[RPG] Geen weg meer terug [12] - Speeltopics

Hoi, even een vraagje: Waarom is iedereen dood? Een tweemans RPG'tje kan namelijk net zo goed in storyvorm geschreven worden, jwz .

Ben lui, dus alleen de link van de laatste.

Nummer 11: Blub.

Joinen maar geen idee wat RPG's zijn?
Kijk hier!
Inspringen altijd mogelijk. Vraag maar een samenvatting aan mij en ik zal je helpen met in het verhaal komen (;

People, can I have your attention please? Will the real Slim Shady- no, just kiddin'. Ik heb alleen even een verzoek, en dat is te melden als je niet meer meedoet in de RPG ipv niks van je te laten horen. Saves us a lot of confusion. Dank je.

Het verhaal
Het gaat over een stel kinderen die om de een of andere reden in een verlaten villa in het bos komen. Denk aan weddenschap, weggelopen, verdwaald etc. De villa is enorm, heeft alles wat je maar wensen kan, ookal is het stoffig en wat oud. Maar wat ze niet weten is dat de villa die zo verlaten lijkt al bewoond is, niet door mensen of dieren. Door vampiers. Twee sorten nog wel, de slechte kennen geen medeleven en drinken van alles en iedereen en houden zich vaak niet in, de 'goede' doen het zo lang mogelijk met dierenbloed, maar moeten af en toe ook dat van een mens. Ze nemen dan zo min mogelijk en doen de mensen verder niks. Die twee soorten vampiers haten elkaar, obviously.
Dan nu het grootste probleem, als een mens eenmaal binnen de poorten die rond de villa staan stapt, kan die niet meer terug. Enkel vampiers kunnen naar binnen en naar buiten. Overleven ze het?

Rollen - Het waren er meer maar bon ;p
Normale tiener: Dewi - Candy - Timothy - JamieGoede vampier: Elif - Gawyn - Lew - Odile - Yue
Slechte vampier: Faith - Savoy
Vampierjagers: Ask (Damiën) - Chase (James)

Weetjes over vampiers
- Ze kunnen in het daglicht, maar niet de hele dag. Eerst gaat het jeuken als ze te lang zien en dan pijn doen, als ze dan nog te lang blijven is er logisch wat er gebeurt.
- Als een vampier van een mens drinkt wordt dat mens geen vampier, dat gebeurt pas als een vampier gif 'inspuit'
- Een vampier die een mens ook tot nachtwezen maakt creëert als het ware een band en is eigenlijk verplicht die persoon te begeleiden in het begin.
- Vampier worden is een zeer pijnlijk proces.
- Als vampiers elkaar écht mogen drinken ze elkaars bloed zodat ze een sorot band krijgen ^^
- Vampiers zijn sneller en sterker dan mensen en al hun zintuigen zijn ook sterk ontwikkeld.
- Vampiers kunnen sluipen zonder geluid te maken en kunnen haast opgaan in de schaduwen.
- Vampiers hebben geen eten/drinken nodig, ookal kunnen ze het wel eten.
- Vampiers hebben bijna geen slaap nodig.
- En als laatst; Elke vampier heeft een soort kleine gave, geen vuursturen of iets dergelijks maar denk aan gedachten lezen. Hier een

lijstje met ideeën.
Gedachten lezen door op persoon te concentreren of door aanraking
Iemands hele verleden zien door simpele aanraking
Persoon pijnigen als je wilt door enkel te kijken
Dingen verplaatsen zonder aan te raken
Hypnose
Iemand in slaap kunnen laten vallen
Zelf kunenn beslissen hoe je eruit ziet
Ogen verkleuren naar je emotie
Gedachten kunnen 'verzenden'
Als iemand slaapt en je raakt die persoon aan kan je droom meekijken
Dromen manipuleren
Genezen
Emoties aanvoelen
Weten of iemand de waarheid spreekt
Visioenen
En ga zo maar door.

