• Het gaat over piraten ja, maar zelfs als je er bijna niks van weet kan je gewoon meedoen. Probeer het gewoon eens, ikzelf weet ook niks over die periodes, enkel dingen die ik toevallig heb gezien in POTC. (; En niemand zal je kwaad aankijken als je een klein foutje maakt door je personage bijv. een mobiel te laten pakken.
    Inspringen kan/mag altijd! We verzinnen er wel wat, geven je korte samenvatting en helpen je natuurlijk ook met in de RPG komen (;


    Lang geleden was er een kapitein, zo barbaars en zo harteloos, dat zelfs de stoerste mannen hem uit de weg gingen. Kapitein Olivier Dalton, hij had zijn eigen schip, de Medusa, en zijn eigen bemanning die hij als grof vuil behandelde, maar ze bleven, bang voor wat er zou gebeuren als ze vertrokken. Ze kregen bijna niks en als ze niet luisterden konden ze beter maken dat ze wegkwamen, want Olivier stond bekend om zijn gruwelijke straffen. Zweepslagen, kielhalen, laten vechten om leven en dood tegen een ander bemanningslid voor zijn vermaak, ze voor schut zetten door ze op te dragen vrouwenkleren aan te trekken en dergelijke. Cameron Sand, kapitein van de Posideon's Mermaid kon hem niet uitstaan, was ziedend van jaloezie en ze werden rivalen. Nooit gingen ze elkaar uit de weg, gingen juist altijd de strijd met elkaar aan, toch won er nooit iemand. Op een dag veranderde alles, Olivier zag wat hij aanrichtte met zijn harteloosheid. Huilende vrouwen die hun kleine kinderen probeerde te sussen, de stoerste mannen die hem smeekte om genade. Van de een op de andere dag zag hij het in, het achtervolgde hem in zijn slaap, maar hij dacht dat het wel weg zou gaan, het schuldgevoel. Het nare gevoel bleef, de nachtmerries gingen niet weg dus nam hij een noodzakelijk besluit. Hij stuurde zijn bemanning weg, vastberaden een nieuwe start te maken, hij liet zijn aartsrivaal achter. Er was één ding dat hij niet achter liet, hetgeen wat wel tegen zijn barbaarsheid kon en hem niet zou laten vallen, zijn schip de Medusa. Hij zocht een nieuwe bemanning en was milder dan ooit te voren, misschien zelfs té soft.

    Hij ontdekte dat een van zijn bemanningsleden geen man was, maar een vrouw. Hij liet haar blijven. Niet veel later werd hij verliefd op haar, maar het was niet wederzijds, toch bleef hij vriendelijk. De vrouw van zijn dromen werd verliefd op een ander, liet hem in de kou staan en vanaf dat moment kwamen zijn slechte kanten weer omhoog. Hij werd jaloers en verbande de man waar ze verliefd op was van het schip en het deed hem niks toen hij zag hoe stuk zij daar van was. Later kwam de man, door wat je een wonder kan noemen, toch weer aan boord. Olivier liet hem deze keer toch blijven, maar hij was niet meer zo aardig als hij geweest was. Zelfs tegen de vrouw waar hij verliefd op was geweest deed hij vreselijk, hij was weer net zoals vroeger. Snauwde zijn bemanning af, was weer een echte piraat en kende geen genade meer.

    Nu, met zijn nieuwe bemanning en weer zijn oude karakter terug, is hij op zoek naar een schat. Hij weet niet precies wat het is of hoe het eruit ziet, maar het blijkt geweldig te zijn en te liggen op een onbewoond, geheimzinnig eiland midden in de oceaan. Hij is vastberaden de schat te vinden, zijn aartsrivaal Cameron Sand voor te zijn. Toch zijn er kleine dingen die hij over het hoofd ziet.
    Hij gaat er namelijk niet vanuit dat er toch een volk blijkt te wonen op het eiland, verwacht niet dat er een verrader in zijn bemanning zit en dat zijn aartsrivaal het juiste moment om toe te slaan afwacht.


    De verhaallijn in het kort.
    Het gaat over de bemanningsleden en kapitein van de Medusa die op zoek zijn naar een schat. Eén van de bemanningsleden is een verrader (Tristan Wright) in dienst van aartsrivaal Cameron Sand, hij houdt zijn opdrachtgever op de hoogte met een postduif, stuurt hem berichten over de koers en informatie over wat er gaande is op de Medusa. Als ze eenmaal op het eiland aankomen, waarvan ze dachten dat het onbewoond zou zijn, blijkt hun een verrassing te wachten. Er woont een vreemd volk dat hun niet vertrouwd, de bemanningsleden moeten hun vertrouwen zien te winnen, maar hoe gaan ze dat doen als blijkt dat Cameron Sand, samen met zijn bemanning, al eerder op het eiland is aangekomen en het vreemde volk al helemaal voor zich gewonnen heeft?

