[RPG] The Habit. [5] - Speeltopics

It is better to reign in hell than to serve in heaven.

Cumberbatch schreef:
(...)
Die kop tegen een boom x'D
Laat haar anders teruglopen naar de ruines, daar is Sasha nu en dan moet je niet teveel aanpassen c:

Maakt niet, kan gebeuren

Do it scared, but do it anyway.

Ik heb 'm aangepast :]

Heather Knochenmus - Lerares Plantkunde en Schoolarts
Ik kijk verbaasd naar Sasha, die meteen raad waarom ik zo overstuur ben. Als hij echter uitlegt dat ze haar al zochten snap ik dat het geen telepathische krachten waren. Tijdens zijn verhaal weet ik me geen houding te geven. Ik weet dat ik onder het stof zit, dat mijn kleren vol zitten met scheuren en dat er tranen over mijn wangen stromen. En dan staat hier Sasha voor me, weliswaar in zijn lelijke broek en shirt, maar nog altijd goed verzorgd en kalm. Als ik niet al zou huilen was ik er spontaan van gaan janken. "Prixor is dood, net als een deel van de leerlingen en een groot deel van de techniek dienst. Zoals u kan zien schiet er van die linkervleugel niks meer over..." Ook al had ik het kunnen verwachten, het nieuws dat er zoveel mensen zijn gestorven voelt als een klap in mijn gezicht. Het schudt me wakker, op een niet al te prettige manier. Ik haal mijn neus op en kijk naar het puin om me heen. Ik vraag me af of de mensen die hier bevel voor hebben gegeven zich realiseren wat ze aanrichten. Even blijft het stil, maar dan begint Sasha weer te praten dus richt ik mijn blik op hem. Zijn toon is vriendelijk, maar zijn woorden boezemen me angst in. Ik kan niet in mijn eentje voor al die mensen zorgen. Ik ben goed met planten, niet met mensen. Ik ben wel dokter, maar ik ben zeker niet bevoegd om allerlei diepe wonden te behandelen. Laat staan getraumatiseerde mensen. Ik voel de paniek opborrelen in mijn onderbuik en trillerig haal ik adem. Als ik me realiseer dat er weer een traan over mijn wang glijdt veeg ik die bruusk weg en recht mijn rug. Sterk zijn. "Ik.. Ik zal zien wat ik kan doen. Waar is de rest?" Als ik hoor hoe zwakjes mijn stem klinkt voel ik me klein en machteloos. God, ik heb behoefte aan een knuffel en een warme mok chocolademelk met slagroom.

Heather Knochenmus - Lerares Plantkunde en Schoolarts
Sasha's ongemakkelijke klopje op mijn rug had me anders waarschijnlijk laten lachen, maar nu kan ik alleen zwakjes glimlachen. Het is een aardig gebaar, maar helpt me niet erg. "Hangt er vanaf wie u bedoelt met 'de rest'..." Ik slik even en kijk uit over het puin. Nu ik beter kijk zie ik hier en daar een hand, been of rug blootliggen. Ik adem diep in en kijk even naar de zee, die nog steeds rustig heen en weer kabbelt, alsof er niets is gebeurd. Net als Sasha, in weze. "Gewoon. De rest, iedereen die nog leeft." Ik zucht en sla mijn armen om elkaar heen. Ik huil nu in ieder geval niet meer, bedenk ik me. "Hebt u eigenlijk al mensen gezien? Die nog leefden, bedoel ik." Ik kijk even opzij naar Sasha, en voel een rilling over mijn rug lopen. Ook al geef ik het niet graag toe, het feit dat hij zelfs nu nog beheerst is geeft me groot ontzag voor hem. En ook een beetje angst. Want hij moet toch wel íets voelen, hierbij? Tuurlijk wel. Hij verbergt het gewoon goed. Toch wel vreemd. Ik vraag me af of hij altijd al zo is geweest, of dat hij er voor is getraind. Zou er überhaupt wel eens iemand zijn geweest aan wie hij zijn echte emoties heeft laten zien? Misschien wel aan Valerie, die lijkt wel wat meer met hem gemeen te hebben. Beschaamd merk ik dat ik me daardoor enigszins jaloers voel. Maar is dat gek? Ze stralen allebei dat zelfde kalme en rustige uit, en lijken zo gracieus en perfect. Hoe kun je daar niet jaloers op worden?

En toen lag dat verdomde internet er weer uit bij ons --', Oh ik weet dat ik in deze post een beetje achterloop maarja.

