[RPG] The Habit. [3] - Speeltopics

[ bericht aangepast op 17 nov 2011 - 20:02 ]

It is better to reign in hell than to serve in heaven.

Heather Knochenmus - Lerares Plantkunde en Schoolarts
Terwijl Gawain naar het gebouw loopt stap ik uit, en loop om de auto heen om nog even wat aan de chauffeur te vragen. Hij is al uitgestapt en lijkt aanstalten te maken verder te gaan met zijn echte werk - wapens, eten en andere spullen het hele eiland overbrengen in plaats van mij rondrijden. "Sorry, meneer, weet u misschien waar ik de kapitein kan vinden?" Hij blijft even staan en terwijl hij een sigaret opsteekt wrijft hij over zijn kin. "De Kapitein, hm? Ja, die is een paar dagen geleden aangekomen en de dag daarvoor moest ik de elektriciteit in zijn kamer aansluiten.. Dan moet je eerst de trap oplopen in de Zuidelijke vleugel, waar al het personeel zit, en dan links afslaan en de derde kamer aan je rechterhand nemen. Dat is 'm." Ik knik en bedank hem voor zijn hulp en voor het feit dat hij mij en Gawain heen en terug heeft gebracht. Met een gebaar van zijn hand wuift hij het glimlachend weg. "'t is niks, dame. Graag gedaan." Met zelfverzekerde tred loop ik het hoofdgebouw in, waardoor mijn hakken meteen weer hard galmen in de gangen. Het beeld dat ik van de kapitein in mijn hoofd heb geschapen, een kalende enge oude man met priemende oogjes, spookt door mijn hoofd en bezorgt me in combinatie met de frisse avondlucht rillingen. Terwijl ik de trap oploop zegt een stemmetje in mijn achterhoofd dat hij ook maar een mens is en ook maar zijn werk doet, en dat hij er misschien wel helemaal niet zo uit ziet als ik denk dat hij er uit ziet. Bruusk verdring ik de gedachte. Het is en blijft een idioot idee om jonge meisjes met geweren op pad te sturen, zelfs als dat idee van een adonis met lieve ogen en een sixpack zou komen. Bij die gedachte verschijnt er even een flauwe glimlach op mijn gezicht, maar als ik merk dat ik al voor de deur van de Kapitein sta kijk ik weer serieus. Ik haal diep adem, strijk mijn rok en blouse glad, duw de pluk haar weer achter mijn oor en klop dan zelfverzekerd op de deur. Ik zal die man wel eens even vertellen dat dit zomaar niet kan.

Heather Knochenmus - Lerares Plantkunde en Schoolarts
De paar seconden voor de deur open gaan neem ik nog een keer door wat ik zal zeggen, en met mijn rug recht en een glimlach op mijn gezicht sta ik klaar als de deur open gaat. Ik merk echter dat mijn ogen groot worden als Sasha de deur opendoet, in plaats van de oude norse man die ik verwachte, en als ik een blik op zijn kleren, of eigenlijk het gebrek daar aan, werp merk ik dat ik rood word. Ik zal wel verkeerd zijn. Nerveus kijk opzij en tel de deuren van af de trap, maar dit is toch echt de derde. De man die me de weg wees zal het wel verkeerd hebben gehad. Als hij mijn naam zegt kijk ik weer op, en zo goed als het gaat probeer ik te negeren dat hij geen shirt aan heeft. "Kan ik u helpen?" vraagt hij dan, en aangezien het enigszins geërgerd klinkt besluit ik snel van wal te steken. "Ehm.. Ik zoek de Kapitein. Iemand zei me dat dit zijn kamer was, maar dat zal wel een misverstand zijn dus.." Ik haal even adem en houd opgelaten mijn blik op de deurpost. "Dus ik ga maar weer." Voorzichtig kijk ik even op naar zijn gezicht, en voor een kort moment schiet de verschrikkelijke gedachte door me heen dat Sasha Filischkin en de Kapitein dezelfde persoon zouden kunnen zijn. Een nare huivering loopt over mijn ruggengraat. Dat zal toch niet? Ik knipper even met mijn ogen en bijt op mijn lip, met mijn blik weer afgewend. Waarom.. Wat zou er eigenlijk zo erg aan zijn? Ik weet het niet, ik weet alleen dat alleen al bij de gedachte aan die mogelijkheid het koude angstzweet me uitbreekt.

