[RPG] Geen weg meer terug [12] - Speeltopics

Hoi, even een vraagje: Waarom is iedereen dood? Een tweemans RPG'tje kan namelijk net zo goed in storyvorm geschreven worden, jwz .

Ben lui, dus alleen de link van de laatste.

Nummer 11: Blub.

Joinen maar geen idee wat RPG's zijn?
Kijk hier!
Inspringen altijd mogelijk. Vraag maar een samenvatting aan mij en ik zal je helpen met in het verhaal komen (;

People, can I have your attention please? Will the real Slim Shady- no, just kiddin'. Ik heb alleen even een verzoek, en dat is te melden als je niet meer meedoet in de RPG ipv niks van je te laten horen. Saves us a lot of confusion. Dank je.

Het verhaal
Het gaat over een stel kinderen die om de een of andere reden in een verlaten villa in het bos komen. Denk aan weddenschap, weggelopen, verdwaald etc. De villa is enorm, heeft alles wat je maar wensen kan, ookal is het stoffig en wat oud. Maar wat ze niet weten is dat de villa die zo verlaten lijkt al bewoond is, niet door mensen of dieren. Door vampiers. Twee sorten nog wel, de slechte kennen geen medeleven en drinken van alles en iedereen en houden zich vaak niet in, de 'goede' doen het zo lang mogelijk met dierenbloed, maar moeten af en toe ook dat van een mens. Ze nemen dan zo min mogelijk en doen de mensen verder niks. Die twee soorten vampiers haten elkaar, obviously.
Dan nu het grootste probleem, als een mens eenmaal binnen de poorten die rond de villa staan stapt, kan die niet meer terug. Enkel vampiers kunnen naar binnen en naar buiten. Overleven ze het?

Rollen - Het waren er meer maar bon ;p
Normale tiener: Dewi - Candy - Timothy - JamieGoede vampier: Elif - Gawyn - Lew - Odile - Yue
Slechte vampier: Faith - Savoy
Vampierjagers: Ask (Damiën) - Chase (James)

Weetjes over vampiers
- Ze kunnen in het daglicht, maar niet de hele dag. Eerst gaat het jeuken als ze te lang zien en dan pijn doen, als ze dan nog te lang blijven is er logisch wat er gebeurt.
- Als een vampier van een mens drinkt wordt dat mens geen vampier, dat gebeurt pas als een vampier gif 'inspuit'
- Een vampier die een mens ook tot nachtwezen maakt creëert als het ware een band en is eigenlijk verplicht die persoon te begeleiden in het begin.
- Vampier worden is een zeer pijnlijk proces.
- Als vampiers elkaar écht mogen drinken ze elkaars bloed zodat ze een sorot band krijgen ^^
- Vampiers zijn sneller en sterker dan mensen en al hun zintuigen zijn ook sterk ontwikkeld.
- Vampiers kunnen sluipen zonder geluid te maken en kunnen haast opgaan in de schaduwen.
- Vampiers hebben geen eten/drinken nodig, ookal kunnen ze het wel eten.
- Vampiers hebben bijna geen slaap nodig.
- En als laatst; Elke vampier heeft een soort kleine gave, geen vuursturen of iets dergelijks maar denk aan gedachten lezen. Hier een

lijstje met ideeën.
Gedachten lezen door op persoon te concentreren of door aanraking
Iemands hele verleden zien door simpele aanraking
Persoon pijnigen als je wilt door enkel te kijken
Dingen verplaatsen zonder aan te raken
Hypnose
Iemand in slaap kunnen laten vallen
Zelf kunenn beslissen hoe je eruit ziet
Ogen verkleuren naar je emotie
Gedachten kunnen 'verzenden'
Als iemand slaapt en je raakt die persoon aan kan je droom meekijken
Dromen manipuleren
Genezen
Emoties aanvoelen
Weten of iemand de waarheid spreekt
Visioenen
En ga zo maar door.

HAVE FUN :'D

[ topic verplaatst door een moderator ]

[ bericht aangepast op 17 sep 2011 - 22:42 ]

No growth of the heart is ever a waste

Odile - Goede vampier.

