[RPG • 100] Welcome to Magix! | Speeltopic - Speeltopics

Aspens ogen schitterden toen Eli opnieuw de prestigieuze kledingzaak in de stad aanhaalde. De specialist was er onnoemelijk enthousiast over.
“Dat zou een droom zijn die werkelijkheid wordt,” zuchtte Ace al half in dromenland, maar hij schudde zijn hoofd om ook snel weer naar de werkelijkheid te komen. “Ik kan het helaas ook moeilijk aannemen zonder er iets voor terug te doen,” vervolgde hij kordaat. Aspen vond het zeer moeilijk om dingen van anderen aan te nemen zonder dat hij er wat voor terug moest geven. “Ik weet niet of ik iets gelijkwaardig terug zou kunnen geven,” eindigde hij ietwat beteuterd. Het waren uiteindelijk problemen voor een andere keer, maar de specialist kon niet zomaar zulke kostbare dingen aannemen.

Aspen grinnikte met een verontschuldigende toon: “Ik zou er geld voor geven om op zijn minst iets te herinneren, dan weet ik op zijn minst waarom ik zo rusteloos ben.”
Ace kon het op zijn minst appreciëren dat Eli vond dat hij een toegankelijk persoon was. Zijn sprankelende karakter had wel vaker een positief effect op mensen, maar heel vaak was het voor velen ook gewoon heel eng.
Eli gaf ook toe dat hij zelf ook weinig wist en niet helemaal op de hoogte was. Zijn verdwijning was meer voor zijn gezondheid en minder voor onderzoek gaf hij mee. Het was duidelijk dat de ander terughoudend was, dus vroeg hij er niet verder op door. Aspen knikte meelevend en luisterde tot hem weer een vraag werd gesteld, maar hier moest hij alweer zijn hoofd schudden.
“Ik heb Zeph en Zariya niet gesproken over dit onderwerp, nee. Het waren telkens meer gesprekken over koetjes en kalfjes,” zei de specialist. Hij twijfelde even, maar ging toch door met praten: “Al heb ik wel meer het gevoel dat mijn onderbewustzijn hen… opzoekt?”
Aspen zijn zin eindigde in een vraagteken omdat hij er zelf zijn vinger niet goed kon opleggen. Het was een eindeloze strijd van onbekende gevoelens en onsamenhangde donkere flitsen die nergens op leken.

Eli pikte in op enkele van zijn ideeën voor hun dramatische terugkomst naar de tafel. Hij luisterde aandachtig naar de suggesties die de heks terugkaatste naar hem. De specialist dacht er even bij na.
“Ik ben helemaal mee om gewoon je bril weer even op mijn hoofd te zetten en zodra we weer terug zijn, ga ik helemaal verbaasd zijn dat ik hem nog heb en aan je teruggeven," somde hij op. Hij bracht wat meer volume in zijn stem, toen hij Eli hoorde wegwandelen. Het was logisch om niet meteen van kledij te gaan wisselen, hij durfde er bijna zijn hand voor in het vuur te steken dat Elis kleding op maat gemaakt was en hij zou niet durven het prachtige handwerk met zijn veel te brede schouders te ruïneren.
“Attentie ook check,” vervolgde hij uiteindelijk. “Ze vullen de inhoud toch waarschijnlijk weer zelf in met hun fantasierijke brein,” smaalde Ace.
“Laten we dan maar weer naar het eten gaan, houd je bril nog maar even bij tot we net aan de balzaal zijn, dan kun je nog wat rusten,” zuchtte de specialist uiteindelijk. Hij liet zich leiden door de persoon die het wel goed deed in het donker naar de gang. Toen de deur openging en het licht weer naar binnen stroomde, loenste Aspen door de plotse aanpassing van het donker naar licht.
“Dat was zelfs voor mij niet de beste keuze,” lachte hij zachtjes terwijl het duo zich weer richting de zaal bewoog. Net voor ze de hoek omdraaiden, hield Ace even halt.
“Als je nu je bril even zou kunnen missen,” zei hij terwijl hij voorzichtig zijn hand uitstak om het voorwerp voorzichtig aan te nemen en stevig op zijn hoofd te planten zodat het zeker niet zou vallen. “Het is weer tijd voor een fashion crime,” knipoogde hij en hij bekeek Eli nog even. “Hmm, je haar kan wel wat opgesmukt worden, maar dat bekijk ik wel weer in het bijzijn van de rest.” Hij grijnsde en ze vervolgden hun route naar de zaal. Ze draaiden de hoek om en Ace zag meteen de silhouet van een persoon. Ze liepen wat verder naar de zaal toe en het silhouet kreeg ook een gezicht: Professor Dubois. Haar blik zoog zich meteen naar het tweetal alsof ze haar pijlen meteen op het doel richtte.
“Niet panikeren, maar professor Dubois staat aan de ingang en ze heeft ons opgemerkt,” fluisterde Ace naar zijn kompaan die zijn best aan het doen was zoveel mogelijk licht bij zich weg te houden. De specialist nam een relaxte houding aan en bleef rustig verder slenteren tot bijna bij de ingang, waar ze werden tegengehouden door de professor. Ze leek vooral gefocust op Eli, maar Aspen stopte net naast hem. Hij kon net vanuit de deuropening het randje van hun tafel terug zien. De specialist ging meteen in een soort vechtmodus, alert voor de aankomende aanval van professor Dubois.

