'
Mervine. Het was een naam die Julian tot vorig jaar lang niet gehoord had en die hem nu bleek te achtervolgen. Was het toeval, of was er meer aan de hand?
Hij deed zijn best om de verrassing niet op zijn gezicht te tonen. En eigenlijk was hij niet eens verrast. Het was logisch - haar zelfvertrouwen dat op het randje van arrogantie balanceerde, de manier waarop ze zichzelf gedroeg alsof ze koning van het eiland was. Misschien was ze dat ook - de Mervines waren de rijkste familie in Port Bersea. Hun Sanctuary nam meer dan een derde van het eiland in beslag.
'Het waren de Mervines,' spookte Maddy's zachte stem in zijn hoofd. 'De Mervines, met hun macht en hun magie, die ...'
Dat was altijd het punt waarop hij Maddy's geraaskal altijd onderbrak. Het moment waarop ze zelf roerloos voor zich uitstaarde met glazige ogen, niet in staat om in te zien dat Eli's dood een ongelukkig accident geweest was.
Rijke mensen waren tot veel in staat. Julian wist het omdat hij dat ook was. Omdat hij degene was die Eli's vuile werkjes opknapte en er altijd - altijd - mee wegkwam. Niet dat hij ooit een moord gepleegd had.
'Het was stom van hem om die grotten op zijn eentje te bezoeken,' herhaalde Julian zo vaak totdat de woorden hem bijna spontaan deden braken. 'Maar dat is alles dat het was. Een stom ongeluk.'
'Je snapt niet ...'
'Eli was een koppige idioot die dacht dat hij de wereld alleen aankon.' De woorden smaakten bitter in zijn mond. Eli had altijd gedacht dat hij de wereld alleen aankon. En Julian had altijd heel goed geweten dat dat niet zo was. 'Jullie ruzie daarvoor ...'
'Heeft hem over de rand geduwd.'
En dat was het moment waarop Julian zelf opgaf. Want hij kon haar geen ongelijk geven, hoe graag hij dat ook wilde. Hij had haar Eli's dood nooit kwalijk genomen, maar ze wisten allebei dat hij nooit op zijn eentje die grotten was gaan ontdekken als die ruzie niet gebeurd was. Ze wisten allebei dat zij verantwoordelijk waren voor het feit dat Eli in de eerste plaats naar Port Bersea vertrokken was.
'Het is niet jouw schuld,' zei Maddy in zijn dromen. Dat laatste woord echode altijd na, totdat dat het enige was dat Julian nog kon horen - het enige dat hij nog kon geloven.
En toen werd hij wakker en snoof hij cocaïne en ging hij de hele nacht in zijn eentje gaan rennen in het donker, totdat zijn beenspieren verzuurden en hij moest overgeven.
'Je vader heeft ooit een donatie gedaan aan onze Sanctuary. We hebben elkaar nooit officieel ontmoet, maar ik meen je te herinneren van vroeger.'
Julian beantwoordde Devika's woorden met zijn beste kwajongensglimlach - alsof het kwartje nu bij hem viel - en zette de handrem van de auto op.
Devika Mervine.
Ze was een van hen, maar verder zei haar naam hem niets. Hij was er zeker van dat hij haar nog nooit eerder had ontmoet. En toch ...
'Zijn jullie hier met de feestdagen?' vroeg Devika.
Haar nieuwsgierigheid maakte Julians glimlach breder.
'Jullie landhuis heeft al jaren geen bewoners meer gezien, volgens mij.'
Ze wist veel. Te veel? Julian was een tiener geweest toen hij hier voor het laatst was. Hij was te druk met Hayley en haar moeder bezig geweest om door te hebben dat rijke families altijd door hadden wie hun territorium betrad - dat ze elkaar altijd in het oog hielden. Misschien had hij de zijne beter moeten opendoen voordat hij voet aan wal zette.
'Klinkt haast alsof je me stond op te wachten,' plaagde hij met een knipoog, zonder haar vragen te beantwoorden. Hij trok de sleutel uit het contact van de auto en liep naar de achterbank om het plooidak omhoog te trekken. Hij leunde zijn armen erop en zette zijn kin op de rug van zijn handen. Even bestudeerde hij haar gezicht, alsof hij deze keer wél voorbij haar façade zou kunnen kijken.
Ze was goed, bedacht hij zich. Bijna even goed als hij.
'Waarom,' begon hij na de korte stilte, de 'aa' rekkend, 'vertel je me niet eens wat meer over vroeger? Dit jaar krijgt The Mirage de eer om mijn verjaardag te hosten, dus dat lijkt me de ideale gelegenheid om weer eens in verhalen over mijn jeugd te duiken.'

