[RPG] The Habit. [3] - Speeltopics

[ bericht aangepast op 17 nov 2011 - 20:02 ]

---

It is better to reign in hell than to serve in heaven.

Heather Knochenmus - Lerares Plantkunde en Schoolarts
Als de Kapitein klaar is me de les te lezen merk ik dat ik tijdens zijn speech iets in elkaar ben gekrompen. Niet dat ik mezelf dat kwalijk neem. Hij komt intimiderender en groter op me over dan ik voor mogelijk had gehouden. Ik huiver en recht mijn rug weer. Zijn argumenten klinken logisch en hij heeft de mijne met alle gemak weerlegt. Moet ik me dan gewonnen geven? Nee. Nee, maar wat moet ik zeggen? Hij heeft gelijk, Heather, geef het maar gewoon toe en ga naar huis, dan ben je hier ook weer vanaf. "Oké.." zeg ik, en als ik merk hoe hoog en meisjesachtig mijn stem klinkt praat ik vlug iets lager. "U hebt hier duidelijk meer verstand van, dus ik ga maar weer eens. Bedankt voor uw tijd, Kapitein." Ik glimlach voorzichtig en heb bijna de neiging om te salueren zoals ze dat in het leger doen, maar gelukkig bedenk ik me snel dat dat er vrij belachelijk uit zou zien. Het feit dat ik hem Kapitein noemde, terwijl hij zei dat dat niet nodig was, is al erg genoeg. Waarom deed ik dat eigenlijk? Ik ben ook zo'n idioot soms. Ik loop naar de deur toe, en heb vreemd genoeg het idee dat ik moet wachten tot hij zegt dat ik kan gaan. Geërgerd sla ik mijn ogen op, zonder dat hij het ziet, natuurlijk. Hij is een collega, geen leraar of baas. Als ik bij de deur ben leg ik mijn hand op de klink en draai me nog even om. "Tot ziens dan maar." zeg ik met een schuchter glimlachje, klaar om te vertrekken.

Heather Knochenmus - Lerares Plantkunde en Schoolarts
Opgelucht dat ik weg kan druk ik de klink al naar beneden. "Heb ik u van streek gebracht, dokter?" Met grote ogen laat ik de klink los. Fuck. Ben ik zo doorzichtig? Even sluit ik mijn ogen, dan recht ik mijn rug, open ze weer en draai me om. Ik kijk Sasha aan, glimlach zelfverzekerd en schud mijn hoofd. "Zeker niet, meneer Filischkin." Ik gedachte geef ik mezelf een schouderklopje dat ik zijn naam heb gebruikt en ook nog goed heb uitgesproken. "Ik zie niet in waarom u dat zou denken. Ik was bezorgd over de meisjes, maar nu u heeft uitgelegd dat uw acties een hoger doel dienen zie ik in dat bezorgdheid niet nodig is. Nogmaals bedankt voor uw tijd en mijn welgemeende excuses dat ik uw stoorde tijdens.." Ik val even stil, werp een blik op zijn t-shirt alsof het er nog steeds niet was, en glimlach dan scheef. "..uw ongetwijfeld belangrijke bezigheden." Waarom had hij ook eigenlijk geen shirt aan? Zou er in de slaapkamer een vrouw op hem zitten wachten? Dat zou nog eens wat zijn. De altijd zo rustige kapitein Filischkin die een minnares heeft. Ik glimlach onwillekeurig als ik de halters en bijbehorende gewichten op de grond zie liggen. Of misschien was hij aan het trainen. Die optie klinkt een stuk aannemelijker, met zo'n postuur. Als ik opkijk merk ik dat Sasha me afwachtend aankijkt en snel duw ik de klink omlaag, waardoor de deur opengaat. "Tot ziens, meneer Filischkin."

