[RPG • 0] Happy Hunger Games • Speeltopic - Speeltopics

20 april 2025 - 21:09 bitterzoet is offline

bitterzoet 129

... and may the odds be ever in your favor

Deze rpg speelt zich af in een alternatieve tijdlijn waarin de gebeurtenissen uit het boek niet hebben plaatsgevonden. Het is het jaar van de honderdste Hunger Games, de vierde Quarter Quell. Waar de speciale omstandigheden van de Quell normaal van tevoren bekend worden gemaakt, is dat moment nu uitgesteld tot vlak voor de Spelen (om de rebellen eraan te herinneren dat niemand zich kan voorbereiden op de grootste gruwelen van oorlog). In de Districten is de spanning al weken om te snijden. De rpg begint vlak na de reaping. Twee tributen van elk District worden per trein naar het Capitool vervoerd, onder begeleiding van twee mentoren. Iedereen is van kinds af aan ingeprent met de gruwelen die de Spelen met zich mee brengen – maar de echte twist hangt als een donker zwaard boven iedereens hoofd. Nieuwe tributen moeten zich een houding geven ten opzichte van hun lot, terwijl mentoren zich staande proberen te houden in het slangennest van het Capitool. Onder sommige oud-winnaars speelt het idee van een rebellie (denk: Catching Fire).

> In deze rpg zijn rollen weggelegd voor tributen en mentoren. Of je nou een mentor of tribuut kiest (of allebei), alle personages blijven gedurende de rpg relevant. De Quarter Quell-twist wordt pas later in de rpg bekendgemaakt.

Volgorde van gebeurtenissen
- Reaping
- Afscheid van vrienden en familie
- Treinreis naar het Capitool met de mentoren (hier begint de rpg)
- Kennismaking met het prep team, tribuut wordt gewassen, onthaard etc., "klaargemaakt" voor de Spelen
- Aankomst in het Capitool
- Kennismaking met de stylist
- Parade die eindigt bij het presidentiële paleis
- Trainingsessies
- Trainingscores
- Interviews
(Er is tussendoor genoeg tijd voor mentorsessies)
- Op de ochtend van de Spelen wordt de Quarter Quell-regel live op tv bekend gemaakt
- Start van de Spelen

Rollentopic
Speeltopic
Praattopic

Invullijst
Voor mentoren:

Voor tributen:

Regels
> Respecteer elkaar en elkaars personages. Denk met elkaar mee zodat iedereen een plek krijgt in de rpg.
> Posts zijn in het Nederlands
> Maximaal twee personages p.p.
> Sommige personages zullen sterker zijn dan anderen. Dat is prima, maar houd het logisch (waarom heeft diegene deze vaardigheden?) en in balans - iedereen heeft zwakke punten.
> Gezien het onderwerp van de rpg zullen er heftige thema's voorkomen, maar ga hier respectvol en realistisch mee om.

[ bericht aangepast op 17 mei 2025 - 22:21 ]

14 mei 2026 - 11:31 Zoya is offline

Zoya 10529

╒═══════════════════════════════════════════════════════════════╕

Elijah Kamal
╘═══════════════════════════════════════════════════════════════╛

35 ⌖ District 11 ⌖ Mentor ⌖ outfit of the day

Met Gail in de mentorenlounge ⌖ open scene

De avond voor de Spelen
Elijah voelde honderden blikken over zijn lichaam roven. Hij klemde zijn kaken op elkaar. De nabijheid van al deze mensen was verstikkend, zelfs met de baricade die de potentiële tributen veilig afzonderde van het publiek. Ze gedroegen zich als jachthonden aan de ketting, smekend om een bloedbad.
Het was niet hun medogeloze enthousiasme dat het ondragelijk maakte. Elijah was gewend aan juichende mensen die betaalden om hem te zien vallen. Hij genoot er zelfs van om neer te gaan en tegen hun verwachtingen in weer op te staan. Grijnzend als de duivel, het bloed tussen zijn tanden vandaan druipend.
Nee, het waren de sniffelende gezichten die zakdoeken tegen hun ooghoeken drukten. De mensen die riepen dat het oneerlijk was, die vrijstelling voor hun favoriete celebrities eisten. Ze maakten er een show van om gehoord te worden, maar aan de hongerige glans in hun ogen was te zien dat ze hier van smulden.
Sommige mensen genoten het allermeest als hun hart werd gebroken.
Elijah hief zijn kin en hield zijn blik zorgvuldig gericht op een scheur in het roze pleister van een flatgebouw recht tegenover hen, een kleine imperfectie die niet op tijd gefixt was. Hij keek niet naar Marigold, niet naar Cole, niet naar Gail. In de afgelopen dagen waren zijn trots en zelfverzekerdheid weggesleten tot hij rauw en rafelig vanbinnen was. Wat overbleef was een bloederig omhulsel vol haat en angst. Als iemand de kans kreeg om hem in de ogen te kijken zou hij breken.
Hij had zich pas gerealiseerd hoe blind hij al die tijd was geweest toen de president eindelijk zijn eindspel onthulde. De mentoren gingen ook de arena in. Niemand was veilig. Vanaf het moment dat de aankondiging door de trainingsruimte galmde, wist Elijah dat hij ging sterven. Hij was te ver gegaan, en nu was hij de kosten niet meer waard. Dit was de reden dat hij plotseling was opgeroepen om mentor te zijn, na twintig jaar de bijl te hebben ontweken. En nu zou het Capitool een waarschuwing maken van zijn einde. De onaantastbare Elijah Kamal zou een gruwelijke, adembenemende dood tegemoet gaan.
Een overweldigend gejuich overspoelde het plein in een collectieve golf die alle tributen verdronk. De Tweede Boete was begonnen.
Elijah voelde een zorgvuldig samengestelde soort niets.
De eerste loting rolde over hem heen. Gail ging de arena niet in. Hij hoefde niet bang te zijn voor haar verraad — of erger, zachte handen in het donker die hem mild maakten. Het litteken op zijn zij gaf een kleine, opstandige steek.
Pas toen Marigold met een ruk opkeek realiseerde Elijah zich dat hij niks had meegekregen van de rest van de Boete. De ondergaande zon dompelde het plein in een gouden gloed terwijl de schaduwen zijn kille vingers al over hun ruggen streelde. Hij onderdrukte een rilling.
"En dan nu District 11."
Elijah kon niet voorkomen dat zijn hard stommelde in zijn borst. Hij had iedere seconde van de afgelopen week toegewerkt naar dit moment. Al zijn woede laten razen, alle nachtmerries voor zijn geesteoog af laten spelen, al zijn angst weggedronken, zodat hij niets meer hoefde te voelen als hij op camera stond — en toch knalden alle emoties met onveranderde intensiteit door hem heen.
Het kippenvel op zijn rug veranderde abrupt in kleine pootjes met weerhaken. Hij herkende de felle, jeukende pijn van vlijmscherpe miniscule kaken die een weg door zijn lichaam wroetten. Hij ging kopje onder in complete, allesoverheersende angst van een ongrijpbaar insect dat tunnels onder zijn huid groef totdat hij op het randje van waanzin balanceerde. Hij kon ze horen knagen. Rook zijn eigen bloed en de stoffige rioolgeur van zijn arena.
Oh, hij wist precies welke mutts hij ging treffen in deze nieuwe arena.
Hij werd zo opgeslokt door de herbeleving dat hij de aankondiging bijna miste. Pas toen de laatste echo wegstierf en de stilte zich over het plein uitstrekte, kwamen de woorden bij hem binnen.
Ellerey Kamal.
Eén oneindig moment lang voelde hij zich gewichtloos. Toen, met een haast hoorbare snap verloor hij de grip op zichzelf. Een lach borrelde op in zijn borst, door zijn keel en langs zijn lippen voordat hij er erg in had.
Ellery Ellery Ellery - de naam die hij al twintig jaar had begraven, samen met de herinneringen aan zijn Spelen, was in één klap met heel de wereld gedeeld. De president speelde een spelletje, en dit was zijn persoonlijke waarschuwing dat hij precies wist waar hij moest drukken om Elijah te breken. Deze Spelen zouden niet alleen zijn dood worden; dit werd de show van de eeuw met hèm in de hoofdrol. Hij had het de val niet zien aankomen totdat hij compleet verstrikt was in het net.
Elijah hoorde hoe zijn lach over de grens naar hysterisch duikelde. Zijn blik gleed als vanzelf naar Marigold. Zie je dit? Zie je wat je te wachten staat? Ze staarde terug met die blik in haar ogen die hij zo haatte. Hij ontblootte zijn tanden in een grauw.
Afgetekend in haar scherpe wenkbrauwen en de fijne lijntjes om haar donkere ogen zag hij het moment waarop haar angst plaatsmaakte voor een onverzettelijke zekerheid.
"Ik ga."
Het koste haar moeite om hem te overstemmen. Elijah's gelach stierf weg. Buiten adem staarde hij haar aan. Ze slikte en stak haar hand op. "Ik ga in zijn plaats."
De wereld werd onder zijn voeten weggeslagen.
Elijah begreep eindelijk waarom hij zo wanhopig graag haar strijdlust, haar goedheid wilde verstikken. Waarom hij werd gedreven door het verlangen om haar te zien vallen zoals hij deed.
Zij is het levende bewijs dat mijn leven anders had kunnen zijn. Dat er een keuze was. Dat alle pijn en gif en miserie mijn eigen schuld zijn, en niet een onvermijdelijk product van onze wereld.
In dat moment haatte hij Marigold Lark met meer passie dan hij ooit gevoeld had.

