Lucht Je Hart | 739 - Off-Topic

[ bericht aangepast op 31 maart 2026 - 11:02 ]

|| Thy hatred only wakes a smile. ||

Gisteren K3, morgen Alex Warren 🫶🏼

Life is a beautiful struggle

Dat ik het super rot vind dat ik drie vrienden heb - of had? - die niet communiceren, niets laten weten. Gewoon echt kwetsend, eigenlijk.

Omnia mutantur, nihil interit

overstimulated worden moet zo funky zijn voor anderen? Het groepsgesprek is naar een onderwerp toe gemigreerd dat ik niet interessant vind, dus ik zit al een tijdje op mijn telefoon. en ineens begint met me echt overal te kriebelen met signalen van m'n lichaam die roepen "NEE" en "HATE IT" en "DANGER" en ik ben oprecht tot m'n tenen geïrriteerd met de mensen die hun stomme gesprek aan het voeren zijn, want kap daar nou eens mee??? en like. they did absolutely nothing wrong? :') and yet here i am fuming and i lowkey want to yell at them to get them to fucking shut up and go do something else.

even watching them still talk now (while i have my loud headphones on and am sat on the other side of the room) envokes this intense discomfort and anger. wth am i even supposed to do with that now lol. it's so stupid

Het roddelblad in mij zit gelijk te roepen, 'Girl, spill the teaaaa!' - Maxime

Ik wilde alleen maar zeggen dat het logisch is dat je er achter komt wat je leuk of juist niet leuk vindt door het te doen. Het was niets meer dan dat, damnit.
Maar vanmiddag was awesome, en R is geniaal in dit verhaal.

If only humans could have vertical asymptotes ~ Quinn

Waaaarom kan ik geen nee zeggen ugh nu moet ik het voorblad voor de masterscriptie van een vriendin gaan ontwerpen met de materialen die zij heeft toegestuurd en ik heb echt geen idee hoe ik dit moet doen want ze heeft allemaal ideeën die ik niet begrijp, maar zelf heeft ze er geen tijd voor.

En ik eigenlijk geen energie.

Maar goed, toch maar even aan de slag.

so if you care to find me, look to the western sky, as someone told me lately: everyone deserves a chance to fly

Jongens waarom is er eigenlijk geen Mol-topic?

so if you care to find me, look to the western sky, as someone told me lately: everyone deserves a chance to fly

Derks schreef:
Jongens waarom is er eigenlijk geen Mol-topic?

How lucky I am to have something that makes saying goodbye so hard.

he le maal doodmoe

Het roddelblad in mij zit gelijk te roepen, 'Girl, spill the teaaaa!' - Maxime

Waarom is er niemand die hetzelfde doorgemaakt heeft als ik? Ik voel me zo fucking eenzaam en zoek de hele tijd naar iemand die het écht begrijpt, maar niemand heeft precies die schadelijke soms van dingen die mijn situatie zo fucking ondraaglijk maakt...

If you want the rainbow, you gotta put up with the rain

Ledecky schreef:
(...)
Omg maak eentje aan!! Er is zoveel om over te praten.

We will not be quiet, Stonewall was a riot!

Ledecky schreef:
(...)
Omg maak eentje aan!! Er is zoveel om over te praten.

so if you care to find me, look to the western sky, as someone told me lately: everyone deserves a chance to fly

Ik voel me zo verdrietig...

If you want the rainbow, you gotta put up with the rain

Burnout + long covid + adhd + depressie (new!)

[ bericht aangepast op 6 april 2026 - 12:13 ]

If you want the rainbow, you gotta put up with the rain

ein-de-lijk even niksen, heerlijk. geen zin om zo weer eruit te moeten, maar deze ochtend in bed spenderen was echt even wat ik nodig had

Tijd voor koffie.

Catan schreef:
Ik voel me zo verdrietig...

Ik heb me mijn hele leven lang een aansteller gevoeld. De moeilijke. Degene die het weer niet volhield. De spelbreker. De zeurkous. Omdat ik altijd al last had van fysieke klachten - maar ik nooit snapte waarom ik dat meer had dan de rest. Misschien hadden zij er ook wel gewoon last van, maar zeurden ze er niet zoveel over...

Op vakantie met de familie, wandelend door een prachtig kasteel. Maar ik was eigenlijk te moe, hield het niet meer vol - dus samen met pap naar buiten wachten tot de rest ook klaar was.

Op de middelbare school. Een vriendin naast wie ik meestal zat appte me gefrustreerd dat het lullig was dat ik haar in de steek liet - omdat ik voor de zoveelste keer ziek thuis zat.

Tijdens mijn studententijd, toen ik mee zou naar Roland Garros - maar ik bang was dat ik ziek zou worden als ik twee nachten nagenoeg niet zou kunnen slapen in de bus.

Toen ik in de horeca werkte en achter de bar stond tijdens een bruiloft - maar om 1 uur 's nachts kotsmisselijk op de stoep zat, me kapot schamend omdat ik de avond niet vol kon houden.

En toen ik besloot om een baan te zoeken van maximaal 32 uur, omdat ik werkelijk niet inzag hoe ik in staat moest zijn om een 40-urige werkweek vol te houden. En dat is gebleken.

Had ik toen maar geweten dat mijn zenuwstelsel al zo erg uit balans was. Had ik toen maar begrepen waarom er ook periodes waren dat ik het allemaal wél volhield - als ik meer in balans was, lekkerder in mijn vel zat. Had ik maar eerder gesnapt waarom ik zoveel stress had, zoveel lichamelijke klachten, zoveel vermoeidheid.

Dan had ik me niet zo'n aansteller hoeven voelen. Dan had ik me niet te pletter gewerkt om die reputatie tegen te gaan. Dan had ik mijn ziekte wellicht kunnen voorkomen - en was mijn leven een stuk leuker geweest.

Ook dit ben ik aan het rouwen. Een leven dat veel moeilijker is geweest dan het had hoeven zijn - als ik de juiste handvatten had gevonden.

Ik heb er wel naar gezocht. In mijn volwassen leven, voor ik ziek was, ben ik al ontzettend vaak bij de huisarts met mijn klachten; bij verschillende medische specialisten; bij de praktijkondersteuner van de huisarts; en ook twee keer naar de psycholoog. Geen van hen heeft mij kunnen vertellen wat er met me was. Allemaal werkten ze aan de losse symptomen in plaats van het onderliggende probleem: dat ik volledig uit balans was, dat ik niet meer naar mijn lichaam luisterde en dat ik al vanaf mijn jeugd ontregeld was.

Had ik dat geweten en toen het gereedschap gekregen om ermee aan de slag te gaan, dan had me heel wat leed bespaard kunnen blijven. En dat doet pijn. Heel veel pijn. Want blijkbaar ben ik nooit een aansteller geweest. Maar dat heb ik nooit geloofd.

Life is a beautiful struggle