[RPG • 0] Happy Hunger Games • Speeltopic - Speeltopics

20 april 2025 - 21:09 bitterzoet is offline

bitterzoet 129

... and may the odds be ever in your favor

Deze rpg speelt zich af in een alternatieve tijdlijn waarin de gebeurtenissen uit het boek niet hebben plaatsgevonden. Het is het jaar van de honderdste Hunger Games, de vierde Quarter Quell. Waar de speciale omstandigheden van de Quell normaal van tevoren bekend worden gemaakt, is dat moment nu uitgesteld tot vlak voor de Spelen (om de rebellen eraan te herinneren dat niemand zich kan voorbereiden op de grootste gruwelen van oorlog). In de Districten is de spanning al weken om te snijden. De rpg begint vlak na de reaping. Twee tributen van elk District worden per trein naar het Capitool vervoerd, onder begeleiding van twee mentoren. Iedereen is van kinds af aan ingeprent met de gruwelen die de Spelen met zich mee brengen – maar de echte twist hangt als een donker zwaard boven iedereens hoofd. Nieuwe tributen moeten zich een houding geven ten opzichte van hun lot, terwijl mentoren zich staande proberen te houden in het slangennest van het Capitool. Onder sommige oud-winnaars speelt het idee van een rebellie (denk: Catching Fire).

> In deze rpg zijn rollen weggelegd voor tributen en mentoren. Of je nou een mentor of tribuut kiest (of allebei), alle personages blijven gedurende de rpg relevant. De Quarter Quell-twist wordt pas later in de rpg bekendgemaakt.

Volgorde van gebeurtenissen
- Reaping
- Afscheid van vrienden en familie
- Treinreis naar het Capitool met de mentoren (hier begint de rpg)
- Kennismaking met het prep team, tribuut wordt gewassen, onthaard etc., "klaargemaakt" voor de Spelen
- Aankomst in het Capitool
- Kennismaking met de stylist
- Parade die eindigt bij het presidentiële paleis
- Trainingsessies
- Trainingscores
- Interviews
(Er is tussendoor genoeg tijd voor mentorsessies)
- Op de ochtend van de Spelen wordt de Quarter Quell-regel live op tv bekend gemaakt
- Start van de Spelen

Rollentopic
Speeltopic
Praattopic

Invullijst
Voor mentoren:

Voor tributen:

Regels
> Respecteer elkaar en elkaars personages. Denk met elkaar mee zodat iedereen een plek krijgt in de rpg.
> Posts zijn in het Nederlands
> Maximaal twee personages p.p.
> Sommige personages zullen sterker zijn dan anderen. Dat is prima, maar houd het logisch (waarom heeft diegene deze vaardigheden?) en in balans - iedereen heeft zwakke punten.
> Gezien het onderwerp van de rpg zullen er heftige thema's voorkomen, maar ga hier respectvol en realistisch mee om.

[ bericht aangepast op 17 mei 2025 - 22:21 ]

29 nov 2025 - 21:53 DoIores is offline

DoIores 11517

GOLDIE CAELIA SOLOMON

18 — District 2 — Career tribute — Rajann — training room — open scene

Op de eerste trainingsdag had Goldie zich al meteen van haar beste kant laten zien. Het voelde goed om eindelijk te showen wat ze fysiek in huis had. Ze kon mooi zijn, ze kon mooi zwaaien en glimlachen terwijl ze werden rondgeparadeerd, maar dit was waar het écht om draaide: vechten. Gisteren was ze in de weer geweest met overlevingstechnieken, zoals het maken van vuur en het jagen op kleine dieren. Ze wist allang hoe dat moest, natuurlijk. Haar vader had haar zo ongeveer alles al geleerd. Maar het waren verplichte onderdelen die ze moest doorstaan, en ze was blij dat alles nog een keer herhaald werd. Een paar keer was ze even bij Atticus, de mannelijke tribuut uit haar District, gaan staan, maar ze werd niet blij van wat ze bij hem zag. Hij leek helemaal niets te weten. Het idee om zich direct tegen hem te keren in de Arena, nam een steeds duidelijkere vorm aan. Tijdens het Bloedbad zou ze hem makkelijk kunnen hebben, maar misschien zorgde ze voor nog meer aandacht als ze hem eerst losweekte van de groep en hem daar vermoordde. Alle mogelijke scenario's zou ze nog wel een keer met Vipsanius bespreken.
Hoewel Goldie de vorige dag al veel had laten zien, had ze haar favoriete wapen nog niet in handen gehad. Dat wilde ze laten wachten tot vandaag. Ze liep gedecideerd langs meerdere tributen die druk in de weer waren — Goldie vond ze verre van bedreigend — en griste een speer van de kar af. Soepel draaide ze het wapen een paar keer rond en raakte bijna de kleine jongen uit District 11. Hij strompelde achteruit en er leken tranen in zijn ogen te springen. Ze besteedde er geen aandacht aan: ze had wel betere dingen te doen.
Terwijl ze naar een lege plek in het trainingscentrum liep, viel haar oog op dé man die ze al tijden wilde ontmoeten. Rajann stond bij haar in de buurt. Drie jaar geleden won hij zijn Games. Hoewel die niet benoemenswaardig was, had hij zich daarna ontwikkeld tot een heuse bekendheid binnen het Capitool en in de hogere Districten. Vlak na zijn winst had Goldie hem voor het eerst gezien, en sindsdien was ze groot fan. Het was haar droom hem te ontmoeten. Als ze hem kon spreken — en nog beter, als ze samen met hem gefilmd zou worden — zou dat voor meer aandacht en meer sponsors zorgen. Vipsanius had beloofd dat hij met Raja zou spreken, maar voor zover Goldie wist, had hij dat nog niet gedaan. Zou het erg zijn als ze zelf de stoute schoenen zou aantrekken? Vast niet. Raja zou het natuurlijk heel leuk vinden om een fan te ontmoeten.
Met de speer nog steeds in haar hand overbrugde Goldie de laatste paar meters tussen haar en haar idool. Voor hij naar haar keek, gooide ze nog even haar blonde haar over haar schouder en ze zette een vriendelijke glimlach op. 'Raja?' trok ze toen zijn aandacht. Ze zette de speer naast zich neer. Hopelijk zou ze eruitzien als een ware Valkyrie, al waren deze trainingsoutfits niet te vergelijken met de overdadige gouden kostuums die ze enkele dagen geleden droeg. 'Ik heb je altijd al willen ontmoeten. Ik ben een gróót fan.' Ze stak haar hand naar hem uit. 'Goldie Solomon, aangenaam kennis te maken.'

This world doesn't belong to them. It belongs to us.

10 dec 2025 - 15:09 Cabeswater is online

Cabeswater 29057

⋆ ✧˚₊‧⋆. ✧˚₊‧⋆ ✧˚₊‧⋆. ✧˚₊‧⋆ ✧˚₊‧⋆. ✧˚₊‧⋆

_{Stella Rivers}
^{^{Stella Rivers}}⋆ ✧˚₊‧⋆. ✧˚₊‧⋆ ✧˚₊‧⋆. ✧˚₊‧⋆ ✧˚₊‧⋆. ✧˚₊‧⋆

20 ⋆ 94TH VICTOR ⋆ DISTRICT 4 ⋆ PARADE ⋆ NERISSA (closed scene)

De glimlach rond Nerissa's lippen was cynisch en het kleine sprankje hoop dat kortstondig in Stella's borstkas opflakkerde, ook al deed ze haar best om het te negeren, ging pijnlijk snel weer uit. De verontschuldiging die er meteen na kwam, deed niets om het te temperen. Dus richtte Stella zich iets langer op en hief ze haar kin, liet ze haar ogen op de mensen rond hen gaan alsof ze in een museum naar kunstwerken stond te kijken.
Toen de parade van start ging, keek ze kort naar Nerissa. Alle camera's waren nu op de tributen gericht, die hun ronde maakten tot aan het presidentiële huis. 'Je hoeft niet alsof te doen,' zei Stella stil. 'We hoeven niets meer te doen dan er voor de tributen te zijn. Daarbuiten ...' Ze haalde diep adem en duwde Reef dichter bij zich toen die een protesterend geluidje maakte. '... kunnen we elkaar maar beter weer uit de weg gaan. Dat lijkt me veiliger.'