[ bericht aangepast op 7 jan 2026 - 19:24 ]

help

8 jan 2026 - 15:51 Zaalvoetbalclub is online

Zaalvoetbalclub 10087

Chris Campa

Het gerochel, gebrul en gegrom komt dichterbij. Ik zie de eerste tentakel de kliko voorbijkomen, daarna de tweede; de eerste set horrortanden, de tweede, derde, tot de hele gedaante verschijnt. Een gedaante, dat is het juiste woord. Meer is het namelijk ook niet te noemen: het lijkt eerder een schim of schaduw van een daadwerkelijk monster te zijn dan het monster zelf. Ik probeer grip te krijgen van de bakstenen muur, maar druk mezelf zo plat dat mijn handen schaven. Ondanks dat ik het rafelige steen voel, doet het geen zeer. Alles focust zich op het gigantische wezen voor me. Ik verstar compleet. Het monster lijkt eerst het steegje te bestuderen, voor het zich realiseert dat het geluid niet van ver weg kan zijn gekomen. Ik hou mijn adem in. Het wezen kijkt naar links. Naar rechts.

Gespot.

Het komt op me af, ik sla mijn armen voor mijn gezicht – dit was het; teleurstelling, spijt, angst, woede, zoveel boosheid. Mark en Laurie, mijn nalatige, opstokende ouders. Ben, mijn jaloerse broertje met zijn gemene streken. De professoren, de studiegenoten. Walsh. McDougall. Henry. Geoffrey. Erick. Pijn. Een suis in mijn oren.

Aangevuld door een schreeuw.

Suis.

Er gebeurt niks.

Stil.

Mijn gejaagde, bijna hyperventileerde ademhaling is ineens weer hoorbaar voor mijn eigen oren. Ik realiseer me dat ik ineengedoken sta, mijn armen over mijn hoofd heen. Voorzichtig kijk ik op, verwachtend dat oogcontact het monster weer woest zal maken. Een uitgestelde dood. Hoe teleurstellend. Wat een anticlimax. Past perfect.

Nee. Het monster is weg. Van verrassing bots ik tegen de muur aan, alsof ik alsnog aangevallen word. Het voelt alsof alle kracht uit mijn knieën verdwijnt en ik zak door mijn benen. Ongeloof overspoelt me en ik kom maar langzaam op adem. Aan de ene kant voelt het alsof er geen gedachte meer mogelijk zijn, aan de andere kant lijkt mijn hoofd te racen. De beelden van de afgelopen minuten herhalen zich in rap tempo in mijn gedachte, maar blijven ineens haken. De mannen. Hebben zij het overleefd? Was ik te laat? Ik kom achter de kliko vandaan. Een van de mannen heeft de gewonde man in zijn armen. Er ligt bloed, een geïmproviseerd tourniquet. Ik vang de blik van de man. Het moment raast weer door mijn hoofd en nu hoor ik duidelijk wat hij precies zei: stop. Zodra ik de man zie liggen weet ik dat hij geschreeuwd heeft en schiet me ook te binnen wat het was.

‘Uh,’ het duurt even voordat woorden weer willen werken, ‘ik liep even langs.’ Zeg ik buiten adem. Het duurt nog minstens een minuut voor mijn lichaam reageert, de bevriezende modus weer aangebroken nadat ik zie dat de mannen in relatief gezonde staat verkeren. Ergens in mijn achterhoofd weet ik dat ik hulp moet verlenen, maar niks wilt bewegen, geen ledemaat wilt een stap verzetten. Tot de adrenaline ineens weer door mijn lijf giert. Mijn hartslag versnelt.
'Bedankt,' zeg ik, compleet onsamenhangend. Zonder dat ik er ook maar een fractie van een seconde over nadenk, neemt mijn instinct het over en ik ren weg.

