[RPG] The Habit [4] - Speeltopics

Jongeren:
Jongere (11):
Mireille Amelia Scott.- Slang
Maud Fally- Kameleon
Caitlinn Morgana Camelot- Sneeuwuil
Gawain Marlon Iolani- Havik
Silver Madeline Rue Shaw- Zwarte Panter
Hayes Vukovic- Wolf
Mike kaimana- Orka
Cherie Beth Jones- Kat
Cedric Dean Dux- Aap
Dana Alexia Pippens- Pinguïn
Noah Morrigan- Hert
Eleanor Anthea Hope- Zwaan

Trainers:
Prixor Tapsanter Trainer/Oprichter TAP/
Omroeper.
Sasha Afanasiy Filischkin Wapenexpert/
Leraar
Heather Knochenmus Lerares Plantkunde/
Schoolarts
Valerie Savarin
Lily Haspers

Verdeling:
Prixor Tapsanter-
Caitlinn Morgana Camelot.
Cherie Beth Jones.
Silver Madeline Rue Shaw.
Eleanor Anthea Hope.

Valerie Savarin-
Gawain Marlon Iolani.
Mike kaimana.
Hayes Vukovic.
Dana Alexia Pippens

Lily Haspers-
Maud Fally.
Mireille Amelia Scott.
Cedric Dean Dux.
Noah Morrigan


Sasha Afanasiy Filischkin
Om de week een andere klas, verdeling:
Groen, Blauw, Rood

Heathe Knochenmus
Om de week een andere klas, verdeling:
Rood, Groen, Blauw

[ bericht aangepast op 8 dec 2011 - 13:50 ]

---

"Ignite, my love. Ignite."

Heather Knochenmus - Lerares Plantkunde en Schoolarts
Als Gawain in slaap valt pak ik een deken voor hem uit een van de kastjes en leg het over hem heen, in de hoop hem wat warmer te houden. Ik kijk naar Cherie, die hem bezorgd gade slaat. "Het komt wel weer goed met hem, hoor." zeg ik met een glimlachje. "Ik vermoed dat hij koliekpijn heeft. Heel pijnlijk, maar als we geluk hebben gaat het vanzelf weer over." Ik blijf even stil en kijk naar buiten. Het begint al licht te worden. Het zal niet lang meer duren voor de lessen starten. Ik slik nerveus. Ik was van plan me vanochtend voor te bereiden op de les, maar dat zal nu wel niet meer lukken. Over de lessen gesproken, dat doet me denken aan Filischkin en zijn domme opdracht aan de meisjes een geweer mee te slepen. Mijn blik schiet terug naar Cherie, die als ik het me goed herinner gisteren ook met een wapen rond liep. Ik wil haar wel vragen naar Sasha en zijn les, maar omdat ik niet goed weet wat ik moet vragen zwijg ik. Daardoor blijft het akelig stil in de kamer en na een tijdje zeg ik toch maar wat. “Hoe vind je het eigenlijk hier op het eiland? Is het wel oké?”

-Cedric-
Na een korte stilte knikt hij. In mijn ogen is knikken altijd een goed teken.
'Wat kan ik voor u doen?' antwoord hij. Ik ben lichtelijk verast dat hij u gebruikt, toch past het op een manier wel bij hem.
'ik ben gister tot de conclusie gekomen dat ik een klein probleem heb.' het is best een uitdaging om de juiste woorden te kiezen. 'ik ben van menig dat u me daar het beste mee kan helpen.' om het hier te vertellen ga ik niet doen. 'Daarom vraag ik u bij deze of u me daarmee wilt helpen.' mijn blik is weinig veranderd sinds dat ik hem aan sprak. Erg nerveus was ik ook niet. Hij heeft een bepaald gevoel rond om zich dat me rustig maakt. Mijn gevoel zegt me dat hij het interessant vind dat ik tegen hem praat. Zelf was ik ook geïnteresseerd in hem. Hij was anders dan andere op een goede manier.

---

Do it scared, but do it anyway.