[ bericht aangepast op 10 dec 2025 - 15:09 ]

help

16 dec 2025 - 12:44 Moriendi is offline

Moriendi 480

NASH ARDOR HUNTSMAN

17 — mannelijke tribuut, district 7 — trainingsruimte — theme — met elijah — gesloten scene

Ooit was het een leuke activiteit geweest.
Nash liet zijn duim over het glanzende lemmet van de hakbijl glijden, het oppervlakte van het wapen zo glad als ijs. Hij was altijd een uitblinker geweest - een uitslover, als hij Luna-Maria zou quoten - in handbijlwerpen. Twee jaar geleden had hij de districtcompetitie tijdens het jaarlijkse oogstfestival zelfs nog gewonnen. Het had hem een maand lang gratis appelcake opgeleverd.
Een bijna onzichtbare grijns sierde zijn lippen bij de gedachte aan de oude districtbakker. De arme sukkel. De uitdrukking op zijn gezicht, toen hij besefte dat hij zijn voorwaarden niet goed had gecommuniceerd, stond nog helder op Nash’ netvlies gebrand. Hij had geen andere keuze gehad dan al zijn appelcake af te staan aan de tiener aan de andere kant van de toonbank. Vanaf dat moment keek hij elke Septemberochtend weer ietsje norser uit zijn ogen wanneer Nash zijn zaak binnenliep om z’n volledige dagvoorraad aan appelcake op te halen en deze tussen de middag uit te delen aan de werkende kinderen en volwassenen op de boomgaarden. Het daaropvolgende jaar had de oude bakker slechts twee appeltaarten aan de winnaar uitgereikt met de feestelijke woorden dat "één of andere rotte appel hem vorig jaar bijna failliet had gekregen". Ach. Nash was nooit de beroerdste om anderen een waardevol lesje te leren.
Hij zette zijn benen lichtjes uiteen voor een stabiele stance op de grond, en hief de hakbijl boven zijn hoofd. De textuur van de steel voelde onwennig onder zijn vingers. Het vertrouwde gevoel van hout was vervangen met het ruwe oppervlak van kunststof. Hoe kon het ook anders. Hij bevond zich in de arena van schijn en onoprechtheid. God verbied dat iets in het Capitool daadwerkelijk gemaakt werd van natuurlijke fucking materialen.
Met een korte adem in en uit focuste hij zich op één van de ronde sparrenhouten doelen aan het einde van de ruimte. Nadat hij kort had gecontroleerd of er niemand in de buurt was, zwaaide hij de bijl soepel naar voren en liet hij los zodra het wapen ooghoogte bereikte.
De bijl maakte haar omwenteling voordat het zich vastgreep in het zachte hout, net naast de roos in het midden. Niet slecht. Als Lux daar had gelopen, had hij 100% raakt gegooid.
Hij strekte zich uit terwijl hij richting het doel liep om de bijl op te halen. Zodra hij deze uit het doel had getrokken en terug naar zijn werpspot wandelde, keek hij de ruimte in om te zien waar Jude was. Tot zijn ontzetting was hij net op tijd om te zien hoe ze tegenover een of andere volwassen kerel stond en ergens uit leek te drinken - en hard begon te hoesten. Als zijn alarmbellen al niet afgingen bij de aanblik van een of ander vaag figuur dat zijn jonge medetribuut stond lastig te vallen, deed diens duivelse grijns dat wel. Met grote stappen beende Nash op het tweetal af om te zien wat er aan de hand was.
“Oh jee,” hoorde hij de man op een minachtende toon tegen het meisje zeggen. “Hier zit nog wat in. Dat was niet de afspraak.”
What the actual fuck? Wie was deze vent en wat moest hij van haar?
Nash opende zijn mond op wat te roepen, maar het geluid bleef steken in zijn keel toen pure ongeloof het overnam. De man had de flacon omgekeerd boven Jude’s schoenen, en een onbekende vloeistof stroomde als een kabbelende rivier naar beneden.
Het was niets vergeleken met de rancune die als een vloedgolf door Nash’ lichaam schoot.
Zijn armspieren bolden op met het ballen van zijn vuisten terwijl hij, gevoed door pure woede en adrenaline, naar voren vloog.
“HEY!”
Hij greep Jude bij haar schouder en trok het meisje naar achteren, zijn ogen gefixeerd op de persoon tegenover haar. De Capitool-duivels hadden hen al uit hun huizen geplukt om hen met zijn allen tegen elkaar te laten vechten, maar dat was niet genoeg. Daarbovenop moesten ze met elke stap ook lastiggevallen en vernederd worden. Dan hadden ze aan hem echt de fucking verkeerde.
“Ga je daar lekker op?” snauwde hij in het gezicht van de man tegenover hem terwijl zijn grip verstrakte rondom de hakbijl in zijn hand. Het gezicht van de kerel kwam hem vaag bekend voor, maar hij wist niet waarvan. Opvallender was dat zijn adem stonk naar alcohol. Fuck. Je zou maar alles hebben wat je geprivilegieerde hartje begeerde, en nog steeds een fucking low-life zijn. Hoe triest. “Een beetje kleine meisjes pesten? Ben je een fucking creep, ofzo?”

hodie mecum eris in paradiso

2 jan 2026 - 17:57 verwondering is offline

verwondering 1557

Isolde Twyne

24 ● Mentor ● District 8 ● 92e Hongerspelen ● Dane ● Gesloten scène

Met de armen over elkaar geslagen sloeg Isolde Lyssa gade. Het stemde haar allemaal weinig hoopvol. Toch had haar tribuut geen keuze. Ze was vastberaden Lyssa aan alle onderdelen te werpen. En wanneer de anderen sliepen, aten of over thuis peinsden, verwachtte ze dat die extra stap zette. Spartaans, hadden anderen haar aanpak in het verleden genoemd. Lui, had ze in gedachten teruggekaatst. Ook al waren Lyssa’s kansen niet goed, Isolde waakte er wel voor haar dat te laten weten. Gebrek aan zelfvertrouwen was het begin van het einde van de Spelen.
In ieder geval was ze in staat om contact te leggen. Het was iets. Isolde knipperde met haar ogen en herkende Caspians tribuut. Dat bondgenootschap kon ze wel regelen. Ze waren wat, drie, vier dagen bezig. Langzamerhand kende ze de namen, de gezichten, de districten en tekende zich er een overzicht af van de spelers dat jaar. Maar daarmee waren ze er nog niet. Ze had nog minstens twee anderen nodig. En er bleven niet veel over. Spijtig genoeg was 11 dit jaar kansloos. Ze vroeg Elijah nog liever hoe ze morphling moest gebruiken dan dat ze hem om een bondgenootschap smeekte. De enige optie die ze had was om het via Cole te proberen, maar of dat zin had?
Ze verlangde terug naar de warme dekens, zijn armen om haar heen. Zijn vertrekken waren simpel te vinden geweest, in tegenstelling tot die van haar, die middenin lagen. Hij was opgestaan die ochtend, daar had ze voor gezorgd. Maar hem vragen om een bondgenootschap te bekokstoven was niet iets wat ze bij hem wilde beleggen. Bovendien was het nog maar de vraag waar haar vertrouwen in de vrouwelijke tribuut vandaan kwam. Stel dat het volkomen misplaatst was?
Ze was echter nergens te bekennen en gefrustreerd beet Isolde op haar lip. Op dat moment hoorde ze een stem naast haar. Ze snoof, zonder op te kijken. Hij had een tribuut kunnen zijn, hij klonk nog jong, maar de hulpeloosheid die in zijn stem doorschemerde verraadde de angst die ook zij zo goed kende: het plots verantwoordelijk zijn voor een klein kind.
‘Dat is fraai van je,’ zei ze spottend. ‘Het is hier hermetisch afgesloten.’
Op dat moment keek ze op en herkende ze tot haar ongenoegen Dane Dynaris. Haar lip trilde kort van ingehouden woede. De jongen zag eruit alsof hij het verkeerde uniform droeg. Hij had meer weg van een tribuut dan van de mentor die hij op dit moment moest voorstellen.
‘Drie dagen kan genoeg zijn als je het maar graag genoeg wil,’ antwoordde ze stug.
Isoldes blik verhardde terwijl ze haar ogen weer op de tributen onder ze richtte. Bij één van de trainingsstations herkende ze kleur die District 3 dit jaar was toegewezen. Op de achtergrond klonk een diepe zucht. Ze zweeg en draaide zich toen toch weer om. Wat had deze jongen gedaan om de Spelen te mogen winnen?
'Hoe lang heb jij getraind?'
Het bleef even stil. ‘Jij hebt wel lef,’ siste ze uiteindelijk toen ze besefte dat hij geen weet had van wie hij voor zich had. Isolde knikte kort, en vervolgde op kille toon: ‘Met een dolk kun je veel bereiken, niet waar?’
Wat had Cole met hem besproken? Hadden ze gelachen, hadden ze small talk gemaakt? Had Cole hem adviezen gegeven? (Niet dat die van toegevoegde waarde zouden zijn, maar toch.) Het voelde verschrikkelijk verkeerd.
‘Er zijn veel manieren om iemand te doden,’ zei Isolde met opgetrokken wenkbrauwen. ‘Vraag maar eens rond naar mijn kill count. De eerstvolgende keer dat je mij benadert of ook maar oogcontact met me maakt zul je wensen dat je je Spelen had verloren.’
In de stilte die viel knikte Isolde naar de stations onder ze. ‘Hij loopt daar, mocht je nog altijd zoeken.’
Haar handen beefden van woede toen ze Elijah op een afstand ontwaarde. Hij stond tegen een klein meisje te praten. District 7. Uiteraard had ze Rajann met zijn tributen gezien. Zoals altijd trok hij meer de show dan de mensen om wie het daadwerkelijk ging. Hij was bijna net zo jong als Dane, maar hij probeerde het tenminste.
Tot Isoldes stomme verbazing stond er een lange, sterke tribuut tegenover de kwal uit 11. Met een hakbijl in zijn hand. Moest ze ingrijpen? Moest ze iets doen? Ze dacht het niet. Elijah Kamal kreeg zijn verdiende loon.
Demonstratief keek ze Dane aan, alsof ze haar woorden extra kracht bij wilde zetten, voor haar blik door gleed naar Nash. Die moest ze hebben.