HAVE FUN :'D

[ topic verplaatst door een moderator ]

[ bericht aangepast op 17 sep 2011 - 22:42 ]

No growth of the heart is ever a waste

Dewi
Ik besloot terug te gaan naar Aimée en liep dan ook naar haar kamer, ik klopte aan, maar toen ik niks hoorde opende ik de deur. Leeg? Shit, straks zette ef nog iemand zijn tanden in haar. "Aiméé?" riep ik en begon door de gangen te lopen, in de hoop haar heelhuids terug te vinden. Ik wilde niet nog een geval zoals Candy.. "Aimée!" O god. Niet veel later vond ik haar in de gang bij Savoy. "Savoy!" Dat hij hier was kon maar één ding betekenen, hij had dorst en zin in haar bloed, het was aan zijn ogen af te lezen. Ik pakte Aimée bij haar arm en trok haar een stuk bij hem vandaan. Ik wendde me tot haar. "Je moet niet.." Ik zweeg abrupt, ze wist niks van vampieren en dat moest zo blijven. "Je moet niet met mensen zoals hem om gaan, hij is het niet waard. Het is een arrogante kwal," vertelde ik dus maar gauw. Ik wierp Savoy kort een kwade blik toe.

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Aimeé
Het ene moment praat ze met Savoy, en het andere moment sleept Dewi haar bijna mee de andere kant op. ''Okee, jullie doen allemaal enorm vreemd. Wat is het aan de hand?'' Haar olijfgroene ogen glijden even van Savoy naar Dewi. Dit spelletje had lang genoeg geduurd. Dewi zou niet zo doen als er niets was, dat was gewoon te zien aan haar karakter. Er was hier duidelijk iets aan de hand. Iets dat begon met Odile en al die anderen. En nu wilde ze het weten. De leugen van Dewi, over dat Savoy een arrogante kwal is, geloofde ze al meteen niet. Savoy leek alles behalve arrogant. Hij had misschien een ego.. Maar meer dan dat niet, daar was ze van overtuigd. Zo bleef ze staan. Met een kwade Dewi en een vreemde Savoy. Zij er tussenin. Was dit om duidelijk te maken dat ze niet welkom was? Was het nu de tijd om te gaan? Of was er iets waar zij niets van wist? Ze kon haar nieuwsgierigheid niet verbergen en bleef daarom roerloos staan. Wachtend op uitleg.

Feel the fire, but do not succumb to it.

Ze staan toch al in de tuin? :x

Yue
Stil hoor ik Lew aan. Ik vraag me af hoe ze van plan zijn paspoorten te vervalsen.Dat gaat nu vast moeilijker dan toen zij mijn leeftijd hadden. “Odile en ik zouden ons dan voordoen als jullie pleegouders, dus moest je voor die optie kiezen, zal je haar zeker nog zien. Odile zou je trouwens nooit achterlaten zonder te weten dat je oké bent.” Het geeft me een fijn gevoel dat hij dit zegt, maar het is me opgevallen dat hij het alleen maar over Odile had, en niet over zichzelf. Tja, het zal voor ons toch altijd een knelpunt blijven om gewoon een normaal gesprek te houden, maar we hebben dezelfde doelen dus we willen elkaar in ieder geval niet levend villen. Het blijft even stil. “Dat.. Dat klinkt goed. Het lijkt me fijn om jullie en Dewi nog te kunnen zien.” Want jullie komen het dichtst bij wat ik me voorstel als ik aan mijn familie denk. Een hele mislukte, vreemde familie, maar wel een familie. Weer valt er een stilte, en ik kijk even naar buiten. “Zal ik je anders even helpen met afdrogen? Dan gaat het wat sneller.” Ik voel me vrij nutteloos omdat ik hier alleen maar sta, vooral omdat Lew me net wel duidelijk heeft gemaakt hoe moeilijk het voor ze wordt om dit allemaal te regelen. En dan kan ik in ieder geval proberen te helpen waar het kan.