Ik glimlach en zorg er bijna voor dat de koffie over de keukenvloer vliegt.
'Ah. Ik heb het geprobeerd, Lewis. Ik zei tegen mezelf toen je me de eerste keer tegen de grond gooide: verdomme Odile, blijf uit z'n klauwen. Er was maar één milliseconde nodig toen ik niet oplette en toen zat ik alweer in de lucht. Je moet me nu niet aanvallen, dan ben ik geen partij,' grinnik ik. Hij wrijft langs zijn neus en ik grijns opnieuw. 'Gelukkig maar dat je hem hebt kunnen fixen want ik zou het erg zonde vinden als je voor de rest van je oneindige leven met een scheve neus moest rondlopen door mij.' Ik besef me dat het nu wellicht niet verstandig is om te lachen en strijk gauw mijn gezichtsuitdrukking weer naar het serieuze.
'Ik ga dat spul eens proberen,' zeg ik dan resoluut en kom overeind. Oh verdomme. Meteen grijp ik me vast aan één van Lew's schouders, waarna ik voorzichtig richting de koelkast loop. Nog geen drie koppen Irish Coffee. Ik ben een vampier. Ik zou goed tegen alcohol moeten kunnen. Ik heb het idee dat ik er slechter tegen kan dan toen ik nog een mens was. Verdomd..
Ik haal de melk tevoorschijn en de cornflakes. Eens zien hoe mijn darmen dit gaan verwerken. Ik maak voor mezelf een ontbijtje klaar en ga weer naast Lew zitten, zonder te morsen. Ik werk een paar happen naar binnen en glimlach voldaan. Misschien helpt dit me om wat aan te komen.
'Trouwens, ik denk dat we zo snel mogelijk in moeten pakken. Zodra ik nuchter ben. Want ik zit niet te wachten op die idioten. Ook al doe ik dat nu in feite wel. Eh, you get what I mean. Hopelijk. Oh fuck, ik had van die koffie af moeten blijven.'

No growth of the heart is ever a waste

Ben ur weer ^.^

Aimeé - Mens
Ze heeft haar vieze, versleten kleding weggegooid en weer eens wat met haar uiterlijk gedaan. Ze ziet er veel beter uit nu ze schoon is en andere kleding aanheeft. Ze zucht diep en propt haar koffer dicht. Vrijwel meteen ploft ze neer op het bed. Ze is moe, toch blijft ze bedenkelijk naar het plafond kijken. Beneden hoort ze stemmen, en ze is veel te verlegen om naar beneden te gaan. Een beetje rusteloos glijden haar olijfgroene ogen door de kamer.

Feel the fire, but do not succumb to it.

Aimeé - Mens
Ze heeft redelijk kunnen slapen, en loopt daarom een beetje door de kamer. Waar moet ze nu heen? Terug naar huis? Nee, dat nooit. Niet meer, in ieder geval. Ze zucht diep en loopt naar haar badkamer om haar gezicht even wakker te maken met koud water. Ze hebben haar hier al genoeg geholpen. Half bedenkend staart ze door het hoge raam naar buiten.

Feel the fire, but do not succumb to it.

Odile - Goede vampier.