[ bericht aangepast op 2 jan 2026 - 18:11 ]

Omnia mutantur, nihil interit

4 jan 2026 - 16:08 Temeraire is offline

Temeraire 20312

Aurelia Sterling

18 • District 1 Tribute • w. Jude • at the axe throwing stand • closed scene

Hoe zeer ze ook van alle aandacht genoot, het voelde goed om zich even terug te kunnen trekken tijdens de trainingen. Aurelia had het hoekje met de bijlen weten te claimen en hier was ze nu al een tijdje bezig. Voor de spelen had ze geoefend met allerlei wapens, maar niet alles was even ruimschoots aan bod gekomen. Dit was het moment om een feel te krijgen met de paar wapens die ze nog niet goed kende. Voor de rest had ze echt geen training nodig, zo zou ze het zwaard pas oppakken wanneer ze zich moest presenteren voor de gamemakers.
Voor vanochtend was de keuze dus op de bijl gevallen. Aurelia was goed in messen werpen, maar ze had weinig ervaring met het gooien van grotere wapens. Tijd dus om daar verandering in te brengen. Bovendien was er maar één oefenruimte voor het bijlwerpen, dus dit gaf haar een moment om even alleen te zijn en zich te focussen op de training.
Toen ze aankwam bij de ruimte, was er een instructeur aanwezig. ‘Wil je graag uitleg over hoe een bijl te werpen?’ vroeg de man haar. Aurelia keek hem vuil aan. Zag hij niet dat ze van district 1 was?
‘Ik ken de basis al, het lukt me wel,’ snauwde ze hem toe. Ze wilde alleen zijn. Een instructeur die haar waarschijnlijk ging behandelen als een onwetend kind, kon ze nu echt niet gebruiken. De man knikte en liet haar alleen achter, precies zoals ze het wilde. Perfect. Tijd om te gooien.
De bijl was zwaarder dan ze verwachtte, gewend als ze was aan het gewicht van een mes tijdens het werpen. Toch raakte ze er al gauw gewend aan en de eerste paar gooien gingen haar prima af. Zoals ze de instructeur al had toegesnauwd, ze wist de basis en ze probeerde liever zelf vertrouwd te raken met het wapen.
De roos begon ze steeds vaker te raken, maar Aurelia kreeg het idee dat ze niet genoeg kracht achter haar worp wist te krijgen. Hoe moest ze nu iemand in één keer doden met een bijl als de bijl nauwelijks door de borstkas kon komen? Ze zag al voor zich hoe een bijl weer op de grond kletterde, haar doelwit slechts bloedend in plaats van dood. Nee, zo’n afgang kon ze zich echt niet veroorloven.
Dus begon ze de bijl verder naar achter te houden in de hoop dat ze zo haar zwaai meer kracht kon meegeven. Meer armbeweging, meer vaart, niet? Het had een licht effect, maar haar worp ging ook direct hartstikke scheef. De roos was ver uit de buurt van de plek waar de bijl het doelwit raakte. Ze gromde gefrustreerd en probeerde nu of ze dan kracht vanuit haar tenen kon halen terwijl ze accuraat bleef.
Het moment dat de bijl vloog, hoorde ze opeens een stem achter haar. ‘Doe je het expres verkeerd? Of weet je gewoon niet hoe het moet?’ Ze schrok en de bijl kwam niet eens in de buurt van het doelwit. Woest draaide ze zich dan ook om naar het bijdehante meisje. Voor haar zat een klein kind en Aurelia vroeg zich af of ze uberhaupt wel oud genoeg was om gereaped te worden. Het moest wel, want het Capitool maakte geen fouten, maar het beeld schokte haar. Al helemaal omdat er zo’n bijdehante opmerking uit haar mond was gekomen. Ze wist duidelijk niet waar ze het over had, daar was ze te jong voor. Het was Aurelia een raadsel waarom ze überhaupt gesproken had.
‘Ik weet heus wel wat ik aan het doen ben!’ snauwde ze het meisje toe. ‘Ik betwijfel of je überhaupt wel een bijl geworpen krijgt, dus wat weet jij er nu van?’ Al viel het Aurelia toen op dat er een bijl lag in de schoot van het meisje. Alsof ze braaf op haar beurt had zitten te wachten om zelf te mogen gooien.
Voor een seconde twijfelde ze, maar ze was kwaad om de vernedering, dus ze wilde het kind ook vernederen. ‘Als je denkt het beter te kunnen, laat maar zien dan.’ Ze kon niet wachten om te zien hoe de bijl ergens halverwege op de grond ging vallen of zoiets dergelijks. Of dat het meisje omviel voor ze de bijl ook maar geworpen kreeg.

8 jan 2026 - 16:43 Helan is offline

Helan 13711

Cyrille Eathon
^{^{^{The odds are never in our favor.

⇝ 18 ⋅ District 10 ⋅ Knivestation w/ Lyssa ⋅ Open scene ⋅ ⇜}}}

Het gesprek dat Cyrille met Abel had was op een bijzondere manier… goed geweest? Cyrille vond het ergens lastig dat ze niet volledig zichzelf durfde te zijn, maar de jongen had het voor elkaar weten te krijgen dat ze iets losser kwam. De paar subtiele hints die zij niet alleen aan hem had gegeven, maar ook andersom, deed Cyrille vermoeden - of eerder heel erg hopen - dat ze haar eerste bondgenoot in hem had gevonden. Die avond was ze zelfs voor het eerst sinds haar komst in het Capitool met een kleine glimlach terug naar haar eigen vertrekken gelopen. Dat ze die nacht amper had geslapen, en meer bezig was met het oefenen van kleine tactieken op haar kamer, hield ze maar achterwege.
Nu stond Cyrille in de grauwe trainingsruimte. Het was er kil en koud. Niet een plek waar je voor je lol even wilde zijn en dat was precies de bedoeling ook niet. Cyrille poogde opnieuw wat afzijdig te blijven en sloeg vooral gade wat de anderen deden. In gedachten kon ze echter Caspian's stem horen, die haar erop aandrong juist wat aansluiting te vinden. Cyrille gaf eveneens weinig prijs van wat ze echt kon, iets wat ook niet helemaal in haar voordeel zou kunnen werken. Ze was nog steeds onwennig in haar doen en laten. Iets wat over de careers totaal niet viel te zeggen. Zij leken de camera’s te verslinden en de strijd op deze manier allang gewonnen te hebben.
Uiteindelijk had Cyrille zich bij een wapentraining aangesloten, nadat ze eerst her en der een kijkje had genomen. Het wapenstation was uitgestald met vooral kleine messen, die makkelijk waren te hanteren. Licht in de hand, waardoor ze soepel waren te gebruiken. Cyrille luisterde naar de informatie die werd gegeven, dronk iedere tip gretig op, maar bleef aan de zijlijn staan. Al helemaal toen besloten werd om in duo’s te gaan oefenen.
Één voor één verdwenen de andere tributen in een koppel, waardoor Cyrille al gauw alleen achterbleef, dacht ze.
“Hey,” klonk het zacht groetend. Cyrille keek op naar een roodharige jongedame. “Wil je misschien samen oefenen?” Ze stak een van de messen naar haar uit. Kort keek Cyrille van het mes naar de roodharige. Ze leek haar geen career, of afkomstig vanuit een van de andere hogere districten, maar wat wist zij nou? Misschien dat Cyrille de eerst volgende keer maar eens beter naar Caspian moest luisteren en begon met het plaatsen van welk tribuut in welk district thuishoorde zonder dat ze moest gaan gokken. “Het zouden hele andere Spelen worden als alle wapens van dit materiaal waren,” grapte de jonge vrouw zacht.
Lichtjes wiebelde het rubberen lemmet heen en weer en Cyrille kon een korte grinnik niet helemaal tegenhouden. “Daar zeg je me wat.” Dat een hele andere Spelen iets was waar het Capitool helemaal niet naar uitkeek, hield Cyrille achterwege. Ze kon de opmerking van de roodharige waarderen, de poging om de spanning te breken zelfs accepteren, waardoor ze ze zichzelf ook een stuk minder ongemakkelijk voelde worden. En dus nam Cyrille het mes aan. Het rubber voelde vreemd vertrouwd in haar hand, minder dreigend dan ze had verwacht. Cyrille woog het mes lichtjes een keer, alvorens ze terug keek naar de roodharige. Misschien, dacht ze, hoefde ze hier niet alles alleen te doen.
“Wil jij eerst?” vroeg ze vervolgens.