Savoy
"Savoy!" hoor ik een stem zeggen die gemengde gevoelens in me oproept. Waarom is Dewi nog steeds niet gevlucht uit deze put? Ze trekt Aimeé bij me vandaan en ik stribbel niet tegen omdat ze dan toch alleen maar gaat gillen. "Okee, jullie doen allemaal enorm vreemd. Wat is het aan de hand?" Ik kijk Dewi met een venijnige blik aan, maar ze staart even koel terug. Ik ben te aardig tegen haar geweest, en nu denkt ze dat ze me zomaar mijn eten af kan nemen. Mooi niet. De zoete geur van bloed die rond allebei hangt is zo ontzettend verleidelijk en ik ben blij dat ik genoeg zelfbeheersing heb om er in ieder geval een te laten leven. Misschien dan maar Dewi laten leven, want haar bloed heb ik al veel vaker gehad. Terwijl ik over denk in wiens nek ik mijn tanden zal zetten neem ik een aantal stappen naar ze toe en ik merk dat mijn hoektanden aan het groeien zijn. Ik glimlach naar het nieuwe meisje, het kan me niet meer schelen of ze ziet wat ik ben. "Tja, wat Dewi probeert te zeggen is.." Midden in mijn zin komt er ineens een vlaag bloedgeur mijn neus binnen en met grote, hongerige ogen kijk ik naar ze. God, die geur. Ik moet bloed. Nu. Dan herinner ik mijn gave- ik kan ze makkelijk mijn wil opleggen. Laat haar los, Dewi. Je moet haar los laten. Ik zie haar onthutst kijken en zo serieus mogelijk ga ik door. Aimeé, loop naar hem toe. Het is veilig. Alles zal goed gaan als je eenmaal bij hem bent. Langzaam laat Aimeé Dewi's hand los en met een glimlach pak ik haar hand vast. Dewi staat er nog steeds onthutst bij te kijken, maar begint nu volgens mij de truc door te krijgen. Het is al te laat, want voor ze ook maar iets kan doen heb ik mijn hoektanden in Aimeés nek gezet. Een bezeten grijns komt op mijn mond als ik haar heerlijke bloed proef. Ik ben me er vaag van bewust dat ze tegenstribbelt, maar dat maakt niet uit. Ik moet meer. Dit smaakt zo veel beter dan die slet uit het dorp. Waarschijnlijk omdat die te makkelijk was. Geen uitdaging.

Aimeé
Ze heeft alles met haar ogen gevolgt. Haar adem stokt half, en haar hart bonst in haar keel. Ze drukt haar vingers tegen zijn borst. ''Savoy, alsjeblieft, je doet me pijn.'' Fluistert ze zachtjes, en probeert haar tranen weg te knipperen. Een helse pijn drukt door haar lichaam, waardoor ze alleen maar weg wil uit deze greep. Dat ze hem aardig had gevonden.. Steeds harder duwt ze tegen zijn borst, proberend we te komen. Ze heeft geen idee of het lukt, maar toch gaat ze door. Zo wil ze niet sterven na al die ellende.

[ bericht aangepast op 28 aug 2011 - 21:18 ]

Feel the fire, but do not succumb to it.