Vanaaf ben ik er niet Ik zeg 't maar alvast.
En haha, Heather is echt grappig

Eleanor Anthea Hope.
Ach, hij had een punt, ze moesten inderdaad samen leven en het was wel een perfecte kans wat anderen te leren kennen. Dat zou het verblijf hier vast vergemakkelijken. "Wel, ik hoop dat hij niet iets heeft tegen geweren, ik ben namelijk verdoemd tot het de hele dag bij me dragen van dit geweer," zei ze, rolde kort met haar ogen maar glimlachte toen flauwtjes. Terwijl ze opstond en met hem richting het EHBO gedeelte van het gebouw begon te lopen besloot ze over haar verlegenheid heen te stappen, of in ieder geval een poging te doen tot het beginnen van een gesprek. "Wat voor lessen had jij vandaag?" vroeg ze daarom maar, het eerte wat haar te binnen schoot. Het was niet het meest originele, maar ze besloot zich daar momenteel niet druk over te maken, ze had de woorden immers al uitgesproken en het was niet zo dat ze terug kon in de tijd.

---

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Cedric
We staan op en lopen naar de slaapkamers. Onderweg merk ik dat ze zich meer op haar gemak voelt.
"Wat voor lessen had jij vandaag?" vraagt ze.
"We hadden een of ander stom spel waar je een knikker in een bakje moest gooien, en natuurlijk had er weer iemand gezeik op me." die gedachten maakten me niet echt blij. "Ach, ik had het ook wel verdiend, en daarna moesten we iets over ons zelf vertellen." We lopen verder door de gang tot we bij een kamer komen waar Gawain's naam op staat. Ik klop zachtjes op de deur en maak hem open. Hij ligt rustig op zijn bed.

Gawain
De muziek was nog steeds rustgevend. Nu kon ik tenminste denken over wat ik verder wil gaan doen. Morgen ga ik in ieder geval uitslapen en rustig ontbijten. Ik kijk wel wat de trainer in haar gedachte heeft. Nu heb ik wel het voordeel dat ik niet overal aan mee hoef te doen, maar de meeste dingen die we doen vind ik leuk. Dus het is eigenlijk wel langer. Ik staar nog steeds met mijn hoofd naar het plafond. Geklop op de deur brengt me uit mijn trance. Er komen een jongen en een meisje binnen, zie ik als ik mijn hoofd naar de deur draai. Snel zet ik mijn muziek uit en blijf rustig op mijn rug liggen. Zin om te praten heb ik niet echt, maar dit geeft me wel het gevoel dat ik niet alleen ben.

---

Do it scared, but do it anyway.

Valerie Savarin

Ik stretch nog even voor ik me aan de kant van de zee laat vallen en uitkijk over de horizon. Deze plek had me altijd al een kalm gevoel gegeven. Na een half uurtje stond ik terug op, warmde mijn spieren op en begon terug naar het gebouw te joggen. Ik had dringend een nieuwe trainingsroute nodig, ik was niet eens buiten adem als ik terug bij het gebouw aankwam. In de eetzaal griste ik snel een flesje water van het buffet voor er afgeruimd zou worden.

---

Soms ben ik het sterkste wijf ter wereld en soms ben ik een kwartelei.

Heather Knochenmus - Lerares Plantkunde en Schoolarts
Op het moment dat de deur achter me dicht valt sluit ik mijn ogen en laat mijn adem ontsnappen. Even blijf ik staan, tot mijn ademhaling weer regelmatig is, en dan open ik langzaam mijn ogen. Dat was vrij gênant. Ach, hopelijk heb ik het nog een beetje kunnen herstellen door me uiteindelijk niet te laten kennen. Ik kan gewoon zo slecht tegen dat strakke, kille en onpersoonlijke. Ik loop de trap weer af en zie dat het buiten aan het schemeren is. Al was ik eerder blij dat ik mijn vertrekken bij de kas en praktijk zou krijgen, nu ik de wandeling terug moet maken klinkt het toch een stuk minder aantrekkelijk. Maar ach, het is nu eenmaal het beste, aangezien ik bij de praktijk moet blijven in het geval er iemand ziek of gewond is, en omdat het handiger is mijn lessen bij de planten van het woud te geven. Daarom staat het gebouw een klein stukje het bos in, tussen alle exotische planten. Rillend van de plotseling koude avondlucht loop ik over de betonnen platen die voor het hoofdgebouw liggen. Ik neem het zanderige, maar goed begaanbare pad naar de praktijk en stap zo vlug door als ik kan. Onderweg stop ik heel even om aan een bloem te ruiken die me onbekend voor komt. Met een tevreden glimlach stel ik vast dat hij lekker ruikt en met flinke stappen vervolg ik mijn weg. Het is maar een paar minuutjes lopen, maar als ik aan ben gekomen bij het huis is het al een stuk donkerder. Het woud ziet er veel minder liefelijk uit dan toen het licht was, en mijn angst dat er ergens een agressieve tijger of beer op de loer licht lijkt ineens best begrijpelijk. Ik open de deur en stap het gebouw in, dat koud en donker is omdat de airco al die tijd aan heeft gestaan. Die paar seconden dat ik in duisternis gehuld ben denk ik terug aan Sasha's ogen. Ze waren echt donker, bedenk ik me terwijl ik kippenvel in mijn nek voel. Snel knip ik de lichten aan, doe de airco uit en sla mijn armen om me heen om mezelf warm te wrijven. Ik besluit snel wat te eten en even te douchen, en dan meteen te gaan slapen. Het is een lange en vermoeiende dag geweest, maar toch zie ik uit naar wat morgen voor me in petto zal hebben.