[ bericht aangepast op 8 jan 2026 - 16:43 ]

'Three words, large enough to tip the world; I remember you.'

10 jan 2026 - 23:23 Novalunosis is offline

Novalunosis 1112

_{_DANE}
^Dynaris

20 ● winner of the 99th games (district 5) ● training room ● with Isolde ● Gesloten scene

’Dat is fraai van je,’ het sarcasme droop van Isolde's woorden. Dane had gelijk spijt dat hij überhaupt zijn mond had opengetrokken. ‘Het is hier hermetisch afgesloten.’ Sarcasme was het laatste waar hij nu behoefte aan had. Met een rolbeweging verplaatste hij zijn blik star voor zich uit. Tegenover hen suisde een speer door de lucht en boorde zich feilloos in de roos. De tribuut leek niet eens onder de indruk.
Het maakte tegenwoordig helemaal niet meer uit wat iemand tegen hem zij. Grappen, sarcasme, goed bedoelde opmerkingen, alles riep eenzelfde golf aan afgunst op alsof hij terecht was gekomen in een zee waar hij niet meer uit kwam.
Net toen hij zich wilde omdraaien om iemand te zoeken die hem wél kon helpen, sprak Isolde verder. ‘Drie dagen kan genoeg zijn als je het maar graag genoeg wil.’
De woorden trokken door zijn hoofd als een echo. Ze vertelde hem iets over zijn tegenpartij. Er stond klaarblijkelijk een mentor voor hem met een grote dosis doorzettingsvermogen die hoogstwaarschijnlijk haar tributen liet trainen tot het uiterste. Gevaarlijk, concludeerde Dane. Desondanks verbaasde het hem niet.
Tegelijkertijd legde haar woorden ook iets bloot over hemzelf. Iets waar Isolde hem feilloos naartoe duwde toen ze hem vroeg hoe lang hij had getraind.
Drie dagen.
Dat was het antwoord. Meer niet. Drie dagen waren genoeg om de basics te leren over een dolk. Het gewicht, de balans, hoe je er iemand mee kon doden. Een rilling liep over zijn rug.
Tel daarbij zijn fascinatie voor elektriciteit vanaf jonge leeftijd op en je had de uitkomst van de formule: het winnen van de 99e spelen.
'Okay fa–’ verder kwam hij niet. Isolde onderbrak hem met woorden die scherp genoeg waren om te snijden. Langzaam gleed zijn blik terug naar de brunette wiens bruine ogen hem ijzig aankeken. Voor een fractie van een seconde overlapte de realiteit met het verleden. De training zaal werd arena. Zijn hartslag schoot omhoog, zijn spieren maakte zich klaar voor een reactie.
Maar hij was niet meer in de arena.
’Met een dolk kun je veel bereiken, niet waar?’
Dane's mond viel open. Het afgelopen jaar was één grote waas, maar zijn spelen waren nog altijd helderder dan ooit. Ze kon het maar over één moord hebben. De enige keer dat hij een wapen op die manier had gebruikt. De jongen was nog zo jong.
Maar waarom benoemde Isolde zo specifiek de dolk? Hij kreeg de puzzelstukjes maar niet bij elkaar en tevens de woorden niet.
Isolde had daar geen last van. Als een dijk die doorbroken was spuwde ze haar woede op hem af. Woede waarvan hij geen idee had waar het vandaan kwam. Toen ze achteloos haar kill count benoemde en hem ermee bedreigde knapte er iets in hem. Zijn bloed begon te koken. Zijn leven was hem sinds de overwinning niets meer waard en dat maakte een gevaarlijke combinatie.
Hij begon te lachen.
’Oh vergeef me,' spuwde hij spottend terug. ‘Ik wist niet dat een hoge kill count iemand onschendbaar maakt, of dat het iets is om trots op te zijn.’ De afgunst sijpelde van zijn gezicht af. Voor een milliseconde nam hij haar in zich op. Hij schatte zijn kansen laag in. Isolde's gehele houding – al sinds het begin van hun gesprek – schreeuwde dat ze in staat was tot fysiek geweld, terwijl Dane altijd al moest vertrouwen op zijn brein in plaats van lichaam. Zijn enige voordeel zou zijn lengte zijn. ‘Maar ga je gang,’ ter illustratie spreidde hij zijn armen, zijn stem leeg. 'Ik wens toch al dat ik mijn Spelen had verloren.’
Er viel een stilte.
Ergens vanuit de zaal klonk het geluid van een opstootje. Dane kon de interesse niet opbrengen om te kijken wat er gaande was. Ook Isolde reageerde er niet op.
Uiteindelijk doorbrak ze de stilte door te knikken naar een jong gedaante in de bekende blauwe kleur. ‘Hij loopt daar, mocht je nog altijd zoeken.’ Kellan
Dane bedankte haar niet.

[ bericht aangepast op 10 jan 2026 - 23:23 ]

Adventurer at heart, but oh how she loved to be home

18 jan 2026 - 20:52 Novalunosis is offline

Novalunosis 1112

_{_{L Y S S A}} ^Thimbleton
20 ● District 8 ● at the knife station ● with Cyrille ● Open scène

Het was een wilde gok geweest; een grap maken in een setting die allesbehalve grappig was. Onbewust hield Lyssa haar adem in totdat de jongedame tegenover haar een grinnik liet ontsnappen en vervolgens het mes aanpakte.
’Wil jij eerst?’ Nee, eigenlijk niet. De instructie die ze zojuist hadden gevolgd had alweer een uitweg gevonden via haar andere oor. Echter had Isolde haar op het hart gedrukt dat ze niet te koop moest lopen met haar zwaktes. Niet voor de camera en niet voor haar tegenspelers. De uitspraak was gemakkelijker gezegd dan gedaan, zeker in een ruimte vol training stations waar Lyssa niets van bakte.
Haar hand omklemde het mes steviger alvorens Lyssa een stap achteruitzette. 'Oké.' Ze nam even haar tijd om haar voeten zo te plaatsen zoals de trainer eerder had gedaan. Enigszins gedraaid en voeten zodanig uit elkaar dat ze stevig kon staan en tegelijkertijd veel bewegingsruimte had. Ondanks dat ze het naar eigen inziens netjes opvolgde, voelde alles aan de houding ongemakkelijk aan.
Ze nam een diepe ademteug die ze uitblies voordat ze over ging op de aanval. Haar aanval was aftastend, in de hoop Cyrille's vaste patronen te ontdekken, iets wat de trainer had aangeraden. Desondanks twijfelde Lyssa of ze in staat was om op andermans handelen te letten terwijl ze ook haar eigen lichaam in controle moest houden.
Maar ze gaf niet op, ook niet toen Cyrille haar aanval blokte. Haar tweede aanval verliep soepeler. Lyssa was nog altijd onwennig met het mes, maar dit sluierde ze in valse zelfzekerheid door het tempo op te voeren. Zorgvuldig zorgde ze ervoor dat ze in beweging bleef totdat haar aanval haast op een dans begon te lijken. Misschien ging het ook wel beter als ze in gedachte aan het dansen was, dat was immers veel leuker dan een gevecht. Haar rode staart zwiepte alle kanten op.
'Heb je dit al eens eerder gedaan?’ Vroeg ze Cyrille op een moment dat ze weer afstand had genomen. Haar schouders ontspanden zich voor een fractie van een seconde.
Hoewel Lyssa alle vormen van smalltalk verafschuwde, was het voor de verandering wel fijn om met iemand anders te spreken dan Isolde die haar aan het werk zette, of Velan die haar angst altijd wist aan te wakkeren met zijn gepieker. Een ding moest ze in ieder geval in haar achterhoofd halen: hoe goed het gesprek met Cyrille ook mocht verlopen, ze bleef toch altijd een tegenstander.