Ik grinnik even naar Lew en haal mijn hand door zijn haar.
'Natuurlijk weet ik dat, maar ik dacht: laat ik dit mensenspul maar eens proberen. In mijn dagen als mens aten we boterhammen met kaas, maar dit is echt zalig. Je zou het eens moeten proberen.' Ik pak een lepel met cornflakes en melk en hou hem voor Lewis' mond: 'Zeg es aa,' zeg ik. Lew lijkt niet mee te werken en staart walgend naar de lepel voor zich. Ik schiet in de lach.
'Nou ja, dan zal ik het wel helemaal alleen opeten,' zucht ik en gooi er nog een hap achterna. Mijn lijf schijnt de schaarse hoeveelheid voedsel dat het te zien krijgt wel te waarderen, want ik schrok de rest gulzig naar binnen. Dan sta ik op, iets wat we moeite kost en gris de stijltang van tafel.
'Yue. Ik zal het kort en krachtig houden. Ik heb een groot probleem. En jullie misschien ook als ze je vinden. Er zijn vampiers op zoek naar me. Vampiers die geen genade kennen. En ik weet dat ze het ook op Lew gemunt hebben. Ik moet hier weg, want ze hebben mijn verleden kunnen lezen. Ze weten niet van jouw bestaan af en dat wil ik graag zo houden. Ik weet niet waar je heen en wil en met wie, maar hier blijven is geen optie. Ik ga inpakken.' Met die woorden verdwijn ik de keuken uit. Ogenblikkelijk vang ik de geur op van het meisje. Ik moet haar ook inlichten. Zodra ik heb in gepakt. Mijn vampierenneus is een stuk beter dan dat ik zou willen dat het was. Zuchtend loop ik mijn kamer in, waar het een grote chaos is. Ik grijp me vast aan de deur om mijn evenwicht te bewaren. Dit is het dan, Odile. Je hebt hier twintig jaar gewoond en daar komt nu een einde aan. Ik slaak een korte zucht en zoek mijn kleding bijeen. Nu nog een flinke tas. Eentje maar, niet meer.
Als ik mijn nodige kleding bijeen heb gesprokkeld en in de tas heb gedaan valt mijn blik op mijn gestolen Mac. Dit is niet praktisch mee te nemen. Dat wordt dan een nieuwe jatten op de plek van bestemming. Ik glimlach. Ik kan gewoon niet geloven dat ik nu eindelijk met Lewis mee ga.

No growth of the heart is ever a waste

Odile - Goede vampier.

Ik haal het schilderij van de wand af en open het luikje. Dit is de plaats waar ik het geld bewaar dat ik van Fjodor gestolen heb. Fjodor heeft het op zijn beurt weer van Kazinsky gestolen. Althans, zijn clanleden. Nu kan het toch nog van pas komen. Vies geld voor een goed doel. Als ik de tas geld op de grond heb gezet pak ik de foto van Mark uit de kast. Is het niet een keer tijd om verder te gaan met de toekomst en me niet aan het verleden te blijven vastklampen? Ik loop al met die foto rond ever since ik uit Fjodor's clan vertrokken was. Hij lacht vriendelijk naar me. Precies zoals hij was. Nee. Waarom zou ik het verleden proberen te vernietigen? Ik probeerde het zo vaak en ik kreeg er altijd spijt van. Deze keer koester ik het deel dat ik heb. Ik berg de foto op in de tas en laat me op bed zakken. Ik had hem niet moeten vermoorden. Vampirisme, agressie, dorst en lust zijn te sterke emoties. Ik had moeten weten dat het nooit goed had kunnen gaan die nacht..
Ik glimlach flauwtjes en bedenk me dat ik nu Lew heb. Een vampier die wel tegen een stootje kan. En die geen strenggelovige vader heeft die op z'n dak zit, glimlach ik. Dan sta ik op en loop de gang op, volg de geur van het nieuwe meisje naar boven.
Ik klop - het is werkelijk waar - op de kamer, waarna ik voorzichtig binnenkom. Ze is in de badkamer.
'Luister.. het is niet verstandig als je hier nog veel langer blijft. Er zijn mensen die..' ik twijfel even. Hoe moet ik dit naar voren brengen? Ik staar naar de gesloten badkamerdeur. 'Die geen genade kennen. Ook niet voor jou. En al helemaal niet voor mij. Je kan hier niet meer blijven. Tenzij je dood wil.' Ik kan het niet anders brengen. Het is de waarheid. Fjodor en de zijnen zouden haar zonder meer leegzuigen. Er was een moment dat ik daar met alle plezier aan meedeed.