Haha, ik was even in dit topic aan het kijken, staat m'n vader ineens achter me en leest het eerste voor dat hij ziet: "Heather Knochenmus.. Dat zijn waarschijnlijk schuilnamen, of niet?" En ik zo: "Nee, het zijn de namen van de personages uit het verhaal waar ik aan meeschrijf." (Ik heb m'n ouders ooit geprobeerd uit te leggen wat een RPG was, dus ik noem het steeds maar een verhaal waaraan ik met andere mensen schrijf )
Najah, ging hij weer weg, en nu zingt hij de hele tijd zelfbedachte liedjes over Heather Knochenmus =-=
Eentje gaat zo:
Heather Knochenmus... Oooh, Heather Knochenmus.
Die lust geen appelmoes. Oooh, Heather Knochenmus.

Lol, ik lach me dood :')

haha, mensen uitleggen wat een RPG is is inderdaad soms best lastig. ik noem het meestal ook een meespeel verhaal.

---

Do it scared, but do it anyway.

Vluuv schreef:
Haha, ik was even in dit topic aan het kijken, staat m'n vader ineens achter me en leest het eerste voor dat hij ziet: "Heather Knochenmus.. Dat zijn waarschijnlijk schuilnamen, of niet?" En ik zo: "Nee, het zijn de namen van de personages uit het verhaal waar ik aan meeschrijf." (Ik heb m'n ouders ooit geprobeerd uit te leggen wat een RPG was, dus ik noem het steeds maar een verhaal waaraan ik met andere mensen schrijf )
Najah, ging hij weer weg, en nu zingt hij de hele tijd zelfbedachte liedjes over Heather Knochenmus =-=
Eentje gaat zo:
Heather Knochenmus... Oooh, Heather Knochenmus.
Die lust geen appelmoes. Oooh, Heather Knochenmus.

Lol, ik lach me dood :')

Hahaha x'D Geniale vader.

Ik moet altijd lachen als ik RPG's lees en een keer ook serieus bijna janken (heb ik ook wel eens met boeken en films, ben emotioneel, tssk xd) Lol. Maar als ik zit te lachen begint mijn moeder weer; Wat zit je te lachen?
Of ze gaat vragen of ik weer aan mijn boek bezig ben als ik zoveel typ.. (Heb nooit verteld dat ik schrijf, dus zal wel of gekke gok zijn xd)

---

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Eleanor Anthea Hope
"Knikker in een bakje gooien?" vroeg ze verbaasd. "Volgende keer wil ik best ruilen hoor, wij kregen eerst theorie, vervolgens moesten we in een wkartier een hindernisbaan over door het bos, toen nog 100 keer buikspieroefeningen, een cooling down (Als ik het me goed herinner)en nu loop ik met dit rot geval rond," vertelde ze en zuchtte zachtjes. "Achja, het is voor het goede doel," voegde ze eraan toe en glimlachte flauwtjes. Ze moest zichzelf elke keer in blijven prenten dat alles noodzakelijk was, anders hield ze het hier echt niet vol. Ze liepen verder door de gangen en al gauw kwamen ze bij een kamertje aan, nadat Cedric geklopt had stapten ze naar binnen. "Hé," zei ze met verlegen glimlachje, ze voelde zich nog steeds ongemakkelijk en streek een lok haar achter haar oor. "Gaat het weer een beetje?" vroeg ze toen maar na een korte stilte.