De nacht voor de Spelen
Marigold's blik ontmoette de zijne in de reflectie van het inktzwarte raam. Iets in haar ogen maakte hem zo vreselijk bewust van de leegte in zijn hart waar ze vond dat zijn ziel had moeten zitten.
Het was makkelijker geweest om te sterven.

De ochtend van de Spelen
Of je het nu wilt of niet, Elijah, jij bent mijn laatste hoop buiten de arena. Doe verdomme je job.
Makkelijker gezegd dan gedaan.
Elijah was een man van evenwicht. Schuld en vereffening. Dat gedachtegoed had hem in leven gehouden in zijn jaren na zijn Spelen. Hij had zichzelf laten gebruiken, stond toe dat zijn lichaam werd verkocht en ging op de knieën voor het rijke, perverse volk. In ruil daarvoor kreeg hij macht. Aandacht. Status. Zijn naam was een symbool, een waarschuwing. Elijah Kamal kreeg wat hij wil. Hij had tenslotte zijn ziel aan de duivel verkocht.
Hij had er alles aan gedaan om dat equilibrium te bewaren. Precies genoeg van zichzelf gegeven om boven alle andere Winnaars te staan. Hij voelde haarfijn aan wat hij moest doen om het geven en nemen te balanceren.
Vanaf het moment dat Marigold zich had aangeboden om in zijn plaats de arena in te gaan, stond hij voor de rest van zijn leven bij haar in de schuld.
Niemand, niemand had erop gerekend dat het kleine, uilachtige meisje uit District 11 zichzelf zou opofferen. Niet voor iemand als hij. Mensen vreesden hem, aanbeden en begeerden hem — maar als hij viel, dan viel hij alleen. Daar had de president op gerekend. Het was nooit de bedoeling geweest dat hij deze Spelen zou overleven, en Elijah wist uit ervaring dat de president het niet in dank afnam wanneer zijn plannen werden ondermijnd.
Marigold had zojuist een levensgroot target op haar rug geschilderd. Daarmee was zijn plicht om die schuld te vereffenen volkomen onmogelijk geworden.
Vreselijk kind.
Elijah masseerde zijn kaken. Vandaag waren ze zo verkrampt dat hij met moeite uit zijn woorden kwam.
Met een harde trap knalde hij een zijdeur van de lounge open. Het scherm aan zijn linkerkant was zo levensgroot dat het de hele muur in beslag nam. Alle tributen hadden een eigen camera, die af werd gewisseld met sfeerbeelden van de arena. Bos in allerlei seizoenen, doorstoken met kleine beekjes. Elijah had geen idee of dat goed of slecht was. Hij had al twintig jaar geen Spelen meer gezien.
De uitzending verschoof naar de camera van Cole en Elijah dreeg bijna de glinsterende zwarte vloer te decoreren met zijn maaginhoud.
Hij keerde de het scherm zijn rug toe en bewoog zich door de verzamelde sponsoren, die in varierende mate van beneveling door de ruimte verspreid stonden. Een Senator in een afzichtelijke pluchen roze jurk kruiste zijn blik en glimlachte veelbetekenend. Elijah bewoog zich onmiddelijk weg van haar plakkerige blik. Zijn vingers gleden gedachteloos over de huid van zijn pols, alsof ze zich herinnerden wat hij had verdrukt.
Achterin de lounge, haast verstopt in de schaduwen, stond Gail. Er hing een afwezige glans in haar ogen. Een groepje sponsoren, dat op een gepaste afstand samenzwoor, wierp misprijzende blikken in haar richting, alsof ze hen persoonlijk had beledigd.
Een herinnering van een paar dagen geleden dreef naar boven. Gail in zijn deuropening, haar wenkbrauw opgetrokken alsof ze wilde zeggen 'dacht je nou echt dat ik onder de indruk was?'. Het glas dat hij naar haar hoofd had gesmeten lag in stukken aan haar voeten. Ze had de ravage in zijn kamer in zich opgenomen en zich niks aangetrokken van zijn humeur, dat als een gitzwarte mantel om hem heen had gehangen. Na een moment van overweging had ze een ongesneuvelde fles drank gevonden en was ze in stilte naast hem neergestreken. Haar aanwezigheid, die hij met tegenzin had geaccepteerd, had het zwarte gat dat hem al dagen dreeg te verzwelgen op afstand gehouden.
Stil als een schaduw voegde hij zich aan haar zijde. Zonder te spreken richtten ze zich naar de lounge, waar het aftellen naar de Spelen was begonnen. Het gewicht van het moment als een verstikkende deken over hen heen. Ze waren aan de arena ontsnapt, maar tegen welke prijs?