No growth of the heart is ever a waste

Yue
Een beetje verbaasd kijk ik naar Odile, die zich gedraagt als een klein meisje, maar als ik begrijp dat ze dronken -of in ieder geval aangeschoten- is, glimlach ik. Dan richt ze zich ineens tot mij en lijkt ze volledig serieus. Wat? Ik weet dat ze een duister verleden had, maar niet dat ze daar nog steeds last mee heeft. Als ze weg loopt blijf ik stom verbaasd achter. Lew begint op te ruimen en ongemakkelijk sta ik er naast. Even blijft het op het gerinkel van bestek na helemaal stil, maar dan vraagt hij: "Dus eh... Wat ben je eigenlijk van plan?" Nu snap ik ineens hoe Dewi zich al die tijd voelde. Ik heb werkelijk geen idee waar ik heen wil, of waar ik zelfs maar heen zou kunnen. Ik slik en haal mijn schouders op, al weet ik dat hij dat toch niet kan zien. Omdat ik niets zeg vervolgt hij zijn verhaal. "Ga je met ons mee of ga je je eigen weg? We gaan Dewi een plek op een internaat bezorgen, zodat ze haar opleiding af kan maken. Misschien is dat voor jou ook een goed idee?" Ik knik langzaam en maak een instemmend geluid. "Dat zou fijn zijn, vooral omdat ik dan bij Dewi kan blijven. Maar zou het niet onhandig zijn omdat ik niet in de zon mag komen en omdat ik bloed moet drinken? Ik zou zeker graag mijn studie afmaken, maar wordt dat niet veel te ingewikkeld? En jij en Odile? Zien we jullie dan nog wel?" Vertwijfeld kijk ik hem aan, terwijl hij zijn blik nog steeds op de afwas houdt.

Savoy
Voorzichtig haal ik mijn tanden uit de nek van het meisje, dat slap en levenloos in mijn armen hangt. Ik grijns en laat haar op haar bed liggen, waarna ik mijn shirt weer aantrek en naar buiten loop. Terwijl ik de zon ontwijk ren ik terug naar het bos, en vervolgens naar de villa. Normaal gesproken zorg ik altijd dat ik voor zonsopgang weg ben, maar het was veel te gezellig om het kort te maken. Ik loop naar mijn kamer en zoek wat kleren bij elkaar, waarna ik naar de douches loop. Ik proef nog steeds het zoete mensenbloed in mijn mond, en voldaan lik ik mijn lippen af.

Aimeé - Mens
Ze kijkt kort naar Odile. ''Hierbuiten heb ik nooit een leven gehad. Ik kán überhaupt nergens heen. Zwerven zie ik niet zitten. Ik zie wel hoe alles loopt. Maar, ik blijf graag hier.'' Met die woorden loopt ze langs Odile heen, de gang op. Hier blijven en dood gaan klinkt beter dan eenzaam en alleen zijn en blijven, voor altijd.

[ bericht aangepast op 28 aug 2011 - 15:25 ]

Feel the fire, but do not succumb to it.

Yue
Een beetje verbaasd kijk ik naar Odile, die zich gedraagt als een klein meisje, maar als ik begrijp dat ze dronken -of in ieder geval aangeschoten- is, glimlach ik. Dan richt ze zich ineens tot mij en lijkt ze volledig serieus. Wat? Ik weet dat ze een duister verleden had, maar niet dat ze daar nog steeds last mee heeft. Als ze weg loopt blijf ik stom verbaasd achter. Lew begint op te ruimen en ongemakkelijk sta ik er naast. Even blijft het op het gerinkel van bestek na helemaal stil, maar dan vraagt hij: "Dus eh... Wat ben je eigenlijk van plan?" Nu snap ik ineens hoe Dewi zich al die tijd voelde. Ik heb werkelijk geen idee waar ik heen wil, of waar ik zelfs maar heen zou kunnen. Ik slik en haal mijn schouders op, al weet ik dat hij dat toch niet kan zien. Omdat ik niets zeg vervolgt hij zijn verhaal. "Ga je met ons mee of ga je je eigen weg? We gaan Dewi een plek op een internaat bezorgen, zodat ze haar opleiding af kan maken. Misschien is dat voor jou ook een goed idee?" Ik knik langzaam en maak een instemmend geluid. "Dat zou fijn zijn, vooral omdat ik dan bij Dewi kan blijven. Maar zou het niet onhandig zijn omdat ik niet in de zon mag komen en omdat ik bloed moet drinken? Ik zou zeker graag mijn studie afmaken, maar wordt dat niet veel te ingewikkeld? En jij en Odile? Zien we jullie dan nog wel?" Vertwijfeld kijk ik hem aan, terwijl hij zijn blik nog steeds op de afwas houdt.