    Lijstje
    Volledige naam:
    Leeftijd:
    Uiterlijk:
    Innerlijk:
    Rol+rang: (Bemanning Medusa, kok. Avaloniër, krijger etc.)
    Extra:
    (Je mag er zelf dingen bij verzinnen zoals verleden enzo)

    Persones (Als je vragen hebt hierover, stel ze dan gerust)
    Kapitein Medusa: Vluuv – Olivir Dalton .. – 24
    Kapitein Poseindon's Mermaid: SuperCookie - Cameron Sand - 24
    Stamhoofd Aveloniërs: MustacheMe - Vérum Chestïo - 24
    Verrader: Sid – Tristan Wright – 22

    Bemanning Medusa:
    Endure – Abby (Abigail Rosaline Valence) – 19
    Sid - Natambu Mmba - 25
    MustacheMe - Ticimo Carabét - 26
    MoonyLove - William Davis - 18
    C18 - Ace Franklin Johnson -24

    Bemanning Poseindon's Mermaid:
    Sid - Leopold Smiths - 24
    Vluuv - Bee - 19
    SuperCookie - Luce Damians - 20

    Het volk, de Aveloniërs:
    Endure -: Ayiana Kateri Chestio - 21
    MustacheMe - Phani Cinta Carabét - 11
    MoonyLove - Katy Griffin - 14

    'Regels'
    Ik wil niet echt regels opgeven, maar heb liever wel dat jullie je hieraan houden of het onthouden.

    - Doe alsjeblieft je best om een redelijk stukje neer te zetten, dus niet 1 regel en dan denken ‘klaar’. Mocht je geen inspiratie hebben voor langer stuk, meld het dan gewoon. En nee, je hoeft niet 800 woorden te schrijven, zelf niet als anderen dat wel doen, maar 5 regels moeten je vast wel lukken.
    - Wil je je personage kwijt of stoppen? Zeg het dan, dan brengen we je personage even om het leven :P
    - De meesten vinden het niet prettig als je beslist wat hun personages doen, dus vraag het voor de zekerheid of ze het erg vinden of niet.
    - Je hoeft echt niet elke dag meteen te reageren op elke post, maar wacht alsjeblieft niet een week met posten. Ga je weg? Meld het dan en stuur je personage even op pad, laat hem/haar bijvoorbeeld verdwalen in de rimboe.
    - Houd je alsjeblieft aan de verhaallijn en als je een ‘speciaal’ personage wilt, vraag het dan even, ik sta open voor interessante personages die het verhaal leuker maken.
    - Don’t be scared. Stuur je personage gewoon op anderen af, bekijk desnoods de RPG Handleiding site voor tips. Weet je nog steeds niks? PB mij of een ander dan om te vragen waar zijn personage is en of die naar jouw personage kan gaan.
    - Verhaal kwijt? Stop dan niet zomaar zonder wat te melden, maar vraag waar de rest is of om een kleine samenvatting.
    - Er zijn een hoop personages nodig, maak er gerust meer en je kan ook voor niet bestaande personages schrijven natuurlijk! En kijk ook een beetje welke 'groep' nog weinig personages heeft en dergelijke!

    Nogmaals; Niet echt regels, maar meer dingen om jullie aan te herinneren [;

    [ bericht aangepast op 16 nov 2011 - 20:18 ]


    In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

    Leopold - Piraat.
    Pissig omdat ik zo ruw ben wakker gemaakt, open ik mijn ogen en kijk ik boos naar de gek die onze hut is binnen gestampt.
    'Het is tijd dat jullie laten zien of jullie echte mannen zijn en of jullie goed kunnen jagen,' zegt een of andere eilandbewoonster. Eerst wil ik roepen dat ze moet oprotten, maar dat slik ik in en grijns vervolgens een beter antwoord: 'Ik kan je wel op andere manieren tonen dat ik een echte man ben, hoor.'
    De paar bemanningsleden die samen met mij zijn wakker geworden, grinniken. 'Leopold Smith, goedemorgen,' stel ik mezelf voor.
    Ik spring recht en geef de tamzak die voor mijn voeten nog ligt te pitten een por met mijn laars in zijn ribben. 'Opstaan, schone slaapster,' voeg/brul ik er venijnig aan toe. Ik ben de woorden van de kapitein nog niet vergeten, over dat gaan jagen. En die griet wil ik overal wel heen volgen, denk ik terwijl ik haar subtiel nog eens monster. Mooie ogen en prachtig lichaam.
    Wanneer we buiten in een half cirkeltje om haar staan opgesteld, kijk ik om me heen of ik de kapitein ergens zie.