De jonge fee was verbaasd dat Njord het plots met hem eens was. Hij had niet verwacht een toegeving te krijgen van het tweetal en al helemaal niet van de persoon die niets anders deed dan meeknikken met Dorothea. Niet dat het hem veel interesseerde wat ze deden, ze gingen toch maar weer wat complotdenken en daar had hij helemaal geen zin in, dus hij hield zich afzijdig en keek maar wat de tafels rondom zich. Bij de meesten zag het er gezellig uit en werd er gelachen. Zijn blik viel ook op de tafel van de docenten. Ze leken met zijn allen druk in discussie, totdat professor Dubois plotseling rechtstond en naar de ingang van de zaal liep. Nestor fronste, niet zeker wat er aan de hand was.
Hij bleef de professor met zijn blik volgen tot ze uiteindelijk halt hield aan de ingang van de zaal, ze leek onzeker waar ze naartoe moest. Tot ze uiteindelijk iets opmerkte en er als een speer naar toe liep. Nog net aan de zijkant van de deuropening kon hij Ace zien staan, die er zoals altijd gewoon rustig uitzag. Voor de rest was het hem het raden naar wat er zich net buiten de zaal afspeelde.

Eli had aangegeven dat hij wel weer mocht doorlopen als hij dat wilde, maar Ace bleef staan als een soort stille schildwacht naar de heks. Hij zag hij de ander zich wapenen met een glimlach die er licht geforceerd uitzag in tegenstelling tot wat hij eerder zag. De toon van zijn stem veranderde ook en voor Ace voelde het alsof hij van het echte leven in een toneelstuk was gevallen toen Eli professor Dubois aansprak.
De docent was duidelijk laaiend om redenen die voor Ace onbekend waren. Aspen hield zijn hoofd schuin bij de woorden van de professor.
‘Wat voor afspraken zouden ze gemaakt hebben?’ De specialist zijn nieuwsgierigheid stak de kop op in zijn hoofd, maar hij hield zijn kaken stevig op elkaar geklemd. Hij probeerde zijn allerbest om een sierstuk te zijn dat bij Eli paste: zachte glimlach, ontspannen, open houding,... Eli’s suggestieve woorden ontgingen hem niet. De specialist werd wel verrast door de arm die zich om hem heen nestelde, maar hij gaf geen kick. Hij liet de heks zoveel mogelijk het woord doen, onzeker over waar heel de situatie om draaide

Aspens focus verplaatste zich weer even naar de tafel terwijl hij met een half oor de conversatie naast hem volgde. Nog voor hij het goed en wel doorhad, waren de blikken hun kant op gedraaid en dan vooral die van hun eigen tafel. Zijn aandacht werd opnieuw naar de conversatie voor hem gezogen en hij hoorde nog net hoe de heks professor Dubois een fijne avond toewenste. De specialist haalde zijn meest stralende glimlach naar boven. De argwaan was af te lezen in het gezicht van Dubois, maar hij besteedde er geen aandacht aan. Meer zelfs, hij wilde heel duidelijk laten voelen dat het laatste woord van hen was.
“Ik hoop dat de rest van het diner u kan bekoren,” glimlachte hij beleefd en liet zich leiden door Eli, weer de zaal in. Toen het tweetal net buiten gehoorafstand waren, proestte Ace even kort.
“De stok zit echt zo ver in die vrouw haar reet dat hij er bijna langs de andere kant uitkomt,” fluisterde hij Eli samenzweerderig toe. “Oh, update”, ging hij verder.
“Tafel vier kijkt al naar ons sinds we zichtbaar waren in de deuropening, dus de camera’s draaien.” Zonder moeite nam Ace de leiding over van Eli en liet hem even halt houden net voor ze de tafel bereikten. De specialist keek de ander even aan, alsof hij zocht naar een woordloze toestemming. Toen hij tevreden was met wat hij zag, fatsoeneerde Ace het haar van de heks dat door hun ‘escapades’ in het donker lichtjes door elkaar was gevallen. Hij had hen ook zo gepositioneerd dat hun tafel zeker genoeg zicht had op hen alle twee.
“Zo,” glimlachte Aspen uiteindelijk, blij dat zijn kwaliteiten als kapper soms meer van pas kwamen dan hij zelf soms dacht. Attent stak de jongste van de twee zijn arm uit naar de ander om hem verder naar de tafel te leiden. Nestors mond, de arme stakker, was opengevallen van verbazing. De gevoelens van de jongeman waren altijd op zijn gezicht te lezen.
“Ik zie dat we net op tijd terug zijn voor het hoofdgerecht,” glimlachte Ace, terwijl hij Eli’s stoel naar achter schoof zodat hij opnieuw kon plaatsnemen. Vervolgens zocht hij zijn eigen stoel weer op, maar nog voor hij kon plaatsnemen, zag hij licht ongemak op het gezicht van Eli. De bril.
“Ach, wat dom van me!” Aspen praatte hier meer tegen zichzelf dan eender wie aan de tafel. Hij nam de speciale bril even voorzichtig als eerder van zijn hoofd en gaf hem terug aan zijn metgezel van de avond.
“Deze ga je wel nodig hebben hier,” zei hij met een attente glimlach richting de heks. Ace las de blik die hij gaf als dankbaar. “Hebben we nog wat gemist in onze afwezigheid?” Aspen stelde de vraag uit beleefdheid. Het kon hem geen moer schelen waar ze mee bezig waren geweest, maar de poppen waren aan het dansen en hij gaf ze een eerste aanzet.