Dewi
Die stem! In mijn hoofd en het klonk zo hypnotiserend. Verdomme, ik moest.. me.. Haar loslaten. Langzaam liet ik Aimée los, er voer een tweestrijd in mijn hoofd. Tot hij zijn tanden in haar nek zette, ik leek ineens weer bij mijn bewustzijn te komen. Het deed me terugkeren naar de tijd dat ik Candy zag, dood, leeggedronken.. Het bracht me bij zinnen en deed me in actie komen. "Savoy! Verdomme!" Ik greep zijn arm vast en trok eraan. "Odile! Lew!" gilde ik, in de hoop dat ze het zouden horen. Ik moest tijd rekken, zelfde aanpak als bij Odile toendertijd? Misschien werkte het.. "Je stelt me teleur Savoy, ik had wel wat meer van je verwacht. Je verracht Odile en Lew dan wel, maar zij zijn sterker dan jij, ookal wil je dat niet toegeven. Zij kunnen tenminste de geur van bloed weerstaan, maar jij? Jij pakt de eerste de beste die je tegenkomt," mijn stem droop van de minachting, maar ik vreesde dat het weinig uit zou halen. "Dus Savoy, laat haar los. Of kun je dat niet? Praatjes heb je genoeg, maar zelfcontrole?" Het verbaasde me dat ik kalm bleef, het voelde alsof hij haar niet zou doden. Hij had mij ook nooit gedood, zelfs niet als hij er de kans voor kreeg. Hij dronk, genoot, maar moordde niet? Of zat ik er dramatisch ver van naast? Kon ik hem maar op de een of andere manier afleiden, was ik maar wat sterker, kon ik überhaupt maar wat betekenen.. Ik zuchtte en liet langzaam zijn arm los. "En dan te bedenken dat ik je begon te mogen, stom van me, want je bent niet meer dan een harteloze, egoïstische, zwakke eikel.." Ik wierp een blik op Aimée, het was vreselijk haar zo te zien. "Ik kan niks voor je betekenen.." zei ik zachtjes, het was moeilijk toe te geven, te accepteren, maar het moest wel, want het was de keiharde waarheid. Ik richtte mijn blik op de deur van de villa, in de hoop dat Odile en Lew zouden komen, hun waren Aimées enige kans.

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Yue
Stil hoor ik Lew aan. Ik vraag me af hoe ze van plan zijn paspoorten te vervalsen.Dat gaat nu vast moeilijker dan toen zij mijn leeftijd hadden. “Odile en ik zouden ons dan voordoen als jullie pleegouders, dus moest je voor die optie kiezen, zal je haar zeker nog zien. Odile zou je trouwens nooit achterlaten zonder te weten dat je oké bent.” Het geeft me een fijn gevoel dat hij dit zegt, maar het is me opgevallen dat hij het alleen maar over Odile had, en niet over zichzelf. Tja, het zal voor ons toch altijd een knelpunt blijven om gewoon een normaal gesprek te houden, maar we hebben dezelfde doelen dus we willen elkaar in ieder geval niet levend villen. Het blijft even stil. “Dat.. Dat klinkt goed. Het lijkt me fijn om jullie en Dewi nog te kunnen zien.” Want jullie komen het dichtst bij wat ik me voorstel als ik aan mijn familie denk. Een hele mislukte, vreemde familie, maar wel een familie. Weer valt er een stilte, en ik kijk even naar buiten. “Zal ik je anders even helpen met afdrogen? Dan gaat het wat sneller.” Ik voel me vrij nutteloos omdat ik hier alleen maar sta, vooral omdat Lew me net wel duidelijk heeft gemaakt hoe moeilijk het voor ze wordt om dit allemaal te regelen. En dan kan ik in ieder geval proberen te helpen waar het kan.

Savoy
Ergens in de verte hoor ik Dewi krijsen dat ik geen zelfbeheersing heb en dat ze van me walgt. Maar het kan me niet schelen. Dan zegt ze dat ze me begon te mogen, en al weet ik dat het precies is wat ze wil bereiken, ik haal mijn tanden weer uit Aimeés nek en kijk haar grijnzend aan. Ze trekt een vies gezicht, waaruit ik afleid dat er waarschijnlijk rond mijn hele mond bloed zit. Met een arm houd ik Aimeé omhoog, die erg slap op haar benen staat en volgens mij zomaar omvalt, en met de andere veeg ik langs mijn mond. Er zit nu inderdaad een rode veeg op mijn arm. Dan kijk ik Dewi weer aan, en ik kan het niet laten te grijnzen. "Je begon me te mogen? Ik heb meerdere keren van je bloed gedronken, heb jou en je vrienden aangevallen, en je begon me te mogen?!" De grijns verandert in een bulderende lach. "Dat, mijn lieve Dewi, is ontzettend dom. Eigenlijk was ik van plan dit nieuwe dingetje leeg te zuigen, maar weet je wat, omdat je het zo lief gevraagd hebt." Ik duw Aimeés slappe lichaam naar Dewi toe, die haar meteen opvangt. "Ik denk dat ik dat bloed maar eens af ga wassen." Ik draai me al om en wil weglopen als ik me nog iets bedenk. "Oja, en zeg maar tegen je kleine vriendinnetje daar dat haar bloed heerlijk smaakt - Ze kan maar beter oppassen als ze in het vervolg nog meer vampiers tegen komt." Nog grijzend loop ik terug naar mijn kamer. Dewi, die mij mag. Wat een mop.