    [ bericht aangepast op 2 nov 2011 - 20:15 ]


    Home is now behind you. The world is ahead!

    Komt er eigenlijk nog een story met alle personages? :$


    Don't forget to b.r.e.a.t.h.e

    MoonyLove schreef:
    Komt er eigenlijk nog een story met alle personages? :$

    Wanneer Simone er even tijd voor heeft, zal dat wel in orde komen (:


    Home is now behind you. The world is ahead!

    Het voelt vreemd zonder Josephine aan Pirates te beginnen :\ Maar goed, hier is een vervangster :3

    Naam: Ze noemt zichzelf Bee. Haar echte naam weet niemand, including herself.
    Leeftijd: 19
    Rol: Bemanning Poseidon's Mermaid
    Uiterlijk:


    Bee is klein en tenger, en ziet er jonger uit dan ze in werkelijkheid is. Haar haar is kastanjebruin, met een zweem van oranje. Over haar linkeroog hangt een pluk haar, omdat ze aan dat oog blind is. Altijd al geweest, trouwens. Meestal houdt ze haar linkeroog gewoon gesloten, zodat er geen vuil in komt, maar omdat het een gek gezicht was en het leek alsof ze altijd knipoogde heeft ze haar haar ervoor laten groeien. Als ze het opent is er niet veel meer dan een wit oppervlakte te zien. Haar goede oog is een fletse kleur blauw. Ze is aan de magere kant en zelfs enigszins jongensachtig gebouwd, waardoor ze nooit erg veel aandacht van mannen kreeg. Die moesten trouwens sowieso niet veel van een blind straatkind hebben.
    Karakter: Bee is rustig en houdt het liefst haar mond dicht, waardoor sommigen eerst denken dat ze niet eens kan praten. In haar koppie gaat echter van alles om en ze is scherpzinnig en oplettend. Hierdoor is ze een waardige tegenstander in een gevecht, al zou ze met alle intelligentie van de wereld natuurlijk nog steeds niet op tegen de brute kracht van een sterke kerel met een zwaard op kunnen.
    Likes: De zee, luisteren naar gesprekken en muziek, het winnen van gevechten.
    Dislikes: Vrouwen, vooral de rijke kak-dames die haar vroeger smakelijk uit lachten als ze aan het bedelen was.
    Verleden: Voor zolang als Bee zich kan herinneren leeft ze op straat. Eerst was er een vrouw, maar die stierf toen ze nog jong was. Ze wist niet wie ze was, waar ze was, ze wist eigenlijk vrijwel niets. Ze bracht haar dagen bedelend door, tot ze tijdens een plundering de kans zag aan boord van de Poseidon's Mermaid te glippen. Toen ze werd gevonden droeg ze een gestreept vod, en omdat ze weigerde haar naam te zeggen werd ze vanaf die dag Bee genoemd. Ze kreeg iets nieuws om aan te trekken en werd aan het werk gezet, want een gratis hulpje is natuurlijk nooit mis. Zo is ze langzaam deel geworden van de bemanning.
    Liefde: Nooit gehad, en ook niet van plan er aan te beginnen.

    Is ze zo goed of moet ik nog wat aanpassen?

    [ bericht aangepast op 15 nov 2011 - 16:51 ]

    Jeej, een zieltje meer op de Mermaid! :Y)


    Home is now behind you. The world is ahead!

    Luce mag best 19/20 zijn en ze mag op de poseidons mermaid :)

    Ik meld het trouwens maar even.

    Als je belangrijke rol hebt (lees, kapitein ofzo) dan is het natuurlijk wel logisch dat je iets vaker moet schrijven en dat je niet zomaar kunt stoppen, dus als je denkt dat je dat niet kan, meld het dan, nu kun je je nog terugtrekken. Heb namelijk vaak gehad dat de mensen met belangrijke rollen of amper reageerde of zomaar verdwenen ;l Dat doet de RPG niet ten goede.


    In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

    [Luce ging toch nog naar de Poseidons Mermaid??]
    Cameron Sand - Kapitein
    Ik liep achter de rest aan, en wurmde me door de halve kring heen die ze gevormd hadden
    Ik stond een stukje voor de andere mannen in het midden van de halve cirkel aan mijn linker zijde stond een van mijn vrouwelijke bemanningsleden Luce, en aan mijn rechter zijde stond mijn scheepsarts Leopold. Naast Luce stond Bee, een andere vrouwelijke bemanningslid.
    We gingen jagen, jippie, ik liet liever andere het werk doen, maar we moesten natuurlijk het vertrouwen van dit volk vinden.
    Links achter het stamhoofd stond het meisje dat ons wakker had geschreeuwd.
    Toen begon de stamhoofd te spreken.