Savoy
Als ik klaar ben met douchen droog ik me snel af en trek wat schone kleren aan. In de spiegel zie ik dat mijn haar eigenlijk te lang aan het worden is, maar ik haal grijnzend een hand door mijn haar en haal mijn schouders op. So what, alsof mij het kan schelen. Als ik de badkamer uitkom merk ik ineens twee nieuwe geuren op. Net waren ze me niet opgevallen omdat er nog een meur van mensenbloed om me heen hing, maar nu ruik ik ze duidelijk. Een nieuwe vampier en een mens. Als ik aan die laatste denk kan ik het niet helpen dat mijn tanden meteen weer groeien. Het is een meisje zo te ruiken. Meisjes zijn fijner dan jongens. Zachter, zoeter. Met een gemene glimlach haal ik mijn deur van het slot af en begin haar geur te volgen. Wat zal ik doen? Eerst haar vertrouwen winnen en dan misbruiken, of gewoon meteen leeg zuipen? Nee, dan heb ik meteen de engeltjes weer op m’n dak. Dan zie ik haar staan en ik kan het niet laten snel in mijn handen te wrijven. Ze is knap, en eerlijk is eerlijk, zo iemand bijt ik liever dan iemand met een lelijk grafhoofd. Zo normaal als ik kan stap ik op haar af. “Hallo?” Ze draait zich naar me om en ik glimlach zo aardig mogelijk. “Nieuw hier?”

Aimeé
Ze staat even op, en trekt haar shirt recht. ''Ja, nogal.'' Haar lippen krullen om tot een lieve glimlach. Hij is niet lelijk, en beetje mysterieus en lijkt wel vriendelijk.. Maar zou hij ook aardig zijn? Na de moeilijkste jeugd die maar kan gaat innerlijk haar te boven. Een beetje verlegen gluurt ze door haar wimpers naar zijn gezicht. ''Aimeé.'' Stelt ze zichzelf voor, waarna ze zacht op haar onderlip bijt. Alle mensen hier hadden iéts, hij ook. Maar wat? Daar kon ze nog geen vinger achter krijgen.

Feel the fire, but do not succumb to it.

Yue
Stil hoor ik Lew aan. Ik vraag me af hoe ze van plan zijn paspoorten te vervalsen.Dat gaat nu vast moeilijker dan toen zij mijn leeftijd hadden. “Odile en ik zouden ons dan voordoen als jullie pleegouders, dus moest je voor die optie kiezen, zal je haar zeker nog zien. Odile zou je trouwens nooit achterlaten zonder te weten dat je oké bent.” Het geeft me een fijn gevoel dat hij dit zegt, maar het is me opgevallen dat hij het alleen maar over Odile had, en niet over zichzelf. Tja, het zal voor ons toch altijd een knelpunt blijven om gewoon een normaal gesprek te houden, maar we hebben dezelfde doelen dus we willen elkaar in ieder geval niet levend villen. Het blijft even stil. “Dat.. Dat klinkt goed. Het lijkt me fijn om jullie en Dewi nog te kunnen zien.” Want jullie komen het dichtst bij wat ik me voorstel als ik aan mijn familie denk. Een hele mislukte, vreemde familie, maar wel een familie. Weer valt er een stilte, en ik kijk even naar buiten. “Zal ik je anders even helpen met afdrogen? Dan gaat het wat sneller.” Ik voel me vrij nutteloos omdat ik hier alleen maar sta, vooral omdat Lew me net wel duidelijk heeft gemaakt hoe moeilijk het voor ze wordt om dit allemaal te regelen. En dan kan ik in ieder geval proberen te helpen waar het kan.