[ bericht aangepast op 14 mei 2026 - 15:58 ]

|| Thy hatred only wakes a smile. ||

14 mei 2026 - 23:30 Novalunosis is offline

Novalunosis 1129

_{_{L Y S S A}}
^Thimbleton

20 ● District 8 ● Arena ● Open scene

De reaping
De eerste keer voelde Lyssa niets anders dan verdriet en angst, maar de tweede keer kookte haar bloed van woede. De gamemakers hadden het voor elkaar gekregen om het kleinste sprankje hoop in haar aan te wakkeren. De kans dat Lyssa de arena niet in hoefde bungelde ze als een groot stuk vlees voor de neus van een uitgehongerd dier; net buiten bereik.
Bij de interviews had het een hoop mankracht gekost om Lyssa's hakken uit de grond te graven, want als er iets was waar Lyssa aan weigerde mee te doen, dan was het leuk doen voor de camera. Doen alsof ze blij was om haar dood tegemoet te gaan, alsof ze de kijkers dankbaar was voor deze kans, ze ging nog liever direct de arena in. Isolde had al vrij snel haar koppige houding lek geprikt met een scherp sneer. Uren voor de spiegel volgden waarin ze werkte aan haar nepglimlach en bereidde ze mogelijke antwoorden voor. Ondanks de voorbereidingen, de oefeningen en de prachtige jurk die Raja had ontworpen, bleef haar verschijning op camera matig. Het liefelijke meisje had nog altijd een koud randje, al betwijfelde ze of het gemiddelde publiek de nepheid doorhad.
Vandaag was echter anders. Van de nepglimlach was geen spoor te bekennen. Statisch stond ze naast Isolde, haar kin omhoog, kaken op elkaar geklemd en ogen op oneindig. Zelfs bij het overdreven gejoel vanuit het publiek bleef ze stil staan als steen, de enige zichtbare beweging was het licht optrekken van haar mondhoek uit afgunst.
Vanuit haar ooghoeken zag ze de hand naar de kom reiken; tussen de wijs- en middelvinger geklemd zat het witte papiertje met de naam van de tribuut.
Lyssa sloot haar ogen. Laat het alsjeblieft niet mijn naam zijn. Haar kansen waren nog steeds miniem, maar er was een kans op overleving. Ze kon zich al inbeelden hoe ze na dit alles weer op de trein terug naar huis zou zitten, hoe ze in de armen van haar ouders kon vallen en dit alles achter zich kon laten als een nachtmerrie. De vrouw naast haar had veel meer overlevingskansen, al gunde ze het Isolde niet om nogmaals de arena in te gaan. Echter gunde ze het zichzelf minder.
De gedachten kwamen terug als een boemerang toen haar eigen naam door de speakers knalde.
Haar hart zakte naar beneden, opnieuw werd het sprankje hoop ruw uitgetrapt. Voor wat aanvoelde als minuten, maar in werkelijkheid een fractie van een seconde was bleef Lyssa staan met haar ogen dicht in de hoop wakker te worden in haar eigen bed. Toen ze eenmaal klaar was om de wereld tegemoet te treden richtte ze haar blik eerst op Isolde, maar zij staarde met een doffe blik voor zich uit.
Lyssa wist dondersgoed dat Isolde zich niet vrijwillig zou aanbieden – maar toch had ze erop gehoopt.
Ze wilde het uitschreeuwen.
Maar bleef roerloos staan totdat de Peacekeeper haar wegleidde.

De dag van de spelen
Vanaf de tweede reaping tot het heden verliep in een waas. Het moment was aangebroken waarop zou blijken of haar trainingen van de laatste dagen hun vruchten zouden afwerpen. Stilletjes nam ze plaats in de glazen cabine. Ze streelde kalmerend met haar duim over de rug van haar hand. Wat ging haar plan worden? Ging ze proberen om iets te pakken bij de hoorn? Of zou ze met lege handen wegvluchten voordat het bloedbad losbrak? Moest ze een bondgenootschap aangaan? Als dat nog lukte tenminste... Isolde had gek genoeg veel interesse getoond in Marigold, het meisje uit district 11. Lyssa begreep niet helemaal wat haar mentor in het jonge meisje zag, zelf dacht ze eerder aan Cyrille, wie ze op de eerste trainingsdag had gesproken, of Raja wiens populariteit hem een bonus kan geven, naast dat ze hem ook wel mocht en hij ook iets had genoemd over een connectie met President Snow. Dat leek haar een stuk gunstiger dan een jonge speler, maar de vraag bleef natuurlijk of ze samen wilden werken met haar.
De deur opende en Isolde betrad de kamer. Toen ze voor de glazen cabine stil kwam te staan vielen haar rood doorlopen ogen en de donkere kringen onder haar ogen pas op. In plaats van een laatste advies stelde de vrouw een vraag. 'Denk aan mijn belofte?'
Vanuit de mist die was ingetrokken in haar brein kwam een herinnering naar boven van een eerder gesprek met Isolde, waarin dreigement de ondertoon legde. 'Ik heb je nodig om Cole in leven, kan je dat doen?’ Het werd als een vraag geformuleerd, maar Lyssa voelde geen ruimte voor een vrij antwoord. Ze had getwijfeld, want wat ging zij doen tegen de andere kandidaten? Ze wilde geen valse belofte maken, maar deed dit toch toen Isolde tactisch de controle over haar giften benoemde.
’Hou Cole in leven,’ herhaalde Lyssa haar woorden. ‘Ik ga mijn best doen.’
Er viel een stilte tussen de twee, die doorbroken werd door een aftelklok.
’Je kan dit,' was het laatste wat Isolde zei. Woorden die normaal gesproken goedbedoeld waren, maar die een lege echo met zich meedroegen.
De cabine begon omhoog te bewegen en het zweet brak Lyssa uit. In plaats van liefkozend strelen kneep ze nu in de rug van haar hand om de aandacht op de pijn te kunnen plaatsen in plaats van op haar razende hartslag.
Fel daglicht verlichtte de tube, zo fel dat Lyssa haar hand moest gebruiken om haar ogen af te schermen totdat deze gewend waren aan het daglicht. Een briesje trok door haar golvende haren, het droeg de geur van natte bladeren, verscheidene verse bloemen, en schone kou met zich mee. Een vreemde combinatie, totdat ze om zich heen keek. De arena varieerde van prachtig roze gekleurde bomen, tot wit besneeuwde velden. Het zag eruit als het beste van alle seizoenen, maar het zou ongetwijfeld het ergste van allen zijn.