[ bericht aangepast op 18 jan 2026 - 20:52 ]

Adventurer at heart, but oh how she loved to be home

8 feb 2026 - 14:46 Zoya is online

Zoya 10451

╒═══════════════════════════════════════════════════════════════╕

Elijah Kamal
╘═══════════════════════════════════════════════════════════════╛

35 • District 11 • closed scene (for now) • outfit of the day

Elijah stond zijn werk nog in zich op te nemen — verzopen schoenen, verfomfaaide kleding en grote, verraste ogen — toen het meisje naar achter werd gerukt. In haar plaats verscheen een oudere Tribuut, die zich beschermend tussen Elijah en het jongere meisje opstelde.
Elijah voelde hoe zijn mondhoeken omhoog krulden in een verrukte grijns. Hier had hij gedacht dat hij het hoogtepunt van dit moment al had bereikt, maar het lot had duidelijk andere plannen. De bedwelmende spanning in zijn buik, die langzaam uit begon te doven, sprong opnieuw tot leven tot zijn hele lichaam tintelde.
De jongen had er onbedoeld een prachtig cinematisch moment van gemaakt. De manier waarop hij zijn bijl stevig vasthield, alsof hij bereid was om deze te gebruiken. Zijn gitzwarte blik die schitterde van de adrenaline — de jongen leefde zelf ook voor dit soort momenten, Elijah zag het in zijn ogen. En als kers op de taart, zijn bereidheid tot zelfopoffering. Zonder dat hij het zelf wist, was de jongen het perfecte plaatje voor propoganda.
Deze Tribuut had een voortreffelijke start om uit te groeien tot favoriet, dat was zeker. Met zijn scherpe, aantrekkelijke uiterlijk en zijn moedige hart. Hij had precies de juiste leeftijd om het nieuwe speeltje van het Capitool te worden.
Wie weet zouden de Spelmakers een paar kleine tweaks voor hem toevoegen. Een handjevol toevallige incidenten die hem net het duwtje in de rug gaven om te winnen.
Elijah zag het al voor zich, zijn belofte om Marigold te helpen winnen al lang vergeten. De Winnaar van de Quarter Quell met een persoonlijke vendetta tegen de Mentor met wie hij botste tijdens de training. Het zou beginnen met een paar kleine incidenten. Een kleine steek, hier en daar. Elijah wist precies hoe hij pups met een kort lontje moest triggeren; soms was één blik al genoeg om die woede te zien ontvlammen in hun ogen. Dan kwam dat verrukkelijke moment dat ze nog hoop hadden, waarop ze nog dachten dat ze konden winnen. Die eerste hoek, een flits van bedwelmende pijn die Elijah zou incasseren.
En dan had hij vrij spel voor wraak.
Elijah flexte zijn schouders. Zijn spieren bolden op tegen de beperkende stof van zijn overjas. De jongen was jong en snel, en had duidelijk geen tekort aan kracht, maar Elijah was niet voor niets de terugkerende favoriet van de cagefights.
“Ga je daar lekker op?” snauwde de jongen, meteen vanaf het eerste moment dicht in Elijah's gezicht. Een echte vechter.
Elijah voelde hoe zijn lichaam onmiddelijk alert werd. Hij overwoog om zijn overjas af te schudden om meer bewegingsruimte te hebben, maar dat deed misschien wat afbreuk aan het moment. Het was belangrijk dat het niet overduidelijk was dat hij zich opmaakte voor een gevecht. Elijah wist precies hoe hij op dat fijne lijntje moest dansen.
De jongen greep zijn bijl steviger vast. De verachting straalde van hem af. “Een beetje kleine meisjes pesten?" sneerde hij. "Ben je een fucking creep, ofzo?”
Elijah voelde hoe zijn lichaam lichtjes schudde van de lach die hem ontglipte. "Oeh," kirde hij. Met de topjes van zijn vingers gaf hij een klein duwtje tegen de borst van de Tribuut; een denigrerende correctie. "Intimiderend."
Hij nam een moment om zijn blik overduidelijk over de jongen heen te laten glijden, alsof hij het geheel in zich opnam. Zijn tong tikte tegen zijn tanden in een teleurgesteld 'tsk' geluid.
"Ik zou niet al te veel in zo'n Districtgenoot investeren jongen," adviseerde hij op fluweelzachte toon. Elijah boog zich lichtjes naar voren, alsof hij hem in vertrouwen nam. "Of speelt er iets meer?"
Elijah's grijns werd breder. Hij voelde hoe de spanning zich opbouwde totdat de lucht er bijna van zinderde. Hij was de meester van dit moment. De jongen balanceerde op het randje, Elijah kon zien hoe de woede vocht met zijn gevoel van zelfbehoud.
Vecht, kleine wolf, moedigde Elijah hem in gedachten aan. Entertain mij.
Nog een klein duwtje. Elijah stelde het moment zo veel mogelijk uit. Het voelde alsof hij weer op het dak stond, zijn tenen op de rand. De anticipatie voor de val, dat was het beste moment.
"In het Capitool maakt leeftijdsverschil iets minder uit, weet je," mompelde Elijah.
Zo dichtbij. Hij voelde hoe zijn tenen de veiligheid van het dak verlieten. Het verrukkelijke gevoel van de val gierde door zijn lichaam.
Elijah schonk de Tribuut een bemoedigende knipoog. "Geen probleem als je er nog even van wilt proeven voordat het verspilt raakt."

[ bericht aangepast op 8 feb 2026 - 19:24 ]

|| Thy hatred only wakes a smile. ||

7 mei 2026 - 17:33 Zoya is online

Zoya 10451

De Arena

Het is verrassend stil onder de Arena. De lanceerruimtes vormen een roerloze bubbel waar de tributen in gevangen zitten. Het oog van de storm. Ver bij deze steriele, grof-betegelde wachtkamers vandaan bereikt de opwinding van het Capitool zijn hoogtepunt. Mensen komen overal samen, zwaaiend met vlaggen en tokens van hun favoriete tributen, terwijl ze aftellen tot het startschot van de Spelen. Er worden weddenschappen gesloten, drankjes gedeeld en voorspellingen gemaakt, want deze editie gaat de geschiedenis in.

Voor het eerst in de historie van Panem, staan zowel tributen als mentoren naast elkaar in de Arena.

De aankondiging galmt nog na in ieders oren. Tijdens de eerste trainingssessie waren de schermen plotseling tot leven gekomen, onder begeleiding van het volkslied van het Capitool. De camera's, die eerst globale sfeerbeelden van de trainingen leken te maken, werden plotseling strak op de gezichten van de aanwezigen gericht. De spanning was accuut voelbaar. Het was alsof iedereen de collectieve gedachte had, 'nu gaat het gebeuren'. De aankondiging van de Quarter Quell Twist.

"Dames en heren."

De stem van de president had een air van arrogante mildheid, als een vader die zijn kinderen plechtig toesprak. Een aantal tributen wierp een zenuwachtige blik op hun Mentoren. "Welkom bij het honderdste jaar van de Hongerspelen. In lijn met onze traditie, is het tijd voor de derde editie van de Quarter Quell. Op deze manier wordt getracht om het nodeloze verlies van levens tijdens de volksopstand in onze herinnering te houden."

"Iedere Quarter Quell heeft een unieke waarde die wordt onderstreept door een speciale wending, en nu, tijdens de honderdste viering van de Spelen, zetten wij ons in voor een waardige editie die eer doet aan die superioriteit." Een golf van spanning bewoog zich door de ruimte. Mensen die hun gewicht verplaatsten, hun armen om hun middenrif vlochten; niemand durfde er doorheen te fluisteren. Hier kwam het allemaal op neer. "Om te benadrukken dat onze keuzes inpact hebben op de vrede die nu heerst, en daarmee invloed hebben op de balans tussen leven en dood, worden de tributen van dit jaar opnieuw getrokken." De president bleef een kort, wreed moment stil voordat hij de bijl liet vallen.

"De poel voor de honderste Hongerspelen bestaat uit de tributen die dit jaar getrokken zijn. . . en hun begeleidende mentoren. Beide partijen behouden het recht om zich na de loting vrijwillig aan te bieden als tribuut." De president gaf iedereen een moment om het nieuws in te laten dalen voordat hij zijn aankondiging gewichtig afsloot. "Ik raad iedereen persoonlijk aan om de impact van deze keuze goed te overdenken."

De week na de aankondiging was onrustig verlopen. Iedere dag begon met de hoop dat vandaag de knoop doorgehakt zou worden, dat het eindelijk duidelijk werd of ze aan het einde van de week in het Capitool mochten blijven... of hun dood tegemoet zouden gaan. Pas op de vooravond voor de spelen kwam het moment waarop hun lot werd bepaald, en bovenal, het moment waarop hartverscheurende keuzes gemaakt moesten worden.

Een plotselinge 'ping' doorbreekt de stilte in de lanceer-ruimtes onder de arena. Een koele AI-stem, die klinkt als man noch vrouw, geeft de dringende instructie om in de lift plaats te nemen. Sommige tributen houden hun stylist of mentor nog even vast, anderen stappen zonder aarzelen naar binnen. Zodra iedereen achter het glas is weg-gesealed, springt een digitale klok met felrode cijfers tot leven.

10, 9, 8,

De plaat begint te zoemen. Ergens ver boven klinkt een metalig geluid, alsof er iets zwaars wordt verplaatst.

7, 6, 5, 4,

Adem in. Schouders recht.

3

2

1

Welkom bij de Honderdste Hongerspelen.

[ bericht aangepast op 9 mei 2026 - 20:51 ]

|| Thy hatred only wakes a smile. ||

11 mei 2026 - 20:36 DoIores is offline

DoIores 11517

COLE REED

28 — District 12 — mentor (winner of the 86th Games) — alone — lanceerruimte — open scene

Er was de afgelopen week geen moment geweest waarin Coles gedachten niet ronddoolden naar elk doemscenario dat zich ook maar zou kunnen afspelen tijdens deze Games. De aankondiging van de President tijdens de eerste training bracht Cole wederom terug naar de Reaping van veertien jaar geleden, toen hij als iele veertienjarige voor heel District 12 stond en binnen een kwartier afscheid moest nemen van zijn familie. Zowel de mentoren als de tributen zouden in de Arena terecht kunnen komen. Het maakte hem misselijk. Alweer. Nog steeds. Net als toen stond hij in een glazen lanceercabine, waarmee hij over enkele minuten in de Arena zou belanden.