Odile - Goede vampier.

Ik slaak een korte zucht. Ze begrijpt het niet. Ze kán hier niet blijven. Ik bal mijn vuisten. Ze loopt de gang op en kijk haar kort na. Ik zal haar op de harde manier moeten wegjagen. Ik pak de deur beet om steun te krijgen. Ik merk dat ik al beter in staat ben om te blijven staan. Dan laat ik me op haar bed ploffen, staar naar het plafond. Great job, Odile. Ze is niet van plan te gaan. Maar de tragiek die ze zal tegenkomen als die idioten hier zijn, zal nog veel groter zijn dan wanneer ze weggaat. Hier blijven wordt een gewisse dood. Ik sluit de ogen en probeer tot rust te komen. Herinneringen van vroeger glijden mijn hoofd binnen en hoe zeer ik ze ook probeer te verjagen, het lukt niet. Verdomme Odile. Langzaam krijgen de herinneringen minder vat op me en val ik in slaap.
"Odile! Lew!' Ik schrik op en schiet overeind. Een nachtmerrie? Nee, daar is het te levensecht voor! 'Dewi,' zeg ik hardop en hol naar de keuken. 'Lew, problemen!' Ik ruk de keukenla open en haal er een groot vleesmes uit. Fjodor! Het kan niet anders! Grote ellende vraagt om grote maatregelen. Ik vlieg de gang op, waar ik tot mijn grote schok Savoy voorbij zie lopen. Hij ruikt naar.. naar háár! Ik wil hem te grazen nemen, tot een deel in me zegt dat ik moet kijken of die nieuwe nog leeft. Ik sprint naar buiten heen met nog steeds het mes in mijn handen en tref het meisje aan, ernstig verzwakt. Ik zie een straaltje bloed langs haar nek lopen en abrupt blijf ik staan. Ik voel mijn lichaam onrustig worden. Het begint met trillen en het mes valt uit mijn handen. Odile. Rustig. Je kan dit. Rustig. You've been through worse. Ik loop op het meisje af en neem haar in mijn armen.
'Het spijt me, ik was te laat,' fluister ik. Dit mag ik niet weer laten gebeuren. En daarom moet ze weg. 'Snap je nu wat ik bedoel? Geen genade. Niet voor mij en niet voor jou. Je hebt mazzel dat je nog leeft, hoor je me?' sis ik. Al gauw heb ik spijt van wat ik heb gezegd. Hoe kon zij dit weten? Ik slaak een zucht en kom overeind.
'Ben je in orde, Dewi?'

[ bericht aangepast op 28 aug 2011 - 22:17 ]

No growth of the heart is ever a waste

Aimeé
Ze is uitgeput. En niet snel daarna slokt een zwarte duisternis haar op. Bewusteloos. Ze hoort Savoy nog wel. Ze probeerde hem te vertrouwen en toen.. Toen heeft hij haar bijna vermoord. Ze voelt zich eerder een opject dan een mens. In hun ogen is ze dus zo.. Ze was zo naïef.. Ze is verscheurd door het kwetsende gevoel. Keer op keer. En nu, nu zal ze anders zijn. Minder naïef. Toch, hoe vreemd het ook mag klinken, zal ze Savoy nog eens opzoeken. Doodgaan is niet erg, ze wil vertellen over wat hij haar heeft aangedaan, en misschien nog wel meer mensen. Dat zij óók gevoelens heeft. Ze zal het hem eens goed gaan vertellen als ze ooit wakkerword.