Adventurer at heart, but oh how she loved to be home

14 mei 2026 - 23:51 Moriendi is offline

Moriendi 489

RAJANN LUX

20 — winner of the 97th hunger games — mentor district 7 — alone — theme

Rajann’s Mentor Suite, 21:13
“Agrapina, je bent mijn manager! Als iemand dit zo kortdag nog kan regelen, ben jij het!”
Raja ijsbeerde van de ene naar de andere wand. Het bloedrode tapijt onder zijn voeten vloog voorbij in een waas, maar hij registreerde het niet eens meer. Zijn enige focus was op de vrouw met lila kroeshaar op het scherm van zijn gloednieuwe videophone (de nieuwste Communicuf 11, exclusive Coral Pink edition).
-“Lieve schat, je weet dat ik liever zelf de arena in stap dan dat ik 'néé' moet zeggen tegen jou, maar wat je vraagt is onmogelijk. Het kán niet. Ik kan het me niet permitteren om zoiets zelfs maar te vrááágen.”
“Maar het kan wel! We hebben dit al vaker gedaan! Aggy, ik heb al zo vaak gedineerd-“
-“Ja, toen je nog geen potentiële tribuut was, lief. Dit is een uitzonderlijke situatie.”
Rajann beende de kamer door, op en neer.
“Natuurlijk snap ik dat dit een uitzonderlijke situatie is, maar ik ben dat ook," wierp Rajann terug. Hij greep zijn rechterpols vast om de videophone te laten stoppen met trillen. "Ik ben niet zoals de anderen, dat weet je. Ik…” Even viel hij stil. “Vorig jaar was ik Panems meest-geboekte supermodel. Iedereen in het Capitool kent mijn naam, komt naar mijn shows, volgt me online. Oh, en Misilva! Hij gaat het Misilva nooit aandoen om mij-"
“Raja…” Zijn manager zuchtte.
Op en neer. Op en neer.
“Je móet dit voor me proberen, Agrapina. Dan kan deze fout ongedaan gemaakt worden. Alles wat ik nodig heb, is één gesprek. Alsjeblieft.”
Agrapina beet op haar zilvergestifte onderlip en trok haar wenkbrauwen samen in een onzichtbare frons op haar gelaat.
“Oké,” besloot ze uiteindelijk. “Ik zal zien wat ik voor je kan doen, lieverd.”

The City Circle, 08:58
The City Circle was één van zijn favoriete plekken in het Capitool. Het schitterende ronde plein aan het eind van de lange, rechte weg was omringd door statige gebouwen, krullerige lantaarnpalen en gigantische, adembenemende beeldhouwwerken waarvan hij zich altijd had afgevraagd hoe de kunstenaar ze zo hoog had kunnen bouwen. Het allermooiste was echter de villa, aan de voet van de Circle.
Het plein en de weg werden elk jaar omgetoverd tot runway voor Alessandro Amari, de belangrijkste ontwerper van Panem. De laatste drie jaar was Raja als catwalkmodel diens muze geweest. Dit plein was ook waar hij eregast was geweest bij openluchtconcerten. De plek waar hij voor het eerst werd gekust door Gracius Templesmith.
Maar waar een satijnen deken aan mooie herinneringen zijn beeld van The City Circle drie jaar lang netjes had bedekt, voelde vandaag alles... anders.
Rajann was niet met zijn gebruikelijke entourage. Naast dat hij werd geflankt door Agrapina en zijn vaste bodyguard Taurius, liep er een zwerm Peacekeepers om hen heen. Het was vrij duidelijk dat zij daar waren om ervoor te zorgen dat hij er niet vandoor zou gaan. Niet zou ontsnappen.
En met dat besef stond hij zich opeens weer op een houten kar, in een karavaan richting de villa van de president. Was hij weer samen met zijn veertienjarige districtgenoot Walna Applecore; een dun meisje met pluizige krullen en scheve tanden. Ze hadden elkaar de hele rit lang vastgehouden. Rajann kon haar nog steeds zachtjes horen bidden.

The Presidential Palace, 09:06
De laatste keer dat hij President Snow had gesproken, was slechts drie maanden eerder geweest. Raja was sinds de overnight launch van zijn modellencarrière een graag-geziene gast geworden op presidentsrecepties voor magnaten, aandeelhouders, invloedrijke families en celebrities. Ook werd hij regelmatig uitgenodigd voor intiemere diners bij de familie Snow. Dat laatste had vooral te maken met Misilva, de kleindochter van de president. Het meisje was - naar eigen zeggen - Raja’s allergrootste fan. Ze keek elke livestream, haar kamer stond vol met zijn merchandise, en ze had de witte leeuwenwelp die ze van haar opa had gekregen voor haar 10e verjaardag zelfs naar hem vernoemd. Tijdens het eerste intieme gastendiner van de Snow-familie waar Rajann voor uitgenodigd was, had ze erop gestaan om naast hem te zitten, en had ze gevraagd of hij de poster van zijn allereerste fotoshoot wilde signeren. Daarop poseerde hij in een zilveren, haute couture-versie van het uniform dat hij droeg tijdens de 97e Hunger Games, bijtend in een gouden appel.