[ bericht aangepast op 21 nov 2011 - 15:16 ]

---

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Valerie Savarin

Ik schrok op uit mijn gedachten als Sasha opeens voor mijn neus stond, gelukkig wist ik dat kleine schrikmomentje goed te verbergen door me gewoon met een ruk om te draaien.'Professor Savarin, hoe was Uw training buiten?' Ik kijk hem even schattend aan. 'Goed, dankuwel, en U mag mij gerust Valerie noemen.' Eigenlijk was ik best nieuwsgierig naar de strenge en soms nogal norse kapitein.

---

Soms ben ik het sterkste wijf ter wereld en soms ben ik een kwartelei.

Valerie Savarin

Een geamuseerde glimlach siert zijn gezicht voor het eerst die avond, of toch voor het eerst dat ik me kan herinneren. 'Een ontmoetingsruimte hebben we hier trouwens niet. Daar wordt de eetzaal voor gebruikt.' Ik glimlachte even kort naar hem en nam een slokje van mijn water. 'U traint op uw kamer? U zou eens naar buiten moeten gaan, vooral in de schemering.' Het was bijna grappig om ons hier te zien staan, of dat was het toch volgens mij. Allebei met een rechte rug en een zelfzekere houding.

---

Soms ben ik het sterkste wijf ter wereld en soms ben ik een kwartelei.

Valerie Savarin.

Hij was duidelijk erg enthousiast over zijn loop tocht en ergens verbaasde het mij dat hij het zo liet zien. 'Mijn eerste training buiten en voor mezelf begint om 5h00 's ochtends. Vroeg genoeg voor U?' Vragend keek ik hem aan. Mijn rechtervoet begon lichtelijk te tintelen en met een kleine ergernis sloeg ik hem zacht opzij over mijn linkervoet waardoor ik vooral op de linkse steunde. Ik haatte het om geen controle te hebben over dingen.

[ bericht aangepast op 24 nov 2011 - 19:34 ]

---

Soms ben ik het sterkste wijf ter wereld en soms ben ik een kwartelei.