Savoy
Ik beantwoord haar glimlach hartelijk en wens vurig dat mijn hoektanden niet te duidelijk in beeld komen. “Welkom, Aimeé.” Ik steek mijn hand uit en zie de twijfel in haar grote ogen. Arm ding, denk ik terwijl ik scheef grijns. “Kom op, ik zal je heus niet bijten.” Leugentje om eigen bestwil. “Savoy.” zeg ik, terwijl ik haar hand schud. “Heb je de rest al ontmoet? Ik moet je waarschuwen dat ze niet allemaal even normaal zijn, maar dat zul je vast al wel hebben gemerkt.” Het zou me niet verbazen als Odile een nogal onvergetelijke indruk maakt als je een klein bang meisje bent, maar in dit geval werkt dat toch alleen maar in mijn voordeel. Als ze bang is voor Odile zal ze mij sneller vertrouwen. Hoop ik. “Hoe dan ook, wat doet een meisje zoals jij op een plek zoals deze? Het lijkt me van buitenaf nou niet de meest aantrekkelijke stek die je je kunt bedenken.” God, hoe lang zal het duren voordat ik de kans heb haar te bijten? Die geur, jezus. Het water loopt me letterlijk in de mond, maar ik moet me inhouden.

Aimeé
Met ze het hem vertellen? Ach, ze zal er maar mee moeten leven. ''Hoe ik hier kom? Thuis was.. Verschrikkelijk en afschuwelijk. Mijn moeder is een tijdje geleden overleden en toen werd mijn vader agressief.. Het komt er op neer dat ik uit een wcraampje ben geklommen en hier uit kwam..'' Ze glimlacht even lichtjes als ze denkt aan Odile, Dewi en Lewis. ''De mensen hier zijn inderdaad een beetje.. apart. Maar wel aardig. Odile zal wel blij zijn met mijn stijltang en Dewi is ook heel aardig.'' Ze slaat haar blik verlegen neer, en draait een krul om haar wijsvinger. Wat kan ze nog meer vertellen? tegen vreemden praten deed ze niet veel, maar Savoy leek haar wel aardig. Toch paste ze nog wel op.

Feel the fire, but do not succumb to it.

Yue
Stil hoor ik Lew aan. Ik vraag me af hoe ze van plan zijn paspoorten te vervalsen.Dat gaat nu vast moeilijker dan toen zij mijn leeftijd hadden. “Odile en ik zouden ons dan voordoen als jullie pleegouders, dus moest je voor die optie kiezen, zal je haar zeker nog zien. Odile zou je trouwens nooit achterlaten zonder te weten dat je oké bent.” Het geeft me een fijn gevoel dat hij dit zegt, maar het is me opgevallen dat hij het alleen maar over Odile had, en niet over zichzelf. Tja, het zal voor ons toch altijd een knelpunt blijven om gewoon een normaal gesprek te houden, maar we hebben dezelfde doelen dus we willen elkaar in ieder geval niet levend villen. Het blijft even stil. “Dat.. Dat klinkt goed. Het lijkt me fijn om jullie en Dewi nog te kunnen zien.” Want jullie komen het dichtst bij wat ik me voorstel als ik aan mijn familie denk. Een hele mislukte, vreemde familie, maar wel een familie. Weer valt er een stilte, en ik kijk even naar buiten. “Zal ik je anders even helpen met afdrogen? Dan gaat het wat sneller.” Ik voel me vrij nutteloos omdat ik hier alleen maar sta, vooral omdat Lew me net wel duidelijk heeft gemaakt hoe moeilijk het voor ze wordt om dit allemaal te regelen. En dan kan ik in ieder geval proberen te helpen waar het kan.