Feel the fire, but do not succumb to it.

Heb m'n post aangepast :]

No growth of the heart is ever a waste

Ik wou net posten xd

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Dewi
"Odile had me zelfs bijna vermoord en ik beschouw haar nu bijna als een zus," verdedigde ik mezelf. "Ik dacht dat je veranderd was, eikel die je bent.." Hij duwde Aimée naar me toe en ik ving haar gauw op. Ik keek Savoy na, waarom was ik hem in godsnaam gaan mogen? Al was het een beetje. Daar ging mijn laatste beetje trots, maar hiermee had ik wel Aimée gered. Ze was me een hoop verschuldigd. Ik zuchtte zachtjes en ondersteunde haar. Plots kwam Odile naar buiten en nam haar in haar armen en zei dat het haar speet, dat ze te laat was. Vervolgens wendde ze zich tot mij en vroeg of het oké was. "Prima, alleen vernederd en ik heb Savoy de dag van zijn leven bezorgd," mompelde ik en zuchtte zachtjes. "Daardoor liet hij haar gelukkig voor de rest wel met rust," zei ik, doelend op Aimée. Ik stond op en klopte mijn handen af aan mijn broek. "Aimée, kan je lopen? Anders steun je op mij, oké?" Ik wist dat bloed nog altijd aantrekkelijk was voor de rest. Die Savoy, kon ik hem maar eens vernederen of kwetsen.. Maar niks leek hem wat te schelen, wat mankeerde hem en wat had hem zo gemaakt? OF was hij altijd al zo geweest? Dat kon ik me bijna niet voorstellen, soms leek hij namelijk wél gevoelens te hebben. Ik haalde mezelf uti gedachten en keek Odile aan. "Laten we wat aan die wond van haar doen, we willen niet nog meer pottenkijkers. Toch?" Ik glimlachte flauwtjes.

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Odile - Goede vampier.

Dewi ondersteunt Aimeé en bevestigt mijn vraag.
"Prima. Alleen vernederd en ik heb Savoy de dag van zijn leven bezorgd." Ik draai me dan om en kijk naar de deur van het huis, waardoor hij naar binnen liep. Ja, vertel mij wat. Ik ging godverdomme bijna naar bed met die eikel!
Dan draai ik me weer naar het tweetal en glimlach dan kort, licht spottend. 'Het leven bestaat uit vernederingen,' zeg ik dan serieus. 'En weet je wat het meest ellendige is? Als je er niks tegen kan doen. Ik heb mezelf al een lange tijd gezworen nooit meer iemand om genade te smeken. Dat plezier gun ik ze niet. Hier, ik zal je helpen. Kun jij het mes mee naar binnen brengen?' Ik til Aimeé in mijn handen en loop met haar richting het huis. Met een schuin oog staar ik naar haar hals, die nu gevaarlijk dichtbij mijn tanden is. Oh god. Dit gaat niet lang goed. Ik moet haar zo snel mogelijk naar binnen brengen. Voor ik mijn zelfcontrole verlies. 'Lew. Savoy heeft haar te pakken gekregen. Ze is verzwakt, maar ze zal in orde zijn.' vraag ik als ik haar op een keukenstoel neerzet en gauw een handdoek tegen haar hals aan druk. Dit zal voldoende moeten zijn om het bloeden op tijd te stelpen. Hoop ik.