-Cedric-
Als hij vraagt om mee te lopen, loop ik achter hem aan. hij loopt in de richting van het strand. 'Wat schijnt uw probleem te zijn? Ik kan u immers niet helpen als u me niet verteld wat er aan de hand is, meneer...?' vraagt hij onderweg. Ik ben niet van plan om hem te gaan vervelen met een of ander achtergrond verhaal dat er naar voor de helft toe doet. Dat verhaal zou alleen maar een voorbeeld geven.
'U lijkt me de enige persoon op dit eiland die goed met zijn gevoelens en emoties om kan gaan,' begin ik nog steeds rustig. 'dat is ook het gebied waarop ik een probleem heb. Ik heb de afgelopen tijd geregeld een woedeuitbarsting. Zelf heb ik al geprobeerd rustiger te worden, maar dat is tot op heden nog niet gelukt. Ook heb ik mezelf al eens verwond.' ik kijk even naar mijn hand. 'nu wil ik graag aan u vragen of u daar nog advies over heeft.' ik vraag me af wat hij van de vraag vindt. Het lijkt me dat hij het niet helemaal verwacht had. Hopelijk vind hij het niet erg en wil me nog steeds helpen.

[ bericht aangepast op 12 dec 2011 - 16:04 ]

---

Do it scared, but do it anyway.

Cherie Beth Jones ~ Kat

'Ach, het gaat wel,' zei ik, zonder mijn hoofd af te wenden van Gawain. Heather had me allesbehalve gerustgesteld, ik zag dat dit hem veel pijn zou gaan doen.
'Ik vind het alleen vreselijk dat ik met dat stomme wapen rond moet lopen.' Toen besefte ik me dat ik het helemaal niet bij had.
'O, shit,' piepte ik, voordat ik er erg in had. Nu moest ik een manier vinden om te zorgen dat de Kapitein me niet zag, terwijl ik mijn wapen ging zoeken. Zoeken ja, want ik had geen idee waar het was.

---

It is better to reign in hell than to serve in heaven.

Gawain
Nog steeds hoor ik dingen op de achtergrond. Helemaal in slaap ben ik niet. De kramp begint iets minder pijn te doen, waarschijnlijk door de pijnstillers. Ik voel dat er een deken over me heen is gelegd. Voorzichtig probeer ik weer wat te bewegen als teken dat ik niet kan slapen. Met wat moeite krijg ik de warme kruik weer op mijn buik gelegd. Nu de pijnstillers een beetje werken doet dat al minder pijn. De warmte is wel fijn. Ik krijg weer iets meer energie om te ademen, die ook iets sneller, richting gewoon tempo, gaat. Ik weet dat ik nu alleen nog maar kan afwachten en rust nemen. Als dat niet werkt heb ik een probleem. Een operatie zie ik nu niet echt zitten, vooral niet als er dan speciaal iemand voor mij moet komen. Ik wil niet afhankelijk van andere zijn. Dat ben ik bijna nooit geweest. Dit eiland heeft er wel voor gezorgd. Ik open langzaam mijn ogen en draai mijn hoofd. Voor me zie ik Heather en Cherie. Mijn blik is waarschijnlijk vermoeid. De enigste manier om weer meer energie te krijgen is eten of rust nemen. Nou rust nemen doe ik al, maar het helpt nu nog weinig. En eten gaat ook niet echt lukken, dan heb ik weer de kans dat ik misselijk word. Het handigste zou zijn als Heather iets heeft met veel energie in een injectie of iets.
'Heeft u misschien iets te eten?' vraag ik moeizaam aan Heather. Hopelijk begrijpt ze dat ik nu iets met veel energie naar binnen moet krijgen. 'Iets dat ik zeker binnenhoud als het kan.' Mijn stem klinkt zacht en vermoeid.

[ bericht aangepast op 12 dec 2011 - 21:45 ]

---

Do it scared, but do it anyway.