'De poel voor de honderste Hongerspelen bestaat uit de tributen die dit jaar getrokken zijn... en hun begeleidende mentoren.'
De woorden galmden na in Coles hoofd. Toen hij tijdens de eerste training, een week voor de Games, af en toe eens naar zijn twee tributen keek, zag hij enerzijds de angst, maar ook wat opluchting op hun gezichten. Bij Cole zelf was alle kleur uit zijn gezicht weggetrokken en had hij zich direct omgedraaid en was hij uit de zaal weggelopen. Het kon niet zo zijn dat hij opnieuw de Arena in werd gestuurd. Maar hij wist ook dat de kans erg groot was: hij en Haymitch, plus de tributen van wie hij de naam niet kon en wilde onthouden zouden op een podium staan. Twee van hen zouden gekozen worden. Vijftig procent kans was er.

De Tweede Reaping, zoals het door de mensen in het Capitool bijna liefkozend werd genoemd, speelde zich ineen waas af. Hij had die hele week doelloos rondgelopen, terwijl Isolde tegen hem bleef praten over strategieën, overleven in de Arena en over het winnen van sponsoren. Na de eerste training had hij zijn voorraad drank aangebroken en was hij niet meer gestopt. Normaal gesproken kon hij zich nog wel een beetje inhouden, zeker als er camera's waren om alles te filmen, maar nu kon het hem niets meer schelen.
'En dan nu District 12.' De stem van de presentator galmde door de grote ruimte waar alle mentoren en tributen op het podium stonden, omringd door camera's en honderden inwoners uit het Capitool als publiek. Ze werden wild. Nog een paar minuten en alle 24 tributen zouden bekend zijn. Cole had amper gehoord wat er was gebeurd. Hij balde zijn handen tot vuisten om het trillen te stoppen, maar het lukte hem niet. Het enige wat hij had meegekregen, was dat Isolde veilig was. Ze hoefde de Arena niet nog een keer in. Zijn blik was gericht op een plek twee meter voor hem op de grond, waar een stukje tape aangaf waar de tributen uit District 12 straks moesten gaan staan. Als hij zich daarop kon blijven focussen, zou hij niet omvallen. Voor de Reaping had hij de mogelijkheid gevonden om zijn laatste fles drank op te drinken. Er zat logica achter: als hij de Arena in moest, zou hij het toch nooit meer kunnen opdrinken; werd hij gespaard, dan had hij een leven lang om alles te kopen en naar binnen te werken. De drank had echter niet tegen de zenuwen geholpen.
'De eerste tribuut is...' De presentator liep naar de glazen kom, waar vier miezerige blaadjes in lagen. Hij greep er een en las de tekst op: 'Edie Winters!'
Het kleine meisje, dat eerst al werd gereapt als tribuut, zakte bijna door haar knieën. Ze kon haast niet ouder dan 13 zijn. De tranen liepen over haar wangen terwijl ze trillend naar voren stapte. Drie mannen van District 12 waren nog over. Naast Cole stond Haymitch, die amper bewoog en nog meer naar drank stonk dan Cole.
'En dan, de tweede tribuut.' Voor de laatste keer liep de presentator naar de kom. Eén laatste briefje, en dan was het over. Cole sloot zijn ogen en drukte zijn nagels in zijn handpalm. 'De winnaar van de 86e Games: Cole Reed!'
Zijn hoofd schoot omhoog en hij werd direct verblind door de vele felle lichten die op het podium schenen. Even verderop hoorde hij een kreet en hij draaide zijn hoofd om. Isolde stond er nog en hij keek recht in haar verschrikte ogen. Cole werd door iemand wat naar voren geduwd, zodat hij recht in de spotlights kwam te staan, naast het kleine meisje uit zijn District.
'Dames en heren, dit zijn onze 24 tributen. Vanaf morgenochtend zullen zij in de Arena hun Districten vertegenwoordigen en vechten voor eeuwige roem!' De presentator wees nog een keer naar de rij en het publiek schreeuwde nog harder dan ze de hele avond hadden gedaan. Oorverdovend was het gejuich. De honderdste Spelen. Natuurlijk had Cole kunnen verwachten dat er een twist zou zijn, maar dit... De komende uren, tot aan het moment dat hij de Arena in moest, zou hij geen moment alleen worden gelaten. Nu al stond er een camera recht voor zijn neus, wachtend tot Cole in zou storten. Of zou juichen. Of wat hij ook maar zou doen.
Hij bleef roerloos staan, terwijl om hem heen alle tributen al naar de zijkant van het podium liepen. Zijn ogen waren gefixeerd op het stukje tape, een paar centimeter voor zijn voeten. Ineens voelde hij een paar armen om zich heen. Hij wankelde en stapte verschrikt enkele passen naar achteren, tot hij een zeer bekende geur rook. Het was Isolde, die hem om de hals was gevlogen. Hij voelde de kraag van zijn shirt nat worden. Toen sloot hij zijn armen stevig om haar middel heen en sloot hij zijn ogen. Nu al wist hij dat het onwaarschijnlijk was dat hij dit ooit nog een keer zou kunnen doen.
'W-water... water en wapens,' kon hij met moeite verstaan over het gekrijs van het publiek heen. 'Water. Wapens,' herhaalde ze. Hun hereniging duurde niet lang, want Isolde werd door twee Peacekeepers naar achteren getrokken, weg van hem en de rest van de tributen. Hij zag de tranen over haar wangen lopen en slikte er zelf een paar weg. Hij weigerde te huilen voor de camera. Dag, Isolde.

De cabine zoemde en steeg langzaam op. Het licht werd feller. Cole voelde zijn hartslag stijgen. Zijn handen trilden. Sinds gisteravond had hij niets meer gedronken, en zijn lichaam leek op precies dit moment te starten met ontwennen. Hij tuurde even rond. De Cornucopia stond voor hem. Hij zag enkele tributen aan weerszijden van hem staan. Bijna moest hij beginnen. Alweer.

This world doesn't belong to them. It belongs to us.

11 mei 2026 - 22:47 verwondering is offline

verwondering 1557

Isolde Twyne

24 ● Mentor ● District 8 ● 92e Hongerspelen ● Alleen ● Flashback naar de Reaping van District 8

TW: Vermelding van geweld

De avond ervoor

Haar hele leven had Isolde zich kunnen voorbereiden op alles dat komen ging. Maar over wat anderen deden had je geen controle.
Al sinds het moment van de aankondiging was ze misselijk geweest, had ze met moeite een glimlach op haar glimlach kunnen houden terwijl ze van binnen duizenden doden stierf en haar maaginhoud rond klotste. Haar hoofd had overuren gedraaid terwijl de radertjes alle verschillende uitkomsten uitplozen, ordenden en wogen. De mogelijkheid bestond dat zij opnieuw de arena in moest.
Alleen de gedachte al bezorgde haar kippenvel. De onvoorspelbaarheid van de arena, de ontblote, moordlustige grijns van mensen als Vipsanius Redgrave, oneindige ogen op je. Om nog maar niet te spreken van de realiteit van de Spelen, die te gruwelijk was om te omschrijven.
Dat kon ze nog wel nogmaals doorstaan. Dat wist ze zeker. Vijftig procent kans. Ze was niet van plan om zich aan te melden als vrijwilliger. Ook niet voor haar collega, die haar er door heen had gesleept. Die knoop wist ze instinctief direct door te hakken.
Er was maar één persoon voor wie ze zich zonder enige twijfel op zou offeren. En dat was de enige voor wie het niet kon, die onlosmakelijk verbonden was aan een ander district.
Cole.
Het eerste waar ze aan dacht was de bedwelmende werking van alcohol.