No growth of the heart is ever a waste

Dewi
"Het leven bestaat uit vernederingen," zei Odile plots serieus. "En weet je wat het meest ellendige is? Als je er niks tegen kan doen. Ik heb mezelf al een lange tijd gezworen nooit meer iemand om genade te smeken. Dat plezier gun ik ze niet. Hier, ik zal je helpen. Kun jij het mes mee naar binnen brengen?"
Ik keek haar aan en knikte. "Is goed," zei ik en nam het mes aan. Odile was dus zelf ook vernederd? Ik vroeg me af door wie en hoe, maar zweeg erover. Met het mes in mijn handen volgde ik haar, ik zag haar wel kijken naar Aimées nek, maar wist dat ze zich in kon houden. Ze had zichzelf al vaak genoeg bewezen. Eenmaal terug in de keuken legde ik het mes neer, Odile pakte een handdoek en drukte die tegen Aimées hals. "Hier, laat mij maar," zei ik en nam het van haar over. Ik vond de bloedgeur alles behalve aantrekkelijk, dus het ging me vast gemakkelijker af. Ik ging voor het gemak op een stoel naast haar zitten en zuchtte zachtjes. Even keek ik vragend naar Odile, moesten we haar nu alles opbiechten? Het kon voor een hoop gedoe zorgen, we konden ook een leugen ophangen dat Savoy geestelijk gestoord was? En dat hij geloofde in het vampirisme, die gekke mensen waren er vast wel. Dat leek me wel slimmer, maar of ze het zou geloven..

In the end the only person we love is ourselves, that's why we choose to love someone who can please us the most.

Odile - Goede vampier.

Ik kan bijna letterlijk zuchten van opluchting als Dewi het van me overneemt. Ik glimlach kort en ga tegen het aanrecht aan leunen. Ver genoeg voor Lew om me te grijpen als het moet. Deze is bezig met whiskey en suikerwater.
"Als ze bijkomt geven we eerst het suikerwater zodat ze niet flauwvalt. Daarna kan ze dit nog drinken om een oppepper te krijgen," hoor ik Lew zeggen. Ik grijns - wellicht wat ontoepasselijk - en trek kort een wenkbrauw de lucht in. 'Die whiskey zal haar ongetwijfeld wel weer op aarde brengen. Zij het niet door het effect, dan wel door de walgelijke smaak.' Lew gaat onverstoorbaar door met waar hij mee bezig is. "Odile, was hier niet ergens een EHBO-kistje? We moeten die beet ontsmetten. God weet waar die rotzak allemaal heeft gezeten met zijn mond," hoor ik hem grommen in afschuw. Ik sta op en vlieg naar mijn kamer, waar ik de EHBO-doos haal. Dezelfde die ik gebruikt heb om Dewi's wond te verbinden. Ik glimlach even, loop ermee terug naar de keuken en haal er de windsels uit, inclusief een flesje ontsmettingsmiddel en een doekje.
'Laat mij maar,' zeg ik. Ik buig me over haar heen, doe wat desinfecterend middel op de wond en leg er een doekje op. Ik krijg ergens spijt van mijn aanbod, want die bloedgeur is vreselijk aanlokkelijk. Savoy heeft wel smaak. Ik bijt hard op mijn tanden om te voorkomen dat mijn hoektanden gaan groeien en het helemaal oncontroleerbaar wordt. Als ik klaar ben met verbinden zet ik het vast met een klein krammetje en slaak nu wel degelijk een zucht van opluchting. 'Iedereen in deze kamer die denkt dat hij of zij Savoy aankan, mag hem voor mijn part een mes door z'n strot jagen. Ik spaar mijn krachten voor de andere klootzakken,' zeg ik rauw.

No growth of the heart is ever a waste

Aimeé
Ze is enigzins wakker, maar staart lijkbleek naar voren. Al die tijd heeft ze haar tanden op elkaar gehouden, en nu bijna alles 'normaal' is, neemt ze de moeite iets te zeggen. ''Ik wist het wel..'' Zegt ze zacht. Haar stem is enkel een lispeling. Ze wist wel dat hier dingen aan de hand waren met de mensen. Ze ademt een beetje bibberig uit, en neemt een slok van het suikerwater. Het is mier en mierzoet. Naar de whiskey staart ze een beetje schuin. Drank raakte ze met geen vinger aan. Nooit. Met de mous van haar vest dept ze even over haar gezicht zodat haar haren terugvallen. Ze slaat haar ogen neer en zet haar tanden in haar onderlip.

Feel the fire, but do not succumb to it.