Savoy
Ik knik als ze over thuis vertelt. Ouders kunnen verschrikkelijk vervelend doen, en het klinkt alsof haar old man wel een paar serieuze problemen heeft. Als ze over Odile begint betrekt mijn gezicht even. Damn, ze vertrouwt haar dus wel. Ach, whatever. Het moet nog steeds niet moeilijk zijn haar te overmeesteren en mijn tanden in dat heerlijkezachte vel te zetten. “Tja, het klinkt alsof je wel wat zware shit hebt meegemaakt. De meeste hier zullen dat goed begrijpen.” Jammer dat je geen tijd zult krijgen om ze goed te leren kennen, denk ik gemeen. “Even een wat vrolijker onderwerp – Zal ik je een kleine rondleiding geven, of hebben ze je alles al laten zie?” En dan breng ik haar wel ergens met een slot, zodat die klootzakjes me niet weer komen storen. God, die geur. Ze heeft werkelijk geen idee hoe aanlokkelijk het is om haar meteen hier leeg te zuigen, maar dan is de kans veel te groot dat ze me weten te stoppen.

Aimeé
Ze strijkt een lok achter haar oor. ''Dewi heeft me al vanalles laten zien, en als ik Odile hoor, kan ik beter maar even gaan inpakken.. Heb je anders zin om te wandelen?'' Ze was wel anders, terughoudener en oplettender. Maar ook zachter en begripvol. Haar lippen krulleno m in een zoete, onschuldige glimlach en haar ogen twinkelen even schattig.

Feel the fire, but do not succumb to it.

Yue
Stil hoor ik Lew aan. Ik vraag me af hoe ze van plan zijn paspoorten te vervalsen.Dat gaat nu vast moeilijker dan toen zij mijn leeftijd hadden. “Odile en ik zouden ons dan voordoen als jullie pleegouders, dus moest je voor die optie kiezen, zal je haar zeker nog zien. Odile zou je trouwens nooit achterlaten zonder te weten dat je oké bent.” Het geeft me een fijn gevoel dat hij dit zegt, maar het is me opgevallen dat hij het alleen maar over Odile had, en niet over zichzelf. Tja, het zal voor ons toch altijd een knelpunt blijven om gewoon een normaal gesprek te houden, maar we hebben dezelfde doelen dus we willen elkaar in ieder geval niet levend villen. Het blijft even stil. “Dat.. Dat klinkt goed. Het lijkt me fijn om jullie en Dewi nog te kunnen zien.” Want jullie komen het dichtst bij wat ik me voorstel als ik aan mijn familie denk. Een hele mislukte, vreemde familie, maar wel een familie. Weer valt er een stilte, en ik kijk even naar buiten. “Zal ik je anders even helpen met afdrogen? Dan gaat het wat sneller.” Ik voel me vrij nutteloos omdat ik hier alleen maar sta, vooral omdat Lew me net wel duidelijk heeft gemaakt hoe moeilijk het voor ze wordt om dit allemaal te regelen. En dan kan ik in ieder geval proberen te helpen waar het kan.

Savoy
Shit, plan mislukt. Wat nu? Terwijl ik mijn hersens breek over een excuus om haar gescheiden te houden van de rest stelt ze ineens een wandeling voor. Ik grijns en knik. “Het bos hier om heen is heel mooi. Er liggen veel kleine paden doorheen en als je geluk hebt zie je wel eens een ree of een zwijn.” Ik loop de trappen af naast haar en houd de deur voor haar open. De zon is al aan het ondergang, dus zolang ik bij de bomen blijf ben ik veilig. Langzaam lopen we het pad over, naar het hek toe. Als de spreuk van die watjes heeft gewerkt kan ik haar meenemen ergens in het bos, zodat ik niet word gestoord. Anders zuig ik haar hier meteen wel leeg. Ik wil gewoon dat bloed, verdomme. “Houd je van het bos, Aimeé?”

Aimeé
Ze kijkt op naar zijn ogen. Haar olijfgroene ogen twinkelen vrolijk. ''Ja, heel erg. Het is er rustig en je kunt er goed nadenken.'' Ze bijt zacht op haar onderlip en haalt een hand door haar haren. Er is iets aan Savoy. Een afkerend gevoel ofzo. Het is alsof hij niet eerlijk is. En als iémand dat weet te zien, is zij het wel. Daarom probeert ze met hem te praten, gewoon, hem beter leren kennen.

Feel the fire, but do not succumb to it.