Ze waren over de helft. De enige mentor die ze de arena in had gewenst, was helaas buiten schot gebleven. Dane Dynaris was veilig.
Nu was het de beurt aan District 8. Iedereen had zich op een podium verzameld. Af en toe probeerde ze voorzichtig oogcontact te maken met Cole, die volledig van de wereld leek, maar nog altijd in de wachtstand stond. Zijn district was als laatste.
Isolde stond op, klopte haar parelmoeren, lilaroze jurk af die speciaal voor vandaag was geselecteerd. Strak keek ze voor zich uit, voor ze nog begon te huilen, ook. Lyssa bevond zich naast haar, in haar ooghoeken het vlammend rood van haar haren vaag zichtbaar.
De joviale stem ging aan haar voorbij. In de menigte concentreerde ze zich op een jong meisje met paarse knotjes dat uitzinnig van vreugde joelde.
Opnieuw sloot ze haar ogen kort voor ze doelbewust opzij keek en oogcontact maakte met Cole. Hun blikken kruisten elkaar vluchtig en een rilling trok over haar ruggengraat terwijl de presentator in een kom grabbelde. Het duurde eindeloos.
Het meisje met het paarse haar floot aanmoedigend op haar vingers. Isoldes hazelnootbruine ogen vernauwden zich terwijl ze zich inbeeldde hoe haar kobaltblauwe jurk paars kleurde, een mes tussen haar ribben geramd, haar gezicht van angst vertrokken.
De messen die ze bij de maaltijden gebruikten waren te bot. Die durfde ze inmiddels gerust op te pakken.
Alsof er niets gebeurd was krabbelde ze overeind, met ogen zo groot als schoteltjes. Van anticipatie? Van opwinding?
De sfeer zwol aan en Isolde onderdrukte iedere vezel in haar lichaam die haar naar voren leek te willen trekken. Wat als Coles naam getrokken werd? Moest ze het erop wagen, wetende dat hij binnen afzienbare tijd aan de ontwenning zou moeten geloven als hij de ongelukkige was?
Als, als, als.
Dit concrete scenario hadden ze niet doorlopen, simpelweg omdat het te pijnlijk was om uit te spreken. Toch. Nu had ze spijt.
Ze had met talloze mensen gesproken. Zelfs Haymitch had ze herhaaldelijk benaderd, maar die had zoals verwacht geen thuis gegeven.
Het duizelde haar. Zachtjes verschoof ze haar voeten om haar balans te bewaren. Cole, die in de arena op zijn zij lag, stomdronken. Cole, wiens ingewanden voor zijn voeten lagen, keurig opgerold. Zijzelf, gebogen over sponsorgelden en geschenken, haar blik hangend op een fles. Zijn favoriet. De keuze tussen een pijnloze, snelle dood of valse hoop voor zowel hem als haarzelf.
Het meisje joelde en klapte enthousiast in haar handen. Naast haar registreerde Isolde beweging. De eerste naam viel, de eerste klanken en lettergrepen die geen gek, door elkaar gehusseld zooitje waren zoals de meeste voornamen in het Capitool, maar woorden die ze kende.
Niet haar naam.
Vaag, in de verte, klonk boegeroep. Isolde verroerde geen vin, wist dat ze met haar eigen vrijheid de dood van een kind kocht, maar het kon haar niet schelen. Zonder daadwerkelijk te luisteren richtte ze haar blik op de presentator, die vrolijk verder sprak, alsof hij snoep aan het uitdelen was.
Cole, die haar naam schreeuwde. Cole, die met grote, bloeddoorlopen ogen de wacht hield, zijn hartslag voelbaar door het scherm heen. Cole, die -
Onwillekeurig was haar keel dik geworden. Zelfs als ze het had gewild, was ze niet in staat ook maar een woord uit te brengen.
En toen maande een Peacekeeper dat ze weer haar plaats in moest nemen, bij de andere mentoren.
Ze had het overleefd.

[ bericht aangepast op 12 mei 2026 - 8:40 ]

Omnia mutantur, nihil interit

12 mei 2026 - 14:54 Frodo is offline

Frodo 15819

MARIGOLD
LARK

15 jaar ❉ District 11 ❉ Tribuut ❉ Capitool ➜ arena

❉

"Nobody ever wins the games.
Period.
There are survivors.
There's no winners."

❉

❉

"Hope is the only thing
stronger than fear"

❉

Zeven dagen voor de arena
De eerste trainingsdag was slopend. Marigold focuste vooral op hetgeen dat haar ontbrak: fysieke kracht. Het werken in de velden van District 11 had haar een slank, pezig lichaam opgeleverd, maar één blik op de spierballen in de armen van de Carrière-tributen was genoeg om haar rechtstreeks naar de gewichten te drijven. Malik liep als een constante schaduw achter haar aan, terwijl zijn grijze ogen voortdurend paniekerig door de zaal schoten.
Tijdens de training gleed Marigolds blik meermaals naar de lange tafel in de hoek van de zaal. Daar lag een breed arsenaal aan kruiden, planten en bloemen, die ze waarschijnlijk ook in de arena zou terugvinden. Ze probeerde er zo voorzichtig mogelijk voorbij te lopen, terwijl ze ondertussen iedere plant in zich opnam. Hier en daar herkende ze wat bladeren of de vorm van een wortel, maar de meeste planten zeiden haar helemaal niets. En precies daarin school haar grootste dilemma. Liet ze aan de anderen zien hoe vaardig ze was in het maken van gifmengels en vallen en nam ze uitgebreid te tijd om de onbekende planten te onderzoeken? Of hield ze zich van de domme, in de hoop dat de andere tributen haar zouden onderschatten?
Voorlopig leek de tweede optie veiliger en ze spendeerde de hele dag met het heen en weer slingeren van gewichtballen, tot haar armen brandden en haar maag luid protesteerde. Ze vroeg zich net af hoe lang de training nog zou duren, toen de schermen plots aan sprongen.
"Dames en heren."
Hoewel Marigold de president ondertussen verschillende keren gezien, schrok ze toch weer van de kille blik in zijn ogen. Rond haar staakten de andere tributen ook wat ze aan het doen waren en richtten ze hun gezicht naar het scherm. Er viel een doodse stilte over de ruimte en de stem van de president galmde tegen de muren. In enkele, rake zinnen legde hij president uit wat er hen te wachten stond. Het plan van zijn speciale wending.
"De poel voor de honderste Hongerspelen bestaat uit de tributen die dit jaar getrokken zijn. . . en hun begeleidende mentoren."
Marigolds hart schoot meteen naar haar keel en haar gedachten begonnen te razen. Het was plots niet langer een zekerheid dat ze binnen zeven dagen de arena in moest. Het was zij, Malik of Elijah. Twee kansen op drie. Slechte kansen, minder dan de tributen die wél twee mentoren hadden, maar toch ... een slechte kans was nog steeds een kans.
De aankondiging deed meteen rumoer oplaaien in de trainingszaal, maar Marigold draaide zich vrijwel meteen om naar de deuren, die tijdens Snows speech waren opengegaan. Onder begeleiding van enkele Vredesbewakers, werd ze samen met Malik naar hun vertrekken gebracht.
Elijah was nergens te bekennen. Marigold liep langs zijn slaapkamerdeur en bleef daar even staan, maar het was volledig stil achter de deur. Ze zuchtte diep en liep verder.

1 dag voor de arena
De 24 tributen en en hun mentoren stonden samen op het plein, met hun gezicht naar het gigantische podium dat voor de gelegenheid was opgebouwd. De presentator, een kleurrijk, opvallend karakter, stond vooraan en liet soms plagerig zijn hand door een van de twaalf kommen met namen gaan, om hem er dan weer met een grijns uit te halen. Het publiek smulde ervan en spoorde hem aan met 'oooh's' en 'aaah's', iedere keer wanneer zijn hand weer in de kom verdween.
Elijah stond naast haar. Ze had hem de hele week amper gezien. De weinige keren dat ze hem in de gang gekruist had, stond zijn blik zo afwezig dat hij er evengoed niet had kunnen zijn. Ook nu stond hij stokstijf naast haar en zei geen woord. Haar blik ging naar zijn handen, in vuisten gebald, en de open wonden op zijn knokkels. Ze slikte.
Aan de andere kant, aan haar linkerzijde, stond Malik te rillen als riet. Hij had zichzelf in slaap gehuild, de vorige nacht. Marigold was bijna naar zijn kamer gegaan om hem te troosten, maar toen was het geluid eindelijk gestopt. Daarna was het haar beurt. Ze had haar gezicht in haar kussen gedrukt en het laken over haar hoofd getrokken. Van haar zou niemand last hebben.
"En voor District 10 ..."
Marigolds hoofd schoot omhoog. De Boete was aan haar voorbij gegaan, zonder dat ze het gemerkt had. Op het podium stonden al achttien mensen, een mix van mentoren en Tributen. Sommigen keken verbeten voor zich uit, sommigen veegden verse tranen van hun wangen. Marigold beet op haar lip en proefde bloed.
"En dan nu ... District 11." De presentator liep naar de kom, waar het embleem van District 11 op stond.
Dit was het. Ze kon naar huis gaan. Haar gezin het leed besparen van een tweede, dode kind. Ze kon terug door de velden rennen, de zon op haar huid voelen.
"De eerste tribuut is ..." De presentator viste een papiertje uit de kom en deed het theatraal open. Zijn blik ging kort, uitdagend, naar de menigte voor hem. "Onze winnaar van de 80ste Hongerspelen: Ellerey Kamal!"
Het duurde een paar volledige seconden voor Marigold door had dat hij Elijah bedoelde. In die tijd barstte het publiek los in een oorverdovend applaus. Het bleef even duren, maar zodra ze doorhadden dat Elijah niet bewoog, verstomde het langzaam aan. Er viel een stilte over het plein. Toen begon Elijah te lachen.
Eerst was het maar een grinnik. Kort, schor, alsof hij zichzelf betrapte op een slechte grap. Maar het geluid bleef hangen. Zijn schouders begonnen te schokken terwijl hij vooroverboog, zijn handen krampachtig tegen zijn gezicht gedrukt. Hij hapte naar adem tussen de uithalen door, maar het hielp niet; iedere poging om te stoppen leek het alleen erger te maken. Zijn ogen glansden onnatuurlijk fel terwijl zijn mond vertrokken stond in een grijns die veel te breed was om nog menselijk aan te voelen.
Zijn blik kruiste kort met die van haar, één hartslag maar, en toch voelde Marigold meteen de paniek in zijn ogen door haar lijf razen. Zijn woorden uit de trein schoten door haar hoofd. Dit. Wie je nu bent. Dit raak je kwijt.
Plots wist ze het zeker: als Elijah de arena in moest, was hij verloren. En ze mocht hem niet eens. Hij stonk naar de drank, hij was brutaal en soms zelfs ronduit gemeen. Sinds ze in het Capitool waren had hij amper naar haar of Malik omgekeken, terwijl ze radeloos waren zonder hem. Nee, hij verdiende alles wat hem te wachten stond - en misschien wel meer dan dat.
Toch zette ze een stap vooruit. Toch zag ze haar eigen hand de lucht in gaan. Hoorde ze zichzelf dezelfde woorden roepen als een week geleden, op een ander, stoffiger, zonovergoten plein: "Ik ga. Ik ga in zijn plaats."