Het bedankje van Eli zorgde ervoor dat Ace een glimlach op zijn gezicht kreeg. Deze keer was die niet gespeeld, de specialist was gewoon oprecht blij ermee.
“Staat honderd keer beter dan mij,” zei Ace met een blije toon. De glimlach had zijn weg naar zijn stem gevonden.
Plots stond er opnieuw een vol wijnglas voor zijn neus. Die had de specialist niet ingecalculeerd, maar hij knikte alsnog dankbaar naar Eli terwijl hij een nipje dronk.
Het was niet dat Ace snel dronken werd ofzo, maar hij hield zijn drankgebruik graag tot een minimum. Drank en vroege ochtenden gingen namelijk niet super goed samen.

Ondertussen had Cinder op zijn vraag geantwoord. Hij zou er eens spottend mee gelachen hebben als hij niet zo diep in zijn rol had gezeten. Hij kon prima om met mensen, maar deze tafel had zoveel pretentie dat het bijna een zaal vol politici en staatshoofden leek.
“Ach ja, het was even een fijn rustmoment voor ons moet ik toegeven. Ik ben graag onder de mensen, maar ik ben eerst en vooral een buitenmens. Daarnaast groeide ik op tussen een groep biddende monniken, dus rust en stilte is heel lang voor mij de standaard geweest,” babbelde hij er op los. Hij deed zijn best om de aandacht op zichzelf te houden en zo veel mogelijk weg van Eli, zodat de heks zijn kracht kon sparen voor een lange avond.
Aspen keek de tafel nog eens rond en Nestor leek opnieuw wat relaxter nu het duo weer terug was. Dorothea zag eruit alsof ze net het cadeau van de eeuw had gekregen.
“Wegjagen,” lacht Ace terwijl hij met zijn hand Cinders woorden leek weg te wuiven. Hij schudde zijn hoofd in geveinsd ongeloof.
“Zo makkelijk krijg je mij niet weg. Ik ben een beetje zoals onkruid, ongewenst en ik kom altijd terug,” grijnsde hij breed. De specialist kon het ook niet laten om er wat zelfspot in te stoppen. Ondertussen keek hij ostentatief weg van het helse duo aan de tafel en gunde hij ze nog geen beetje oogcontact.
Ondertussen serveerden de kelners de hoofdgerechten. Ze zagen er volgens Ace verrukkelijk uit, een stukje vis smaakte hem altijd.
Hij zag ook dat er nog twee messen naast zijn bord te vinden waren. Perfect.
Hulpeloos keek hij naar Eli, die sowieso degene van hun twee was die standaard meer van etiquette afwist dan hijzelf. Aspen kwam namelijk vanuit een bescheiden monniken tempel naar de universiteit en Eli was opgegroeid tussen mensen met verwachtingen als het over regels volgen ging.
“Welke van de twee gebruik ik weer voor de vis?” vroeg hij terwijl hij Eli een schaapachtige blik gaf. Zijn toon gaf mee dat hij een beetje de dwaas was die het steeds weer vergat.
Aspen wist donders goed dat het ene mes voor vis gebruikt werd en het andere bij andere gerechten. Vanavond hield hij zich liever wat van de domme.
In zijn periferie zag hij hoe Dorothea zich weer richting Njord bewoog om te gaan fluisteren.
‘Ze zullen het nooit leren,’ verzuchtte hij in zijn gedachten en wachtte geduldig op de expertise die hij hoopte van Eli te krijgen.