    [ bericht aangepast op 3 nov 2011 - 18:52 ]

    Luce naar Poseidon? Prima (:

    En zou je niet voor mij willen bepalen? En je moet mijn post beter lezen :'D
    Hij heeft geen privéhut, voor het volk is iedereen gewoon gelijk dus hoppa;
    Alle mannen in 1 hutje en alle vrouwen, die van Poseidons Mermaid dan.

    Story met alle personages.


    In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

    ^sorry :$

    Is niet erg hoor :'D
    Moet je alleen aanpassen en onthoud;
    1) Liever niet voor anderen beslissen, de meesten vinden dat niet prettig.
    Check anders de tipsite in de beginpost (;
    En even goed de andere rode + groene posts lezen.


    In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

    ^De link doet het alleen niet, ik schrijf mijn stukje wel even opnieuw, maar ik heb een vraag ik heb toch niets beslist voor iemand? Ik heb alleen een ander karakter iets laten zeggen en met haar ogen laten rollen.

    SuperCookie schreef:
    ^De link doet het alleen niet, ik schrijf mijn stukje wel even opnieuw, maar ik heb een vraag ik heb toch niets beslist voor iemand? Ik heb alleen een ander karakter iets laten zeggen en met haar ogen laten rollen.


    Ogen laten rollen is al veelbeslissend voor een karakter (:
    Voor mij was het nogal out character om Aiyana met haar ogen te laten rollen.

    + De link doet het nu wel.

    [ bericht aangepast op 3 nov 2011 - 18:46 ]


    In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

    ^Ik heb het verandert (Luce moet nog steeds bij poseidon staan :P)

    Bee - Bemanning Poseidon's Mermaid
    Slaperig wrijf ik in mijn oog. Ik knipper een paar keer en zie dat het overgrote deel van de bemanning de kleine lemen hut al uit is. Vlug sta ik op en fatsoeneer mijn haar enigszins, zodat mijn lok over mijn blinde oog valt. Dan stap ik naar buiten, en knijp mijn goede oog half dicht tegen het zachte licht van de ochtendzon. Ik ga bij de rest van de bemanning staan en kijk naar de inboorlingen die voor ons staan. Achter me hoor ik iemand iets mompelen over jagen en wantrouwend sla ik mijn armen over elkaar heen. Waarom gaan we jagen? Of hebben ze het over de jacht naar de schat, waar de kapitein mee bezig is?

    Captain Oliver Dalton - Captain Medusa
    Suf lig ik in mijn bed. Ik heb gisteren, alweer, te veel gedronken en daar betaal ik nu voor met een flinke kater. Tussen een van de zware, fluwelen gordijnen die in mijn grote kajuit hangen piept een straaltje zonlicht door en met een kreun begraaf ik mijn hoofd in mijn kussen. Dan maakt het schip een onverwachte draai en ik rol uit mijn bed. Met een geïrriteerde grom duw ik mezelf overeind. Meteen begint mijn hoofd te bonken en met mijn gezicht op onweer loop ik naar mijn bureau. Ik heb mijn kleren van gisteren nog aan, en besluit dat die, ondanks dat ze er wat rommelig en gekreukt uitzien, voor nu goed zijn. Met één hand rol ik de kaart open en met de andere pak ik de aangebroken fles rum die ook is omgerold, waardoor de helft nu op de vloer ligt. De overige alcohol giet ik mijn mond in en terwijl ik mijn neus ophaal en de fles op de grond smijt kijk ik naar de kaart. Volgens de stuurman hoeven we niet lang meer te varen. Één, hooguit twee nachten en we zijn er. Dat is hem geraden ook, denk ik terwijl ik mijn mond af veeg. We hebben door dat stomme gedoe met bemanningsleden die niet meer op kwamen dagen al genoeg vertraging opgelopen. En de dames, natuurlijk. Onze lieve dames. Allemaal weg. Vermoord? Verkracht? Ik weet het niet, het is niet meer mijn verantwoordelijkheid. Ik kan me nog voor de geest halen hoe ze er uit zagen toen we ze net van hun kleine reddingsbootje hadden gevist: Doorweekt en bibberend. Maar mooi, bloedmooi. Jammer dat ze weg zijn, eigenlijk. Niet dat ík ze het meeste mis, nee, zeker niet. Ik had nooit veel met ze. Truttige miepjes waren het. Ik haal mijn neus nog een keer op en trek de deur naar het dek open. Eens kijken bij de stuurman hoe het er voor staat.