Verdwaasd loop ik over de boulevard. De kamer. Het strand. Ik moet van kamer wisselen. Mooi weer. Monster. Het voelt alsof mijn brein een shot slaapmiddel heeft gekregen. Dagelijkse gedachten en mijmeringen wisselen zich af met herinneringen aan iets wat zich nog geen uur geleden heeft afgespeeld.
Ik stopte pas met rennen toen ik aan de rand van de stad was beland. Vanaf daar ben ik teruggelopen naar het strand. Van één sandaal is het riempje afgebroken tijdens het rennen en ben ik verloren, de ander heb ik halverwege de terugtocht maar uitgedaan en heb ik in mijn hand. Mijn hart maakt echter nog steeds overuren en mijn hoofd wil nog steeds niet geloven dat het moment voorbij is. De mensen om me heen, tegen wie ik te pas en te onpas aanstoot, doen me geen goed. Het voelt alsof ik aan het trippen ben. De zee, die helpt altijd.

Ik loop de branding in. Het helpt. Na een paar diepe ademhalingen kom ik wat meer tot rust. Tot het besef indaalt. Zojuist dacht ik dat mijn laatste moment was aangebroken. Het ging precies volgens het boekje: alles ging snel, mijn leven flitste inderdaad voorbij, samen met de mensen die er deel van hebben uitgemaakt. Exact hoe mensen zeggen dat het gaat. Behalve dat er geen enkel positief persoon was. Geen en-kel-e lotgenoot, geliefde familie, vrienden, partner, niks. Helemaal niks. Ik ga zitten in de branding, in mijn korte broek. Alles wordt nat, de zak met mijn telefoon erin verdwijnt bijna helemaal onderwater. Mijn geschaafde handen prikken door het zoute zeewater. Helemaal niemand.

[ bericht aangepast op 8 jan 2026 - 16:05 ]

Tijd voor koffie.

9 jan 2026 - 23:13 Renna is offline

Renna 3034

DEVIKA "VIK" MERVINE

≻──────────────── ⋆✩⋆ ────────────────≺

Mervine golden girl • 15 december • met Julian • Town Center

Haar gezicht was hem dan misschien niet meteen bekend geweest, maar haar naam des te meer. Zijn glimlach werd speels, en net een tikje brutaal, en groeide alleen maar toen ze vroeg wat hij hier kwam doen. ‘Klinkt haast alsof je me stond op te wachten,’ zei hij.
Geen direct antwoord op haar vraag, en met de knipoog die hij erbij gaf concludeerde ze dat hij ook niet van plan was om een eenduidig antwoord te geven. Het scheen hem in ieder geval te amuseren dat hij het net buiten haar bereik kon houden.
Devika’s mondhoek kroop omhoog. Hij wist eveneens hoe dit spel gespeeld werd. ‘Als ik had geweten dat je kwam, had ik een beter welkomstcomité voor je geregeld.’
Het liefst eentje die hem zou overtuigen Port Bersea weer zo snel mogelijk te verlaten. Misschien moest ze Minnie eens op hem afsturen.
‘Waaarom vertel je me niet eens wat meer over vroeger?’ ging Julian verder, leunend over het dak van zijn auto. De nadruk op het woord “vroeger” stond haar niet aan. Zijn blik deed haar denken aan de onschuldige ogen van Loki, de zwarte labrador van Skyler, wanneer die tijdens het eten iets hoopte te stelen wanneer niemand keek. ‘Dit jaar krijgt The Mirage de eer om mijn verjaardag te hosten, dus dat lijkt me de ideale gelegenheid om weer eens in verhalen over mijn jeugd te duiken.’
O God. Feestende toeristen. Haar favoriete ongedierte.
Nee, dat was niet waar. Kakkerlakken waren haar favoriete ongedierte. Dan feestende toeristen.
Wacht, ze vergat vleermuizen met corona. Eerst kakkerlakken, dan vleermuizen met corona, en dan feestende toeristen. Maar aan Julian’s auto te zien zou het eerder gaan om Moët & Chandon dan het goedkope bier waarvan er normaal gesproken liters vloeiden, dus wellicht was het net iets minder dramatisch dan de herinneringen die door haar hoofd flitsten.
‘Hmm. Wil ik dat?’ Devika tuitte haar lippen en deed alsof ze het overwoog. Het was niet alsof ze veel meer van hem wist dan wie hij was en dat hij tragische mensen om zich heen verzamelde. Een jongen als hij, opgegroeid in die omgeving? Ze wist uit eigen ervaring dat het rijke leven er van een afstandje rooskleurig uitzag, maar de werkelijkheid lag daar ongetwijfeld ver vanaf. ‘Of is er genoeg champagne om de pijn te verdrinken?’
Ze zei het met de stralendste lach die ze kon opbrengen.

≻──────────────── ⋆✩⋆ ────────────────≺

^{Playlist • Pinterest}

Dramatic

Index RPG Actieve Topics Zoek