Vandaag werd Rajann echter niet naar de riante balzaal, maar naar een deur achterin de hal geleid.
“Je hebt vijf minuten,” zei één van de Peacemakers bruusk voordat hij op de deur klopte.
“Vijf minuten?” Rajann forceerde een warme glimach op zijn gezicht. “Het is oké. Ik ken de President. Hij zal de tijd voor me nemen.”
“Vier minuten.”
Agrapina tikte hem op zijn rug. Toen hij zich naar haar omdraaide, schonk ze hem een betekenisvolle blik. Wat deze precies inhield, kon Rajann echter niet plaatsen, en dat beangstigde hem. Het duurde niet lang voordat een andere Peacekeeper aan de andere kant van de deur deze opende. De Peacekeepers trokken Rajann mee naar binnen, zijn manager en bodyguard achterlatend in de gang. Aan het eind van de marmeren kamer zat Coriolanus Snow achter een groot bureau. Hij was bezig met het invullen van papieren toen hij opkeek. Zijn ijsblauwe ogen zorgden nog steeds voor een schok van zenuwen door Raja's lichaam.
“Ah. Rajann Lux.” Een koele glimlach. “Ik heb het vanochtend nog over je gehad.”
Rajann’s schouders ontspanden zich wat. Zie je? Het was allemaal een misverstand.
“Oh, echt waar?”
“Zeker. Misilva belde me vandaag. Helemaal ontdaan, dat kun je wel begrijpen.”
“Oh. Ja, dat… dat snap ik, meneer.”
De President reikte naar een kristallen karaf met water. In alle rust schonk hij één glas in. “Het arme kind is er niet klaar voor om haar grote superster te zien sterven in de arena," vervolgde hij toen met de kalmte van iemand die over het weer sprak. Een gespannen giechel ontsnapte uit Rajann’s mond.
“Nou, dat hebben we dan met elkaar gemeen.”
President Snow’s blik verplaatste zich weer naar hem, en hij glimlachte. Zijn ogen deden niet mee. “En daarom ben je hier, om gratie te vragen?”
Rajann verstijfde. “Nou,” hakkelde hij. "Ik… ik hoopte dat er een fout was gemaakt.”
“Je hoopte dat er een fout was gemaakt?"
“Nee, ik bedoel… Sorry, dat bedoel ik niet.” Rajann voelde bloed naar zijn wangen stromen. “Ik dacht dat… omdat ik hier woon en werk… deel ben van het Capitool-“
“Dat je daardoor geen onderdeel meer zou zijn van de Spelen?” maakte de President zijn zin af. “Dat je te speciaal geworden bent en boven het systeem bent uitgestegen?” Zijn ogen doorboorden de zijne. Rajann wilde niets liever dan wegkijken, maar het lukte niet. Hij stond als bevroren, zijn keel zo droog als kurk.
“Nee, nee… nee, ik zou u nooit zo willen beledigen. Het spijt me dat ik dat impliceerde.”
“Maar je hoopte dat ik je zou sparen? Dat je een speciale behandeling zou krijgen omdat je je districtnaam hebt verruild voor de naam 'Lux'? Omdat mijn kleindochter posters van je op haar kamer heeft hangen?” Een daadwerkelijk geamuseerde lach verscheen op zijn gezicht, en hij nam een slok water uit het glas.
“Meneer Snow, alstublieft…”
“Ik heb de nieuwskoppen gezien. De discours online. Niet alleen het hart van mijn kleindochter schijnt gebroken te zijn door de notie dat je wellicht terug de arena in moet.”
“Ik zal alles voor u doen.” Raja's stem was niets meer dan een fluistering. Zijn benen trilden in het niets nu de vloer volledig onder hem weggeslagen was. Hij proefde zout op zijn lippen. “Alles wat u van me nodig hebt, ik doe het. Alles.”
“Dat doe je al jaren, mijn jongen,” antwoordde Snow, de glimlach nog steeds op zijn lippen. “En ik weet dat je dat zult blijven doen.”
Rajann stapte naar voren en de twee Peacekeepers schoten vooruit, maar Snow sommeerde hen woordeloos Rajann de ruimte te geven. De jongen voelde het marmer dat hard tegen zijn knieën klapte niet eens. Knielend voor het paar smetteloze slangleren schoenen van de President, keek hij op naar de man die hem had gebroken, gelijmd en opnieuw zou breken.
“Ik smeek het u… Zet me alstublieft niet terug in de loting. Ik heb geen kans." Maar de President bleef hem slechts aankijken vanaf zijn troon, een voldane twinkeling in zijn ogen.
“Geen zorgen, mijn jongen,” suste hij toen met de warmte van een ijsster. Hij reikte zijn hand uit en plaatste die op Rajann's kruin. “Je zult méér sponsoren opleveren dan ooit in de geschiedenis van de Spelen is voorgekomen.”
En met die woorden stond de tijd stil.
Hij zou gekozen worden tijdens de Tweede Reaping. Hij was de perfecte melkkoe. De volmaakte realityster.
De ruimte begon te tollen, maar hij kreeg nog net mee dat de President naar de Peacemakers knikte om hem de kamer uit te werken.
“Het Capitool staat achter je, Rajann Pinegrove.”

[ bericht aangepast op 15 mei 2026 - 1:34 ]

hodie mecum eris in paradiso

15 mei 2026 - 15:44 glowfaery is offline

glowfaery 1774

✦ . 　⁺ 　 . ✦ . 　⁺ 　 . ✦ . 　⁺ 　 . ✦ . 　⁺ 　

NERISSA
PASSMORE
✦ . 　⁺ 　 . ✦ . 　⁺ 　 . ✦ . 　⁺ 　 . ✦ . 　⁺ 　

23﹒93th victor﹒lanceerruimte﹒Stella﹒gesloten

De lanceerruimte was nog ijziger dan Nerissa zich kon herinneren. De witte muren leken zo fel dat het pijn deed aan haar ogen. Ze kon de elektriciteit horen buzzen, het enige wat de stilte iets leek te doorbreken. Ze draaide gedachteloos de schelp die aan een dun koord om haar nek hing rond tussen haar vingers. Haar vader had het touw nog behandig maar zorgvuldig om de schelp geknoopt toen ze deze trots had laten zien. Zeven jaar geleden was het haar token geweest. Maar zeven jaar geleden was ze van plan geweest te winnen. Nu was het - het laatste van district vier wat ze zou hebben.