Cedric
Zelfmedelijden zei hij. Snel dacht ik na en realiseerde dat het klopte.
'Ik denk wel dat ik u begrijp,' zeg ik na een korte stilte. Nu kwam het er nog op neer om het verhaal, of een klein deel ervan, te vertellen. 'Ik heb ook een idee waarom, of eerder gezegd wanneer ik echt boos word en het soms uit de hand loopt.' Het koste me moeite om niet teveel van het saaie achtergrond verhaal te vertellen. 'De aanleiding is dat ik mezelf de schuld geef als er iets ergs gebeurt. Erg is in dit geval niet iets zoals dat mijn pen leeg is, maar daar bedoel ik dingen uit het, vroege, verleden mee die in bijna twee gevallen dodelijk zijn afgelopen.' Zelf las ik een kleine pauze in. Het is nog steeds lastig om dit rustig te vertellen. 'Als zoiets gebeurt of iemand me herinnerd er sterk en lang genoeg aan gaat het mis.'

---

Do it scared, but do it anyway.

-Cedric-
Wat maakt die man, met zijn wijze praat, me nu pissig. Om me nu nog netjes te houden ging echt niet meer lukken. Ik draai me om zodat ik zijn gezicht kan zien.
'Dankuwel voor het vertellen dat ik die keren mijn verstand niet heb gebruikt of de situatie heb overwogen,' begin ik, woede en verdriet klinken in mijn stem. 'U hebt me alleen maar meer uitleg gegeven over dingen die ik al wist. Ik ben geen stap verder gekomen. U was de enige die ik nog kon bedenken die me zou kunnen helpen om eindelijk de verantwoordelijkheid van de dood van mijn zusje van me af te kunnen schuiven na een heel lange tijd. In mijn ogen kan het u niet eens schelen welk verhaal er achter mijn vraag zit, u hebt u emoties iets te ver weggestopt.' hoe verder ik mijn verhaal vertel hoe verder de woede veranderd in verdriet. Ik draai me om en begin in de richting van het bos te lopen. Mijn pas is aardig snel. Waarom had ik eigenlijk überhaupt het idee dat kan of eigenlijk wil helpen? Hij heeft het alleen maar verslechterd.

---

Do it scared, but do it anyway.

Dana
Ik liet me eigen in het ijs zakken. Ik voelde geen koudte. Ik was eindelijk rustig en mijn lichaam was opgedroogd alleen mijn kleren niet, die plakten aan mijn lichaam. Ik kon geen kou voelen. Ik zuchtte, niemand zou me hier zoeken. Ik ging liggen in de sneeuw en sloot mijn ogen. Ik hield van sneeuw, het deed me er aan herinneren aan hoe het was toen ik klein was. De eindeloze sneeuwballen gevechten.
Ik te tekenen in de sneeuw. Poppetjes, namen, wat losse woorden. Het hield me rustig.
'Sneeuwvlokje,' mompelde ik terwijl het begon te sneeuwen. Iets zei me dat ik me iets moest herinneren, maar ik wist niet meer wat.

---

"Ignite, my love. Ignite."

-Cedric-
Na aan mijn nekvel zijn meegesleurd, krijg ik nog een preek over de dingen die ik niet goed doe. Daarna loopt hij weg. Nu had ik eigenlijk meer vragen dan antwoorden gekregen. Vooral vragen zoals: wat moet ik dan wel doen? Om nu op te geven, no way. Al nadenkend loop ik naar mijn eigen kamer. ik ga aan mijn bureau zitten en pak wat pen en papier en begin te schrijven.
U had gelijk, ik had niet boos op u mogen worden. Het werd in mijn hoofd te onrustig en het moest er op een manier uit. Het is fijn dat u me hebt proberen te helpen, maar ik wist ook niet echt goed wat ik moest vertellen om het uitteleggen. De dingen die u verteld heeft kloppen wel. Ik ken mezelf nog lang niet, ik weet met een heleboel dingen, in en rond mezelf, nog niet wat ik ermee moet. Daarom heb ik hulp gevraagd. Als ik mezelf misschien beter ken, krijg ik misschien een heleboel rust in mezelf. Om uitteleggen waarom ik naar u gekomen ben, het is eigenlijk vrij simpel. U lijkt me de persoon die zichzelf het beste kent en vanuit die positie een heldere en beredeneerde mening en denkwijze heeft. Ik hoop ten zeerste dat u me nog een keer wilt proberen te helpen. Dan zal ik beter luisteren en duidelijker zijn, maar ik weet alleen niet wat u precies van me wilt weten om te kunnen helpen. Ik schrijf mijn naam er nog onder en doe het in een envelop. Nu alleen nog zijn kantoor vinden en het bezorgen. Als ik na een tijdje zoeken zijn kantoor heb gevonden schuif ik het onder de deur en loop weer weg. Hopelijk begrijpt hij me. Als ik weer terug op mijn kamer ben, laat ik me op mijn bed vallen.