Lykos -> Inkheart

Do it scared, but do it anyway.

Wie zijn hier eigenlijk nog allemala actief? Ö
Dan stuur ik Eleanor wel even op je personage af [:

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Endure zei

Wie zijn hier eigenlijk nog allemala actief? Ö
Dan stuur ik Eleanor wel even op je personage af [:

[ bericht aangepast op 18 nov 2011 - 16:14 ]

Do it scared, but do it anyway.

Je kunt kijken waar Noah is? Zij ligt op der kamer met iets dat waarschijnlijk een hersenschudding is of je kan naar buiten gaan en Valerie tegen het lijf lopen. Ehh Gawain en cedric zijn ook actief en lily en heather en sasha en nog een paar. xd

Soms ben ik het sterkste wijf ter wereld en soms ben ik een kwartelei.

Cedric
Na wat gegeten te hebben merk ik pas dat ik langs een meisje zit. Ze lijkt een jaar op 20 en heeft mooi lang golvend donkerblond haar.
'Hey, weet jij wat er is gebeurt toen ik weg was?' vraag ik rustig. Ik hoop dat ze me iets kan vertellen en anders een gezellig praatje kan maken. Mijn laatste stukje fruit verdwijnt in mijn mond en ik begin te glimlachen als ik haar aankijk. Mijn hand gaat onwillekeurig door mijn krullend haar. Ik neem een slop van mijn water en wacht geduldig op een antwoord.

Do it scared, but do it anyway.

Gawain moest hyeprventileren, dat gebeurde er toch? :x

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

voor zover iedereen (behalve Cherie) heeft meegekregen wel, ja dat klopt

Do it scared, but do it anyway.

Eleanor Anthea Hope
"Hey, weet jij wat er is gebeurt toen ik weg was?" vroeg de jongen naast haar plots. Ze hing eht geweer wat anders, het zat haar nog altijd vreselijk in de weg en ookal was het de bedoeling dat ze eraan ging wennen, ze kreeg enkel een grotere hekel aan 't ding. "Iemand begon te hyperventileren geloof ik," legde ze hem uit met een verlegen glimlachje. Ze bekeek 'm vluchtig, ze schatte hem mid 20, hij had bruin, krullend haar en grijze ogen. Vreemde kleur, maar zeker niet lelijk. Ze merkte dat ze weer bezig was met een lok haar rond haar vinger draaien en stopte er gauw mee. "Ze hebben hem weggebracht, ik kende hem niet, maar ik hoop dat 't weer wat beter met hem gaat," voegde ze er aan toe.

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Cedric
Ze zei iets over een jongen die ging hyperventileren.
'Hmm, dat gebeurde de eerste dag ook al.' zeg ik per ongeluk hard op. Mijn glimlach is verdwenen toen ik dat hoorde. Na nog een slok water bedacht ik me dat ik wel eens zou kunnen gaan kijken.
'Ik denk dat ik een kijkje ga nemen, hoe het er nu mee staat. Misschien zin om mee te gaan?' zeg ik vriendelijk. 'Heb ik me eigenlijk al voorgesteld, ik ben Cedric.'

Do it scared, but do it anyway.