Vanaf het moment dat de woorden gesproken waren tijdens de eerste trainingsdag wist Nerissa dat ze de arena in ging. Niet omdat ze in theorie 33% kans had, maar omdat ze vrij zeker wist dat Kaia’s naam er niet eens tussen zou zitten. Wat was nou tragischer dan nogmaals twee zussen te scheiden? En ze zou nooit Stella nog een stap in de arena laten zetten. Nerissa zou geloot worden of ze zou vrijwillig gaan.
Ergens had ze gehoopt dat de kans dat ze de arena weer in moest haar tenminste een stillere week zou geven dan normaal. Ze had beter moeten weten. Het enige verschil was dat ze nu op feesten meer peacekeepers dan normaal vanuit haar ooghoek kon spotten. Alsof ze dachten dat de oud-winnaars ineens het op een rennen zouden zetten midden in het Capitol. Alsof ze ergens heen konden.
Nog één week, hield ze zich voor elke keer als ze iemand’s handen op haar lichaam voelde. Eén week volhouden, galmde door haar hoofd telkens als ze iemand zachte woorden toe fluisterde. Eén week mensen overtuigen om hun portemonnee te legen voor haar, terwijl ze de mensen trooste waarbij de tranen opwelde bij het idee dat Nerissa de arena in moest.
Ze had zich weerhouden van haar ogen te rollen bij het aanzicht van de snikkende capitool inwoners tijdens de reaping. En ergens kon ze het hun niet kwalijk nemen. De mensen die alles hadden en zo dom gehouden werden. Het was zo makkelijk om ze te haten om hun grote feesten en niet-bestaande-problemen. Maar Nerissa had tot op een bepaalde hoogte medelijden met ze. Ze wisten niet anders. Hadden nooit anders geleerd dan dat dit normaal was. Waarschijnlijk waren ze juist dol gelukkig dat ze eens een reaping in persoon konden meemaken.
Nerissa had zo in haar gedachten verwikkeld gezeten dat ze niet eens doorhad dat ze al bij District vier aangekomen waren. Pas toen ze Stella’s naam had gehoord was ze weer een beetje geland. De woorden dat ze in haar plaats zou gaan waren al over Nerissa haar lippen gerold voor ze de paniek überhaupt kon voelen.
Het was de eerste keer sinds haar winnaars tour dat ze een nacht in het capitool alleen kon door brengen.

De stilte was zo oorverdovend dat Nerissa opschrok zodra de deur open schoof. De schelp viel tegen haar borst aan toen deze tussen haar vingers vandaan slipte. Ze had niet verwacht dat iemand haar nog zou bezoeken. Ze had er eigenlijk op gerekend. Het laatst beetje stilte voor de arena begon was zeer welkom.
Het voelde daardoor ook een beetje alsof de lucht uit haar longen werd geslagen zodra ze Stella zag staan. Automatisch kwam Nerissa overeind van het stalen bankje waar ze op had gezeten. De stilte hing pijnlijk tussen hun. Even verwachtte ze dat Stella iets zou zeggen, ze zou toch een reden hebben om nog langs te komen. Maar het meisje leek maar half op deze aarde, haar afwezige gezicht besmeurt met nog meer make-up dan Nerissa gewend was te zien. Maar zelfs dat kon de rode ogen niet maskeren.
Nerissa opende haar mond al om iets te zeggen, maar sloot hem weer toen ze de woorden niet kon vinden. Wat waren de juiste woorden als je ervan uit ging de andere nooit meer te zien?
Twee seconden tikte voorbij in stilte, voor Nerissa in beweging kwam. Ze doorbrak de afstand tussen de twee en sloeg haar armen, iet wat voorzichtig, om Stella heen.

15 mei 2026 - 20:34 DoIores is offline

DoIores 11559

GOLDIE CAELIA SOLOMON

18 — District 2 — Career tribute — alone — arena — open scene

De Tweede Reaping
Sinds de aankondiging dat er een tweede Reaping plaats zou vinden, was Goldie de afgelopen week alleen maar bezig geweest met nóg harder trainen. De kans was aanzienlijk dat er één of meerder mentoren in de Arena zouden zijn. Zij waren stuk voor stuk getraind en hadden al eens bewezen dat ze de beste waren. Ze zouden opnieuw de kans krijgen dat te laten zien. Goldie was niet van plan dat te laten gebeuren. Vipsanius was regelmatig bij haar gaan staan tijdens de trainingen en had ook veel meegedaan. Blijkbaar was hij zich ook aan het voorbereiden op de kans weer naar de Arena te gaan.

Samen met een enorme groep aan mentoren en tributen stond ze op het podium. Goldie genoot van de aandacht en de letterlijke spotlight die op haar scheen. Ze was gekleed in — natuurlijk — gouden kleding, die een beetje leken op outfit die ze droeg tijdens de parade. Ze voelde zich onweerstaanbaar en sterk. Alles waar ze voor had gewerkt, kwam nogmaals samen op dit moment. Het zorgde ook voor druk: ze wist zeker dat haar ouders thuis naar hun televisiescherm keken en hoopten dat Goldies naam weer opgenoemd zou worden. Ze zou strijden voor de familie-eer.
'Dan gaan wij nu door naar District 2,' becommentarieerde de presentator nadat de tributen voor District 1 bekend waren geworden. Goldie had er nog weinig aandacht aan besteed. Ze focuste zich op de presentator, volgde zijn bewegingen geconcentreerd met haar ogen. Zijn hand verdween in de glazen kom en trok er een papiertje uit. 'En de eerste tribuut is... Atticus Bedford!'
Naast Goldie stapte Atticus naar voren. Hij stond niet rechtop en keek niet echt het juichende publiek in, maar staarde naar zijn voeten en sloeg zijn handen voor zijn lichaam in elkaar. Goldie kon het niet helpen even met haar ogen te rollen. Er was voor haar nog één kans om haar District in de Arena te vertegenwoordigen, en die kans moest ze met beide handen grijpen. Atticus liet niets blijken. Hij was niet blij, zoals hij anderhalve week eerder ook al niet geweest was toen hij in hun District werd gekozen. Ondankbaar.
'En de tweede tribuut voor District 2 wordt...' De presentator pakte nog een papiertje en vouwde hem open. 'Vipsanius Redgrave!'
Een heel kort moment voelde Goldie haar adem stokken. De ruimte werd even stil, ook al gilde het publiek Vipsanius' naam. Net als tijdens de eerste Reaping kwam haar naam niet gewoon uit de mond van de presentator, maar moest ze zichzelf naar voren duwen. En dat deed ze. Letterlijk.
Terwijl ook haar mentor al aanstalten maakte om naar voren te stappen, zette Goldie in haar gouden schoenen meteen drie passen naar voren, waarbij ze haar hand opstak. 'Ik meld me aan als tribuut,' verklaarde ze met luide stem. De presentator, die de twee tributen voor hun District al wilde feliciteren, kreeg een brede lach op zijn gezicht.
'Dames en heren, we hebben een vrijwilliger!' galmde zijn stem door de microfoon. Hij liep op Goldie af en pakte haar hand beet, waarna hij deze in de lucht stak. 'Goldie Solomon heeft zich voor de tweede keer in anderhalve week naar voren geschoven als tribuut. Wat een geweldige wending!' Hij lachte en liet Goldies hand weer los. Ze grijnsde trots en keek recht de camera's in. Het was haar wéér gelukt. Nu zou ze haar familie echt trots kunnen maken.
Haar moment of fame duurde echter niet zo lang. In haar ooghoeken zag Goldie iemand op haar afkomen. Ze draaide haar hoofd, en kon nog net zien dat het Vipsanius was, die met uitgestrekte armen op haar af vloog. Niet om haar te feliciteren, maar blijkbaar briesend van woede. Even wist ze niet wat ze moest doen. Wat mankeerde hem? Maar veel tijd om na te denken had ze niet. Hij raakte haar schouders en gaf haar een duw naar achteren. Snel wist ze te ontkomen aan zijn geweld, maar niet voor ze merkte dat ze twee wondjes in haar nek had overgehouden van zijn nagels die langs haar huid schraapten. Al snel zag ze dat Vipsanius door twee Peacekeepers werd tegengehouden haar nog een keer aan te vallen.
'Nou!' hoorde Goldie de stem van de presentator weer. 'Goldie heeft alvast een voorproefje van de Games gehad!' Hij lachte even, hetzij dit keer wat ongemakkelijk. Goldie haalde een keer diep adem en glimlachte toen weer naar het publiek en de overige aanwezigen. Ze was hier niet om vrienden te maken, zelfs niet met haar eigen mentor.