Valerie Savarin

Ik schudde mijn staart even opzij, niet in een aandachtstrekkerig gebaar maar puur en alleen omdat het in mijn weg hing, voor ik de bewusteloos man overnam van Sasha. 'Bedankt.' Ik hoop dat hij weet wat ik ermee bedoel en dat,dat niet is om Cherie en Dana te vinden. Met een verbeten trek op mijn gezicht hijs ik de man op en begin naar Heathers gebouw te marcheren. Het werd tijd voor een korte ondervraging, over een paar dagen zouden we er wel een langer gesprekje mee houden, tegen dan zal hij wel afgekoeld zijn. Zo helemaal alleen, zonder eten en met maar een petieterig klein beetje drinken. Ik concentreerde me daarop en probeerde niet te denken aan alle doden, de jongeren interesseerden me zoveel niet. Het was erg, daar niet van aan maar ik kende hen amper. Prixor kende ik al zo lang en Lily ook dat het gewoon niet te verdragen werd. Maar ik moest kalm blijven, we waren nog maar met drie en wij moesten tonen dat we ruggengraat hadden, kalm blijven voor de andere overlevenden. Aantonen dat alles goed kwam, en vooral ik en de kapitein aangezien Heather al eerder bewezen had nogal gevoelig te zijn en die gevoelens ook spontaan te uiten. Het was een eigenschap waar ik soms best jaloers op was. Ondertussen was ik aangekomen bij het kleine, witte gebouw dat gelukkig onbeschadigd was, ik had geen idee waar we anders de gewonden zouden moeten onderbrengen, en opende de deur van de, op een paar flessen water en proviand na, lege kelder. 'En nu tussen ons.' mompelde ik zacht terwijl ik een glas ijzig koud water over zijn hoofd heen goot.

Soms ben ik het sterkste wijf ter wereld en soms ben ik een kwartelei.

Kléín vraagje; zijn Cherie en Dana nog steeds bij Sasha, of wat?

It is better to reign in hell than to serve in heaven.

Valerie Savarin

'Wakker? Ben je gewond?' Mijn stem klonk dan misschien zacht, door de akoestiek in de lege ruimte klonk ze waarschijnlijk nogal dreigend, vooral omdat hij niets hoorde te zien. Als ik al amper zag en ik zat hier al een minuut of vijf. Veel info had ik van hem niet nodig. Nu wou ik alleen weten of hij het zou overleven, niet omdat ik ook maar één zier om zijn leven gaf, eerder omdat hij nuttige informatie zou kunnen bezitten. Het stof deed een nies naar boven kriebelen die ik kribbig onderdrukte. 'Dus?' vroeg ik hem nog een keer.

Soms ben ik het sterkste wijf ter wereld en soms ben ik een kwartelei.

Damnit, al mijn tekst kwijt --'

[ bericht aangepast op 19 dec 2011 - 22:29 ]

Soms ben ik het sterkste wijf ter wereld en soms ben ik een kwartelei.

Noah Morrigan

Versuft merk ik hoe iemand me terug vast neemt om even later tegen iets aan te zetten. Even, heel even maar, ben ik bang en wil beginnen slaan maar ik hou mezelf onder controle en hou mezelf voor dat het niets is. 'Noah? Dat is je naam toch?' Ik open mijn ogen en kijk hem slaperig aan voor ik zachtjes knik. Ik wist wie hij was, hij was de jongen die tijdens het voorstellen tegen een boom aan had gezeten en van mevrouw Haspers opnieuw had moeten beginnen met het spel. Hij doet duidelijk zijn best om mij recht aan te kijken maar ik ontwijk zijn blik zoals ik altijd al gedaan heb bij mensen.

Soms ben ik het sterkste wijf ter wereld en soms ben ik een kwartelei.

Oké, ik volg het even niet meer ;$

"Ignite, my love. Ignite."

Ridder schreef:
Oké, ik volg het even niet meer ;$

It is better to reign in hell than to serve in heaven.

wacht hoor,
Cedric is Noah aan het helpen omdat die zich niet zo goed voelt, Sasha heeft net Heather gerustgesteld (of toch een poging gedaan tot kalmeren) en zoekt verder achter overlevenden, Heather is zichzelf aan het vermannen en de schade aan het opmeten, Gawain is geen idee waar naartoe, Cherie en Dana staan in het veld nadat Valerie de man heeft meegenomen (die ze nu aan het verzorgen/ondervragen is) en Sasha vertrokken is. And that would be it.

Soms ben ik het sterkste wijf ter wereld en soms ben ik een kwartelei.

ik weet ook niet waar gawain is, hem zal ik zo wel even ergens droppen.

Do it scared, but do it anyway.

Inkheart schreef:
ik weet ook niet waar gawain is, hem zal ik zo wel even ergens droppen.

It is better to reign in hell than to serve in heaven.