[ bericht aangepast op 13 dec 2011 - 10:15 ]

---

Do it scared, but do it anyway.

Dana
Ik besloot terug te gaan naar mijn kamer. Mijn haar was zeiknat en mijn kleren plakte aan mijn lijf. Rustig liep ik door de gangen terwijl om me geen keek. De muren was vol gehangen met schilderijen.
'Het meisje met de parel,' fluisterde ik toen ik voor het eerste voor mij bekende schilderij stil stond. Ik had hier een verslag moeten maken voor kunst geschiedenis. Sinds dien was het mijn lievelings schilderij. Ik ging met mijn vinger over de lijst. De lijst was prachtig.
'Handwerk.' Dat kon niet anders, dit was zo precies gemaakt.

---

"Ignite, my love. Ignite."

Heather Knochenmus - Lerares Plantkunde en Schoolarts
Ik glimlach meelevend als ze het over het wapen heeft. De gedachte aan Sasha en zijn kille houding doet mijn gezicht echter al snel vertrekken en roffel een keer geïrriteerd op de tafel met mijn vingertoppen. Als Cherie ineens bezorgd opkijkt houd ik op met roffelen en kijk haar vragend aan, maar voor dat ik kan vragen wat er loos is eist Gawain mijn aandacht op. Ik luister naar hem en frons. "Ik weet niet of het slim is om nu te eten, Gawain. Het zou je buikpijn nog erger kunnen maken. Dat soort injecties heb ik niet, ben ik bang. Maar je zei dat je hebt ontbeten. Daar zou je nog even mee door kunnen, als het goed is." Ik glimlach bemoedigend naar hem. "Ik zal zo vragen of iemand je op kan komen halen. Het lijkt me niet slim als je in deze toestand naar de lessen gaat. En er moet iemand bij je blijven voor het geval je buikpijn niet over gaat, dan moet die persoon een chirurg of hoger bevoegde dokter in schakelen." Ik wil al naar de telefoon lopen als mijn blik op Cherie valt, die nerveus op haar lip staat te bijten. "Is er iets mis?" vraag ik voorzichtig. Ik heb een vaag vermoeden dat het over het wapen gaat dat ze met zich mee moet dragen, maar daar kan ik haar waarschijnlijk niet mee helpen. Ik heb immers al een poging gewaagd en heb jammerlijk gefaald. Als het Cherie echter zoveel stress of pijn in haar rug -door het dragen van dat ding- bezorgt dat het schadelijk kan zijn voor haar gezondheid, is het een ander verhaal. Dan kan ik uit puur professioneel oogpunt zeggen dat het slecht is, en niet vanuit mijn overtuigingen.

Cherie Beth Jones ~ Kat

Helemaal in gedachten verzonken dacht ik na over manieren om het wapen te pakken te krijgen, zonder dat de Kapitein me te zien zou krijgen. Ik merkte amper dat Heather me iets vroeg. 'Is er iets mis?' vroeg ze aan me.
'Nee, niet echt, ik moet alleen uitvinden hoe ik dat wapen vind, zonder op mijn kop te krijgen,' mompelde ik, nog steeds nadenkend. Toen viel mijn oog weer op Gawain. Ik pakte zijn hand weer vast, en wreef met mijn duim over de rug van zijn hand. Ik dacht dat het al wat beter met hem ging, maar hij was waarschijnlijk nog steeds doodop. Gelukkig hoefde hij niet deel te nemen aan de lessen.
De lessen. Dat bracht me weer terug naar dat stomme wapen. Ik kauwde op de binnenkant van mijn wang: iets wat ik altijd deed als ik diep in mijn gedachten zat.
Ik zou me kunnen verkleden als iemand anders? Nee. De Kapitein zou me zeker herkennen. Misschien had iemand teleporteerkrachten of iets dergelijks, als dat überhaupt nodig was. Ik begon al in mezelf te grinniken bij alleen het idéé al.