De dag van de Games
Goldie stond in de lanceertube te wachten tot ze eindelijk omhoog zou gaan. Haar stylist was zojuist nog even langsgekomen om de laatste puntjes op de i te zetten, voor hij weer vertrok en haar alleen achterliet. Hoewel ze het niet wilde toegeven, vond ze het toch spannend. Haar hele leven was ze voor dit ene moment getraind en klaargestoomd. Nu stond het op het punt om te beginnen. Ze kantelde haar hoofd naar achteren en keek naar boven, maar de ruimte was nog gesloten en ze kon nog niets zien van de Arena.
De deur van de ruimte ging open. Tot haar verbazing zag Goldie Vipsanius binnenkomen. Het was dat ze al opgesloten in de tube stond, anders had ze verwacht dat hij ter plekke nog haar plaats in zou willen nemen. Ze zei niets, en keek hem alleen maar strak aan. Ze had geen spijt van haar actie van gisterenavond en ze bood haar excuses ook niet aan. Het was haar goed recht en dat wist Vipsanius ook.
'Maak ons trots,' hoorde ze hem toen zeggen. Hij leek het amper uit zijn strot te krijgen, maar ze waardeerde zijn komst nu wel.
Goldie knikte. 'Doe ik,' sprak ze zelfverzekerd. Juist op dat moment verstoorde een blikkerige stem dat moment, en voelde ze dat de tube langzaam opsteeg.

[ bericht aangepast op 15 mei 2026 - 20:34 ]

This world doesn't belong to them. It belongs to us.

17 mei 2026 - 14:56 Zoya is offline

Zoya 10529

Jude Shaffer
•────────────────────⋅ 𖠰 ⋅────────────────────•

13 • District 7 • met Nash • gesloten scene

De nacht voor de Spelen
In het donker strekte de lege kamer zich uit als een grot zonder uitgang. Jude zat met gekruiste benen op haar opengeslagen bed en probeerde niet te hard te ademen. Iedere beweging leek te echoën tegen de kale, vlekkeloze muren. Er waren geen spullen om het geluid te breken, behalve een bed en een scherm met hoekige cijfertjes die haar zachtjes tegenmoet gloeiden. Ze probeerde ze zich voor te stellen dat ze op het bed van Flo uitkeek, net zoals thuis. Als ze haar ogen samenkneep en door haar wimpers spiekte kon ze misschien wel het zachtjes ademende lichaam van haar broer zien.
Jude's zucht klonk als luid als de wind door de bomen. Het lukte niet. Er waren geen houten muren die zachtjes kraakten, geen getik van marterpootjes op het dak of zachte ademhalingen van haar broertjes en zusjes. Niets klopte. Jude had al dagen niet goed geslapen, maar vannacht voelde het alsof haar eenzaamheid een levend wezen was. Alsof het wachtte op een kans om haar op te slokken.
Zou het in de arena ook zo voelen? Zou ze alleen in het donker zijn, nu ze zonder Nash moest gaan?
Een pluk haar viel voor haar ogen en kietelde haar wimpers. Jude streek het uit haar gezicht. Mama vlocht het altijd in voordat ze ging slapen omdat de plukjes zo kriebelden. Het gevoel van zachte vingers door haar haren was genoeg om haar kippenvel te bezorgen, en tegen het einde van de laatste vlecht waren haar gedachten eindelijk stil genoeg dat ze kon slapen.
Jude slikte een brok in haar keel weg en ging rechterop zitten. Met haar eigen vingers kamde ze de klitten weg en begon ze met de eerste vlecht, vlak boven haar voorhoofd. Mama zou zeggen dat Jude's haar te lang was. Langer dan dit ging het niet worden.
Heel zachtjes, bang om de stilte te breken, begon ze te zingen. Het was een iele echo van hoe haar moeder altijd zong, maar de woorden waren net zo vertrouwd dat ze de eenzaamheid verjoegen.
De bloemen zijn gaan slapen,
in 't zachte manelicht.
Haar vingers woven de plukken in elkaar. Als ze haar ogen dichtdeed en zich heel erg hard op mama's stem concentreerde, leek het bijna alsof ze er echt was.
Zij vouwen hunne blaadjes,
met knikkend kopje dicht.
En zachtjes fluistert ginds een boom,
hij lispelt in een droom.
Een snik welde op in haar keel en brak haar stem. Ze wilde zo graag dat ze weer in slaap kon vallen onder de reusachtige treurwilg naast het huis, genesteld tussen de wortels. Het zachte ruisen van de wind door de bladeren klonk dan net zoals in mama's liedje.
Slaap nu zacht.
Slaap nu zacht mijn kindje.
Slaap nu zacht.
Haar stem stierf weg in de lege ruimte. Toen ze haar ogen opende was het nog donkerder dan eerst. De zon in haar herinnering doofde uit. In het duister kwam een gedachte, zo helder in haar hoofd dat het leek alsof ze hem hardop had gezegd. Ik wil niet meer alleen zijn.
Haar blote voeten tikten zacht tegen de koude vloer. Zonder te hoeven zien vond ze een weg naar de deur van haar slaapkamer, die geruisloos voor haar opende. De gezamelijke ruimte was zielloos zonder mensen en licht. Ze keerde het snel de rug toe.
Heel even was ze bang dat hij het slot aan had geklikt, maar de deur gleed vanzelf opzij. In het donker dreef zachte ademhaling haar kant op. Jude drukte gauw een hand tegen haar mond om een snik binnen te houden. Tranen prikten in haar ogen. Plotseling was het pikzwart niet langer verstikkend, maar verwelkomend. Rust hier, fluisterde het. Hier ben je veilig.
Geruisloos als de nacht tippelde ze de slaapkamer binnen en krulde ze zich op op het zachte tapijt aan het voeteneinde van Nash' zijn bed. Ze liet haar adem ontsnappen en glimlachte in het duister. Toen zakte ze weg ze in een diepe slaap.