[ bericht aangepast op 12 mei 2026 - 14:54 ]

"A ship is safe in harbor, but that's not what ships are for"

12 mei 2026 - 14:55 Frodo is offline

Frodo 15819

MARIGOLD
LARK

15 jaar ❉ District 11 ❉ Tribuut ❉ Capitool ➜ arena

❉

"In the dark times,
will there also be singing?"

"Yes, there will be singing.
About the dark times."

❉

❉

"What did it cost?"

"Everything."

❉

1 nacht voor de arena
Marigold haatte zichzelf. Ze had haar leven gegeven voor een man die haar volledig negeerde. Toen Marigold op het podium stond, omringd door Malik en de 22 andere verliezers - want hoe kon je het anders noemen? - had haar blik die van Elijah gekruist. Hij kon alleen maar staren naar haar. Zelfs toen ze het podium verliet, kwam hij niet naar haar toe. Geen bedankje, geen vragen, niets.
Na het podium, hadden de Vredebewakers haar naar de stylisten gebracht voor een tweede ronde van klaarstomerij. Ze hadden haar opnieuw onthaard en ingesmeerd met crèmes die naar alles roken behalve naar échte bloemen. Daarna hadden ze haar haren willen invlechten - ondanks de vele protesten van Marigold dat dat bij haar haartype geen optie was. Ze hadden getrokken en gesleurd en het ene middeltje na het andere erin gesmeerd. Het had haar enkel hoofdpijn en een verschrikkelijk kapsel opgeleverd, dat er nog niet in de verste verte uitzag zoals de vlecht van de Tribuut langs haar.
Het was stom, huilen om haar haren en pijnlijke hoofdhuid, terwijl er zoveel meer en zoveel belangrijkere zaken waren om verdrietig om te zijn. En toch was dat de reden waarom de tranen langs haar wangen liepen, toen ze hun vertrekken binnen liep.
Ze had hem bijna niet gezien. Elijah zat op een van de banken. Hij leek iets te willen zeggen, maar deze keer was het haar beurt om hem te negeren. Marigold liep hem straal voorbij.
Ze liep naar haar kamer, smeet de deur achter zich dicht en begon op en af te benen. Wat had ze gedaan? Als ze haar verdomde muil had gehouden, zat ze morgen terug op de trein naar huis. Nu moest ze de arena in - niet alleen met tributen maar ook met winnaars, mensen die de arena al eerder overleefd hadden, die zoveel meer wisten dan zij. Ze was zo verschrikkelijk dom, zo dom, zo dom.
Er klonk een korte klop op de deur, waarna hij meteen werd open gesmeten. Elijah liep bruusk naar binnen. Hij bleef even staan, voor hij naar de eenzit wees. "Ga zitten."
"W-wat?"
"Ga zitten."
Marigold bleef staan. Ze wilde hem het liefst de huid volschelden, hem vragen waarom hij haar al dagenlang negeerde, waarom hij haar niet hielp, zoals het hoorde. Maar in de plaats zuchtte ze en nam plaats in de eenzit.
Elijah liep achter haar aan en kwam achter haar staan. Zijn handen gingen naar haar haren. Veel voorzichtiger dan ze voor mogelijk had gehouden, haalde hij één voor één de speldjes uit haar haren. Hij legde ze allemaal voor haar op het bureau en ging dan weer verder. Langzaam aan verdween het trekkende gevoel, tot haar krullen weer los op haar schouders vielen.
"Je zou toch denken dat na 100 jaar van tributen uit District 11, ze eindelijk zouden weten wat ze met kroeshaar aan moeten," hoorde ze Elijah mompelen. Daarna begon hij van vooraf aan. Zijn vingers draaiden haar krullen opnieuw en opnieuw door elkaar, tot haar haren uit haar gezicht lagen.
Marigold ging kort met haar vingers over de vlechten. Ze waren lang niet zo verfijnd als die van haar moeder, maar ... Hiermee zou ze de arena in kunnen.
Marigold zweeg. Ze keken elkaar kort aan in de reflectie van het duistere raam.
Toen draaide Elijah zich weer om en liep de kamer uit.

10 minuten voor de arena
Marigold stond in de glazen cabine en probeerde haar hart tot rust te brengen. Ze bleef maar herhalen wat ze al een week tegen zichzelf zei: ze was hierop voorbereid. Al jaren wist ze perfect hoe ze giftige middeltjes en vallen moest maken en sinds de aankondiging van Snow, was ze tijdens de trainingen niet meer weg te denken bij de tafel met planten. Ze had alles zorgvuldig bestudeerd en zich steeds weer afgevraagd hoe de arena zoveel verschillende planten kon hebben, maar dat had ze terzijde geschoven en geprobeerd om de mogelijkheden van iedere plant te kennen.
Haar geknutsel en gemorrel was niet onopgemerkt voorbij gegaan. Sommige tributen en mentoren bleven bij haar tafel staan en keken toe hoe ze de ene val na de andere opzette - waaronder Isolde van District 8. Ze stelde een paar vragen, waar Marigold zo kort mogelijk antwoord op gaf.
Ja, Marigold had alles gedaan wat ze kón doen en zou daar enige rust in moeten vinden, maar haar lijf nam daar geen genoegen mee. Haar maag klapte dubbel maar ze slikte de zure oprispingen weer in. Ze had stevig ontbeten, om zo veel mogelijk reserve te hebben in de arena. Haar lichaam moest maar even luisteren nu.
Nog drie minuten, klonk de mechanische stem door de ruimte. Net op dat moment kwam Elijah binnengelopen. Hij beende op haar af en bleef op een klein afstandje staan.
"Je bent hier," zei ze.
Elijah knikte.
"Ben je ook bij Malik geweest?"
Hij antwoordde niet en dat was antwoord genoeg. De tijd liep weg en Marigold vroeg zich af of dit niet het moment was voor laatste tips. Zoek naar water? Vind een wapen? Waren dat niet de dingen die hij hoorde te zeggen?
In de plaats bleef Elijah stil. Pas toen de stem aangaf dat haar laatste minuut geslagen was, zei hij: "Tot over een paar dagen, Marigold Lark. Winnaar van de Honderste Hongerspelen."
Marigold werd terug naar hun gesprek in de trein gekatapulteerd. Daar hadden zijn woorden als een dreiging geklonken. Nu ... Iets tussen een dreiging en belofte in.
Ze glimlachte wrang en stapte in de tube. Ze had nog maar een paar seconden. "Of je het nu wilt of niet, Elijah, jij bent mijn laatste hoop buiten de arena. Doe verdomme je job."
Ze bleef hem aankijken, tot de tube naar boven schoot.
De arena was verblindend. Zodra haar ogen gewend waren aan het licht, schoten ze heen en weer. Er lag een meer, niet ver van haar vandaan. Daarachter bomen in volle bloei en aan haar rechterkant een pak sneeuw. Plots waren de veelvoud aan verschillende planten in het trainingscentrum een pak logischer.
De arena was prachtig. Natuurlijk was ze dat. Het Capitool hield ervan om schoonheid rond geweld te wentelen, zodat het minder hard binnen kwam.
Marigold keek naar de andere tributen, sommige even verdwaasd als haar, anderen gefocust. Haar hart bonsde zo hard dat het pijn deed. Ze dwong zichzelf stil te staan op haar metalen plaat, al schreeuwde iedere spier in haar lichaam dat ze moest lopen. Haar ademhaling ging te snel. Haar vingers trilden. Zelfs de lucht rook verkeerd: te fris, te scherp.
Een harde stem galmde plots door de arena, overal tegelijk en nergens vandaan.
“Welkom bij de Honderdste Hongerspelen.”

[ bericht aangepast op 12 mei 2026 - 15:01 ]

"A ship is safe in harbor, but that's not what ships are for"

Index RPG Actieve Topics Zoek