---

It is better to reign in hell than to serve in heaven.

Gawain
Cherie pakt mijn hand en wrijft met haar duim over de rug ervan. Ik krijg te horen dat ik niks mag eten of enige andere vorm van energie kan krijgen. Rusten is de enige andere oplossing die overblijft. Ook zegt Heather dat ik zo weer terug ga en niet naar de les mag. Dat had ik ook echt niet gedaan in deze toestand, ik heb nog niet eens energie om te lopen. Mijn ogen kijken naar Cherie. 'Mag Cherie bij me blijven?' vraag ik aan Heather zonder mijn blik af te wenden. Ik wil iets rechter op gaan zitten, ik probeer me af te zetten met mijn armen, maar laat me al snel vermoeid weer vallen. Zelfs dat gaat niet. Nu vind ik het ineens een stuk minder erg om eens goed door een arts bekeken te worden. Het liefst zou ik nu willen weten wat er precies is en hoe erg het is. 'Hoelang gaat dit nog duren?' Elke keer als ik aan het feit denk dat ik niks kan doen komt die vraag in me op. Dit is niet leuk, dit doet verschrikkelijke pijn en nu mag ik ook niet eens iets doen. Gelukkig werken de pijnstillers, maar toch heb ik het gevoel dat dit nog lang niet over is.

[ bericht aangepast op 13 dec 2011 - 18:36 ]

---

Do it scared, but do it anyway.

Valerie Savarin

Met een redelijk energieke pas loop ik weg van Sasha en Cedric. Het doet me meer om onder de jongeren te zijn dan ik had verwacht en ergens ben ik teleurgesteld in mezelf omdat ik niet sterker ben. In een routineus gebaar maak ik de rekker los die mijn haren samenbond waardoor ze in bruine, warrige krullen over mijn rug vielen. Zachtjes ging ik er een paar keer met mijn vingers door maar hield er al snel mee op als ik besefte dat het geen nut had. Ik moest toch nog douchen dus dat probleem zou zo opgelost moeten zijn.
In de badkamer wierp ik even een snelle blik in de spiegel. Mijn donkere ogen staarden emotieloos terug. Just the way I like it, I suppose. Snel neem ik een douche en doe een stel verse kleren aan. Ik was van plan om ze vandaag en de komende weken conditietraining te geven om ze klaar te stomen voor het echte werk. De achterkant van mijn shirt voelde nat aan door mijn vochtige haren. Met mijn blik op oneindig en verzonken in mijn eigen gedachten begon ik automatisch naar de eetzaal te wandelen.

---

Soms ben ik het sterkste wijf ter wereld en soms ben ik een kwartelei.

Heather Knochenmus - Lerares Plantkunde en Schoolarts
Als Gawain voorstelt Cherie bij hem te laten blijven twijfel ik even, maar bedenk me dan dat het eigenlijk een prima idee heeft. Zo is er iemand bij Gawain die hem gezelschap kan houden en voor hem kan zorgen als ik les moet geven. En wat Cheries probleem ook precies mag zijn, zo heeft ze in ieder geval wat langer de tijd om het op te lossen voor ze Filischkin weer onder ogen moet komen. "Oké," begin ik dus maar als antwoord op zijn eerste vraag. "Als Cherie het zelf ook ziet zitten om een oogje bij je in het zeil te houden zie ik geen problemen. Ik bespreek het nog wel even met jullie leraren als dat nodig is. En het spijt me Gawain, maar ik kan je niet vertellen hoe lang dit nog zal duren. Als het vandaag niet over is zal ik betere hulp voor je zoek-" Ik word in het midden van mijn zin onderbroken door mijn maag, die luid knort. Beschaamd kijk ik even naar mijn buik en glimlach dan ongemakkelijk naar Gawain en Cherie. "Als jullie klaar zijn om te gaan zal ik even bellen, dan rijd ik meteen mee, want ik moet nog ontbijten."