Het ochtendlicht was een vage vlek aan de horizon toen Jude haar ogen opende. Stiller dan een uil zeilend op de wind glipte ze weg uit zijn slaapkamer.

Een paar minuten voor de Spelen
Jude concentreerde zich op de warmte die via de handen van Nash in haar huid zonk.
"Oké?”
"Oké," fluisterde ze terug.
Toen Nash haar losliet werd ze overvallen door een steek van paniek. Ze wilde het nog niet zonder hem doen. Hoe onaardig hij ook kon zijn, ze had gedacht dat hij altijd bij haar zou zijn. In ieder geval tot het einde.
Jude had zich in de afgelopen dagen eenzamer gevoeld dan ze zich ooit had kunnen voorstellen. Binnen de spanne van een week had ze geleerd om te leven zonder haar familie, haar team, haar thuis. Hoewel het verdiet haar had achtervolgd als een trouwe hond, had ze toch nog kunnen lachen, kunnen genieten van het zonlicht en de vogels. Maar nu, vlak voor het einde, werd ze bang. Zonder de warme hand van Nash in de hare voelde ze zich kwetsbaar.
Ze had altijd gedacht dat de mutts het ergste waren aan de arena. Nu ze op het punt stond om die angst onder ogen te zien, realiseerde ze zich hoe erg ze het mis had.
Nash fluisterde in haar oor. Zijn ketting was warm op haar huid. Dat beloof ik. De woorden zeiden haar niets, hun betekenis verloren in de paniek in haar hoofd. Ze voelde hoe de tijd wegglipte, hoe hij ieder moment op kon staan met die afstandelijke blik in zijn ogen die ze ook bij haar ouders had gezien. De blik die zei: ik laat je los.
De luidspreker gaf een piep op het randje van haar gehoor voordat hij tot leven kwam. Jude hoefde de woorden niet te horen om te weten wat dat betekende. Gedreven door haar paniek vloog ze naar voren en hield Nash stevig vast, haar gezicht begraven in zijn schouder. Nash trilde in haar armen. Of misschien trilde zij wel.
Papa had haar geleerd hoe ze herinneringen stevig op kon slaan in haar hoofd. Hoe ze zich moest concentreren op de geuren en de geluiden zodat haar brein later nog precies wist hoe het voelde. Jude voelde in haar hart hoe belangrijk dit moment zou worden in de arena. Hoe hard ze de herinnering aan zijn veiligheid nodig zou hebben.
Jude liet als eerste los. De pijn in haar hart was zo hevig dat ze bang was dat het zou stoppen. Het kleine kind in haar wilde zich vastklampen aan zijn nek en weigeren los te laten, maar Jude wist dat het niet ging. Op wankelende benen nam ze een stap achteruit.
"Vertrouw mij," beloofde Nash. Ze wist dat hij haar wilde overtuigen van zijn woorden, maar ze zag een ander verhaal in zijn ogen. Hij was bang.
"Je hoeft je geen zorgen te maken," verzekerde ze hem. Ze probeerde bemoedigend te lachen door haar tranen, maar haar mondhoeken trilden. "Ik weet hoe ik dapper moet zijn."
De aftellende rode cijfers drongen haar naar haar lanceerpad, weg van Nash. Ze greep zijn hand vast en kneep er zachtjes in. "Ik had het beste voorbeeld."
De deur achter Nash schoof open. Vredesbewakers om haar de buis in te forceren. Gauw nam ze een stap achteruit. Ze had haar hele leven een eigen weg gezocht zonder zich te laten dwingen. Juist nu ze nog maar zo weinig keuzes over had, begreep ze hoe belangrijk het was wat ze daarmee deed.
Gesterkt door die gedachte vond ze een manier om het lanceerpad op te stappen. Haar glimlach voelde iets echter toen ze door haar knieën zakte en in kleermakerszit op de koude vloer ging zitten. Ze wist dat ze moest gaan staan, maar dat was niet wat haar hart wilde. Dit moest ze op haar eigen manier doen.
De klok gaf haar nog een paar ademhalingen voordat ze zou lanceren. Bedachtzaam keek ze Nash aan. Ze voelde zich iets groter nu ze op de grond zat. "Dit leven was kort, maar..." Haar glimlach bereikte haar ogen. "Het was best mooi."
Toen sloot de buis haar af van Nash. Van de Vredesbewakers. Met haar vingers streek ze over de ketting om haar hals. Niemand kon haar nog bereiken.
Judes glimlach veranderde in een grijns. Eentje die ze die ze mensen schonk voordat ze hoger in de bomen klom terwijl ze haar naar beneden probeerden te lokken. Met haar blik op de Vredesbewakers, die nu machteloos aan de andere kant van de buis stonden, trok ze haar schoenen uit. De lucht was koud aan haar blote voeten, maar ze voelde zich iets meer zichzelf. De schoenen knoopte ze aan de veters om haar middel, voor de zekerheid. Ze kon hun uitdrukking niet zien door hun helmen, maar ze wist dat het de Vredesbewakers irriteerde dat ze zich niet aan de regels hield.
Haar lanceerpad kwam in beweging. Haar laatste moment in vrijheid.
Jude grinnikte hardop en stak haar tong uit.

[ bericht aangepast op 17 mei 2026 - 15:05 ]

|| Thy hatred only wakes a smile. ||

Index RPG Actieve Topics Zoek