Heather Knochenmus - Lerares Plantkunde en Schoolarts
Nadat ik in de keuken iets heb gevonden voor in de magnetron en het snel naar binnen heb gewerkt neem ik boven een lange, frisse douche. Normaal douche ik liever met heet water, maar omdat het hier op het eiland sowieso al warm is is een lauwe douche prettiger, om af te koelen. Nadat ik me heb gewassen en me weer helemaal schoon voel droog ik me af met een van de zachte handdoeken die in de badkamer liggen en hijs mezelf in de witte badjas die ik klaar heb gehangen. Ik wikkel een handdoek om mijn natte haar en ga op blote voeten bij het raam staan. Het is nu echt bijna donker, maar het bos ziet er nog steeds beeldig uit. Glimlachend kijk ik hoe de laatste zonnestralen achter de bomen verdwijnen. Ik besluit in bed nog wat te lezen en dan te gaan slapen. De duisternis is ook in het huis gevallen en ik tast de muren af op zoek naar een lichtschakelaar. Eindelijk vind ik degene die het licht van de gang regelt en ik knip hem aan, waardoor de hele overloop meteen in warm licht baadt. Ik daal de trap af naar de hal beneden, waar nog steeds mijn bagage staat en ga op zoek naar mijn boekentas. Ik haal het dikke boek waar ik momenteel in bezig ben te voorschijn en wil weer naar boven lopen als ik meen een geluid te horen. Ik verstijf en spits mijn oren. Eerst denk ik nog dat ik het me verbeeld heb, maar dan hoor ik opnieuw een vreemd gescharrel uit de keuken komen. Ik voel hoe de haren in mijn nek overeind gaan staan. Het klinkt alsof iemand de ruimte doorzoekt. Heb ik de buitendeur niet goed dichtgedaan? Ik heb inderdaad wel de grote glazen deuren van de keuken opengezet om van de frisse avond bries te kunnen genieten, maar.. Ik had ze weer dichtgedaan.. Toch? Ik klem mijn boek tegen me aan en loop op mijn tenen naar de keuken. Als er een inbreker is geef ik hem gewoon een klap met mijn boek, dat krijgt hem wel KO. Hoop ik. Zonder een geluid te maken kijk ik de keuken in, maar ik zie niemand. Ik vernauw mijn ogen en volg het geluid. Mijn ogen glijden door de kamer en ik zie dat ik inderdaad de deur op een kier heb laten staan. Dom van me. Plotseling zie ik het: Een zwart dier met een witte streep over zijn gehele lengte en een pluizige staart die hij parmantig in de lucht houdt. Een stinkdier. Shit. Oh shit. Hoe los ik dit op? Als ik hem met rust laat, blijft hij hier natuurlijk eeuwen hangen en haalt hij het hele huis over hoop. Als ik hem weg jaag, schrikt hij zeer waarschijnlijk en verspreidt hij die verschrikkelijke geur waar hij zijn naam aan te danken heeft. Wat dan? Moet ik terug naar het hoofdgebouw lopen om hulp te halen? Misschien is dat maar het best. Zo stil als ik kan trek ik me terug. Ik loop voorzichtig de trap op naar boven, trek schoon ondergoed, een strakke spijkerbroek, een gestreepte trui en sokken aan en sluip weer naar beneden. Gelukkig heb ik in de berg koffers al snel mijn gympen gevonden, en zo stil als ik kan open ik de voordeur en glip naar buiten. Mijn natte haar heeft binnen no time de rug van mijn trui al nat gemaakt, en ik voel de klamme kilte van de avond door mijn kleren heen trekken. Op een drafje loop ik terug naar het hoofdgebouw. Gelukkig komt de weg me bekend voor van de vorige keren dat ik deze heb afgelegd en al snel heb ik de betonnen platen voor de basis bereikt. Hijgend van het korte rennen loop ik de deuren binnen. Het is stil in de gangen omdat het al zo laat is, maar gelukkig hoor ik dichtbij stemmen, uit de richting van de eetzaal. Opgelucht loop ik er naar toe, maar als ik de hoek omsla en zie dat het Valerie en Sasha zijn wil ik mijn ogen kreunend ten hemel slaan. Ik houd me echter in, glimlach beleefd en veeg de natte plukken haar uit mijn gezicht. "Hallo, mevrouw Savarin, meneer Filischkin." Ik knik even als begroeting en loop wat dichterbij. Dan vraag ik me ineens af of Valerie misschien de vrouw was die Sasha net verborg. Het zou met niet eens verbazen. "Weten jullie toevallig of er hier in het hoofdgebouw ergens een informatie punt is, of iets in die richting? Ik heb een probleempje, namelijk." Ik moet ook niet zulke onzin denken. Sasha verborg niemand, dat weet ik ook wel, maar toch. De gedachte is grappig. Zo gedisciplineerd en koeltjes als ze hier allebei staan is het moeilijk voor te stellen dat ze gepassioneerde minnaars zouden kunnen zijn. Misschien is het juist wel heel ongemakkelijk als ze intiem met elkaar worden, dat ze eigenlijk niet goed weten wat ze met elkaar aan moeten dus dat ze maar wat aan prutsen. Dat soort verhalen hoor je wel eens. Die relaties houden het meestal niet lang vol. Niet dat ik recht van spreke heb, veel lange relaties heb ik ook niet achter de rug. Ik val gewoon op de verkeerde types, dat is het probleem. Terwijl ik zo in mijn gedachten over allerlei onbenullige dingen nadenk trek ik de mouwen van mijn trui wat verder over mijn handen, die altijd koud zijn als ik net gedoucht heb. Ondertussen kijk ik naar Valerie en Sasha en wacht hun antwoord af.

Valerie Savarin

Verbaasd draaide ik me om als ik Heather Knochenmus opeens zag verschijnen. Ze zag er nogal...verwilderd en onrustig uit. Ik deed een stapje opzij zodat zowel ik als Sasha haar zouden kunnen aankijken. Aan haar gezicht te zien schoten er eerst een heleboel gedachten door haar hoofd. Ik zag haar ogen van mij naar Sasha flitsen en terug. 'Weten jullie toevallig of er hier in het hoofdgebouw ergens een informatie punt is, of iets in die richting? Ik heb een probleempje, namelijk.' Ik wou haar al doorverwijzen naar de receptie als Sasha aanbood om haar te helpen. Aangezien ik er zelf geen problemen mee had, knikte ik instemmend.

---

Soms ben ik het sterkste wijf ter wereld en soms ben ik een kwartelei.