Heather Knochenmus - Lerares Plantkunde en Schoolarts
"Nee hoor, ik ben de kapitein... Heb ik dat niet gezegd? Ik vraag ook niet van mijn collega's dat ze me zo noemen." Ik merk dat mijn gezicht betrekt. Shit. Dus toch. "Kom maar binnen, anders." Ik glimlach vluchtig en knik. "Dankuwel." Ik sla mijn armen om me heen en stap binnen. De kamer is netjes, strak en modern. Ik laat mijn ogen over het interieur glijden. Stijlvol, zeker, maar wel zielloos. Het ziet er uit als een kamer uit een van de interieur tijdschriften die mijn moeder altijd las, om vervolgens geïrriteerd te zuchten dat de kamers er alleen zo goed uitzagen omdat ze ongebruikt waren. Ach, hoe dan ook, volgens mij zei de chauffeur van net dat hij hier ook pas een paar dagen is. Wie weet ziet het er over een paar dagen wat levendiger uit. In gedachten verzonken blijf ik even staan. "U had me ergens voor nodig...?" Ik kijk op en draai me om. De Kapitein heeft ondertussen een shirt aangetrokken en kijkt me afwachtend aan. Ik sla mijn ogen neer en knik. "Ja.. Ja, dat klopt. Ik zou het graag met u hebben over de meisjes die les van u krijgen. En vooral hun opdracht." Ik stop even, sla mijn handen in elkaar en kijk Sasha in zijn ogen. Ik ben even afgeleid door hoe donker ze zijn, bijna zwart, maar ga dan verder met mijn verhaal. "Ik.. Ik denk niet dat het een goed idee is om jonge meisjes met geweren op pad te sturen, of ze nu geladen zijn of niet. Het zal ze een verkeerd en verwrongen beeld van de wereld en van wapens geven. Ze horen niet aan wapens te wennen, het zijn jonge meisjes, geen militairen. Dat moet u ook beseffen, toch?" Ik merk dat het laatste er nogal twijfelend en vrij bang uitkomt. Sasha heeft me aangehoord met een stalen gezicht, en ik heb niet het idee dat hij het ook maar een beetje met me eens is. Tsja, ik heb het ten minste geprobeerd.

Eleanor Anthea Hope
Hij zei plots dat ie even langs zou gaan om te kijken hoe het met hem ging en of ze mee wou. "Wel ah.. Ik ken 'm niet zo goed, is dat niet vreemd?" vroeg ze terwijl ze wat ongemakkelijk met haar voeten over de grond schuifelde. Ze was altijd al slecht geweest in gesprekken voeren, waarschijnlijk kwam dat door haar onzekerheid en de continue drang om perfect te zijn. Ze was ermee opgegroeid en ze kreeg het niet uit haar systeem. Misschien was het ergens ook wel goed, want anders had ze zeker weten niet met dit geweer rondgelopen en ze wist dat dat wel noodzakelijk was. Ze moest eraan wennen, hoe vreselijk ze het ook vond. Al kon ze zich moeilijk voorstellen dat ze het op zou nemen tegen anderen, dat ze iemand zou verwonden en erger, neerschieten. Ze slikte en merkte dat ze een poosje afwezig voor zich uit had gestaard en keek Cedric een beetje beschaamd aan.

Crappy.. ;l Bluh. Sommige karakters zijn echt lastig te schrijven ;o

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Cedric
"Wel ah.. Ik ken 'm niet zo goed, is dat niet vreemd?" vroeg ze. Je kon wel een beetje merken dat ze wat onzeker was.
"Ach, we moeten toch met elkaar leven hier. Ik zou het prettig vinden als er op zo'n moment iemand langs zou komen." zeg ik rustig. Misschien kan mijn stem haar wat op haar gemak stellen. Ik drink het laatste beetje drinken op.
"Zullen we gaan?" vraag ik rustig, ik ken die jongen ook niet maar hij lijkt me wel aardig.

mijn posts zijn ook niet zo geweldig.

[ bericht aangepast op 19 nov 2011 - 15:50 ]

Do it scared, but do it anyway.

[Geen idee waar ik me bevind en wat iedereen aan het doen is (';]
Silver
Ik pakte mijn wapen vast en keek in de spiegel. Ik zag er onwijs stoer uit met mijn knalrode haar en een wapen in mijn handen. Ik liep naar mijn make-up koffer en haalde er zwarte oogpotlood uit. Ik zette een dikke streep op mijn allebei mijn wangen en keek nog een keer naar mijn spiegelbeeld. Ik leek net een soldaat! Ik hield het wapen voor me uit en maakte schietgeluiden. Ik was helemaal in mijn eigen wereldje en begon weer als James Bond over de grond te rollen.

Me so good.